Wilczojad
Author: Frederik Pohl i C.M. Kornbluth
Date: 2020-05-30 22:00:00+00:00
Keywords: Wolfbane; SF; fantastyka naukowa; science fiction; polski przekład
Publisher: http://sf.giang.pl
Rights: Creative Commons: Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Generic (CC BY-NC-SA 3.0) License.

Spis treści

1. | Rozdział I
2. | Rozdział II
3. | Rozdział III
4. | Rozdział IV
5. | Rozdział V
6. | Rozdział VI
7. | Rozdział VII
8. | Rozdział VIII
9. | Rozdział IX
10. | Rozdział X
11. | Rozdział XI
12. | Rozdział XII
13. | Rozdział XIII
14. | Rozdział XIV
15. | Rozdział XV

Frederik Pohl i C.M. Kornbluth

Wilczojad
(Wolfbane)

Przekład Ireneusz Dybczyński

sf.giang.pl
2017

Frederik Pohl i C.M. Kornbluth

„Wilczojad”
(Wolfbane)

Kiedyś powieści były krótsze. Dzisiaj Wilczojad, w oryginale Wolfbane (140 stron w wydaniu książkowym), określilibyśmy, co najwyżej, jako mikropowieść. Utwór ukazał się po raz pierwszy w 1957 roku, w dwóch numerach, październikowym i listopadowym, magazynu „Galaxy Science Fiction”. Od tamtego czasu wznawiany był regularnie, a w 1986 roku został poprawiony i wydłużony przez Frederika Pohla. Cyril M. Kornbluth nie żył wtedy już od 28 lat.

Rozszerzenia do utworu wniosły niewiele, niemniej wydłużyły go do rozmiaru pełnej, choć niezbyt długiej, powieści. Jeden z recenzentów podsumował to tak: „Ktokolwiek, oprócz filologa, przeleci "gruntowne zmiany" Pohla, szczęśliwie niczego więcej się nie dowie[1].” Być może Pohlowi chodziło również o odnowienie praw autorskich, które wygasły i tekst znalazł się w domenie publicznej.

Poprawki wprowadzone w 1986 roku koncentrowały się w dużej mierze na rozwinięciu scen walki, opisów techniki kosmitów i spekulacjach na temat ich pochodzenia. Opisy te, z punktu widzenia dzisiejszego stanu techniki, wydają się pozbawione polotu. Równie naiwne wydają się rozszerzenia dotyczące psychologii bohaterów (np. Gala Tropile z nieśmiałej i podporządkowanej całkowicie mężowi staje się sprawnym bojownikiem, po czym ponownie zmienia się w kurę domową). Dodatkowo zacierają w pewnym stopniu, prześmiewczy charakter utworu.

W porównaniu z wersją rozszerzoną, wersja pierwotna „Wilczojadu” – zwłaszcza na tle przeciętnego utworu SF z lat 50. – prezentuje się nieźle. Najeźdźcy, dysponujący przecież techniką spełniającą postulat trzeciego prawa Clarka, przedstawieni są w miarę oszczędnie, bez fałszywie brzmiących szczegółów. Podziw dla autorów może budzić wizja sieci komputerowej zbudowanej na bazie ludzkich mózgów, przedstawiona w czasach, gdy Wesoły Johnny (von Neumann) miał do dyspozycji jedynie lampy.

I.D., 2017

1. ↑Recenzja na portalu infinity plus

I

Roget Germyn, bankier z Wheeling w Zachodniej Wirginii, Obywatel, obudził się łagodnie z „obywatelskiego” snu bez snów. Była trzecia, „godzina-wschodu” – pora właściwa dla uczczenia tego nadzwyczajnego dnia.

Obywatel Germyn włożył na siebie strój odpowiedni na wielkie chwile, takie jak oglądanie ruin Empire State z małej łodzi na tle burzowych chmur czy spacer w ciszy małą grupą po ocalałym pasie mostu Golden Gate. Albo tak, jak dzisiaj, by zobaczyć – jak miał nadzieję – Odtworzenie Słońca.

Germyn z trudem zachował konieczny w takiej chwili „obywatelski” spokój. Kusiło go nieobyczajnie, by pomedytować o tym, czy słońce zostanie odtworzone? Bo jeśli nie...

Skoncentrował się na swoim stroju. Przede wszystkim, włożył starą, owianą legendą bransoletę, prawdziwą bransoletę identyfikacyjną z ciężkich srebrnych ogniw i płytki z inskrypcją:

PFC[1] JOE HARTMANN
Korea
1953

Tej bransolety zazdrościli mu znajomi, miłośnicy biżuterii – o ile byli zdolni do takich uczuć, jak zazdrość. Nie słyszano, żeby w Wheeling znajdowała się jeszcze jedna, dwustupięćdziesięcioletnia bransoleta identyfikacyjna.

Swoją najlepszą koszulę i parę cienkich spodni włożył na gołe ciało, a na wierzch luźną parkę, której szwy zostały starannie osłabione. Gdy słońce zostaje odtworzone, co pięć lat lub coś koło tego, obyczaj nakazywał zdejmować z powagą parkę i rozrywać ją eleganckimi, z góry określonymi ruchami... nie na tyle jednak drastycznie, żeby nie można było jej pozszywać z powrotem. I po to te osłabione szwy.

Był to czterdziesty pierwszy dzień – jak sobie policzył – w którym wszyscy w Wheeling, włącznie z nim, ubierali się w stroje nakazane obyczajem na Odtwarzanie Słońca. Był to już czterdziesty pierwszy dzień, w którym słońce – nie białe obecnie, nie połyskujące na żółto, ani nawet nie jasnoczerwone – wschodziło w kolorze bordowym, każdego dnia ciemniejsze... coraz ciemniejsze.

Nigdy wcześniej za mego życia, pomyślał Obywatel Germyn, nie było tak ciemne i tak zimne. Być może będzie okazja zobaczyć coś specjalnego. Na pewno już nigdy nie uda się zobaczyć starego słońca tak blisko unicestwienia...

Miejmy nadzieję.

Obywatel Germyn sumiennie dokończył garderoby, koncentrując się wyłącznie na samym akcie ubierania. Nie była to w żaden sposób jego specjalność, ale kiedy już tego dokonał, uznał, że zrobił to obyczajnie, wykonując płynne tradycyjne gesty, nie młócąc rękami i cały czas lekko balansując na czubkach stóp. A w dodatku było to tym bardziej perfekcyjne dokonanie, że nikt oprócz niego tego nie widział.

Kładąc jej dłoń na czole, delikatnie obudził żonę, leżącą, jak nakazano, na „kobiecej-trzeciej-części” łóżka.

Ciepło jego dłoni stopniowo przebijało się przez głębsze warstwy jej snu. Z godnością uniosła powieki.

— Obywatelko Germyn — powitał ją, wykonując lewą ręką „gest-rozpoznania”.

— Obywatelu Germyn — powiedziała sygnalizując „gest-rozpoznania” głową, w sposób nakazywany wtedy, gdy ręce są niewidoczne.

Obywatel Germyn powrócił do swoich delikatnych rozważań. Nadszedł czas odpowiedni na medytacje o przymiotach Zespolenia. Obywatel Germyn miał doświadczenie w medytacji, nawet jak na bankiera; to była sprawność, w której się szkolił od najwcześniejszego dzieciństwa.

Obywatel Germyn, spokojna twarz, szczupłe ciało wyprostowane, usiadł bez żadnych spięć, wyciszywszy pomyślnie, jeden po drugim, wszystkie zewnętrzne dźwięki, widoki i uczucia interferujące ze stosowną medytacją. Jego umysł stał się niemal pusty, jeśli nie liczyć jednego centralnego problemu: Zespolenia.

Zimne powietrze nad jego głową i za nią, poza polem widzenia, jakby zgęstniało, tworząc... nazwijmy to kroplą... kroplę powietrza.

Takie krople powietrza miały swoją nazwę. Fakt ich istnienia znany był w Wheeling i na całym świecie. Pojawiały się. Unosiły. I znikały... nie zawsze same. Gdyby ktoś był w tym pomieszczeniu wraz z Obywatelem Germynem i mógł to zobaczyć, ujrzałby w nim zniekształcenie, deformację tego, co było za kroplą, jak w lustrze ze skazą, jak w soczewce, jak w oku. I tak to nazywano – „oko”.

Germyn medytował.

Kropla powietrza rosła i powoli się poruszała. Wzbudzony przez nią prąd powietrza porwał kawałek papieru i zakręcił nim na podłodze. Germyn drgnął. Kropla powietrza cofnęła się.

Wciąż nieświadomy, Germyn, zdyscyplinował swoje myśli, wyrzucając z nich zakłócenia i powracając do głównego problemu Zespolenia. Kropla uniosła się...

Z drugiego pokoju dobiegło potrójne „chrząknięcie”. Jego żona sygnalizowała, że jest już ubrana. Obywatel Germyn wstał, by do niej dołączyć, a jego umysł powrócił do świata. „Oko” nad jego głową zawirowało zawzięcie i zniknęło.

*

Kilka mil od Wheeling, Glenn Tropile – członek klasy, która stwierdziła, że najmądrzej będzie nie nadawać sobie żadnej specjalnej nazwy i która poświęciła sporo czasu, by pozbyć się niechcianego określenia, jakie jej nadano – przebudził się na kanapie w swoim mieszkaniu.

Usiadł, dygocąc. Było zimno. Przeklęte słońce za oknem wciąż było cholernie ciemne i mieszkanie ciągnęło wilgocią i chłodem.

Śpiąc, skopał z siebie koce. Czemu nie potrafił nauczyć się spać spokojnie, jak wszyscy? Nie mając szlafroka, owinął się kocem, wstał i podszedł do pozbawionego szyb okna.

Dla Glenna Tropile nie było niczym niezwykłym obudzić się na kanapie. Powodem tego był temperament Gali Tropile, skłaniający ją do wyrzucania Glenna z łóżka po kłótni i – co było istotne – Glenn zawsze wiedział, że po nocnym wygnaniu będzie miał przez cały dzień nad nią przewagę. Kłótnia była tego warta. Przewaga, z definicji, była warta swoich kosztów... albo nie była przewagą.

Z zadowoleniem podrapał się w ucho, słysząc, jak Gala miota się w sąsiednim pokoju. Nie obudziła go. Była więc gotowa do zadośćuczynienia. Lekkie swędzenie na plecach, a może w mózgu – nic fizycznego, nie mógł tego zlokalizować, a jedynie być pewnym, że to tam jest – zlikwidowało natychmiast wszelkie zakłopotanie; już wygrał tę rozgrywkę. W naturze Glenna Tropile leżało, żeby wygrywać... a jego natura to on.

Gala Tropile, młoda, ciemna, atrakcyjna, z poczuciem winy malującym się na twarzy, weszła pojednawczo, niosąc kawę wygrzebaną ze swoich ukrytych zapasów.

Glenn Tropile udał, że niczego nie zauważa. Wpatrywał się niewzruszenie w zimny krajobraz. Morze, białe od cienkiego lodu, było prawie niewidoczne, tak daleko cofnęło się w wyniku przygasania ich małego słońca.

— Glenn...

No proszę! Glenn! A gdzie dobry obyczaj „pierwszego-powitania-męża”? Gdzie nakazane „chrząknięcie” po wejściu do pomieszczenia?

Glenn wytrwale oduczał ją tych skrupulatnych rytuałów w zachowaniu, w których wszyscy byli wychowywani. A największym z jego wielu zwycięstw nad nią było to, że czasem – tak jak teraz, gdy to ona była agresorem – ona pierwsza odstępowała od formalnych zachowań nakazanych Obywatelom.

Deprawacja! Perwersja!

Czasami dotykali się w chwilach, które nie były stosownym obcowaniem-ze-sobą – jak siadanie późnym wieczorem mężowi na kolanach czy poranne budzenie żony pocałunkiem. Czasami Tropile zmuszał ją, by pozwoliła mu przyglądać się podczas ubierania... no nie, nie teraz, kiedy chłód gasnącego słońca czynił z tego nieatrakcyjne igraszki, ale dawniej zdarzało się; był przekonany, iż jego władza nad nią wystarczy, by znów mu na to pozwoliła, gdy tylko słońce zostanie odtworzone.

O ile – pojawiła się myśl – słońce zostanie odtworzone.

Glenn odwrócił się od mroźnego krajobrazu i spojrzał na żonę.

— Dzień dobry, kochanie. — Gala była skruszona.

— Naprawdę? — zapytał z irytacją. Przeciągnął się z wyrachowaniem, ziewnął i podrapał po piersiach. Każdy jego ruch był odpychający. Gala Tropile zadrżała, ale nie otworzyła ust.

Tropile rozparł się na lepszym z dwóch krzeseł, wystawiając spod koca owłosioną nogę. W tej wyjątkowej sytuacji jego żona starała się zachowywać jak najlepiej; nie odwróciła oczu.

— Co tam masz? — zapytał. — Kawę?

— Tak kochanie. Pomyślałam sobie...

— A skąd ją wzięłaś?

Odwróciła oczy z poczuciem winy. Coraz lepiej, pomyślał Glenn Tropile, czując większą satysfakcję niż zazwyczaj – Gala wciąż plądrowała stare supermarkety. Sam ją tego nauczył i jak wszystkie zakazane rzeczy, których się nauczyła od niego, była to poręczna broń w razie potrzeby.

Obyczaj nie nakazywał Obywatelom rozgrzebywać Zabytki. Kimkolwiek by nie był, bankierem, piekarzem, naprawiaczem mebli, Obywatel wykonywał swoją pracę. Otrzymywał to, co wynagradzało mu jej wykonanie. Obywatel nigdy nie brał tego, co mu się nie należało – nawet jeśli leżało porzucone i gniło.

To była jedna z różnic między Glennem Tropile i ludźmi wśród których żył.

To moja zasługa, triumfował teraz, tego potrzebowałem, by podkreślić zwycięstwo nad nią.

— Ty mi jesteś bardziej potrzebna niż kawa, Galu — powiedział. Gala spojrzała z zakłopotaniem. — Co ja bym zrobił, gdyby któregoś dnia, podczas grzebania w towarach spożywczych, spadła na ciebie jakaś belka? Jak możesz ponosić takie ryzyko? Nie zdajesz sobie sprawy z tego, co dla mnie znaczysz?

Pociągnęła kilka razy nosem.

— Kochanie, ta ostatnia noc... Tak mi przykro... — powiedziała łamiącym się głosem i żałośnie wyciągnęła filiżankę. Glenn wziął filiżankę i odstawił. Chwycił ją za rękę, spojrzał na nią i pocałował nieśpiesznie. Poczuł jak zadrżała. Spojrzała na niego dziko, z uwielbieniem i rzuciła mu się w ramiona.

Nowy cykl dominacji rozpoczął się w chwili, gdy czule odwzajemnił jej gorące pocałunki.

Glenn wiedział i Gala również wiedziała, że on nad nią góruje, że ma przewagę, dominuje, jest podżegaczem, nie traci zimnej krwi. Jak by tego nie określić, dla takich jak Glenn Tropile było to samym życiem. On to wiedział i ona wiedziała, że mając przewagę będzie naciskał, a ona się podda – coraz bardziej i coraz dalej po wznoszącej się spirali.

Robił to, bo taki już był, wykorzystywał swoją przewagę nad każdym, kogo spotkał – bo był (co jest niemile widziane, ale sprawiedliwe) tak zwanym Synem Wilka.

*

Na drugim końcu świata, na ściętym wierzchołku najwyższego szczytu Himalajów przysiadła ponura Piramida.

Nikt jej tutaj nie zbudował. Nie została tu dostarczona przez Człowieka ani jego maszyny. Przybyła... Przybyła w swoim czasie i dla swoich powodów.

Czy tego dnia ta rzecz na czubku Mount Everestu obudziła się? Czy kiedykolwiek w ogóle spała? Tego nie wiedział nikt. Stała czy siedziała – był to mniej więcej czworościan. Jej wygląd był znany: zbudowana na podstawie o długości trzydziestu pięciu jardów, żużlowata, w kolorze granatowym. Nic więcej na jej temat nie było wiadome – przynajmniej ludziom.

Na Ziemi była jedyna w swoim rodzaju, niemniej ludzie uważali (bez konkretnych dowodów), że takich jak ona jest więcej, może wiele tysięcy, na nieznanej bliźniaczej planecie krążącej wraz z Ziemią jak niezrównoważone hantle wokół miniaturowego słońca zawieszonego w ich wspólnym środku ciężkości. Ludzie niezbyt wiele wiedzieli o tym Bliźniaku – tyle że przybył z kosmosu i był teraz tutaj.

Był moment, ponad dwieście lat temu, gdy Bliźniak się pojawił, że ludzie chcieli nadać mu nazwę: „Uciekinier”, „Najeźdźca”, „Radujcie się Prorokiem, Dzień Jego Nadchodzi”. Określenia te okazały się pozbawione sensu; były w tym równaniu iksem oznaczającym jedynie coś, co jest nieznane.

„Uciekinier” przestał uciekać, gdy zbliżył się do Ziemi.

„Najeźdźca” nie najechał; wysłał jedynie jeden żużlowaty, granatowy czworościan na Everest.

A „Radujcie się Prorokiem” ukradł Słońcu Ziemię wraz z jej starym księżycem, który został przekształcony w miniaturowe słońce.

Był to czas, gdy ludzi było mnóstwo i byli potężni – a przynajmniej tak im się wydawało – mieli wiele ogromnych miast i niezliczone potężne maszyny. Nie miało to znaczenia. Nowa bliźniacza planeta nie wykazała zainteresowania miastami ani maszynami.

Pojawiła się plaga takich rzeczy jak „oka” – kłębków kurzu bez kurzu. Nieruchome powietrze nagle gęstniało i drżąc, przybierało soczewkowaty kształt. „Oka” pojawiły się wraz z planetą i Piramidą, prawdopodobnie były więc z nimi jakoś powiązane. Nic jednak nie dało się z takim „okiem” zrobić. Uderzyć je, to jak uderzyć powietrze – bo w istocie nie było to niczym innym.

Podczas gdy ludzie i maszyny usiłowali coś bezowocnie z tym zrobić, nowo utworzony układ bliźniaczy – obca planeta i Ziemia – zaczęły się poruszać, przyspieszając bardzo powoli.

Ale przyspieszając.

Astronomowie zorientowali się w ciągu tygodnia, że coś się dzieje. Miesiąc później księżyc rozbłysnął ogniem i stał się nowym słońcem – co było już potrzebne, bo macierzyste słońce Ziemi wyraźnie się oddaliło, a po kilku latach stało się jedną z gwiazd pośród wielu.

Kiedy małe słońce wypaliło się na żużel, tamci – kimkolwiek by byli, jako że ludzie widzieli tylko jedną Piramidę – zawiesili na niebie nowe. Tak działo się co pięć lat zegarowych – mniej więcej. Było to wciąż to samo słońce przekształcone z księżyca, które po wypaleniu się rozpalano na nowo.

Pierwsze z tych słońc spoglądało na Ziemię zaludnioną dziesięcioma miliardami ludzi. W rytmie rozpalania i wygasania słońca następowały zmiany, wahania klimatu, niezmierne różnice w ilości i rodzaju promieniowania z tego nowego źródła.

Te zmiany były takie, że czterdzieste piąte kolejne słońce spoglądało na kurczącą się ludzką rasę, której nie zebrałoby się więcej niż sto milionów.

Człowiek sfrustrowany kieruje się do wewnątrz – tak samo rzecz się ma z rasą. Sto milionów ludzi czepiających się egzystencji, to nie to samo, co dziesięć śmiałych, żywotnych miliardów.

Obiekt na Evereście również uzyskał w swoim czasie wiele różnych określeń: „Szatan”, „Przyjaciel”, „Bestia”, „Pseudo-żywa Istota o Całkiem Nieznanych Elektrochemicznych Właściwościach”.

Wszystkie te nazwy również były iksami.

Jeśli więc Piramida przebudziła się tego ranka, to nie otworzyła oczu, bo ich nie miała – chyba że liczyć zgęstki powietrza, które mogły, albo nie mogły, przynależeć do niego. Oczy można wydłubać, więc żadnych nie miała. Tak mógłby argumentować ktoś pozbawiony logiki, niemniej kusiło, by przyjąć fałszywie „cel”, a nie „funkcję”. Kończyny można więc połamać, no to nie ma kończyn. Uszy można ogłuszyć, więc nie ma żadnych. Przez usta można otruć, więc nie ma ust. Do czynów i zamiarów można zniechęcić, więc oczywiście ich nie ma.

Była więc Piramida. I tyle.

Ta i inne jej podobne ukradły Ziemię, a Ziemia nie wiedziała po co. Była tam. I jedyną rzeczą na Ziemi jakiej nie można było zrobić, to zranić ją, wpłynąć na nią, zmusić ją w jakiś sposób do czegokolwiek.

Była tam i to ona, albo władcy, których reprezentowała, posiadali Ziemię prawem kradzieży. Całkowicie. Bez żadnej nadziei dla ludzi na zwycięstwo czy powrót do poprzedniego stanu.

Przypisy tłumacza.

1. ↑PFC – Private First Class – szeregowiec, stopień wojskowy.

II

Obywatel i Obywatelka Rogetowie Germyn szli ulicą Sosnową w chłodzie i mroku poranka ponownego – miejmy nadzieję – Odtworzenia Słońca.

Obyczaj wymagał, żeby tego dnia udawać, iż jest to zwykły dzień jak co dzień. Nie należało zatem zbyt często spoglądać z oczekiwaniem w niebo ani nie sprawiać wrażenia zakłopotanego czy zaniepokojonego z tego powodu, gdyż w końcu był to czterdziesty pierwszy taki dzień, a ci których specjalnością była Kontemplacja Nieba byli przekonani, że to Odtworzenie Słońca jest już blisko.

Obywatel i jego Obywatelka wymienili „gesty-rozpoznania” z kilkoma starymi przyjaciółmi i zatrzymali się, by chwilę porozmawiać. Tu również obyczajnie unikano głównego tematu. Rozmawiano bez odnoszenia się do czegokolwiek, co którykolwiek z uczestników mógł wiedzieć, myśleć lub chciałby się zapytać.

Germyn zadeklamował dla przyjaciół dwudziestowyrazowy wiersz napisany dla uczczenia tej okazji i wysłuchał ich odpowiedzi. Pobawili się trochę w słówka, dopóki ktoś nie okazał zniechęcenia, okazując to „podwójną-zmarszczką” na czole. Gra została zgrabnie zakończona improwizowaną podmianą rymów.

Germyn od niechcenia spojrzał w górę. Zmiany na niebie jeszcze się nie zaczęły. Stare, umierające słońce wisiało dokładnie nad horyzontem, na południowym wschodzie, trochę bardziej na południe niż na wschód. Brzydka myśl przyszła mu do głowy; a co, jeśli słońce nie zostanie odtworzone dzisiaj. Tylko przypuśćmy, pomyślał. Albo jutro. Albo...

Albo nigdy.

Obywatel wziął się w garść.

— Zjedzmy obiad w owsianych budkach — powiedział do żony.

Obywatelka nie odpowiedziała od razu, a gdy Germyn spojrzał na nią, maskując starannie zdziwienie, stwierdził, że wpatruje się z wybałuszonymi oczami w jakiegoś Obywatela, który wymachując rękami, niemal biegiem nadchodził ulicą. Zupełnie bez wdzięku.

— Bardziej wygląda na Wilka niż człowieka — stwierdziła niepewnie.

Germyn znał tego faceta. Nazywał się Tropile. Jeden z tej osobliwej grupy osiedlonych za miastem, mimo że nie byli rolnikami. Germyn miał już z nim do czynienia w banku – a raczej miałby, gdyby to zależało od tamtego.

— Beztroski człowiek — podsumował — i źle wychowany.

Ruszyli do owsianych budek krokiem Obywateli – ręce luźno opuszczone, stopy unoszone niezbyt wysoko, nieco pochylając się do przodu. Był to odwieczny krok tysiąca pięciuset kalorii dziennie, z których żadna nie mogła się zmarnować.

*

Potrzeba było więcej kalorii. Tyle na chodzenie, tyle na gromadzenie żywności. Tyle na oszczędne dostarczenie przyjemności Obywatelom, tyle... – och, dużo więcej, zwłaszcza teraz! – by uchronić się przed zimnem. A przecież nie było więcej kalorii; dieta, którą stosował cały świat, podtrzymywała jedynie istnienie.

Ciężko było dobrze uprawiać rolę w sytuacji, gdy połowa światowych terenów przez część czasu zalewana była wzbierającymi wodami mórz, a przez część przyduszona opadami śniegu.

Obywatele o tym wiedzieli, a wiedząc, nie walczyli – walka była przygnębiająca, zwłaszcza, że nie można było zwyciężyć. Jedynie Wilcy... No cóż, Wilcy walczyli, marnując kalorie i okrywając się niesławą.

Obywatel Germyn zwrócił swoje myśli ku bardziej przyjemnym sprawom. Pozwolił sobie na „pierwszy-przedsmak” owsianki. Będzie ciepła w misce, gorąca w przełyku, a w brzuchu pojawi się sytość. Duża porcja przyjemności w taką pogodę jak dziś, gdy chłód przenika przez poluzowane szwy, a wiatr duje ze wzgórz. Nie, żeby to nie było przyjemne, gdy jest jedynie zimno. A dzisiaj, tuż przed odnowieniem słońca, nikogo nie dziwiło, że się marznie, gdy stare słońce jest brudnoczerwone, a nowe się jeszcze nie rozpaliło.

— ...wciąż robi na mnie wrażenie Wilka — pomrukiwała jego żona.

— Trzymaj krok — Germyn zganił swoją Obywatelkę, osłabiając uraz „dwuznacznym-uśmiechem”.

Mężczyzna o złych manierach stał przy samym kontuarze owsianego stoiska, które było ich celem. W półmroku późnego poranka wydawał się składać z samych kątów i naprężonych linii. Niezgrabnie przekrzywił głowę, zerkając przez ramię na zaplecze stoiska, gdzie sprzedawca rytmicznie odmierzał ziarno do naczynia. Ręce trzymał nieporządnie na kontuarze, zamiast opuścić je swobodnie po bokach.

Obywatel Germyn poczuł, jak jego żona nagle się wzdryga. Tym razem jej nie zganił, bo jak można było jej coś zarzucić? Ten widok budził zgorszenie.

— Obywatelu — odezwała się słabym głosem — może byśmy dzisiaj zjedli chleb?

Germyn zawahał się, po czym jeszcze raz spojrzał na tego obrzydliwca.

— Nie ma żadnych przeszkód, żeby w dniu Odtwarzania Słońca Obywatelka zjadła chleb — powiedział pobłażliwie, świadomy swojej pobłażliwości. Biorąc pod uwagę okoliczności, była to tylko drobna łaska i, w związku tym, bardzo obyczajna.

Skinął głową na żonę i wyszedł.

Chleb był dobry, bardzo dobry. Podzielili się połową kilograma i zjedli w milczeniu, jak należało. Germyn skończył swoją pierwszą kromkę i w nakazanej przerwie, przed napoczęciem drugiej, dla odświeżenia oczu spojrzał do góry.

Stare słońce nad głową wyskrobało resztki ze swojej ostatniej beczułki ciepła. Było większe niż otaczające je gwiazdy, ale wiele z nich było niemal tak samo jasne.

— Dzień dobry Obywatelu Germyn — rozległ się wysoki męski głos.

Germyn zachwiał się. Porzucił widok nieba, odwrócił się i widząc twarz osoby zwracającej się do niego, podniósł rękę w „geście-rozpoznania”. Zrobił to bardzo szybko i płynnie – może trochę zbyt szybko, gdyż palce złożył niemal w gest dla kobiet, podczas gdy tamten był mężczyzną. Obywatel Boyne. Germyn znał go dobrze; w zeszłym roku uczestniczyli wspólnie w Kontemplacji Lodu na Niagarze.

Germyn odzyskał szybko panowanie nad sobą, chociaż wprawiło go to w zakłopotanie.

— Widać gwiazdy — zaczął szybko — ale czy one wciąż tam będą, jeśli nie będzie słońca? — Była to pośpieszna improwizacja, ale nie wątpił, że Boyne złapie się na to i pociągnie temat. Boyne zawsze był wdzięcznym obiektem w takich chwilach.

Ale nie tym razem.

— Dzień dobry — powtórzył nieśmiało. Spojrzał do góry, jak gdyby próbując zrozumieć to, co powiedział Germyn i dodał oskarżycielsko ostro załamującym się głosem: — Tam nie ma żadnego słońca, Germyn. Nie sądzisz?

— Obywatelu, być może ty... — zaczął Germyn, przełykając ślinę.

— Żadnego słońca, słyszysz! — załkał Boyne. — Jest zimno, Germyn. Piramidy nie mają zamiaru dać nam nowego słońca, dotarło już do ciebie? Chcą nas zagłodzić, zamrozić, wykończyć. Jesteśmy skończeni, wszyscy! — prawie się rozbeczał.

Na całej Sosnowej ludzie starali się nie patrzeć na niego, choć nie wszystkim się to udawało.

Boyne przywarł bezradnie do Germyna. Ten, zgorszony – Kontakt Cielesny! – szarpnął się w tył .

Wydawało się, że mężczyzna odzyskuje zmysły. Rozejrzał się przytomniej.

— Ja... — zająknął się i spojrzał na Germyna. — Chyba na śniadanie zjem chleb — oznajmił ni w pięć ni w dziewięć i zanurkował do budki.

Boyne, opuszczając Germyna w połowie „gestu-rozstania”, pozostawił go roztrzęsionego, z rozdziawionymi ustami i wytrzeszczem oczu, jakby i ten również stracił wszelką ogładę.

I to wszystko w dniu Odtwarzania Słońca!

Co to wszystko może znaczyć, zastanawiał się Germyn zmartwiony i zaniepokojony?

Czy Boyne nie był na progu...

Czy Boyne może być tuż przed...

Germyn odrzucił tę myśl. Zachowanie się Boyne'a mogła wyjaśnić tylko jedna rzecz. Ale pomyśleć tak o innym Obywatelu było dla Obywatela nieobyczajnym.

Wszystko jedno, ośmielił się pomyśleć Germyn, wszystko jedno, to wydaje się niemal tak, jakby Obywatel Boyne był tuż przed... no cóż – tuż przed dostaniem amoku.

*

W owsianej budce Glenn Tropile uderzył w kontuar. Opieszały sprzedawca owsianki przyniósł mu w końcu nakazaną obyczajem miskę z solą i dzbanek chudego mleka. Tropile wziął papierowy zwitek z solą z wierzchu ułożonego w misce schludnego stosiku. Spojrzał na sprzedawcę. Jego palce zawahały się. Po czym szybko opróżnił zwitek do owsianki i zalał dozwoloną ilością mleka.

Jadł szybko i efektywnie, obserwując ulicę na zewnątrz.

Łazili jak zwykle, szwendali się tu i tam – a może dzisiaj bardziej niż zwykle, bo mieli nadzieję, że to dzisiaj słońce ponownie rozkwitnie płomieniem.

O łażących, szwendających się ludziach Tropile zawsze myślał: oni. Gdzieś, niewątpliwie, istnieli dla niego również my, niemniej, jak dotychczas, Tropile ich nie znalazł, nawet w więzach małżeńskiego kontraktu.

Nie spieszył się. W wieku czternastu lat z niechęcią uświadomił sobie pewną prawdę o sobie – zrozumiał, że nie lubi przegrywać i że w każdej sprawie musi mieć jakąś przewagę, inaczej nieznośne swędzenie w mózgu przyprawiało go o dyskomfort. W sumie pojawił się przerażający strach, stopniowo przeradzający się w świadomość, że jedyne my, które właściwie mogłoby go obejmować, to to, do którego nie było zbyt mądrze się przyłączać.

Uświadomił sobie, że jest w istocie Wilkiem.

Przez kilka lat Tropile walczył z tym, gdyż słowo Wilk było wyrazem obscenicznym. Dzieci z którymi się bawił były surowo karane za wymawianie tego słowa. I chyba tylko za to.

Dla Obywatela nieobyczajnym było mieć przewagę kosztem kogoś innego. A dla Wilków nie.

Dla Obywatela obyczajnym było akceptować swój stan posiadania, nie dążyć do zwiększenia tego stanu, szukać zadowolenia w rzeczach małych, dopasowywać się do tego, co stanowiło jego życie, przy minimalnym wysiłku i zamieszaniu.

Wilcy byli inni. Wilcy nigdy nie Medytowali, Wilcy nigdy nie oddawali się Aprecjacji, Wilcy nigdy nie byli wniebobrani. Tego najwyższego spełnienia, dostępnego jedynie tym, którym się udało osiągnąć perfekcję w Medytacji, tym którzy poddali świat i ciało, opuszczając jedno i drugie, nigdy nie osiągnął żaden Wilk.

W tej sytuacji Glenn Tropile bardzo starał robić wszystkie te rzeczy, których Wilcy robić nie mogli.

Prawie mu się udało. Jego specjalność, Kontemplacja Wody, była bardzo obiecująca. Zdołał wykonać wiele częściowo udanych Medytacji o Zespoleniu.

Niemniej wciąż był Wilkiem, gdyż stale czuł tę palącą, swędzącą potrzebę triumfu i utrzymywania przewagi. Z tego powodu zdobycie jakichś przyjaciół wśród Obywateli było prawie niemożliwe. Z czasem przestał nawet próbować.

Do Wheeling Tropile przybył prawie rok temu jako jeden z pierwszych wówczas osiedleńców. Niemniej wciąż nie było Obywatela, który był gotów wymienić z nim „gest-rozpoznania”.

Znał tutaj prawie wszystkich. Znał imiona i imiona żon. Wiedział, z którego stanu na północy przybyli, gdy powiększyło się zlodowacenie wskutek przygasania słońca. Niemal wiedział, z dokładnością do jednej czwartej grama, ile cukru, soli i kawy każdy z nich sobie zachomikował – dla swoich gości, oczywiście, nie dla siebie. Dobrze wychowani Obywatele dbali wyłącznie o przyjemności innych.

Wszystko to wiedział, bo ta wiedza dawała mu przewagę. Natomiast żadnej przewagi nie dawał mu fakt, że znają go inni.

Kilku go znało – choćby ten bankier, Germyn. Tropile odwiedził go kilka miesięcy temu w sprawie przyszłej pożyczki. Spotkanie było niepewne i nerwowe. Dla Tropile'a pomysł był jasny i prosty – zorganizowanie wyprawy do znajdującej się w pobliżu dobrze w swoim czasie prosperującej kopalni, znalezienie tam węgla, dostarczenie go do Wheeling i ogrzewanie domów. A przecież dla Germyna okazało się to bluźniercze. Tropile uważał teraz, że miał szczęście, gdyż jedynie mu odmówiono, zamiast okrzyknąć Wilkiem.

Sprzedawca owsianki nerwowo oglądał swój schludny stos papierowych zwitków z solą.

Tropile starał się nie widzieć jego spojrzeń. Nie zwracał uwagi na oferujące mu szansę krzywe uśmieszki samo-potępienia posyłane przez sprzedawcę w jego kierunku. Wystarczająco dobrze wiedział, co trapi tamtego. Niech się martwi. Tropile miał zwyczaj brać sobie dodatkowe zwitki soli. Były teraz w jego kieszeni i niech tam pozostaną. A tamten niech się zastanawia, dlaczego ma braki.

Tropile wylizał łyżkę i wyszedł na ulicę. Ubrany w parkę podwójnej grubości, poczuł satysfakcję, stwierdzając, że wiatr jest bardzo zimny.

Dziwne, pomyślał Tropile, gdy minął go idący samotnie Obywatel. Szedł szybko, a na twarzy widać było wyraz wytężonej desperacji, co wydało się jeszcze dziwniejsze. Dziwne na tyle, że aż warte przyjrzenia się, gdyż ten rodzaj pośpiechu, ten rodzaj wyobcowania, z czymś się Tropile'owi kojarzył. Nie było to w żadnym razie coś normalnego dla łagodnej owcy z ich klasy, chyba że w jednym szczególnym przypadku.

Glenn Tropile przeszedł na drugą stronę ulicy i poszedł za wyobcowanym Obywatelem. Znał go, tamten nazywał się Boyne. Przy budce piekarza mężczyzna natknął się na Obywatela Germyna. Tropile stanął w pobliżu, skąd mając dobry widok, obserwował i słuchał.

Boyne był na progu załamania nerwowego. To, co Tropile usłyszał i zobaczył, potwierdziło jego diagnozę. Czekało ich pewne szczególne wydarzenie – Obywatel Boyne zaraz dostanie amoku.

Tropile spojrzał z rozbawieniem i pogardą na mężczyznę. Amok! Łagodną owcę można doprowadzić za daleko. Oznaki były oczywiste, Tropile widywał już Obywateli w amoku.

Było prawie pewne, że dla Glenna Tropile oznacza to przewagę. Jeśli się szukało, przewagę można było mieć niemal we wszystkim.

Tropile przyglądał się i czekał. Miejsce wybrał sobie starannie, tak że mógł zobaczyć Obywatela Boyne wewnątrz budki piekarza, jak paskudnie marnując, ciacha swoje ćwierć kilo chleba z Porannego Bochenka

Czekał aż Boyne wybuchnie...

I Boyne wybuchnął.

Rozległ się wrzask – głośny i przeszywający.

— Amok, amok! — krzyczał przeraźliwie Obywatel Germyn.

Wściekłe wycie Boyna pozbawione było słów. W słabym świetle błysnął nóż piekarza, gdy Boyne wziął nim zamach. Obywatele natychmiast rozbiegli się we wszystkich kierunkach – wszyscy oprócz jednego.

Ten jeden został pod nożem – swoim własnym nożem, jako że przypadkiem był to sam piekarz. A Boyne ciachał i ciachał. Potem wybiegł, rycząc – szeroki nóż świszczał mu nad głową. Łagodni Obywatele uciekali przed nim w panice. A on z wyciem atakował i atakował ich wycofujące się sylwetki. Amok.

To był ten jedyny przypadek, kiedy zapominali o miłosierdziu – jeden z dwóch, poprawił się Tropile, idąc spacerowym krokiem w kierunku budki piekarza. Zmarszczył czoło, gdyż ten drugi przypadek, gdy zapominali o miłosierdziu, był tym, który dotyczył szczególnie jego.

Obserwował, jak Boyne, kompletnie oszalały, teraz już daleko na ulicy, zapędza grupę Obywateli za róg. Westchnął i wszedł do budki piekarza, chcąc sprawdzić, czy nie uda się z tego uzyskać coś dla siebie.

Boyne wyładuje się – przypływ wściekłości opuści go tak szybko, jak się pojawił; znów będzie owcą i inne owce zbliżą się i pochwycą go. Tak to się działo, gdy Obywatel dostawał amoku. Miara presji wywieranej na Obywatela była taka, że w każdej chwili mógł pojawić się jeden gram presji za dużo i mógł się on załamać. Tutaj w Wheeling, w ciągu ostatnich dwóch miesięcy zdarzyło się to dwa razy. Glenn Tropile widział już takie przypadki w Pittsburghu, w Altoonie i w Bronxville.

Istnieje pewien limit presji, którą można wytrzymać.

Tropile wszedł do stoiska i bez emocji przyjrzał się zaszlachtowanemu piekarzowi. Ciało było krwawą masą, ale Tropile widywał już trupy.

Rozejrzał się, kalkulując. Na początek schylił się i podniósł ćwierć kilo chleba upuszczone przez Boyne'a, otrzepał z kurzu i wsunął do kieszeni. Żywność zawsze się przydawała. Gdyby wystarczało żywności, Boyne być może nie dostałby amoku.

Czyżby po prostu załamywali się z głodu? A może z powodu tej rzeczy na Mount Evereście, lewitujących „ok”, pożądanej i straszliwej perspektywy Wniebowzięcia, a może jedynie z powodu napięcia wynikającego z podporządkowywania się drobiazgowo zaprojektowanemu życiu?

Czy to ma jednak znaczenie? Oni się załamywali i dostawali amoku, a Tropile nie, i tylko to się liczyło.

Przechylił się nad kontuarem, sięgnął po to, co zostało z Porannego Bochenka...

...i ujrzał wpatrzone w siebie przerażone oczy Obywatelki Germyn.

— Wilk! — wrzasnęła. — Obywatele, pomocy! Wilk!

Tropile zawahał się. Nigdy nie widział przeklętej kobiety, która tam była i podnosiła się zza kontuaru, by mu przeszkodzić.

— Obywatelko, proszę... — powiedział ostro, ale to był błąd. Dowody były przeciwko niemu, a jej krzyk miał ściągnąć innych.

— Wilk! Wilk! — krzyczała.

Tropile spanikował. Szarpnął się, by ją uciszyć, ale to również był błąd. Odwrócił się. A ona krzyczała i krzyczała. Jacyś ludzie ją usłyszeli. Tropile rzucił się na ulicę, lecz oni wyskakiwali już ze wszystkich drzwi, wyłazili z każdej szczurzej dziury, w której się schowali w ucieczce przed Boynem.

— Proszę — krzyknął, łkając. — Czekajcie!

Ale oni nie czekali. Słyszeli krzyk kobiety i być może niektórzy z nich widzieli go z chlebem. Byli wokół niego – nie, wszyscy byli nad nim; trzymali go, rozdzierali jego miękkie, ciepłe futro.

Wywrócili mu kieszenie. Skradzione zwitki z solą wysypały się oskarżycielsko. Szperali mu w rękawach, rozpruwając nawet mocne, nieosłabione szwy. Schwytano go bezbłędnie.

— Wilk! — krzyczeli. — Wilk!

Zagłuszyli odległy hałas z miejsca, gdzie kwartał czy dwa dalej, Boyne został w końcu rzucony na ziemię. Zagłuszyli wszystko.

To był ten drugi przypadek, kiedy oni zapominali o miłosierdziu: kiedy złapali Syna Wilka.

III

Technika skończyła się już dawno.

Technika jest możliwa, gdy równanie:

całkowita ilość dostępnych kalorii |

= poziom artystyczno-technologiczny

liczba ludności |

spełnia jeden warunek. Jeśli stosunek Kalorii do Populacji jest duży – powiedzmy pięć tysięcy lub więcej (pięć tysięcy kilokalorii na żyjącą osobę) – poziom artystyczno-technologiczny jest wysoki. Ludzie rzeźbią górę Rushmore; budują wielkie huty; produkują olbrzymie samochody po to tylko, żeby jedna gospodyni domowa mogła pojechać pół mili w celu zakupu jednej szminki.

Gdy K:P jest duże, życie jest prostackie i obfite. I przeciwnie, gdy K:P jest zbyt małe, życia nie ma w ogóle. Zostało zagłodzone.

W ramach eksperymentu możesz zwiększać po trochu stosunek K:P, a za jakiś czas prawa strona równania stanie się znacząca, i w końcu, przy wartościach między 1000 i 1500 kilokalorii, poziom artystyczno-technologiczny okaże się samonapędzający. K:P w tym zakresie daje drobną sztukę, uznanie i spokojne zaspokajanie potrzeb w subtelnym powiązaniu z tradycyjnie oczekiwanymi cnotami.

Weźmy Japonię, zamkniętą w okowach szogunatu, z ludnością zagłodzoną, wydzierającą żywność ze zboczy wzgórz, i piękno skalnych ogródków. Drobna, tania sztuka jest charakterystyczna dla poziomu 1000 do 1500 kilokalorii.

Taki był właśnie stan na Ziemi zaludnionej przez dziesięć miliardów ludzi, gdy została ona ukradziona przez bliźniaczą planetę.

Grupki osób niewielkim kosztem, posługując się ołówkiem i odnawialnym papierem, wciąż prowadziło badania naukowe, ale ostatni akcelerator badawczy został zamknięty dawno temu. Moc jego hydroelektrowni była potrzebna, by dać słabe oświetlenie milionom domów i ugotować kleik dla dwóch milionów noworodków.

Pewien pełen poświęcenia Bizantyńczyk napisał wówczas (chociaż sam nie był inżynierem) ostateczną encyklopedię techniki. Jego czterysta dwadzieścia cienkich tomów omawiało wyczerpująco dzieła inżynieryjne starożytnej Grecji i Egiptu, mur Shi Huangdi, budowle gotyckie, dzieła Brunela, który zmienił oblicze Anglii, Roeblinga z Brooklynu, Grovesa z Pentagonu, Duggana i jego system schronów (zanim K:P obniżyło się do punktu, w którym wojny stały się skrajnie nieprawdopodobne), Leverna i jego Projekt „Orbita”[1]. Encyklopedysta nie może jednak bezmyślnie używać suwaka logarytmicznego[2], nie zastanawiając się i zapisując jedynie swoje ułamki.

No, a te wartości... te wartości zaczęły wówczas maleć.

Mimo razów tektonicznych i klimatycznych podczas wielkiego porwania, mimo sinusoidalnego cyklu narastania i kurczenia się biegunowej czapy lodowej w miarę jak kolejne karłowate słońca rozpalały się, stygły, gasły i były zastępowane nowymi, pierwotna Ziemia utrzymywała stały stosunek K do P. K zmniejszało się znacząco, a wraz z nim P, bo skoro podtrzymujących życie kalorii było coraz mniej, to i ilość gąb do wyżywienia malała.

Czterdzieste piąte słońce nie świeciło już dla żadnych inżynierów.

Na bliźniaczej planecie chyba również nie. Piramidy, te na bliźniaku czy ta na Evereście, nie były inżynierami. Posługiwały się czystą metafizyką opartą na podziale i popychaniu.

Nie miały eleganckich teorii pola. Jedyne, co wiedziały, to to, że wszystko da się podzielić i jeśli to popchniesz, to się przesunie.

Jeśli twoje najsilniejsze pchnięcie nie poruszy obiektu, podziel go i popychaj fragmenty, a wtedy się poruszy. Czasami, jak dla efektów jądrowych, trzeba podzielić obiekty na 3 × 10^9 kawałków i ostrożnie popychać każdy z nich.

Dzieląc więc i popychając, Piramidy wylądowały na wypalonym globie swoim jedynym statkiem kosmicznym. Na pokładzie były cztery ludzkie istoty. Ich Medytacja o Zespoleniu trwała krótko – umierali, krzycząc.

Gdy na powierzchni słońca pojawiło się zarzewie nowego ognia, statek wspiął się na Bliźniaka. Zaczątek ognia z wiśniowego, poprzez pomarańczowy, zrobił się niebiesko biały i zaczął rozszerzać.

*

W chwili Odtworzenia Słońca na Ziemi wybuchła radość.

Chociaż nie wszędzie. W Domu Pięciu Praw, w Wheeling, Glenn Tropile niespokojnie oczekiwał śmierci. Obywatel Boyne, który dostał amoku i zaszlachtował piekarza, dzielił z Tropilem pomieszczenie i los, choć nie złość. Z radosną powagą tworzył elegię na swoją śmierć.

— Powiedz mi! — warknął Tropile. — Czemu my się tu znaleźliśmy? Co ty zrobiłeś i po co, a co ja? Dlaczego nie chwycę jakiegoś stołka i cię nim nie zatłukę? Bo ty, gdybyś mnie zauważył dwie godziny temu, to byś mnie zabił!

Obywatel Boyne nie okazywał satysfakcji – pasja się w nim wypaliła.

— Obywatelu, sztuka życia polega na podstawianiu nieważnych pytań o znanych odpowiedziach w miejsce ważnych, na które nie ma odpowiedzi — grzecznie wyrecytował słynny aforyzm. — Chodź, podziwiajmy razem nowe słońce — dodał, odwróciwszy się do okna, za którym niebieskobiały płomień, rozpalony w miejscu, które kiedyś było kraterem Tycho, zaczynał się rozszerzać na cały poczerniały Księżyc.

Tropile był na tyle dzieckiem tej kultury, że ruszył za nim prawie bezwiednie. Zamilkł. Ta znikoma, powoli w górze powiększająca się niebieskobiała plamka, jedność – to łagodne, stonowane wtopienie się Bytu w tło wszechświata, zespolenie z ogromnym niebieskobiałym klejnotem – pąk rozkwitający właśnie w niebiosach, nie różniący się niczym od tego, co ty...

Zamknął oczy, uspokoił się i pogrążył w Medytacji o Zespoleniu.

Stawał się Dobrem.

Najwyżej po kwadransie, zanim jeszcze reakcja fuzji jądrowej objęła cały dysk słońca, jego medytacja zaczęła słabnąć.

Zrzucił swoją podartą parkę, nie troszcząc się o dalsze rozrywanie szwów. W pomieszczeniu robiło się ciepło. Oczywiście Obywatel Boyne pełnymi gracji ruchami rozpruwał ostrożnie każdy szew, udając wielki i płynny wysiłek bicepsów i mięśni czworobocznych.

Wytrącony z medytacji, Tropile obserwował swojego towarzysza niedoli, wykrzykując nieme „dlaczego?” Od czasu dorastania to żałosne słowo rzadko znikało z jego umysłu. Jedynie uznanie i medytacja mogła je zagłuszyć.

Specjalnością Tropile'a była Kontemplacja Wody, a był w tym tak dobry, że pomimo jego notorycznych dziwactw życiowych i manier, wielu początkujących pytało go o poradę w tej delikatnej sztuce. Kontemplacja Wody sprawiała mu przyjemność. Prawie żałował tych prostaczków, co nigdy nie próbowali Kontemplacji Wody, nawet jeśli poświęcali się takim wspaniałym zabawom, jak, powiedzmy, Chmury i Zapachy. Po Kontemplacji, mając wystarczająco dużo szczęścia, by perfekcyjnie zaobserwować Dziewięć Etapów Wrzenia, można było zanurzyć się w medytację i osiągnąć pełną harmonię – poczuć się Dobrem.

Ale co mógł zrobić ktoś, komu medytacje – tak jak jemu – się nie udawały? Co miał zrobić, gdy wychodziły mu coraz gorzej, gdy stawały się coraz mniej intensywne, i gdy w końcu mógł je jedynie zainspirować wielkimi wydarzeniami, takimi jak odnowienie słońca?

Dostanę amoku, myślał wtedy zawsze.

Ale nie dostawał. Tymczasem Boyne dostał. A on został okrzyknięty Synem Wilka – bez dowodu, czego nie mógł zrozumieć. Niemniej amoku nie dostał.

Za to kara jest ta sama, pomyślał, uświadamiając sobie jakieś niezlokalizowane swędzenie – nie to kłujące wewnątrz nieznośne pragnienie przewagi, ale jakieś wrażenie umiejscowione u podstawy kręgosłupa. Kary za wszystkie główne zbrodnie – jak Wilkowatość czy atak szału – były takie same. Czeka go punkcja lędźwi. Zrobi Donację Płynu Rdzeniowo-kręgowego.

Umrze.

*

Obywatel Harmane, starszy już człowiek, Zarządca Domu Pięciu Praw spojrzał na swoich aresztantów – na Boyne'a z aprobatą, a na Glenna Tropile posępnie.

Uważano, że w tym krótkim okresie między ujawnieniem a Donacją Płynu Rdzeniowo-kręgowego nawet Wilcy mają prawo do ludzkiego traktowania. Zarządca nawet we śnie nie pomyślałby, że mógłby krzywo spojrzeć na zdemaskowanego Wilka czy próbować wpłynąć na nędzne naśladowanie Medytacji Przedśmiertnej, którą ta kreatura mogłaby praktykować. Niemniej nie mógł również zmusić się do tego, żeby choćby okazać mu „gest-rozpoznania”.

Tropile nie miał takich zahamowań.

Spojrzał na Zarządcę Harmane'a nienawistnie, z taką zaciekłością, że staruszek wyszedł, prawie biegnąc. Tropile odwrócił się i z niemal taką samą nienawiścią spojrzał na Obywatela Boyne'a. Jak ten nożownik śmie być taki spokojny, taki zrelaksowany!

— Zabiją nas! — powiedział do niego brutalnie. — Wiesz o tym? Wbiją nam igłę w kręgosłup i wysuszą do cna. To rani! Rozumiesz? Mają zamiar nas wyssać i wypić nasz płyn rdzeniowo-kręgowy, a to nam nie wyjdzie na dobre.

— Zrobimy Donację Płynu Rdzeniowo-kręgowego — łagodnie skorygował Obywatel Boyne. I dodał spokojnie: — Dla Syna Wilka ta różnica nie jest zrozumiała?

Zwykła kultura wymagała, żeby tę uwagę przyjąć jako przyjacielski żart, prawdopodobnie oparty na prawdzie – no bo jak można by inaczej ubrać w słowa niewymawialną prawdę? Inaczej mogłoby dojść do rzeczy niewyobrażalnych. Mogliby się zacząć kłócić. Mogłoby nawet dojść do rękoczynów.

Stosowny do tego, łagodny uśmiech pojawił się więc na wargach Tropile'a, ale zaraz zniknął. Chcą go zabić. Nie będzie się do nich uśmiechał. Zwłaszcza, że wysiłek jest znaczny.

— Nie jestem Synem Wilka! — wrzasnął desperacko, wiedząc, że protestuje przed człowiekiem, którego ze wszystkich ludzi w Wheeling najmniej to wszystko obchodzi i który, nawet gdyby chciał, to nic by w tej sprawie nie mógł zrobić. — Co to za idiotyczne gadanie o jakichś Wilkach? Nie wiem, czym jest ten Syn Wilka i myślę, że ani ty, ani nikt inny również nie wie. Wiem jedynie, że byłem w porządku. Tymczasem wszyscy zaczęli wrzeszczeć! Ty pewnie uważasz Syna Wilka za kogoś pozbawionego kultury, ignoranta, złoczyńcę. Ja jedynie podniosłem kawałek chleba, gdy tymczasem ty posiekałeś troje ludzi! I to ja mam być tym niebezpiecznym!

— Wilcy nigdy nie wiedzą, że są Wilkami — westchnął Obywatel Boyne. — Ryba prawdopodobnie myśli, że jest ptakiem, a ty wyraźnie uważasz się za Obywatela. Czy Obywatel mówiłby to, co ty?

— Ale oni chcą nas zabić!

— No to czemu nie układasz elegii na swoją śmierć?

Glenn Tropile wziął głęboki wdech. Coś go gryzło. Było wystarczająco źle, że miał umrzeć, wystarczająco źle, że nie zrobił niczego, za co warto byłoby umierać. Ale to, co gryzło go teraz, nie miało nic wspólnego z umieraniem.

Procenty zmierzały w złym kierunku. Ten wątły Obywatel zdobywał nad nim przewagę.

Przerośnięty gruczoł w nadnerczu Tropile'a – u Obywatela Boyna był jak główka szpilki – pompował do jego krwiobiegu czyste hormony. Mógł umrzeć, tak – tej umiejętności prędzej czy później nabywał każdy – ale dopóki żył, nie mógł ścierpieć, że został pokonany w starciu, w dyskusji, w konfrontacji. Nie mógłby z tym żyć. Wilk? Niech go zwą Wilkiem. Niech go zwą Manipulatorem. Niech go zwą Spekulantem. Niech go zwą Łotrem. Niech go zwą Szulerem.

Jeśli można było zdobyć jakąś przewagę, on ją zdobywał. Tak był stworzony.

— Masz rację. Jestem głupi. Musiałem stracić głowę! — oznajmił po jakimś czasie.

Myślał. Jedni myślą, rozgrzebując problem, a inni przeglądając fakty i porównując je. Tropile nie robił tego ani tak, ani tak, ale na sposób judo. Ustępował swoim adwersarzom w takich kwestiach, jak siła, uzbrojenie czy zasoby. Nie potrzebował tego. W każdym starciu oponent dostarczał wszystkiego tyle, że wystarczało dla obojga. Zwyczajem Tropile'a (wilczym, sam musiał to przyznać) było wykorzystywanie przeciwko oponentowi jego własnej siły, by zdruzgotać go na jego własnych stalowych zasiekach.

Myślał.

Przede wszystkim powinien dostosować swój umysł. Był Wilkiem, więc niech będzie Wilkiem. Nie będzie czekał na punkcję – wydostanie się stąd. Tylko jak?

Następną rzeczą było zrobić plan. Były pewne przeszkody. Jedną z nich był Obywatel Boyne. Drugą – Zarządca Domu Pięciu Praw.

A gdzie tyczka, dzięki której można te przeszkody przeskoczyć? Wciąż jest jeszcze jego żona, Gala. Należała do niego, zrobi wszystko – o ile ją do tego namówi.

Tak, jest jeszcze Gala.

— Zarządca! — podszedł do drzwi i wrzasnął na Obywatela Harmane'a. — Muszę się zobaczyć z moją żoną! Przyprowadź ją do mnie!

Odmowa była dla Zarządcy nie do przyjęcia.

— Zaproszę tutaj tę Obywatelkę — odpowiedział spokojnie i wyszedł.

Trzecią rzeczą był czas.

— Obywatelu — zwrócił się do Obywatela Boyne'a sugestywnym tonem — ponieważ elegia na twoją śmierć jest już gotowa, a na moją nie, czy byłbyś tak uprzejmy i poszedł pierwszy, gdy oni... gdy oni przyjdą?

Obywatel Boyne spojrzał powściągliwie na swego towarzysza z celi i posłał mu „dwuznaczny-uśmiech”.

— No i proszę — powiedział. — Oto Wilk.

I to była prawda. Ale prawdą było również to, że Boyne nie mógł odmówić, więc nie odmówił.

Przypisy tłumacza.

1. ↑Shi Huangdi – cesarz z dynastii Qin, w 221 r. p.n.e. zjednoczył Chiny, budowniczy Wielkiego Muru; Marc Isambard (ojciec) i Isambard Kingdom (syn) Brunelowie – brytyjscy budowniczowie m.in. tunelu pod Tamizą; John Augustus Roebling – budowniczy mostu brooklińskiego; Leslie Richard Groves – budowniczy bomby atomowej, szef projektu Manhattan. Pozostali to postacie fikcyjne.

2. ↑Suwak logarytmiczny – podobne do linijki urządzenie ułatwiające obliczenia arytmetyczne, powszechnie używane przez inżynierów do końca lat 80. XX wieku. Jak wyglądał można zobaczyć na wikipedii .

IV

Na drugim końcu świata granatowa Piramida spoczywała na spłaszczonym wierzchołku, tak jak spoczęła tam wtedy, gdy Ziemia miała jeszcze swoje własne prawdziwe słońce.

To, że Glenn Tropile będzie miał igłę wkłutą w kręgosłup i wraz z życiem wyssane soki, nie miało dla niej żadnego znaczenia. Nie miało znaczenia też to, że pretekstem dla egzekucji był czyn, który ludzka historia już dawno przestała uważać za zbrodnię. Rytualne ofiary w żadnej postaci nie robiły Piramidzie różnicy. Piramida widziała ludzi – o ile można to nazwać widzeniem – widziała jak przychodzą i jak odchodzą. Jedna ludzka istota mniej czy więcej, co za różnica? Czy kogo obchodzi ile komórek jest w zadartej skórce przy paznokciu?

A przecież Piramida zainteresowała się w jakiś sposób Glennem Tropile. Albo przynajmniej ludzką rasą, której był członkiem.

O Piramidach nie wiedziano zbyt wiele, ale każdy wiedział jedno – one coś chciały. No bo dlaczego miałyby sobie zawracać głowę porywaniem Ziemi.

Kradzież nastąpiła w roku 2027. W wielkim roku, w roku pierwszego lądowania na Wędrownej Planecie, która zabłądziła do Układu Słonecznego. Chociaż lądowanie tam było wielkim osiągnięciem, być może było też wielką pomyłką. Być może, gdyby nie to lądowanie, Wędrowna Planeta minęłaby ekliptykę i poleciała dalej.

Niemniej tej triumfalnej pomyłki dokonano i właśnie wtedy ludzkie oko zobaczyło po raz pierwszy Piramidę.

Niedługo potem – chociaż już po wysłaniu wiadomości radiowej – to oko zamknęło się na zawsze. I szkoda się dokonała. To, co zwróciło uwagę Piramid, okazało się „atrakcyjne”. Wkrótce potem wybuchła pełna nerwów i niepokoju intensywna komunikacja radiowa – pomiędzy Palomar i Pernambuco, między Greenwich i Przylądkiem Dobrej Nadziei – gdy astronomowie z całej Ziemi donosili, potwierdzali i uznawali zdumiewający fakt, że nasza planeta ruszyła z miejsca.

„Radujcie się, bo Mesjasz przybył i zabiera nas do siebie.”

Świat dziesięciu miliardów ludzi – niektórzy bardzo bystrzy, wielu odważnych – zbudował i wysłał przeciw najeźdźcy gigantyczną rakietę Projektu „Orbita”. I nic!

Pierwsze i jedyne Międzynarodowe Siły Ekspedycyjne zostały wysłane w stan nieważkości i zrzucone w kontrofensywie na nową planetę. I nic!

Ziemia po spirali podążała na zewnątrz.

Jeśli pobić się nie udało to może uda się uciec. W pośpiechu zbudowano nowe statki. Leżały i rdzewiały, podczas gdy słońce malało, a lód grubiał – no bo gdzie uciekać? Mars nie. Księżyc, który ciągnął się z tyłu, też nie. Duszna Wenus czy miażdżący Jowisz również nie.

Ucieczka się nie udała, tak samo bezapelacyjnie jak wojna, gdyż nie było gdzie uciekać.

Jedna Piramida przybyła na Ziemię – tylko jedna. Ścięła wierzchołek najwyższej góry i przycupnęła tam. Obserwator? Strażnik? Czymkolwiek była, już tam pozostała.

Słońce stało się zbyt odległe, żeby był z niego jakiś pożytek i Piramidy ze starego Księżyca zbudowały na niebie nowe małe słońce – słońce pięcioletnie, wypalające się i rozpalane od nowa, raz po raz, w nieskończoność.

Rozpoczęły się gwałtowne zmagania z przeciwnościami – dla części z dziesięciu miliardów nie do pokonania. Zanim w końcu wykazano bezsens tej walki, wielu z tych dziesięciu miliardów zamarzło na śmierć, wielu zostało zagłodzonych, a u prawie wszystkich, którzy przeżyli, coś uległo zamrożeniu lub zagłodzeniu. Po dwóch stuleciach z hakiem, ci, co utrzymali się przy życiu, stali się – z wyjątkiem nielicznych, bardzo nielicznych, takich jak Glenn Tropile – mniej więcej tacy jak Obywatel Boyne.

*

Gala Tropile spojrzała z przygnębieniem na swojego męża.

— Oni chcą mnie zabić. Chcę się stąd wydostać — powiedział naglącym tonem. — Dobrze wiesz, Gala, że nie możesz narażać się na takie cierpienie, pozwalając im mnie zabić!

— Nie mogę! — zmartwiła się Gala.

Tropile obejrzał się przez ramię. Obywatel Boyne gładził palcem grawerowaną powierzchnię koperty złotego zegarka, który dostał po ojcu, a który wkrótce będzie należał do jego syna. Obywatel Boyne miał zamknięte oczy i nie słuchał ich.

Tropile pochylił się do przodu i z rozmysłem położył rękę na ramieniu żony. Gala, oczywiście, poruszyła się i zarumieniła.

— Możesz to zrobić — powiedział Tropile — i co więcej, zrobisz to. Pomożesz mi się stąd wydostać. Gala, nalegam dlatego, że muszę ci oszczędzić bólu. — Zadowolony, zdjął rękę z jej ramienia. — Kochanie — powiedział szorstko — nie uważasz, że ja najlepiej wiem, ile my oboje znaczymy dla siebie?

Spojrzała na niego udręką. Szarpnęła nerwowo luźny rękaw swojej przejrzystej letniej bluzki. Nie zdążyła osłabić szwów, nie było czasu. Akurat ubierała się w zakładany pod parkę strój odpowiedni na Odtwarzanie Słońca, gdy przyszedł posłaniec z wiadomością od męża.

— A jeśli naprawdę jesteś Wilkiem... — powiedziała unikając jego wzroku.

Gruczoły nadnercza buzowały, napełniając Tropile'a pewnością siebie.

— Wiesz kim jestem, ty wiesz najlepiej ze wszystkich. — Było to jedynie sprytne przypomnienie ich osobliwych i skrytych wspólnych zachowań i, podobnie jak ręka na jej ramieniu, odniosło skutek. — A zresztą, czemu my się kłócimy, tak jak ostatniej nocy? — Tropile spieszył się. Zadaniem tej ostrogi było skłonić ją do działania, a nie rozdrapywać rany. — Przecież jesteśmy dla siebie ważni. Ja wiem, Gala, że gdybyś ty była w kłopotach, to liczyłabyś na moją pomoc. I wiem też, że czułabyś się dotknięta... głęboko dotknięta, gdybym ja nie liczył na ciebie.

Gala pociągnęła nosem i potarła jedną stopą o drugą.

I spojrzała mu w oczy.

To był oczywiście efekt jego argumentów. Glenn Tropile dobrze wiedział, jak daleko może się posunąć w nakręcaniu spirali po kłótni. Gala poddawała się.

Spojrzała ukradkiem na Obywatela Boyne'a i ściszyła głos.

— To co mam robić? — szepnęła.

*

Pięć minut później wyszła, niemniej czasu było więcej niż wystarczająco. Tropile miał jeszcze przynajmniej trzydzieści minut. Najpierw wezmą Boyne'a – już o to zadbał. A kiedy Boyne już wyjdzie...

Odkręcił nogę od swojego trójnogiego stołka i usiadł balansując na pozostałych dwóch. Luźną nogę rzucił z hałasem w kąt.

Zarządca Domu Pięciu Praw zajrzał na odczepnego do pomieszczenia.

— Co jest Wilku? — zapytał. — Co się stało z twoim stołkiem?

— Nic takiego — odpowiedział Tropile, robiąc „leworęczny-gest-lekceważenia” — tyle że trudno medytować, siedząc na czymś takim, mięśnie napięte, cały czas walka o utrzymanie równowagi...

Zarządca zrobił nadrzędny gest „pozwól-mi-sobie-pomóc”.

— No cóż Wilku, naprawię ci ten stołek. To twoje ostatnie pół godziny — przypomniał Tropile'owi.

Wszedł i z trzaskiem wbił nogę na swoje miejsce, po czym wyszedł, nie wykazując zainteresowania na twarzy. Nawet Syn Wilka ma prawo, by mu w pełni zapewnić tę szczególną możliwość medytacji w ostatniej półgodzinie przed Donacją.

Zarządca, pełen powagi, niemniej zadowolony jak posłaniec z poważną lecz mile oczekiwaną wiadomością, powrócił pięć minut później.

— Czas na pierwszą Donację — oznajmił. — Który z was...

— On — wskazał szybko Tropile.

Boyne otworzył spokojnie oczy i skinął głową. Wstał, wykonał formalny pożegnalny ukłon w stronę Tropile'a i podążył za Zarządcą ku swej Donacji i śmierci. Gdy wychodzili, Tropile wykaszlał „mógłbyś-mi-zrobić-tę-łaskę”.

Zarządca zatrzymał się.

— O co chodzi, Wilku? — zapytał.

Tropile pokazał mu pusty dzbanek na wodę; pusty bo... bo opróżnił go za okno.

— Bardzo mi przykro — powiedział zmieszany Zarządca i pogonił Boyne'a. Wrócił prawie natychmiast, by napełnić dzbanek, chociaż powinien tam zostać, żeby obserwować ceremonię Donacji Boyne'a.

Tropile stał przyglądając się Zarządcy, adrenalina zaczynała w nim buzować jak Dobrze Zagotowana Woda. Miał haka na Zarządcę. Tamten wykazał się niedbałością – połamany stołek, brak wody w dzbanku. A Obywatel wychowany w gąszczu „obywatelskich” konwenansów i norm obyczajowych nie był w stanie się przemóc, by nie czuć się upokorzonym i nie szukać sposobów poprawy.

Tropile docisnął haka.

— Czekaj — powiedział do Zarządcy — chcę z tobą porozmawiać.

— Ale Donacja... — Zarządca zawahał się w rozterce.

— Szlag z Donacją — powiedział spokojnie Tropile. — W końcu, co to takiego, wbicie rurki w kręgosłup człowieka i wyssanie płynu, który go trzyma przy życiu. Zabijanie i tyle. — Zarządca dosłownie zbielał. Tropile gadał bluźnierstwa i nie miał zamiaru przestać. — Chcę ci opowiedzieć o mojej żonie — kontynuował Tropile, przybierając ton zaufania. — Ona jest teraz prawdziwą kobietą. Nie jest jedną z tych zimnych Obywatelek. Bo wiesz, ona i ja zwykliśmy... — zawahał się — Jesteś przecież światowcem, nie? Mam na myśli, że znasz życie.

— No... chyba tak — przyznał słabym głosem Zarządca.

— Nie będzie więc dla ciebie szokiem... — plótł Tropile. — No cóż, powiem ci tylko, że jest mnóstwo rzeczy u kobiet, o których ci nadęci Obywatele nie mają pojęcia. Chłopie! Widziałeś ty kiedy damskie kolano? — Tropile zachichotał i mrugnął. — Całowałeś kiedy kobietę — tu mrugnął — przy zapalonym świetle? Siedziałeś kiedy w dużym fotelu z kobietą na kolanach – omdlewającą i ciążącą, a jakieś ciepło i słabość rozlewało ci się w piersi? Wiesz... — Urwał i przełknął ślinę. Mało nie zwymiotował, zmuszając się do mówienia takich rzeczy. — Tak, właśnie to robimy we dwoje. Bardzo często. Cały czas. To właśnie nazywam prawdziwą kobiecością.

Urwał, widząc nagłą zmianę wyrazu twarzy Zarządcy, zeszklone oczy i zduszony oddech. Posunął się za daleko. Chciał jedynie człowieka obezwładnić, wstrząsnąć nim, oszołomić i przesadził. Skoczył i podtrzymał mdlejącego mężczyznę.

Bezlitośnie potraktował Zarządcę wodą z dzbanka. Tamten kichnął i niezbyt przytomnie usiadł. Zogniskował spojrzenie na Tropile'u i poczerwieniał straszliwie.

— Chcę popatrzeć na nowe słońce z ulicy — powiedział ostro Tropile.

Żądanie było niesamowite. Nawet po tych niewiarygodnie obscenicznych rzeczach Zarządca nie był przygotowany na coś takiego; zgłupiał całkowicie. Tropile był w areszcie na podstawie Piątego Prawa i tylko to się do niego stosowało. Takim osobom nie było wolno opuszczać pomieszczenia. Zarządca wiedział o tym, cały świat wiedział o tym i Tropile też wiedział o tym.

Była w tym obsceniczność nawet większa niż te straszne opowieści o perwersyjnych żądzach, gdyż Tropile chciał czegoś, co było niemożliwe! Nikt nigdy nie prosił o coś, co było niemożliwe, gdyż nie było takiej osoby, która mogłaby odmówić cokolwiek. To było niewypowiedzianie paskudne, nie do pomyślenia.

Można było jedynie dążyć do kompromisu.

— Mogę... mogę pozwolić ci popatrzeć z korytarza? — wyjąkał Zarządca.

Musiał coś zaoferować, ale nawet to było potwornie niewłaściwe. Zawsze należało coś zaoferować. Zarządca od dzieciństwa nigdy, w żadnej sprawie, nikomu nie powiedział otwarcie „nie”. Żaden Obywatel tego nie zrobił. Otwarte „nie” prowadziło do złości, do ostrych słów – może nawet zranienia uczuć. Otwarte „nie” możliwe było do pomyślenia jedynie w ostateczności, w przypadku amoku. W innych sytuacjach... coś oferowano. Szukano kompromisu. Gdy oferta, jak zawsze, zostawała zaakceptowana, kompromis osiągnięty, obie strony zadowolone, wszystkich ogarniała, jak zawsze, błoga przyjemność.

— To na początek — warknął Tropile. — Otwieraj, człowieku, otwieraj! Nie każ mi czekać.

Zarządca zatoczył się i otworzył drzwi na korytarz.

— A teraz na ulicę.

— Nie mogę! — Zarządca wybuchnął bolesnym jękiem. Ukrył twarz w dłoniach i zaczął łkać, beznadziejnie załamany.

— Na ulicę! — zażądał bezlitośnie Tropile. Sam również czuł się boleśnie chory; działał wbrew obyczajom normującym jego życie w takim samym stopniu co życie Zarządcy.

Tylko że on był Wilkiem.

— I będę Wilkiem — warknął i naparł na Zarządcę. — Moja żona... — powiedział. — Nie opowiedziałem ci wszystkiego. Ona ma czasami zwyczaj obejmować mnie i przytulać się i... A raz, pamiętam, pocałowała mnie w ucho. W środku dnia. To było zabawne i czułe... Trudno mi opisać.

Zarządca, łkając, rzucił kluczami w Tropile'a i zachwiał się wycieńczony.

Był niezdolny do działania. Sam Tropile czuł się niewiele lepiej; różnica była tylko w tym, że on działał. Słowa, które wypowiadał, paliły go w gardle jak kwas.

— Nazywają mnie Wilkiem — powiedział głośno, zataczając się na ścianę — będę więc Wilkiem.

Otworzył kluczem zewnętrzne drzwi, a za nimi czekała na niego żona, trzymając w rękach rzeczy, które jej kazał przynieść.

— Jestem ogniem i mieczem — oznajmił zagadkowo. — Jestem Wilkiem, pełnym dawnej werwy.

— Glenn — chlipnęła Gala — jesteś pewien, że dobrze robię?

Roześmiał się niepewnie i poprowadził ją za rękę opustoszałymi ulicami.

V

Obywatel Germyn, zgodnie z prawem, które dawała mu jego pozycja i status konesera, pomógł przygotować Obywatela Boyne'a do Donacji. Nie było w tym nic trudnego – w związku z czym szczegółowo opracowano długotrwały proces zgodny z etyką Obywateli. Żeby każdy etap odbywał się w otoczce pełnego rytuału, musiano go wydłużyć.

Działo to się w pełnym świetle dnia nowego słońca i wszyscy, którzy mogli, spośród trzystu Obywateli Wheeling, przybyli na dziedziniec starego Gmachu Federalnego, by to obserwować.

Sama ceremonia wyglądała tak: Człowiekowi, który okazał się być Wilkiem albo takiemu, który w końcu nie wytrzymał ciężaru życia i dostał amoku, nie wolno było żyć. Zostawał doprowadzony do zgromadzenia równych sobie, gdzie pozwalano mu – z pomocą pożałowania godnej siły, gdy było to konieczne, choć nie preferowane – zrobić Donację Płynu Rdzeniowo-kręgowego.

Egzekucja byłaby morderstwem, a morderstwa zabraniało łagodne prawo Obywateli. To nie była więc egzekucja. Wyssanie płynu rdzeniowo-kręgowego nie zabijało człowieka. Jedynie zapewniało, że po jakimś czasie, i przy znacznym cierpieniu, jego wewnętrzna chemia tak się zmieniała, że chociaż wciąż działała, to nie w sposób wymagany dla podtrzymania życia.

Po Donacji, oczywiście, sytuacja całkowicie się zmieniała. Cierpienie było złem samo w sobie. By ustrzec przed nim Donatora, zwyczajem było, że najstarsi i najłagodniejsi Obywatele z ostrymi nożami byli gotowi przyjść z pomocą. Kiedy Donacja dobiegła końca, głowa Donatora była usuwana – jedynie po to, by zapobiec cierpieniu. To nie była więc egzekucja, ale jedynie przyśpieszenie nieuniknionego końca.

Około tuzina Obywateli, którym ranga pozwalała w tym asystować, rozcieńczało płyn rdzeniowy wodą i ceremonialnie sączyło go, przy czym obyczajnie było wygłosić wówczas krótki wierszowany komentarz. Na koniec wszyscy zainteresowani mieli absolutnie wspaniałą sposobność do najczystszej formy medytacji.

Obywatel Germyn, będący Punktatorem, zajął miejsce za Ekstraktorem, Anuncjatorem i Indagatorem. Przechodząc obok Obywatela Boyne'a, pomógł mu upewnić się, że przyjął właściwą pozycję kucną. Gdy Boyne spojrzał na niego z wdzięcznością, zdecydował, że jest to właściwa okazja do przybrania pochwalnego półuśmiechu.

— Masz przywilej zrobienia tutaj dzisiaj Donacji. Czy życzysz sobie tego? — poważnym tonem zapytał Boyne'a Indagator.

— Tak — odpowiedział Boyne z zachwytem. Jego niepokój minął; było jasne, że jest przekonany, iż zrobi dobrą Donację. Germyn aprobował to całym sercem.

Anuncjatorzy, w naprzemiennych strofach, zaanonsowali rzadkiemu tłumkowi odpowiednią przerwę na stosowną medytację, po czym zapadła cisza. Obywatel Germyn zaczął wygaszać swój umysł, przygotowując się do wspaniałej sposobności na Aprecjację, gdy rozproszyły go jakieś dźwięki. Rozejrzał się poirytowany. Zdawały się dochodzić z Domu Pięciu Praw – męski, donośny głos. Nikt inny nie wydawał się czegokolwiek słyszeć. Wszyscy widzowie, wszyscy ci, co stali na kamiennych stopniach, pogrążyli się w głębokiej medytacji.

Germyn spróbował zebrać myśli i skierować je tam, gdzie trzeba.

Coś jednak mu przeszkadzało. Spojrzał przelotnie na Donatora i dojrzał coś... coś...

Ze złością pozwolił sobie na jeszcze jedno spojrzenie, jedynie, żeby zobaczyć, co też takiego jest w Obywatelu Boyne, co przyciągnęło jego uwagę.

Tak, coś tam było, bezgłośne, ledwo widoczne oznaki życia i ruchu powyżej sylwetki Obywatela Boyne'a. Nic namacalnego. Jedynie jak gdyby samo powietrze się poruszało.

To jest... z biciem serca pomyślał Germyn, to jest „oko” i zaraz nastąpi prawdziwy cud Wniebowzięcia – tu i teraz, na osobie Obywatela Boyne'a! I nikt o tym nie wie oprócz niego!

*

W tym ostatnim domyśle Obywatel Germyn był w błędzie. Czy rzeczywiście nikt? To prawda, żadne inne oko ludzkie nie widziało obiektu załamującego promienie światła w powietrzu nad potępionym ciałem Boyne'a, niemniej był, w pewnym sensie, jeszcze jeden świadek... tysiące mil stamtąd.

Piramida na Mount Evereście „drgnęła”.

Nie poruszyła się, ale coś się zmieniło albo zostało wyemitowane. Piramida przyjrzała się temu... „zagon kapusty”?... „kopalnia zegarków”?... Miało to, zdaje się, tyle samo sensu, co kopalnia kapusty czy zagon zegarków. W każdym razie sprawdziła to, co dla niej było miejscem, w którym te skomplikowane mechanizmy kiełkowały, dojrzewały i – gdy stały się już użyteczne – były zbierane, szybko zamrażane i podłączane do obwodów.

Dzięki dostrzegalnym dla niej sygnałom Piramida „uświadamiała” sobie, że któryś z jej mechanizmów jest gotów do zerwania – do zbioru.

Krwią Piramidy był płyn dielektryczny; kończynami pola elektrostatyczne. Jej filozofią: „odkręć i popchnij”. Jej celem, przeżycie.

Przeżycie dzisiaj nie było dla Piramidy tym samym, co kiedyś.

Kiedyś przeżycie oznaczało wyłącznie ślizganie się na poduszce z pola odpychającego, wyrzucanie strumienia elektronów w celu nabrania prędkości, wysyłanie impulsów wysokiej częstotliwości wystarczająco często, żeby uzyskać z ich odbicia spójny obraz głębi.

Jeśli obraz ukazywał coś metabolizowalnego, było to rozbijane na cząsteczki uderzeniami protonów pozostałych w nadmiarze po wykorzystaniu elektronów i przyswajane. Metabolizowany obiekt bywał mobilny lub nie – mętna, teoretyczna, błaha klasyfikacja dla filozofii, której podstawą było rozbieranie wszystkiego. Jeśli zaś było to mobilne, to czasem trzeba było je dogonić.

Taka była różnica.

Istotne było przeżycie, a nie robienie czczych rozróżnień. I niewielką cząstką przeżycia było dzisiaj to, co robiła Piramida na Evereście.

Siedziała i czekała. Wysyłała swoje sygnały wysokiej częstotliwości, odbijające się i rozpraszające, odbijając je i rozpraszając dodatkowo po powrocie. Głęboko w jej wnętrzu obrazy, zniekształcone bardziej niż anamorficznie, były scalane. Jeszcze głębiej były interpretowane i ewaluowane dla potrzeb jej części procesu przeżycia.

Było zapotrzebowanie na pewne mechanizmy rosnące na tej planecie. W nieregularnych okresach czasu Piramida ewaluowała obraz wskazujący, że mechanizm – nazwijmy go zegarek – dojrzał do zerwania i za pomocą pól elektrostatycznych zrywała go. Pola elektrostatyczne, w swojej formie, wytwarzały to, co ludzie nazywali „okiem”, chociaż Piramidy nie widziały zastosowania dla nazw.

Po prostu zrywały mechanizm, gdy dojrzał. Teraz Piramida stwierdziła, że jakiś mechanizm właśnie dojrzał.

*

Na drugim końcu świata, przy schodach Budynku Federalnego w Wheeling, pola elektrostatyczne skupiły się nad Komponentem nazywającym się Obywatel Boyne. Rozległ się cichy dźwięk podobny do klaśnięcia w dłonie, który wytrącił trzystu obywateli Wheeling z ich medytacji.

Dźwięk ten spowodowało powietrze wypełniające pustą przestrzeń zajmowaną dotychczas przez Obywatela Boyne, który nagle zniknął. Który – mówiąc słowami – dojrzał i w związku z tym został zerwany.

VI

Glenn Tropile i jego pochlipująca żona spędzili noc na kukurydzianym ściernisku. Żadne z nich nie zaznało zbyt wiele snu.

Tropile, odrętwiały w kontakcie z dokuczliwym chłodem pola – miną miesiące, zanim nowe słońce ogrzeje Ziemię wystarczająco, żeby zaczęła oddawać ciepło – rzucał się niespokojnie, rozmyślając. Był Wilkiem... i niech już tak będzie, powtarzał sobie raz po raz. Będę Wilkiem, odpłacę się Obywatelom. Mogę... Tu zawsze myśl się urywała. Mogę... właściwie, co ja mogę?

Co on może zrobić?

Może się wynieść – przenieść do innego miasta. Z Galą, jak zakładał. Zacząć nowe życie gdzieś, gdzie nikt go nie zna, nie uważa za Wilka.

A co potem? Starać się żyć jak Owca, jak do tej pory? Nie wiadomo jednak, czy w rzeczywistości uda mu się znaleźć miasto, gdzie nikt go nie rozpozna. W obecnych czasach, gdy wszystko było zależne od nigdy do końca nie rozumianej władzy Piramid, ludzkość była rasą migrantów.

Wynikało to głównie z nasłonecznienia. Gdy nowe młode słońce było gorące i dawało mnóstwo ciepła, ludzie migrowali na północ i na południe, daleko poza granicę zlodowaceń, która w Ameryce Północnej przebiegała tuż powyżej starej Linii Masona-Dixona[1]. Gdy słońce przygasało, szerzył się mróz. Ludność dostosowywała się do pór roku. Niedługo całe Wheeling znów powędruje na północ i nie ma żadnej pewności, że jakiś Obywatel Wheeling nie uda się tam, gdzie on?

Tego może być pewny – to była odpowiedź na pytanie.

No dobrze – skreślić migrację. Co pozostaje? Mógłby – jak mniemał – żyć samotnie wraz z Galą na pograniczu terenów uprawnych. Oboje mieli pewne zdolności w przeszukiwaniu ruin supermarketów z dawnych czasów, w których wciąż można było znaleźć żywność i inne rzeczy pierwszej potrzeby.

Niemniej Wilk jest z natury również stworzeniem stadnym i w tej czarnej godzinie nad ranem Tropile był bliski zawtórować żonie płaczem.

O pierwszym brzasku, poderwał się na nogi. Gala zapadła w lekki i niespokojny sen. Obudził ją.

— Musimy iść — oznajmił ostro. — Mogą się zebrać i zacząć nas gonić. Wolałbym, żeby nas nie znaleźli.

Podniosła się bez słowa. Zwinęli i spakowali kupione przez Galę koce, szybko zjedli to, co miała ze sobą, załadowali bagaże na plecy i ruszyli. Jedno trzeba powiedzieć na ich korzyść: poruszali się szybko, szybciej niż mógłby nadążyć jakikolwiek Obywatel. Niemniej Tropile i tak nerwowo oglądał się za siebie.

Pośpieszyli na północny zachód i to był błąd, gdyż koło południa drogę zagrodziła im woda. Kiedyś to była rzeka, obecnie topiące się lodowe czapy polarne zatopiły wybrzeża starych kontynentów, zalewając je słoną wodą. Cokolwiek zresztą by to nie było, było nieprzekraczalne. Powinni pójść na zachód, dopóki nie znajdą mostu albo łodzi.

— Zatrzymamy się tu i zjemy — oznajmił lakonicznie Tropile, próbując nie wpaść w panikę.

Rzucili się na ziemię. Zrobiło się cieplej. Tropile poczuł ogarniającą go senność.

Szarpnął się, prostując i rozejrzał buńczucznie. Jego żona leżała obok nieruchomo, ale oczy miała otwarte i obserwowała niebo. Tropile westchnął i przeciągnął się. Chwila odpoczynku, obiecał sobie, a potem szybko coś na ząb i dalej...

Gdy go znaleźli, spał głęboko.

Trzepot skrzydeł żelaznego ptaka zadudnił mu nad głową. Wyrwany ze snu, poderwał się w panice. Trudno było w to uwierzyć, ale w górze, na niebie, odcinając się czarno od chmur, był helikopter. Wychylał się z niego jakiś człowiek i spoglądał w dół, na niego.

Helikopter?

Przecież nie ma helikopterów, przynajmniej latających... może gdyby było paliwo pozwalające na lot... albo chociaż ktoś umiejący latać. Niemożliwe! Niemniej był. I jakiś człowiek gapił się na niego, a ta niesamowicie duża wirująca rzecz zniżała się i była coraz bliżej.

Tropile uskoczył przed bijącym w dół podmuchem wirnika. Ucieczka nie miała sensu. Tamtych było trzech i byli wypoczęci, a on nie. Zatrzymał się, przyjmując odruchowo postawę do walki, gotów się bić.

Mężczyźni nie chcieli walczyć. Roześmieli się.

— Chłopcze, już dawno minął czas, żeby iść spać — powiedział przyjacielskim tonem jeden z nich. — Wsiadaj. Zabierzemy cię do domu.

Tropile stał gotowy na wszystko.

— Zabierzecie mnie...

— Zabierzemy cię do domu. Tak, Tropile, tam, gdzie powinieneś być. Ale nie z powrotem, do Wheeling, jeśli się tego obawiasz.

— A gdzie ja powinienem...

— Tam, gdzie twoje miejsce.

I wtedy Tropile zrozumiał.

Oszołomiony ruszył do helikoptera. Do domu? Czyli był dom dla takich jak on. Nie był samotny. Nie potrzebował już trzymać się osobno. Mógł przebywać ze swoimi pobratymcami.

Przypomniał sobie Galę i zatrzymał się.

— Twoja żona? — zawołał, domyślając się, jeden z mężczyzn. — Chyba ją widzieliśmy jakieś pół mili stąd. Zmierzała z powrotem do Wheeling, tak szybko jak mogła.

Tropile pokiwał głową. W końcu tak będzie lepiej. Mimo jego starań, Gala nie stała się Wilkiem.

Jeden z mężczyzn zamknął drzwi, a drugi zajął się dźwigniami i pokrętłami. Śmigło u góry zawyło, helikopter podskoczył na sztywnych płozach podwozia, zakołysał się i poleciał.

Pierwszy raz w swoim życiu Glenn Tropile zobaczył ziemię z góry.

Nie lecieli wysoko – niemniej Glenn Tropile nigdy wcześniej nie latał i dwieście, trzysta stóp powietrza pod nim sprawiało, że poczuł się słabo i zaczęło go mdlić. Lawirowali przełęczami wśród wzgórz Zachodniej Wirginii, przecinali lodowate strumienie i rzeki, prześlizgiwali się obok opustoszałych miast nie mających już nawet własnych nazw. Nikogo nie zobaczyli.

Jeden z mężczyzn powiedział, że do celu mają około czterystu mil. Bez trudności dolecieli przed zmierzchem.

Gdy w wieczornym świetle szli przez miasto, w budynkach dookoła świeciło się światło elektryczne, białe i fioletowe. Wyobrażacie sobie! Elektryczność to były kalorie, a kalorie powinno się oszczędzać.

Na ulicy byli również inni przechodnie. Ich krok nie był ekonomicznym szuraniem ze zwieszonymi rękami. Widać było, że buzują energią – wałęsali się i podskakiwali. Glennowi w najwcześniejszym dzieciństwie wbito do głowy, że takie chodzenie jest szkodliwe, naganne i osłabiające, że marnuje kalorie. Ci ludzie nie wyglądali jednak na osłabionych i nie wydawali się mieć cokolwiek przeciwko marnowaniu kalorii.

To było zwyczajne miasto i nazywało się, po prostu, Princeton. Nie miało przejściowego wyglądu jak, powiedzmy, Wheeling, czy znane Glennowi Altoona albo Gary. Wyglądało na... no cóż, wyglądało na stałe.

Tropile słyszał o mieście zwanym Princeton, ale tak się zdarzyło, że nigdy nie przechodził przez nie, idąc na południe czy na północ. Nie było właściwie powodu, dla którego ktoś miałby chodzić czy nie chodzić tamtędy. Wciąż jednak istniała możliwość, doszedł po zastanowieniu do wniosku, że rzeczy tak się jakoś układały, żeby nikt nie chodził; być może specjalnie. Jak każde miasto, to również miało zbyt mało mieszkańców, chociaż nie tak bardzo, jak inne. Przynajmniej jedna piąta powierzchni życiowej była wykorzystywana. To był wysoki stosunek.

Idący obok niego mężczyzna, jeden z tych ludzi z helikoptera, nazywał się Haendl. W czasie lotu nie rozmawiali zbyt dużo, tak samo i teraz.

— Najpierw coś zjedzmy — zaproponował Haendl i zaprowadził Tropile'a do jasno oświetlonej i zatłoczonej budki z jedzeniem. Tyle że to nie była wcale budka. To była restauracja.

Ten Haendl... no cóż, należałoby powiedzieć, że był odrażający, wstrętny i grubiański. Żadnych manier. Nie znał, a przynajmniej nie używał żadnego z Siedemnastu Gestów Obyczajowych. Nie pozwolił Glennowi iść z lewej strony za sobą, mimo że był przynajmniej pięć lat starszy. A gdy jadł, to jadł. „Łyk-uznania”, „pauza-pierwszego-przesytu” czy „trzykrotna-propozycja-podzielenia-się” nic dla niego nie znaczyły. Roześmiał się, gdy Tropile próbował zaoferować mu „porcję Starszego”.

— To wszystko jest w porządku, gdy nie masz nic lepszego do zrobienia ze swoim czasem — powiedział Haendl, śmiejąc się protekcjonalnie. — A te biedne barany nie mają. Umierają z nudów bez swoich słodziutkich konwenansów i nie mają możliwości robienia czegoś poważniejszego. Tak, znam Gesty. Siedemnaście delikatnych sposobów przekazywania emocji zbyt subtelnych, by je wyrazić słowami. Niech szlag ich trafi, Tropile. Ja znam odpowiednie słowa. Ty też się ich nauczysz.

Tropile jadł, milcząc i próbując to przemyśleć.

Podszedł do nich jakiś mężczyzna, rzucił się na krzesło i spojrzał z ciekawością na Tropile'a.

— Haendl, droga do Somerville — powiedział. — Gdy zamarzło, strumień się spiętrzył. Jest paskudna powódź, wszystko zniszczone.

— Powódź zniszczyła drogę? — zdziwił się Tropile.

— Drogę? Nie. Słuchaj, czy ty nie jesteś tym facetem, po którego poleciał Haendl. Nazywasz się Tropile? — Pochylił się nad stołem i potrząsnął ręką Glenna. — Droga była ładnie zablokowana — wyjaśnił — ale powódź wszystko zmyła. Musimy ją zablokować ponownie.

— Weź traktor, jeśli trzeba — powiedział Haendl. Mężczyzna skinął głową i odszedł. — Jedz — Haendl zwrócił się do Glenna. — Nie marnujmy czasu. A co do tej drogi... Blokujemy wszystkie wejścia do miasta. Po co mają się tu włóczyć jakieś Owce.

— Owce?

— Przeciwieństwo Wilków.

*

Weźmy dziesięć miliardów ludzi i załóżmy, że na każdy milion znajdzie się jeden – tylko jeden – który jest inny. Ma talent przetrwania. Nazwijmy go Wilkiem; dziesięć tysięcy takich w świecie dziesięciu miliardów.

Zdław ich, zmroź, zetnij. Pozwól starej „Radujcie się Prorokiem” pojawić się na straszliwym niebie i porwij Ziemię tak, żeby ludzką rasę zdziesiątkować, podzielić, zredukować do czegoś, co można porównać do garści zziębniętych, osłupiałych rozbitków. Nie ma już na świecie dziesięciu miliardów ludzi. Jest przynajmniej tysiąc razy mniej. Może dziesięć milionów, a może mniej tłucze się jeszcze w przestrzeni stworzonej dla nich przez liczne Starsze Pokolenia.

A ilu wśród tych dziesięciu milionów to Wilcy?

Dziesięć tysięcy.

— Zrozum, Tropile — powiedział Haendl — przeżyliśmy. Nie dbam o to, jak nas nazywasz. Owce nazywają nas Wilkami. A ja... ja nazywam nas supermenami. Mamy talent przetrwania.

— Chodzi o sposób, w jaki udało mi się przeżyć w Domu Pięciu Praw — pokiwał głową Tropile, zaczynając rozumieć.

— Daj spokój — powiedział Haendl, patrząc na niego z politowaniem. — Raczej o sposób, w jaki udało ci się przeżyć te trzydzieści lat Owcowatości.

To była regularna inspekcja. Weszli do budynku, wielkiego i wyglądającego podobnie jak wszystkie wielkie budynki użytkowe o starożytnych ścianach z szarego kamienia i oknach z ostrymi szpicami potłuczonych szyb. Ten jednak wewnątrz różnił się od innych. Dwa piętra niżej Tropile szarpnął się i odwrócił oślepiony fioletowym światłem wylewającym się z kwarcowego bulaja na szczycie przysadzistego stalowego stożka.

— To jest całkowicie nieszkodliwe. Nie musisz się tym przejmować, Tropile — huknął Haendl. — Wiesz, na co patrzysz? Na reaktor termojądrowy. Ciepło. Energia. Cała energia jakiej potrzebujesz. Wiesz, co to znaczy? — spojrzał z namaszczeniem na fioletowe światło bijące z otworu kontrolnego. — Chodźmy już — powiedział nagle.

Kolejny budynek, również ogromny i również z szarego kamienia. Zniszczony napis nad wejściem głosił: GMACH ...AMIĘCI ...DZKOŚCI. Tym razem szoku nie wywołało światło, lecz dźwięk – huk młotów, skrobanie, stukot, zgrzyt. Ludzie z hałasem wyczyniali coś z metalami i maszynami.

— Warsztat! — krzyknął Haendl. — Widzisz maszyny? To domena naszego człowieka, Innisona. Ratowaliśmy je z ruin wszystkich wielkich fabryk, jakie udało nam się znaleźć. Daj Innisonowi kawałek metalu, dowolny stop o dowolnym kształcie, a jedna z tych maszyn zamieni go w coś całkiem innego, a może nawet z całkiem innego stopu. Wiercenie, cięcie, wytłaczanie, przetapianie, trawienie, gięcie... powiedz mu, co chcesz zrobić, a on to zrobi.

— W tym warsztacie zrobiliśmy części na sześć traktorów i czterdzieści jeden samochodów. Mamy też inne warsztaty – lotnicze, w Farmingdale i Wichita, zbrojeniowe w Wilmington. I nie dlatego, że nie możemy tego robić tutaj. Innison mógłby ci zrobić tutaj czołg ze 105 milimetrowym działem.

— Co to jest czołg? — zapytał Tropile.

— Chodź — powiedział jedynie Haendl, spoglądając na niego.

*

Głowa Glenna Tropile wirowała w oszołomieniu, a wszystko, co widział, zlewało się razem i tłukło w jego głowie. Było to niesamowite. Wszystko.

Stos termojądrowy, warsztat maszynowy, park pojazdów, hangar lotniczy. Pod trybuną stadionu był magazyn, w którym Tropile'owi znów zakręciło się w głowie, gdy spróbował policzyć skrzynki pełne kawy, zup w puszkach, whisky czy fasoli. Był też inny magazyn, tyle że nazywano go zbrojownią. Był pełen... broni, karabinów, do których można było załadować naboje; karabinów, które po załadowaniu i naciśnięciu spustu, strzelały.

— Widziałem raz karabin, który wciąż posiadał iglicę — powiedział Tropile, przypominając sobie — ale był całkiem zardzewiały.

— Te są sprawne — powiedział Haendl. — Można nimi zabić człowieka. Niektórzy z nas to robili.

— Zabijali?

— Tropile, pozbądź się tego owczego spojrzenia! Co za różnica, jak wykonasz egzekucję kryminalisty? My wolimy karabin od Donacji Płynu Rdzeniowo-kręgowego, bo jest szybszy i mniej kłopotliwy... i ponieważ nie lubimy pić płynu rdzeniowego-kręgowego, bez względu na to, jaką ma – wyimaginowaną – terapeutyczną czy symboliczną wartość. Sam do tego dojdziesz.

I nie dodał: „chodź”. Poszli tam, gdzie mieli pójść.

Było to niewielkie pomieszczenie w budynku zbrojowni, gdzie wśród innych rzeczy były również regały z bronią.

— Siadaj — polecił Haendl, wyjmując ostrożnie z uchwytu na regale jeden z karabinów i obchodząc się z nim podobnie, jak skazany Boyne z kopertą swojego zegarka. Był to ostatni model z czasów przed Piramidą przeznaczony do zwalczania siły żywej – o krótkim zasięgu. Rozrzut pozwalał trafić w puszkę po kawie z odległości nieco większej niż dwa i pół mili.

— W porządku, Tropile — powiedział Haendl, gładząc kolbę. — Widziałeś zakłady. Żyłeś trzydzieści lat wśród owiec. Widziałeś, co mają i co my mamy. Nie muszę pytać cię o wybór. Wiem, co wybierzesz. Pozostało jedynie powiedzieć ci, czego my oczekujemy od ciebie.

Glenn Tropile poczuł słabe uderzenia swego serca.

— Spodziewałem się, że do tego dojdziemy — powiedział.

— Jasne! Nie jesteśmy owcami. Nie działamy w ten sposób. Quid pro quo. Zapamiętaj, oszczędzi ci czasu. Widziałeś już quid, a teraz porozmawiamy o quo. — Pochylił się do przodu i zapytał: — Co ty, Tropile, wiesz o Piramidach?

— Nic.

Haendl pokiwał głową.

— No właśnie. Są wszędzie wokół nas, a my żyjemy przez nie jak nędzarze. I nawet nie wiemy dlaczego. Nie mamy najmniejszego pojęcia, czym one są. Wiesz, że w czasie twojej ucieczki doszło do Wniebowzięcia jednej z Owiec?

— Wniebowzięcia?

Relacji Haendla z tego, co przydarzyło się Obywatelowi Boyne, Tropile wysłuchał z otwartymi ustami.

— Czyli w końcu nie zrobił Donacji — stwierdził Tropile.

— Byłoby pewnie lepiej dla niego, gdyby zrobił — powiedział Haendl. — Niemniej i tak dało ci to szansę na ucieczkę. Usłyszeliśmy, nieważne skąd, że w Wheeling schwytano Wilka, więc polecieliśmy cię szukać. Ale ty już zdążyłeś uciec.

— Cholernie mało brakowało, żebyście się spóźnili — powiedział Tropile lekko zirytowany.

— Wcale nie — zapewnił go Haendl. — Nigdy się nie spóźniamy. Jeśli nie masz jaj i pomysłowości na tyle, żeby uciec Owcom, to nie jesteś Wilkiem. Po prostu. Natomiast jeśli chodzi o Wniebobranie, to wiemy, że się zdarza, tylko nie wiemy, co to jest. Wiemy jedynie, że ludzie znikają. Wiemy, że co pięć lat, mniej więcej, pojawia się na niebie nowe słońce. Ale kto to robi? Piramidy? Jak? Nie wiemy. Czasem coś się unosi w powietrzu i nazywamy to „okiem”. Ma to coś wspólnego z Wniebobraniem, ma też coś wspólnego z Piramidami. Ale co? Nie wiemy.

— O wielu rzeczach nie wiemy — wtrącił Tropile, próbując go przynaglić.

— O Piramidach nie wiemy nic, w ogóle. — Haendl potrząsnął głową. — Mało kto, na przykład, widział kiedykolwiek Piramidę.

— Mało kto... Chcesz powiedzieć, że ty ją widziałeś?

— Jasne. Jak wiesz, jest jedna na Mount Evereście. To nie bajka. To prawda. Byłem tam i widziałem. Przynajmniej była tam pięć lat temu, zaraz po poprzednim Odtworzeniu Słońca. Podejrzewam, że się nie ruszyła. Po prostu tam siedzi.

Tropile słuchał z podziwem. Widzieć prawdziwą Piramidę! Traktował je niemal jak legendę, wymyśloną na użytek tłumaczenia fizycznych zjawisk, takich jak „oka” czy Wniebobranie; jak opowieść o Świętym Mikołaju dla dzieci. A ten tu, niesamowity facet, widział ją!

— Ktoś rzucił na nią bombę wodorową, dawno temu — ciągnął Haendl — i tyle z tego wyszło, że teraz północna przełęcz jest kraterem. Nie można ruszyć Piramidy. Nie można jej uszkodzić. Niemniej ona żyje. Jest tam... żywa... od kilkuset lat. I to prawie wszystko, co wiemy o Piramidach. Mam rację?

— Masz.

Haendl wstał.

— Tropile — zatoczył krąg ręką — to wszystko, karabiny, czołgi, samoloty... jest po to. Chcemy wiedzieć więcej! Mamy zamiar się dowiedzieć więcej i... walczyć.

Była w tym jakaś drażniąca nuta i Tropile ją wychwycił, wywęszył z powietrza. Być może to gruczoły nadnercza zwróciły na to jego uwagę. Ten mężczyzna, stanowczy i uparty, był w jakiś sposób niezbyt pewny siebie. Niemniej Haendl nie przerywał i Tropile na chwilę zapomniał o czujności.

— Wybraliśmy się na Mount Everest pięć lat temu — mówił Haendl. — Nic się nie dowiedzieliśmy. Pięć lat wcześniej i pięć lat jeszcze wcześniej – zawsze, gdy było tam słońce i było wystarczająco ciepło, żeby dać szansę wejścia na górę – posyłaliśmy zespół. To trudne zadanie. Przydzielaliśmy do niego nowych chłopaków. Takich jak ty, Tropile.

No i o to chodziło. Zapraszano go do ataku na Piramidę.

Tropile wahał się, ostrożnie wyważał, próbując wczuć się w te negocjacje. Wilk przeciw Wilkowi – trudna sprawa. Musiał mieć z tego jakąś korzyść...

— Jest pewna korzyść — powiedział głośno Haendl.

Tropile podskoczył, ale zaraz sobie przypomniał: Wilk przeciw Wilkowi.

— To, co masz z tego, to przede wszystkim twoje życie — ciągnął Haendl. — Rozumiesz, że teraz nie możesz już stąd odejść. Nie chcemy, żeby jakieś Owce pałętały się po okolicy. A po drugie, jest w tym znaczna nadzieja na korzyść. — Spojrzał na Tropile'a rozmarzonymi oczami. — Nie wysyłamy tam wypraw po nic, rozumiesz. Chcemy coś z tego mieć. A to, co chcemy mieć, to Ziemia.

— Ziemia? — Sprawa pachniała szaleństwem. Niemniej ten człowiek nie był szalony.

— Któregoś dnia, Tropile, Ziemia znów będzie nasza. Nie przejmuj się Owcami – oni się nie liczą. Są tylko Piramidy i Wilcy. I Piramidy przegrają. A wtedy...

To było aż nadto, żeby ścięła się krew. Ten człowiek proponował walkę, i to przeciw niewrażliwym na ataki, równym bogom Piramidom.

Ten jego zapał i rozgorączkowanie były jednak zaraźliwe. Tropile poczuł, jak krew zaczyna mu się burzyć. Haendl nie dokończył swego „a wtedy...”, bo nie musiał. „A wtedy” było oczywiste. A wtedy świat znów się podniesie po dniu, w którym wędrowna planeta ukazała się po raz pierwszy. A wtedy wrócimy do naszego własnego systemu słonecznego i skończą się pięcioletnie cykle mrozów i głodu.

A wtedy... Wilcy będą rządzić wartym tego światem.

Ten apel był ułudny, ale nie można było mu się oprzeć. Tropile wsiąkł.

— Możesz odłożyć już ten karabin, Haendl — powiedział. — Zaciągnąłeś mnie.

Przypisy tłumacza.

1. ↑Linia Masona-Dixona – granica między stanami Maryland i Pensylwania wytyczona w latach 1763-67 przez Charlesa Masona i Jeremiaha Dixona, symboliczna granica między północą i południem, między stanami wolnymi i niewolniczymi przed wybuchem wojny secesyjnej.

VII

Droga na Mount Everest, jak się Tropile niemile przekonał, wiodła przez pracę w miejscowym przedszkolu. Nie tego oczekiwał, ale miało to tę zaletę, że gdy jego wychowankowie się uczyli, on uczył się razem z nimi.

Wyprzedzając trzylatki o krok, odkrył, że Wilcy, pomijając fakt bycia dla Owiec drapieżnikami, współistnieli z nimi na płaszczyźnie daleko bardziej skomplikowanej ekologicznej zależności. Wilcy byli wszędzie, w całej Owczarni; byli drożdżami społecznego ciasta.

Elementarz określał to w barbarzyńsko prostych słowach: „Synowie Wilka są dobrzy w liczbach i pieniądzach. Wy i wasi koledzy gracie na pieniądze prawie tak wcześnie, jak zaczynacie mówić i gdy tylko zechcecie, możecie myśleć w kategoriach procentów i złożonych zysków. Większość ludzi tego nie potrafi.”

To prawda, pomyślał Tropile, czytając głośno dla szkrabów. Tak właśnie było z nim.

— Owce boją się Synów Wilka. Ci z nas, którzy żyją między nimi są w ciągłym niebezpieczeństwie wykrycia i śmierci – chociaż zwykle Wilk potrafi zadbać o siebie w obliczu dowolnej liczby Owiec. — To też prawda. — Zadanie życia wśród Owiec jest najbardziej niebezpiecznym, jakie Wilk może dostać. Niemniej jest ważne. Bez nas by umarli – z powodu stagnacji, zepsucia, a w końcu z głodu.

Nie ma co tego powtarzać. Owce nie mogą naprawiać własnych ogrodzeń.

Była to przerażająca prawda, a dzieci były przerażająco – zdusił w sobie to określenie, ale i tak sformułowało się w myślach – rywalizujące. Słowne tabu zanikały, jak stwierdził, gdy już przełamał w sobie bariery behawioralne.

W jakiś sposób było to jednak stresujące. W tym samym wieku, w którym Obywatele uczyli się swojego Kodeksu Malucha, te dzieci uczyły się walczyć. Nieustanne spory o to, kto będzie Wielkim Billem Zeckendorfem podczas zabawy w dziwną grę nazywaną „Zeckendorf i Hilton”, kończyły się często krwawiącymi nosami.

I nikt – zupełnie nikt – nie Medytował o Zespoleniu.

Tropile też został ostrzeżony, żeby tego nie robić.

— Nie rozumiemy tego — powiedział poważnie Haendl — a tego, czego nie rozumiemy, nie lubimy. Jesteśmy podejrzliwymi stworzeniami, Tropile. Gdy dzieci są starsze, pozwalamy im na wystarczająco rzetelną próbę, żeby poczuły smak... a w każdym razie, żeby im się tak wydawało. Jeśli będą musiały się zachowywać jak Obywatele, będzie im to potrzebne. Ale na więcej nie pozwalamy.

— Nie pozwalacie? — Zabrzmiało to jakoś zgrzytliwie; jego gruczoły nadnercza zaczęły pulsować.

— Nie pozwalamy! Mamy pewne podejrzenia i wiemy na pewno, że podczas medytacji ludziom się zdarza znikać. Nie chcemy znikać. Nie sądzimy, aby zniknięcie było czymś dobrym. Nie medytuj, Tropile. Słyszysz?

Ale później Tropile poczuł, że ma zastrzeżenia. Wybrał sobie czas, kiedy Haendl miał wolne – o ile ten człowiek miewał kiedykolwiek wolne. Cała dorosła część kolonii udała się w miejsce nazywane terenami defiladowymi – dawniej, jak powiedział Haendl, było to boisko piłki nożnej. Regularnie dwa razy w tygodniu odbywały się tam ćwiczenia z musztry, które były częścią ceny, jakie każdy płacił za życie wśród wolnych, postępowych Wilków zamiast wśród tępych i gamoniowatych Owiec.

Tropile był mocno zadyszany, niemniej rzucił się na ziemię obok Haendla i nabrał tchu.

— Haendl — powiedział — co do medytacji...

— Tak?

— No wiesz, może wy tego w rzeczywistości nie chwytacie... — urwał szukając słów. Wiedział, co chce powiedzieć, bo coś, co odczuwamy tak wspaniale, jak Zespolenie, nie może być przecież złe. I w końcu Wniebobranie nie zdarza się przecież tak często, żeby je brać pod uwagę? Nie był jednak pewien, czy zdoła w ten sposób dotrzeć do Haendla. — Gdy pomyślnie medytujesz — spróbował — jednoczysz się z Wszechświatem. Wiesz, co mam na myśli? Nie ma drugiego takiego uczucia. Nieopisywalny spokój, piękno, harmonia i ukojenie.

— Najtańszy narkotyk na świecie — parsknął Haendl.

— Och, zaraz... naprawdę...

— Najtańsza religia na świecie. Gołych kundli nie stać na pozłacanych bożków, więc wielbią własne pępki. I to wszystko. Nie stać ich na alkohol; nie stać ich nawet na wysiłek fizyczny, żeby głęboko oddychać i uzyskać efekt hiperwentylacji, podobny do upicia się. Cóż im więc pozostaje? Autohipnoza. I nic więcej. Tylko to mogą zrobić, więc się tego uczą, uważają, że jest przyjemne i dobre. No i wszyscy są załatwieni.

Tropile westchnął. Ten człowiek był taki uparty! Nagle przyszła mu do głowy myśl. Uniósł się na łokciu.

— Ale chyba o czymś zapominasz? Co w takim razie z Wniebobraniem?

— Tego właśnie nie rozumiemy — Haendl popatrzył na niego groźnie.

— Ale autohipnoza z pewnością nie zalicza się...

— Pewnie, że się nie zalicza! — Haendl zrobił dziką minę. — Jasne. Nie rozumiemy tego i tego się boimy. Bądź tak uprzejmy i nie mów mi, że Wniebobranie to jest najwyższy akt Odrzucenia, Totalna Odmowa Dwoistości, Współbrzmienie z Brahmą czy inny szajs tego rodzaju. Nie wiesz, co to jest i my też nie wiemy. — Zaczął się podnosić. — Wszystko, co wiemy, to to, że ludzie znikają. A my nie chcemy brać w tym udziału, więc nie medytujemy. Nikt z nas, włącznie z tobą!

*

Ta musztra na rozkaz, to była głupota. Czy da się pokonać niedosięgalną Piramidę manewrem oskrzydlającym?

Nie było to jednak tak całkowicie głupie. Musztra na rozkaz i dieta 2500 kilokalorii dziennie spowodowała, że ciało Tropile'a nabrało muskulatury, w jego organizmie zaczął się odkładać tłuszcz, a w umyśle coś innego. Stracił swoją zachłanność i energię – to co różni Wilka od Owcy.

Niemniej otrzymał coś w zamian. Szczęście? No cóż, jeśli „szczęściem” jest poczucie celu i nadzieja, że cel może być osiągnięty, to było to szczęście, uczucie nigdy wcześniej nie zaistniałe w jego życiu. Zawsze odczuwał jedynie hormonalny przymus zdobycia przewagi, który teraz zniknął, albo prawie zniknął, gdyż w tym społeczeństwie, było to dozwolone.

Terkocząc swoim traktorem podczas podorywek na rozmarzających polach Jersey, Glenn Tropile podśpiewywał sobie. Wciąż dręczyły go lekkie wątpliwości. Piechota przeciw Piramidom?

Zdecydowanie zatrzymał traktor, przełączył diesla na luz i wysiadł. Było gorąco – sam środek lata według pięcioletniego kalendarza narzuconego przez Piramidy. Powinien odpocząć i chyba coś zjeść.

Zwyczajem farmerów usiadł w cieniu drzewa i rozpakował kanapki. Był jedynie milę z hakiem od Princeton, ale równie dobrze mógł być w Otchłani, w pobliżu nie było widać żywej duszy oprócz niego. Północne Owce nie zbliżały się do Princeton – tak to się „działo” – nie przypadkiem.

Kątem oka wychwycił jakiś ruch, ale gdy wstał, żeby lepiej widzieć las po drugiej stronie pola, niczego nie zobaczył. Wilk? Prawdziwy wilk? Mógłby być na przykład niedźwiedź – były pogłoski o wilkach i niedźwiedziach w okolicy Princeton; a chociaż wiedział, że większość tych plotek jest intensywnie rozpowszechniana przez ludzi takich, jak Haendl, wiedział też, że niektóre z nich są prawdziwe.

Jak już wstał, to zgarnął trochę zeszłorocznej słomy z wyrośniętej na wysokość chłopa trawy, nazbierał chrustu pod drzewami, rozpalił niewielkie ognisko i wstawił wodę na kawę. Potem usiadł i jedząc kanapki, zastanawiał się.

Może to, że z przedszkola przeniesiono go na pole, to awans. A może nie. Haendl obiecał mu miejsce w ekspedycji, która być może odkryje coś nowego, ważnego i przydatnego o Piramidach. To jest wciąż aktualne, gdyż ekspedycja była daleka od gotowości do wyruszenia.

W zamyśleniu żuł swoje kanapki. No dobra, ale dlaczego ekspedycja wciąż była daleka od gotowości? Dotarcie tam w najcieplejszej porze było absolutnie najważniejsze – inaczej Mount Everest nie nadawał się do wspinaczki. Dowiodły tego całe pokolenia alpinistów. A ta najcieplejsza pora szybko mijała.

I czemu Haendl, wraz z całą kolonią Wilków, tak nalegali na budowę czołgów, zbroili się w karabiny, organizowali w kompanie i drużyny? Jeśli bomba wodorowa nie uszkodziła Piramidy, to co mogła jej uczynić lżejsza broń?

Tropile nerwowo podrzucił do ognia garść patyków, wpatrując się w zamyśleniu w menażkę z wodą. Ogień jest wystarczający, stwierdził mimowolnie. Woda zaczynała wrzeć.

*

Piramida na drugim krańcu świata, w Himalajach, poczuła, usłyszała czy zwęszyła... różnicę.

Możliwe, że impulsy UKF bez końca nadające „bip, bip, bip” zmieniły się teraz w „bip, pip, bip”. Możliwe, że elektromagnetyczny „smak” podczerwieni zalatywał teraz nadfioletem. Jakikolwiek był to sygnał, Piramida rozpoznała go.

W hodowli, której doglądała, jakaś część dojrzała do zbioru.

Dojrzewający pąk jakoś się oczywiście nazywał, co dla Piramidy nie miało znaczenia. Człowiek nazywający się Glenn Tropile również nie wiedział, że dojrzał. Teraz obchodziło go jedynie to, że po raz pierwszy od prawie roku udało mu się uchwycić wszystkie etapy z dziewięciu teoretycznych etapów dochodzenia-wody-do-wrzenia w ich najczystszej formie.

To było jak... jak... no dobrze, to było coś, czego nikt oprócz Kontemplatora Wody nie mógł zrozumieć. Obserwował. Doceniał. Ogarniał i przyswajał miriady subtelnych doskonałości czasu, zmian przezroczystości, dźwięków, rozkładu punktów wrzenia, najsłabszy z najsłabszych zapach pary.

Na koniec, Glenn Tropile rozluźnił swoje kończyny i pozwolił brodzie oprzeć się swobodnie na kości mostka.

To jest – pomyślał ze spokojną, krystaliczną jasnością – rzadka i idealna okazja do medytacji. Pomyślał o Zespoleniu. (Nad jego głową, w rzadkim, nieruchomym powietrzu, pojawiło się szkliste załamanie światła.) W wytartym palimpseście, jakim stał się umysł Glenna Tropile nie było nawet śladu myśli o „okach”. Nie było myśli o Piramidach ani Wilkach. Zaorane pole obok nie istniało. Nawet woda, odparowywana z wesołym bulgotaniem, zniknęła z jego percepcji.

Zaczął medytować.

Czas mijał... albo się zatrzymał – dla Tropile'a. Nie było w tym różnicy. Czasu nie było. Znalazł się niemal na krawędzi Zrozumienia.

Coś brzęknęło. Natrętny giez? Być może. Albo skurcz mięśnia. Tropile częściowo odzyskał poczucie rzeczywistości. Nieomal spojrzał do góry. Nieomal zobaczył „oko”...

To wszystko nie miało znaczenia. To, co miało znaczenie, tylko to z całego świata, znajdowało się w jego umyśle, a on był gotowy i wiedział, jak to znaleźć.

Jeszcze raz! Spróbuj mocniej!

Pozwolił, by oczyszczające umysł pytanie bez odpowiedzi wsączyło się do jego umysłu: „Jeśli dźwięk dwóch rąk jest klaśnięciem, to czym jest dźwięk jednej ręki?”

Łagodnie musnął pytanie, symbol nieprzydatności umysłu, a przez to bramę do medytacji. Pojawiło się rozkoszne uczucie ogarniającej go nieświadomości siebie.

Był Glennem Tropile. Był też czymś więcej. Był wrzącą wodą... Wrząca woda była nim. Był łagodnym ciepłem ognia, który był... tak, był samym sklepieniem nieba. Tak jak każda rzecz będąca każdą inną rzeczą, woda była ogniem, a ogień powietrzem. Tropile był pierwszym pęcherzykiem wrzenia, a cała objętość Dobrze-ugotowanej Wody była nim, była... więcej niż nim... była...

Pytanie, na które nie ma odpowiedzi, stawało się dla niego coraz jaśniejsze i prostsze. A wtedy wszystko stało się na raz – wcale nie nagle, bo czas nie istniał – po prostu było.

Odpowiedź należała do niego, była nim. Sklepienie niebios było odpowiedzią, a odpowiedź należała do nieba... do ciepła, do wszystkich ciepeł, jakie były, do wszystkich wód i... i odpowiedź była... była...

Tropile zniknął. Łagodne klaśnięcie, które temu towarzyszyło, spowodowało taniec płomieni i rozwianie unoszącej się pary. Potem ogień się uspokoił i znów zaczęła unosić się para. A Tropile'a nie było.

VIII

Haendl ze złością przedzierał się przez wysokie trawy, kierując się tępym warkotem diesla.

Być może przyjęcie tego Glenna Tropile do kolonii było błędem. Był bardziej Obywatelem niż Wilkiem – nie, nie, wróć, pomyślał – był bardziej Wilkiem niż Obywatelem. Tyle że Wilk był w nim zanieczyszczony owczą krwią. Rywalizował jak Wilk, ale bez względu na wszystko nie chciał porzucić niektórych ze swoich owczych obyczajów. Choćby Medytacji. Został ostrzeżony, ale czy zrezygnował?

Nie.

Gdyby to zależało jedynie od Haendla, Glenn Tropile znalazłby się z powrotem wśród Owiec lub byłby martwy. Szczęśliwie dla niego, to nie zależało wyłącznie od Haendla. Społeczeństwo Wilków pod żadnym względem nie było demokracją, niemniej przywódca ponosił pewną odpowiedzialność wobec wyborców, a odpowiedzialność ta wyglądała tak: Nie wolno mu popełnić pomyłki. Jak Stary Szary Wilk ochraniający Mowgli'ego musiał bronić swoich poczynań przed atakami i jeśli nie zdołał, gromada mogła go odwołać.

A Innison uważał, że Tropile jest im potrzebny – nie bez względu na piętno Obywatela, ale z jego powodu.

— Tropile! Tropile, gdzie jesteś? — wrzasnął. Słychać było jedynie wiatr i warkot diesla. Było to strasznie denerwujące. Haendl miał inne rzeczy do roboty niż uganianie się za Glennem Tropile. Gdzie on się podział? Diesel dudnił bezproduktywnie na luzie; deseń bruzd zaorany przez Tropile'a skończył się. Paliło się tu niewielkie ognisko...

I był Tropile.

Haendl zatrzymał się i zamarł z ustami otwartymi, by zawołać Tropile'a.

Tropile tam był, w porządku, i wpatrywał się oczami jak ostrygi w drobny ogień i wodę gotującą się w małym czajniku. Wpatrzony. Medytujący. A nad jego głową, jak szyba ze skazą w oknie, było to coś, czego Haendl bał się najbardziej ze wszystkich rzeczy na Ziemi – „oko”.

Tropile był tuż, tuż przed Wniebobraniem... czymkolwiek by to nie było.

Być może nadszedł czas, by się tego dowiedzieć! Haendl przykucnął, kryjąc się w wysokiej trawie, przyklęknął i wyjął z kieszeni komunikator radiowy.

— Innison! Innison, niech ktoś na litość boską znajdzie Innisona! — zawołał z pośpiechem.

Sekundy mijały. Odpowiedziało kilka głosów. W końcu odezwał się Innison.

— Słuchaj Innison! Chciałeś dorwać Tropile'a podczas Medytacji? W porządku, masz go. Stare pole pszenicy, południowy kraniec, zagajnik wiązów nad strumieniem. Dawaj tu szybko, Innison – nad nim formuje się „oko”!

To był fart! Na szczęście byli przygotowani – tylko przypadkiem – gdyż helikopter cierpliwie wyposażany przez Innisona na wyprawę na Everest był już gotowy i załadowany instrumentami, które miały zmierzyć i zważyć aurę wokół Piramidy; był pod ręką, gdy go potrzebowali.

Mieli szczęście, ale należało się również spieszyć. Minęło nie więcej niż kilka minut i Haendl usłyszał warkot, zobaczył, jak podmuch śmigła targa czubkami drzew, a śmigłowiec opada na ziemię za wiązami.

Haendl uniósł się ostrożnie i wyjrzał. Tak, Tropile wciąż tam był, a „oko” było nad nim! Hałas śmigłowca zakłócił czar. Tropile poruszył się. „Oko” zafalowało i zadrżało...

Ale nie zniknęło.

Dziękując swemu bogu, Haendl okrążył wiązy i dołączył do Innisona w helikopterze. Innison z furią manipulował przełącznikami i ustawiał obiektywy.

Widzieli siedzącego Tropile'a i „oko”, jak robi się coraz większe i jest coraz bliżej niego. Mieli czas – mnóstwo czasu – och, prawie minutę. Wszystkie przyrządy znajdujące się w helikopterze skierowali na sylwetkę, milczącego i niezdającego sobie z niczego sprawy, Glenna Tropile. Czekali, aż zniknie...

I zniknął.

Innison i Haendl przygarbili się na dźwięk powietrza wypełniającego pustą przestrzeń.

— Mamy, co chciałeś — stwierdził ostro Haendl. — Zobaczmy odczyty.

Podczas Wniebobrania odporna na rozciąganie taśma magnetyczna na wściekle obracającym się bębnie sunęła pod dwudziestoma czterema głowicami zapisującymi z szybkością sto metrów na sekundę. Sygnał podawany na głowice pochodził ze wszystkich przyrządów pomiarowych, jakie zdołali wymyślić i zbudować, umieszczonych na pokładzie helikoptera przeznaczonego na wyprawę na Mount Everest – wszystko skierowane teraz na Glenna Tropile.

Mieli na przykład odczyty różnych elektrycznych, grawitacyjnych, magnetycznych, promienistych i molekularnych parametrów w pobliżu Wniebobrania dla każdej mikrosekundy zdarzenia.

Minutę później byli już w warsztacie Innisona i znajdującym się tam laboratorium; jednak skopiowanie zapisu magnetycznego z pomocą urządzeń przetwarzających je na wykresy zobrazowane na papierze zajęło im godziny i dopiero wtedy Innison otrzymał coś przypominającego odpowiedź.

— Żadna tajemnica — powiedział. — Mam na myśli, że nie ma w tym nic tajemniczego oprócz szybkości. Chcesz wiedzieć, co się stało z Tropilem.

— Chcę — odpowiedział Haendl.

— Wiązka sił elektrostatycznych stabilizowana elektromagnetycznym skurczem plazmy[1] wysłana, w przybliżeniu, z kierunku Everestu – bóg wie, jak oni sobie radzą z wysokością – naładowała Tropile'a oraz jego otoczenie dodatnio. To był ogromny ładunek, całkiem poza skalą. Wyizolowali gościa. Skoczył wprost do góry. Jakiś metr nad gruntem skorygowali wektor. Zgodnie z ostatnim odczytem kierował się szybko ku Bliźniakowi. Naprawdę szybko! Tak szybko, że przypuszczam, iż doleciał wciąż żywy. Żeby białka uległy koagulacji wystarczająco, by mu zaszkodzić i spowodować śmierć, potrzeba sporo czasu, większą część sekundy. Jeśli Piramidy zdjęły z niego ten ładunek natychmiast po przylocie, a jestem przekonany, że to zrobiły, to przeżył.

— A tarcie...

— Do diabła z tarciem — odparł spokojnie Innison. — Zabrał ze sobą cały bąbel powietrza, więc nie było tarcia. Jak? Nie wiem. A jak mają zamiar utrzymać go przy życiu w kosmosie bez ładunków utrzymujących powietrze? Jeśli nie podtrzymują ładunków, to czy mogą przekraczać prędkość światła? Nie wiem. Mogę ci powiedzieć, co się stało, ale nie powiem ci jak.

Haendl wstał zamyślony.

— Niemniej to już coś — stwierdził lakonicznie.

— To więcej niż mieliśmy kiedykolwiek – całkowity odczyt w chwili Wniebobrania!

— Będziemy mieli więcej — obiecał Haendl. — Innison, teraz jak już wiesz czego szukać, szukaj dalej. Trzymaj każde możliwe urządzenie rejestrujące włączone przez dwadzieścia cztery godziny na dobę. Włącz wszystko, co masz i co jest w stanie wykryć oznaki narzuconej modulacji. Na każdy znak – albo jakiekolwiek przeczucie, że to może być znak – mam być wzywany. Gdy jem. Gdy śpię. Gdy zabawiam się z kobietą. Masz mnie wołać, słyszysz? Chyba miałeś rację co do Tropile'a, przydał się nam do czegoś. Może przyprawi Piramidy o ból brzucha.

— Szkoda, że go dorwali — powiedział w zadumie Innison, przewijając bęben taśmy magnetycznej — mogliśmy porobić jeszcze trochę pomiarów.

— Szkoda? — Haendl wybuchnął śmiechem. — Ale tym razem dostał im się Wilk.

*

Piramidy dostały Wilka, który to fakt nie miał dla nich żadnego znaczenia.

To, co miało dla Piramid „znaczenie”, można było jedynie zgadywać. Ale to, że nie potrafią odróżnić Wilka od Obywatela, było bardzo prawdopodobne.

Planeta, która była ich domem – obecny bliźniak Ziemi – była mała, ciemna, pozbawiona atmosfery i wody. Została całkowicie zabudowana, w większości urządzeniami napędowymi.

Dawniej, gdy technologia była podporządkowana wojnie, luksusom, rządowi i lenistwu, słońce Piramid wyczerpało się. Mniej więcej w tym samym czasie został wykorzystany cały zapas Komponentów z sąsiedniej planety. Ostatnie ich rezerwy przeznaczono wówczas na opracowanie tej beznamiętnej ideologii pchania i ciągnięcia. I planeta została popchnięta.

Piramidy wiedziały, gdzie ją popchnąć.

Każda z nich, tak jak stała, była obserwatorium radioastronomicznym, potężnym i dokładnym ponad najśmielsze sny ziemskich radioastronomów. Mając już to, skonstruowały instrumenty wspomagające ich nagie zmysły. Z wyjątkiem nielicznej „załogi”, wprowadziły się w stan pewnego rodzaju hibernacji, redukując swoją aktywność do powolnego trwania i skierowały ku Ziemi. Wszystko wskazywało na to, że znajdą tutaj więcej Komponentów. I tak się stało.

Jednym z nich był teraz Tropile. Od innych odróżniało go tylko to, że był ostatnim z dostarczonych.

Religia, słabostka czy praktykowana filozofia, umożliwiła mu stanie się Komponentem. Medytacja wywodząca się z buddyzmu zen ułatwiała Piramidom sytuację, chociaż nie miały one, oczywiście, pojęcia co to jest i wcale o to nie dbały. Wiedziały jedynie, że w pewnych chwilach, niektórzy potencjalni Komponenci stają się Komponentami już nie potencjalnymi – czyli w rzeczywistości są gotowi do zbioru.

Stan, w którym dostarczane umysły były całkowicie puste, był po prostu korzystny. Oszczędzał kłopotów z czyszczeniem.

Zerwały Tropile'a w chwili, gdy jego stanowiący zawadę świadomy umysł stał się się pusty, bo jako istota posiadająca wolę i zdolność pojmowania nie był im potrzebny. Piramidy wykorzystywały jedynie surowy potencjał ludzkiego mózgu i jego możliwości percepcyjne.

Wykorzystywali gigantyczną, mierzoną liczba Rashevsky'ego[2] – daleko większą od wielkości astronomicznych – ilość przełączeń możliwych do wykonania przez ludzki mózg. Stosowali „subcepcję”, zjawisko, dzięki któremu myślący mózg, nie hamowany przez świadomość, działa wprost na bodźce i omija cenzora umysłu, unikając rozważań typu „mam to zrobić, czy nie” poprzedzających każde świadome działanie.

Przechwycone mózgi były... Komponentami.

Po cóż ściennemu kontaktowi w sypialni własny umysł; zapalając światło, chcesz jedynie, żeby się świeciło. I tak samo Piramidy.

Komponenci byli potrzebni w kompleksie przemysłowym przetwarzającym produkty katabolizmu w substraty dla anabolizmu.

Korzystając długoletniego doświadczenia zdobytego od czasu kryzysu na swojej planecie, Piramidy pozyskały tabula rasa w postaci Glenna Tropile. Został on dostarczony w jednym kawałku, otulony płaszczem powietrza. Szybkie zmrożeniu umysłu w chwili bezmyślnego trwania podczas medytacji zadziałało jak „urwanie filmu” u pijaka; został zawieszony w amortyzującym polu siłowym i błyskawicznie pozbawiony nadmiaru ładunku elektrostatycznego.

W tym momencie wciąż był człowiekiem, tyle że śpiącym.

Pozostał „śpiący”. Obejmy z pół siłowych używane do podnoszenia i opuszczania pochwyciły go i przeniosły do wygodnego zbiornika z płynem odżywczym. Takich zbiorników było wiele, gotowych i oczekujących.

Zbiorniki, jako takie, były ruchome i ten z Glennem Tropile ruszył do kompleksu metabolicznego, gdzie było już wiele takich samych, wszystkie zajęte. To pomieszczenie było ogrzewane – w poprzednim „pomieszczeniu” Piramidy nie marnowały energii na takie zbędne luksusy. Glenn Tropile został tutaj stopniowo przywrócony do życia. Jego serce znów zaczęło bić. Jego klatka piersiowa zaczęła wykonywać drobne ruchy, a zdrętwiałe płuca podjęły oddychanie. Stopniowo te ruchy zwolniły i zamarły. Ten luksus również był zbędny, wszystkie potrzeby organizmu zaspakajał płyn odżywczy.

Tropile został „podłączony do obwodu”.

Na początku, w sensie dosłownym, otrzymał połączenie tymczasowe. Do jego węchomózgowia[3] – „małego mózgu”, w którym znajdują się ośrodki przyjemności motywujące ludzkie zachowanie – w wielki nerw wiodący została aseptycznie wprowadzona delikatna elektroda.

Zanim Piramidy zlokalizowały dokładnie ośrodki przyjemności, ponad tysiąc Komponentów uległo zepsuciu i zostało zutylizowane.

Podczas „programowania”, gdy Komponent Tropile działał prawidłowo, elektroda nagradzała go drobnymi impulsami wypełniającymi jego ciało zwierzęcą satysfakcją. Nic więcej nie było potrzebne. Po jakimś czasie elektroda została usunięta, ale wtedy Tropile już „nauczył się” wszystkiego. Odruchy warunkowe zostały zaszczepione. Były obliczone na długie i użyteczne życie Komponenta.

To życie mogło być rzeczywiście całkiem długie. Obok Tropile'a, w tym samym zbiorniku z płynem odżywczym, leżał przypadkiem Komponent z ośmioma nogami i chitynowymi obwódkami wokół oczu. Leżał tam już od ponad stu dwudziestu pięciu tysięcy ziemskich lat.

Komponent został uruchomiony. Otworzył oczy i zobaczył coś. Nerwy czuciowe jego członków poczuły coś. Mięśnie dłoni i stóp zrobiły coś.

A gdzie był Glenn Tropile?

Był tam – w całości, ale jako zombi, pozbawiony woli, z wyczyszczoną pamięcią. Był maszyną, częścią większej maszyny. Jego płcią była płeć komórki fotoelektrycznej, jego polityką była polityka tranzystora, jego ambicją była ambicja przekaźnika rtęciowego. Nic nie wiedział o seksie, strachu czy nadziei. Wiedział jedynie o dwóch rzeczach: o wejściu i o wyjściu.

Wejściem był wyświetlacz z małymi światełkami umieszczony na tablicy przed jego bezmyślną twarzą oraz modulowany szum dochodzący z głośników obok uszu.

Wyjściem – taneczna manipulacja przyciskami i przełącznikami nakazywana impulsami z wejścia... i wszystko.

Między wejściem i wyjściem znajdował się Tropile – ludzka „czarna skrzynka” zdolna do wykonania ilości przełączeń równej liczbie Rashevsky'ego i nic poza tym.

Został zaprogramowany do wykonywania specyficznego działania – kontroli przetwarzania, w szeregu ponad pięciuset oddzielnych, następujących po sobie reakcjach, obecnego w produktach katabolizmu Piramid związku chemicznego o nazwie kwas 3,7,12-trójhydroksycholowy w związek chemiczny, który Piramidy były w stanie metabolizować, nazywany protoporphiną IX.

Nie był jedynym Komponentem działającym w tym celu. Było ich kilka, każdy ze swoim własnym programem.

Kwas był gromadzony w wielkich zbiornikach jakąś milę dalej. Tropile znał jego stężenie, temperaturę i ciśnienie; wiedział o wszystkich zanieczyszczeniach mogących zakłócić kolejne reakcje. Uderzając palcami, wysyłał kody binarne otwierające przepusty na określony czas i zamykające je; dozował określone ilości roztworów o określonej temperaturze; uruchamiał mieszadła na określony czas z określoną mocą. A jeśli się pojawił sygnał oznaczający kłopoty w którejś z 517 większych i mniejszych operacji, to on... on?... decydował, czy w zamian należy:

– odrzucić porcję ze względu na przepustowość całej linii?

– wyizolować i przepuścić porcję przez pętlę zwrotną?

– podjąć natychmiastową akcję naprawczą?

Bez hamującej inteligencji, bez wpływu ludzkich ograniczeń, zawiły wyświetlacz i złożone modulacje dwukanałowego sygnału dźwiękowego mogły być błyskawicznie ewaluowane i uwzględniane w decyzjach.

Czy był on... on?... wciąż żywy?

To pytanie nie miało znaczenia. Działał. Był w rzeczywistości wspaniałą maszyną, a Piramidy dobrze o niego dbały. Cała jego świadomość, nie licząc odruchowych reakcji należących do programu, była... no cóż, powiedzmy, że była „dźwiękiem klaskania jedną ręką”. A to oznacza zero, bezmyślność, Samadhi[4], stupor...

Działał tak przez jakiś czas – tak długo, dopóki wymagana ilość protoporphiny IX nie przekroczyła pewnego poziomu bezpieczeństwa czyniącego dalszy proces zbędnym – na kilka minut lub kilka miesięcy. Działając, był „szczęśliwy”. (Został zaprogramowany, by być „szczęśliwy”, gdy nie było żadnych nienaprawionych błędów procesu.) Gdy nadchodził taki czas, wyłączał się – wysyłał sygnał, że zadanie jest ukończone i zapadał w stan analogiczny do głębokiego zamrożenia i mógł zostać przeprogramowany, gdy potrzebny był inny Komponent.

Dla Piramid kompletnie nie miało znaczenia to, czy jakiś szczególny Komponent posiada cechy Wilka czy Obywatela.

Przypisy tłumacza.

1. ↑Skurcz plazmy (ang. pinch effect) – kompresja włókna elektrycznego przez siły magnetyczne. Przykładem elektromagnetycznie ściśniętych włókien plazmy są pioruny.

2. ↑Nicolas Rashevsky (1899 –1972) – amerykański fizyk, prekursor biologii matematycznej. We wczesnych latach trzydziestych opracował pierwszy model sieci neuronowej.

3. ↑Węchomózgowie (łac. rhinencephalon) – część kresomózgowia bezpośrednio powiązana ze zmysłem powonienia. W tej części mózgu znajdują się między innymi ośrodki sterujące zachowaniami instynktowo-popędowymi (np. instynkt macierzyński, popęd płciowy) oraz ośrodki związane z regulacją emocji.

4. ↑Samadhi – pojęcie z religii dharmicznych (hinduizm, buddyzm, itp.). Według Szóstego Patriarchy zen: „Oddzielenie siebie od wszystkich zewnętrznych bodźców i niezmącony stan wewnątrz”.

IX

Roget Germyn z Wheeling, Obywatel, z zainteresowaniem przyglądał się swojej żonie.

Prawdopodobnie wydarzenia ostatnich kilku dni nadwerężyły jej poczytalność, gdyż był prawie pewien, że zanim go zawołała do stołu, zjadła potajemnie w jadalni część przeznaczonego na wieczór jedzenia.

Był przekonany, że była to jedynie chwilowa dewiacja; w końcu była Obywatelką, ze wszystkim tego implikacjami. Taka kreatura... jak, na przykład, ta Gala Tropile... mogłaby ukraść, zręcznie i podstępnie, dodatkową porcję. Z Wilkiem nie da się żyć przez dłuższy czas, żeby coś z tego na ciebie nie przeszło. Ale Obywatelka Germyn... nie!

Ktoś trzy razy leciuteńko zapukał do drzwi.

O diable mowa, pomyślał Roget Germyn. Rzeczywiście była to Gala Tropile. Weszła ze spuszczoną głową, sprawiała wrażenie zmęczonej i... no cóż, była piękna.

— Pozdrawiam Obywa... — Germyn zaczął formalne powitanie.

— Oni tu są! — przerwała mu z desperacją w głosie. Germyn zamrugał. — Proszę — zaczęła błagalnym tonem. — Niech pan coś z nimi zrobi. To są Wilcy!

Obywatel Germyn cicho jęknął.

— Nikt pani tu nie zatrzymuje, Obywatelko — oznajmił lakonicznie, zastanawiając się od razu nad słowami późniejszej łagodnej reprymendy. — O co chodzi z tymi Wilkami?

Gala Tropile z roztargnieniem usiadła na krześle podsuniętym przez gospodynię.

— Uciekaliśmy stąd, bo Glenn... — zatrajkotała — bo, wie pan, on jest Wilkiem. I namówił mnie, żebym z nim poszła. Po tym, jak uciekł z Domu Pięciu Praw. Byliśmy już o dzień marszu od Wheeling i zatrzymaliśmy się na odpoczynek. I tam... Obywatelu... tam pojawił się samolot!

— Samolot? — Obywatel Germyn pozwolił sobie na zmarszczenie brwi. — Obywatelko, to bardzo nieładnie wymyślać rzeczy, których nie ma.

— Ale ja widziałam go, Obywatelu! Byli w nim ludzie. A jeden z nich jest tutaj! Szuka mnie z takim drugim mężczyzną. Ledwo im uciekłam. Boję się!

— Nie ma się czego bać. Należy po prostu ocenić sytuację — odpowiedział mechanicznie. W ten sposób zwracano się do dzieci.

Wewnątrz jednak aż w nim zakipiało. Wilcy... te słowa burzyły spokój, wzbudzały panikę i nienawiść! Dobrze pamiętał tego Tropile'a; z pewnością był on Wilkiem. A fakt, że z początku wątpił w wilczy charakter tamtego, tym bardziej teraz skłaniał Obywatela Germyna do nabrania całkowitej pewności. Opóźnił chwilę rozpoznania wroga całego świata i ta ukryta wina była w jego sumieniu wystarczającym powodem, by serce zaczęło mu bić mocniej.

— Proszę mi dokładnie opowiedzieć, co się stało — zapytał tonem, który napięcie emocjonalne uczyniło daleko mniej niż miłym.

— Wracałam do domu po wieczornym posiłku — zaczęła posłusznie Gala Tropile. — Obywatelka Puffin... Przygarnęła mnie, gdy Obywatel Tropile... gdy mój mąż...

— Rozumiem. Zamieszkała pani z nią.

— Tak. Powiedziała, że dwóch mężczyzn chciało się ze mną zobaczyć. Powiedziała, że źle mówili i to mnie zaalarmowało. Wyjrzałam przez okno i ich zobaczyłam. Jeden z nich był w tym samolocie. Widziałam, jak odlatują z moim mężem.

— Sprawa wygląda poważnie — przyznał niepewnie Obywatel Germyn. — I co? Przyszła pani do mnie?

— Tak, Obywatelu, ale oni mnie zobaczyli! Myślę, że szli za mną. Musi mnie pan chronić... Nie mam nikogo więcej!

— Jeśli oni są Wilkami — powiedział spokojnie Germyn — podniesiemy alarm. Zostanie pani tutaj, Obywatelko? Pójdę zobaczyć tych mężczyzn.

W tym momencie rozległo się ostre walenie w drzwi.

— Już za późno! — krzyknęła w panice Gala Tropile. — Już tu są!

*

Przebrnąwszy przez rytualne pozdrowienia, zarzekanie brzydoty i ubóstwa swego domu, Obywatel Germyn zaoferował gościom wszystko, co posiada. W ten sposób witano obcych.

Obaj mężczyźni okazali się być pozbawionymi zarówno dobrych manier jak i obycia, niemniej starali się dopasować do minimalnych wymogów obyczaju. Musiał to przyjąć za dobrą monetę, chociaż było to nawet bardziej alarmujące, niż gdyby zachowywali się agresywnie i krzyczeli.

Bo Obywatel Germyn znał jednego z nich.

Jego nazwisko, jak udało mu się wygrzebać z pamięci, brzmiało Haendl. Ten sam mężczyzna pojawił się w Wheeling w dniu, w którym Glenn Tropile miał wykonać Donację Płynu Rdzeniowo-kręgowego, lecz wydostał się na wolność i uciekł. Mężczyzna wypytywał wówczas całkiem sporo osób o Tropile'a, włącznie z Obywatelem Germynem i nawet wtedy, w zamieszaniu wywołanym amokiem, wykryciem Wilka i Wniebobraniem jednocześnie, Germyn był zaskoczony brakiem wychowania i dobrych manier u Haendla.

Teraz już się nie dziwił.

Niemniej, ponieważ mężczyźni nie działali otwarcie, Obywatel Germyn odłożył na później podniesienie alarmu. Nie było to dla niego łatwe.

— W tym domu przebywa Gala Tropile — oświadczył, bez ogródek, mężczyzna, który przyszedł z Haendlem.

Obywatel Germyn zdołał wykonać „dwuznaczny-uśmiech”.

— Słuchaj, Germyn, chcemy się z nią widzieć. Chodzi o jej męża. On... hm... był u nas przez jakiś czas i coś się wydarzyło.

— Aaa, chodzi o tego Wilka.

Mężczyzna poczerwieniał i spojrzał na Haendla.

— O Wilka — powiedział głośno Haendl — jasne, że o Wilka. Ale już go nie ma, więc nie musicie się nim przejmować.

— Nie ma go?

— Nie tylko jego, ale jeszcze czworga czy pięciorga spośród nas. Mężczyzny nazwiskiem Innison również nie ma. Germyn, potrzebujemy pomocy. Chcemy się dowiedzieć czegoś o Tropile'u. Chyba tylko Bóg wie czego, ale to od Tropile'a się zaczęło. Chcemy porozmawiać z jego żoną i dowiedzieć się o nim wszystkiego. Wyciągnij ją więc, proszę, z pomieszczeń na tyłach domu, gdzie się ukrywa, i przyprowadź tutaj.

Obywatel Germyn zadrżał. Pochylił się, by ukryć swoje myśli i zaczął obracać palcami bransoletę należącą kiedyś do PFC Joe'go Hartmana.

— Być może macie rację — powiedział w końcu. — Być może ta Obywatelka jest tam z moją żoną. Czy jednak nie jest tam dlatego, że bała się tych, co kiedyś przebywali z jej mężem?

— Germyn, ona wcale nie jest bardziej wystraszona niż my. — Haendl roześmiał się kwaśno. — Wspomniałem o mężczyźnie, który się nazywał Innison i który zniknął. To również był Syn Wilka, rozumiesz? I z tego powodu... — spojrzał na swego towarzysza, zwilżył językiem wargi i powiedział coś innego niż miał z początku zamiar. — On był Wilkiem. Słyszałeś kiedykolwiek o Wniebowzięciu Wilka?

— O Wniebowzięciu? — Germyn zostawił bransoletę. — To niemożliwe! — krzyknął, całkowicie zapominając o manierach. — O nie! Wniebobranie należy się tylko tym, którym udało się osiągnąć całkowitą transcendencję, tego możesz być pewien. Ja to wiem! Widziałem to na własne oczy. Nie ma możliwości, żeby Wilk...

— Przynajmniej pięciorgu Wilkom się to przytrafiło — oznajmił ponuro Haendl. — Teraz widzisz na czym polega problem? Tropile został wniebowzięty. Na moich oczach. A Innison dzień później. W ciągu tygodnia zniknęło dwoje czy troje innych. Przyszliśmy więc tu, Germyn, nie dlatego, że was lubimy, nie dlatego, że nam to sprawia przyjemność, ale dlatego że jesteśmy przerażeni. Chcemy jedynie porozmawiać z żoną Tropile'a... i chyba również z tobą. Chcemy porozmawiać ze wszystkimi, którzy znali Tropile'a. Chcemy się dowiedzieć wszystkiego, co można się dowiedzieć na jego temat i spróbować znaleźć w tym jakiś sens. Bo Wniebowzięcie jest być może wyższym etapem życia dla was, Germyn, ale dla nas jest jedynie jeszcze jednym sposobem umierania. A my nie chcemy umierać.

Obywatel Germyn pochylił się, by pomacać swoją cenną bransoletę, po czym rzucił ją z roztargnieniem na stół. To było zbyt wiele jak na jego umysł.

— To wszystko jest dziwne — powiedział w końcu. — Powiedzieć wam o jeszcze jednej dziwnej rzeczy?

Haendl, robiący wrażenie rozeźlonego i zdumionego, skinął głową.

— Od czasu, gdy ten Wilk, Tropile, nam uciekł, nie było tutaj żadnego Wniebobrania — powiedział Germyn. — Są za to „oka”. Sam je widziałem. To... — zawahał się, po czym wzruszył ramionami — to stało się kłopotliwe. Niektórzy z naszym najporządniejszych Obywateli przestali medytować – martwią się. Tak wiele „ok” i nikt nie został zabrany! To wykracza poza nasze doświadczenia i cierpi na tym nasz sposób życia. Obyczaje upadają. Nawet w moim własnym domu... Mniejsza z tym — wykaszlał się, po czym mówił dalej. — Te „oka” włażą do każdego domu, wszędzie zaglądają, ale nikogo nie zabierają. Dlaczego? Czy to ma jakiś związek z Wniebobraniem Wilków? — spojrzał z rozpaczą na swoich gości. — Wiem jedynie, że to jest bardzo dziwne i dlatego się martwię.

— Zaprowadź nas więc, do tej Gali Tropile — powiedział Haendl. — Zobaczmy, może się czegoś dowiemy!

— Obywatelko — zawołał Obywatel Germyn, odwracając się i podnosząc głos wystarczająco, by być słyszanym w sąsiednim pokoju.

Po chwili w drzwiach pojawiła się jego żona wyglądająca na wstrząśniętą i chorą z niepokoju o swego gościa.

— Możesz poprosić Obywatelkę Tropile, by dołączyła do nas? — zażądał Germyn.

Jego żona skinęła głową.

— Obywatelka Tropile odpoczywa — powiedziała. — Zawołam ją.

Ale Gala Tropile nic im nie powiedziała.

Bo zniknęła.

X

Na bliźniaczej planecie Glenn Tropile został przeprogramowany do nowego zadania.

Problemem była nawigacja. Ziemia sprawiła Piramidom zawód i zachodziła konieczność ruszenia pośpiesznie w kierunku bardziej obiecującej planety.

Piramidy wyniosły Ziemię poza orbitę Plutona stosując proste pchnięcie, powolne i potężne. Wystarczyło skierować ją w przybliżonym kierunku celu. Na doprecyzowanie kursu miało być później wystarczająco dużo czasu.

I właśnie ten czas nadszedł, wcześniej niż oczekiwano. Nadszedł czas podróży i wiedziano dokąd – grupa gwiazd o dość dużym prawdopodobieństwie, że będzie obfitowała w planety komponentonośne. Nieodłączną cechą kopalni komponentów było to, że w końcu zawsze się wyczerpywały.

Niemniej zawsze było więcej kopalni. Gdyby tak nie było, stałoby się, być może, konieczne hodowanie komponentów dla przyszłych potrzeb. Niemniej łatwiej było wyżyłować kopalnię do dna i ruszyć dalej.

Należało więc ustalić kurs, biorąc pod uwagę następujące zmienne: ruch grupy gwiazd; przyśpieszenie podwójnego układu planet; grawitacyjne oddziaływanie wszystkich, bez wyjątku, obiektów astronomicznych w całym wyspowym wszechświecie[1].

Wykonywanie, przy tych założeniach, dokładnych obliczeń było w oczywisty sposób niepraktyczne. Nie dawały rozwiązania problemu, gdyż czas wymagany jako jeden z parametrów sięgał wieczności.

Ale problem dawał się uprościć. Jedynie znajdujące się względnie blisko obiekty astronomiczne wymagały potraktowania jako osobne ciała. Idąc dalej, Piramidy pogrupowały je w niewielkie gromady, a potem w większe, do momentu, gdy najdalsze – i najliczniejsze – obiekty zostały zebrane w niezdefiniowany grawitacyjny „szum”, którego jedynie średnia gęstość była potrzebna do wprowadzenia jako parametr.

Wciąż jednak żaden pojedynczy Komponent nie mógł poradzić sobie nawet z częścią tego problemu i musiano utworzyć, w granicach dopuszczalnej wielkości, „komputer” składający się z wielu Komponentów.

I w tym celu pobrano z magazynu Komponenta będącego niegdyś Glennem Tropile.

Dla Piramid nie było w tym nic nowego – wiedziały, jak należy postępować. Rozłożyły problem na czynniki pierwsze, a nawet te podzieliły na wiele części. Była tam, na przykład, podsekcja pewnego aspektu problemu logicznego, który wpływał na zlokalizowanie i dostarczenie dodatkowych Komponentów w celu pokonania trudności.

Nawet przy tej głębokiej specjalizacji przekraczało to możliwości pojedynczego Komponenta, ale na szczęście Piramidy dysponowały zasobami pozwalającymi poradzić sobie z takim problemem. Stosowano w tym przypadku procedurę łączenia kilku Komponentów ze sobą.

I tak też zrobiono.

Gdy Piramidy zakończyły swe neurochirurgiczne manipulacje, w powiększonym zbiorniku z odżywką pływało coś podobnego do wielkiego morskiego anemona składającego się z ośmiu Komponentów – przypadkiem wszystkich ludzkich – ułożonych w okrąg, skierowanych twarzami do dołu i połączonych skroń do skroni, mózg do mózgu.

Przy ich stopach, widoczny dla szesnastu oczu, znajdował się wyświetlacz podający dane na wejście. Szesnaście rąk pochwyciło profilowane dźwignie przekazujące dane binarne na wyjście. Poza samym ośmiokomponentowym zespołem nie przechowywano żadnych danych wyjściowych – wszystko szło jako sygnał kontrolny do elektrostatycznych generatorów, kierowane poprzez pojedynczą Piramidę na Mount Evereście, tę która obsługiwała zaopatrzenie w Komponentów.

Czyli Wniebobranie.

Programowanie było powolne i dokładne. Prawdopodobnie Piramida, która w końcu aktywowała ośmiokrotny zespół i odeszła zadowolona z siebie, nie wiedziała, że jednym z tych Komponentów był Glenn Tropile.

*

Nirwana. (Ogarniająca wszystko; na zewnątrz nie ma niczego.)

Nirwana. (Glenn Tropile unosi się w tym, jak w płynie owodniowym wokół niego.)

Nirwana. (Klaśnięcie jedną ręką... Unosząca się jedność.)

Coś uwierało.

Perfekcja jest pełnią. Gdy coś do niej dodamy, przestaje być perfekcją.

Dwoistość uderzyła jak piorun. Jedność rozpadła się. Glennowi wydało się, że budzi go żona. Spróbował to zrobić.

Było to dziwnie trudne i bolesne – dotkliwy nieprzemijający smutek, pięć lat żalu za utraconą miłością skompresowane do mikrosekund. Zawsze to samo, pomyślał sennie Tropile i obudził się. To nigdy nie trwało długo. Po co się martwić czymś, co się zdarza ciągle...

Nagły szok i przerażenie wstrząsnęło nim.

Tym razem nie było to zwykłe przebudzenie... to w ogóle nie było nic normalnego. Nic nie było takie, jak zwykle!

Otworzył usta i wrzasnął – a właściwie wydawało mu się, że to robi. Bo w uszach usłyszał jedynie chrapliwe, słabe bulgotanie.

To była chwila, w której mógł utracić poczytalność. Ocaliło go dziwne, materialne wrażenie. Coś trzymał w rękach. Stwierdził, że to widzi i że jest to dźwignia, profilowana dźwignia umieszczona na pulpicie, i że trzyma taką dźwignię w każdej ręce.

Nie było tego zbyt dużo, ale przynajmniej było rzeczywiste. Jeśli mógł się tego trzymać, to musiało być rzeczywiste.

Zamknął i otworzył oczy. Tak, tu również było coś rzeczywistego. Zamknął oczy i ujrzał ciemność. Otworzył i zobaczył jasność.

Chyba jednak nie umarłem, pomyślał.

Ostrożnie i niezgrabnie, za jedyne narzędzie mając własny umysł, spróbował rozpoznać swoje otoczenie.

Nie mógł uwierzyć.

W to, że ledwo może się poruszyć; że w jakiś sposób unieruchomiono mu głowę i stopy. W jaki? Nie ma pojęcia.

W to, że jest zgięty i nie może się wyprostować. Dlaczego? Również nie ma pojęcia. Potężne mięśnie prostujące jego ciało reagowały na komendę, niemniej ciało pozostawało nieruchome.

W to, że widzi na oczy, ale tylko na niewielką odległość.

Nie mógł również poruszać głową. Wciąż jednak miał coś w zasięgu wzroku. Trzymane dźwignie, stopy, coś w rodzaju światełek na dziwnie okrągłej tablicy.

Światełka nagle zamrugały i ich wzór się zmienił.

Bezwiednie poruszył dźwignią. Dlaczego? Bo należało tą dźwignią poruszyć. Gdy odpowiednie światełko zaświeci się na zielono, należy poruszyć odpowiednią dźwignią. Dlaczego? No cóż, gdy odpowiednie światełko świeci na zielono, odpowiednia dźwignia...

Porzucił ten problem. Co za różnica dlaczego; co tu się, do diabła, dzieje?

Glenn Tropile rozejrzał zezem, jak ostryga ze swojej muszli. Było tu jeszcze coś, jakieś zniekształcenie widzenia. Czemu to wygląda tak dziwnie, zadał sobie pytanie.

Znalazł odpowiedź, ale zanim się z nią oswoił, potrzebował czasu. Perspektywa widzenia była dziwna. Każdy patrzy dwojgiem oczu. Zamknij jedno, a świat stanie się płaski. Otwórz, a pojawia się stereoskopia – najważniejsze elementy obrazu skaczą do przodu, a tło cofa się do tyłu.

To samo było ze światełkami na tablicy... No nie, niezupełnie to samo. Choć podobnie, pomyślał. Spojrzał zezem i wytężył się – to było coś jakby... no cóż, jakby nigdy wcześniej naprawdę nie widział. Jakby dotychczas, przez całe życie, widział tylko na jedno oko i teraz w jakiś dziwny sposób mógł widzieć dwoma.

Jego możliwości widzenia tablicy były nieograniczone. Widział wszystko jednocześnie. Tablica nie miała „przodu” ani „tyłu”. Była okrągła – w oczywisty sposób taka sama ze wszystkich stron. Ogarniał ją i pojmował jako całość. Nie miała niewidocznych stron ani kształtów.

Chyba zaczynam wariować, powiedział do siebie cicho.

Ale to również niczego nie wyjaśniało. Samo szaleństwo nie tłumaczyło tego, co widział.

W tej sytuacji to chyba nie jest nirwana, pomyślał. Z dziwnym przebłyskiem winy przypomniał sobie, że obserwując gotującą się wodę, zaczął medytować. W porządku, został wniebowzięty. Niemniej co to w takim razie jest to tutaj? Czyżby głosiciele poglądu, że nirwana jest etapem końcowym, mylili się, będąc przy tym bliżej prawdy niż Wilcy, którzy odrzucali medytację całkowicie, uważając ją za zjawisko zachodzące wyłącznie wewnątrz czaszki i w ogóle nie chcieli dyskutować o Wniebobraniu?

To było pytanie, na które nie mógł znaleźć nawet przybliżonej odpowiedzi. Porzucił więc ten temat i spojrzał na ręce.

Stwierdził, że ręce również może zobaczyć ze wszystkich stron – każdą zmarszczkę, każdą porę na wszystkich szesnastu...

Na szesnastu dłoniach?

To była kolejna chwila, w której znalazł się na granicy utraty poczytalności. Zamknął oczy. (Szesnaście oczu! Nic dziwnego, to stąd taka totalna percepcja!) Po chwili jednak otworzył je.

Dłonie wciąż były. Wszystkie szesnaście.

Tropile ostrożnie wybrał palec, który wydawał się mu być znajomy. Zastanowił się chwilę, po czym zgiął go. Palec zgiął się. Wybrał inny. Inny... i na innej dłoni.

Mógł używać wszystkich palców, każdego osobno i wszystkich na raz u szesnastu dłoni. Wszystkie dłonie były jego. Wszystkie szesnaście.

Wygląda na to, pomyślał w obłędzie, że jestem czymś w rodzaju ośmioramiennego „płatka śniegu”. A każde ramię tego płatka, to ludzkie ciało.

Poruszył się i dodał jeszcze jeden fakt: wygląda również na to, że jestem w zbiorniku z płynem, a mimo to nie topię się.

To mu dało coś do myślenia. Ktoś... Piramidy?... zrobił coś z jego płucami. Albo ten płyn był równie dobrym nośnikiem tlenu jak powietrze. A może jedno i drugie.

Nagle tablica pod nim rozbłysła światełkami danych. Natychmiast jego szesnaście dłoni zaczęło całkiem bez jego woli poruszać dźwignie, przekazując złożone polecenia szybkim jak błyskawica ciągiem uderzeń.

Tropile rozluźnił się i pozwolił, by to się działo. Nie miał wyboru. Siła, która powodowała te działania, sprawiała, że podczas odpowiedzi jego mózg nie był w stanie się skoncentrować. Być może, pomyślał sennie, wcale bym się nie obudził, gdyby nie zdarzyła się taka długa przerwa bez tych światełek...

Ale się obudził. I gdy zadanie się skończyło, jego świadomość przystąpiła do eksploracji.

Trafiła mu się okazja, by zrozumieć coś z zaistniałych wydarzeń. Pojął, że jest teraz częścią czegoś większego niż on sam – czegoś, co niewątpliwie służyło i należało do Piramid. Jego pojedynczy mózg był niewystarczający do wykonania pracy, więc połączono go z siedmioma innymi.

Gdzie się jednak podziały ich osobowości?

Zniknęły, pomyślał; prawdopodobnie byli to Obywatele. Synowie Wilka nie medytują i przez to nie są wniebobrani. Z moim wyjątkiem, skorygował kwaśno, przypominając sobie Kontemplację Chmur Deszczowych, która przywiodła go...

Zaraz!

Jakich Chmur Deszczowych, to była Woda!

Skupił się i zmusił umysł do przywrócenia tej myśli. Pamiętał Kontemplację Chmur Deszczowych. Była zapoczątkowana szczególnie szlachetnym cumulusem typu Starożytny Statek.

Dziwne, przecież nigdy nie interesował się chmurami i nawet nie znał ich drugorzędowej klasyfikacji. Tymczasem teraz wiedział, że Starożytny Statek to klasyfikacja czwartego rzędu.

Ta pamięć była fałszywa!

To nie jest jego pamięć!

Logika wskazywała, że jest to pamięć kogoś innego, dostępna dla jego umysłu, tak samo jak te nadmiarowe dłonie i oczy. Musiała więc należeć do... do innego ramienia „płatka śniegu”.

Spojrzał w dół, chcąc określić, które z ramion płatka jest jego starym ciałem. Zlokalizował je natychmiast z rosnącym podnieceniem. Dojrzał swój lewy duży palec u nogi. Skaleczył się w niego w dzieciństwie i pozostało charakterystyczne zniekształcenie, które należało niewątpliwie do niego. W porządku! Poczuł się spokojniejszy.

Spróbował wyczuć to szczególne ciało ze znajomym paluchem.

Niełatwo, ale udało mu się. Potem zaczął je czuć trochę bardziej – tak jak neurotyk wyczuwa żołądek czy serce. Tyle że to nie była neuroza, lecz świadoma eksploracja.

Gdy już to zadziałało, z pewnym niepokojem przeniósł swoją uwagę na inną parę stóp i zaczął „myśleć” w ten sam sposób.

Poczuł zażenowanie.

Pierwszy raz w życiu doświadczył, jak to jest mieć piersi. Pierwszy raz w życiu zaznał, jak to jest mieć zupełnie inne organy wewnętrzne, zupełnie inaczej ukształtowane i rozmieszczone, innymi mięśniami podtrzymywane i poruszane. Niesprecyzowane poczucie tego, co kobieta ma w środku, w niczym nie przypominało mglistej świadomości istnienia męskich organów wewnętrznych, nigdy nie wyczuwanych dopóki nie dzieje się z nimi coś złego i nie pojawi się ból.

Jednak, gdy się na nim skoncentrował, okazało się ono wcale nie być takie słabe. Co było zaskakujące i denerwujące.

Wycofał się, mając nadzieję, że będzie mógł do tego powrócić. Z wdzięcznością zaczął znów wczuwać się w swoje ciało. Jeśli tylko chciał, wciąż mógł być sobą.

Czy pozostała siódemka też mogła być sobą?

Sięgnął do umysłu – wszyscy, wszystkie osiem oddzielnych inteligencji, byli w nim połączeni.

— Jest tam kto? — zapytał.

Brak odpowiedzi czy czegokolwiek, co mógłby uznać za odpowiedź. Spróbował mocniej i znów nic. Było to denerwujące. Poczuł się urażony tak mocno, jak wtedy, dawno temu, gdy po raz pierwszy uczył się subtelności podczas Aprecjacji Ruin. Był tam Mistrz Ruin – teraz już nie pamięta, jak się nazywał – któremu zdarzało się bywać niezbyt uprzejmym, traktował ich ostro...

Znów fałszywe wspomnienie!

Wycofał się i zastanowił. A może, pomyślał, jest w tym jakaś wskazówka. Może ci ludzie, ta pozostała siódemka, nie powinni być przymuszani. Może powinni być bardzo delikatnie przywoływani do świadomości. Może ostre działanie sprawia im ból i reagują z lękiem – przypomniał sobie bolesne chwile własnego przebudzenia.

Ostrożniej, świadomy błądzących „wspomnień”, przeczesał głębie swojego ośmiokrotnego umysłu, sięgając do obszarów uśpionych, macając, pobierając, przesiewając, kojarząc i sortując. Pojawiło się wspomnienie starej rany od noża będącej rezultatem amoku. Nie należało do kobiety od „chmur deszczowych” – to był mężczyzna, bardzo stary. A to mętne wspomnienie dziecięcej obawy przed utonięciem – to jej? Tak, pasowało do innego wspomnienia, do długiego objazdu drogą na południe wokół rzeki, ku słońcu.

Kobieta od „chmur deszczowych” była pierwszą, która wyodrębniła się z jego umysłu i pierwszą, z którą się skontaktował. Wcale go nie zdziwiło, gdy okazało się, że kiedyś, w swym życiu, obawiała się, że jest Wilkiem.

Sięgnął do niej. To było jak magia – znać „sekretne imię” kogoś, tak żeby można było nim komenderować. Ale „sekretne imię” było czymś więcej. Było psychicznym obrazem człowieka, sumą wszystkich wartości i wrażeń całkowicie niedostępnych dla innej osoby. Do teraz.

Uporządkowawszy w końcu jej wspomnienia w swoim umyśle, pomyślał sugestywnie: „Obywatelko Alio Narova, obudzisz się i przemówisz do mnie?”

Brak odpowiedzi. Jedynie niewyraźne zakłopotanie.

Nacisnął łagodnie: „Znam cię dobrze, Alio Narova. Przychodziło ci czasami do głowy, że jesteś Córką Wilka, ale nigdy w to naprawdę nie wierzyłaś, bo wiedziałaś, że kochasz swojego męża – a przecież Wilcy nie kochają. Kochałaś również Chmury Deszczowe. To było wtedy, gdy stałaś na Cyplu Plażowym i zobaczyłaś wielkiego cumulusa. Zaczęłaś wtedy medytować...

I tak dalej, wiele razy, przekonywająco. Ale nawet w ten sposób nie było to łatwe. Niemniej w końcu zaczął do niej docierać. Powoli zaczęła wychodzić. Jej myśli zabrzmiały nieśmiało w jego umyśle, z początku jak echo, jego własne odbicie, coś w rodzaju mentalnego skinienia głową: „tak, rzeczywiście.” A potem... przerażenie. Drżąc ze strachu, z histerycznym pośpiechem, Obywatelka Alia Narova gwałtownie odzyskała pełną świadomość i wpadła w panikę.

Zawyła bezgłośnie. Cała ośmioramienna figura zatrzęsła się i zwinęła w kąpieli odżywczej.

Targnęło nią przerażające szaleństwo, tak samo jak i własnym umysłem Tropile'a – tyle że on miał tę przewagę, iż wiedział co się dzieje. Pomógł jej. Walczył za obojga... uspokajając, wyjaśniając, łagodząc.

W końcu jej ramię „płatka śniegu” uspokoiło się, prosząc ze szlochem o wyjaśnienie. Szaleństwo przeminęło.

Mówił do niej w myślach, a ona „słuchała”. Nie mogła uwierzyć, ale wyboru nie miała. Musiała uwierzyć.

— I co teraz? — zapytała w końcu, wyczerpana i zobojętniała. — Wolałabym już umrzeć!

— Nigdy wcześniej nie byłaś tchórzem — odpowiedział jej. — Pamiętaj Narova, że znam cię tak, jak nikt nigdy dotąd nie znał innej ludzkiej istoty. W taki sam sposób ty znasz mnie. A co możemy zrobić? Powinniśmy zbudzić innych, o ile potrafimy.

— A jak nie?

— Jak nie — odpowiedział ponuro Tropile — to wymyślimy coś innego.

Twarda sztuka, pomyślał z podziwem. Gdy odpoczęła i przyswoiła sobie wszystko, osiągnęła stan ducha niemal jak u Wilka. Nabrała pewności siebie.

Razem badali swoich bliźniaczych towarzyszy. Poprzez nich odkryli, co jest dokładnie ich zadaniem. Odkryli, w jaki sposób Piramidy wykorzystują ich do sterowania swoją elektrostatyczną „kosą”. Odkryli, jakie stwarza to ograniczenia i jaką daje im swobodę. Sięgnęli do innych „płatków śniegu”, a poprzez nie do podłączonych Komponentów w całym kompleksie generatorów pola elektrostatycznego i mechanizmów napędowych. Sięgnęli nawet do... do podstawowych funkcji Piramid poza nimi.

Przypisy tłumacza.

1. ↑Wyspowy wszechświat – (ang. island universe) — galaktyka. Termin wymyślony w XVIII wieku przez Immanuela Kanta, który uważał, że mgławice spiralne są obiektami pozagalaktycznymi. Termin ten był używany w hipotezach na początku 20 wieku, zanim ostatecznie potwierdzono, że mgławice są rzeczywiście odrębnymi galaktykami.

XI

Haendl był na skraju załamania, co w jego życiu było czymś całkiem nowym.

Była pełnia gorącego lata i ukryta kolonia Wilków w Princeton powinna być pełna energii i życia. Zbiory dojrzewały na wszystkich okolicznych polach; opustoszałe magazyny wypełniały się.

Helikopter, który z takim wysiłkiem został przerobiony i wyposażony do ataku na Mount Everest, stał bezczynnie gotowy do przyjęcia załogi i startu.

I nic, absolutnie nic nie szło tak jak powinno.

Wyglądało na to, że nie będzie żadnej ekspedycji na Mount Everest. Już cztery razy Haendl zbierał swoich ludzi i wszystko było gotowe. I cztery razy kluczowy człowiek ekspedycji... znikał.

Wilcy nie znikają!

A przecież więcej niż dwudziestu już zniknęło. Najpierw Tropile... potem Innison... potem dwa tuziny, pojedynczo i po dwóch. Nikt nie był odporny. Weźmy Innisona, na przykład. Był sobie człowiek, który był Wilkiem aż do cna. Był człowiekiem czynu, żadnym myślicielem; jego umiejętności były umiejętnościami rzemieślnika, majsterkowicza, mechanika „złotej rączki”. Jak taki człowiek mógł ulec bladej pokusie medytacji?

A niezaprzeczalnie uległ.

Sytuacja dotarła do punktu, w którym sam Haendl miał zaczerwienione oczy i stał się nerwowy. Skonstruował dla siebie ciekawy alarm – zaangażował wszystkich członków kolonii, by zapobiegać swojemu Wniebowzięciu.

Gdy szedł spać, porucznik siadał obok łóżka i czujnie pilnował, ażeby Haendl, w chwili zasypiania – rozmarzenia tuż przed zaśnięciem – nie popadł w medytację i nie został wniebowzięty. Nie było takiej chwili w ciągu dnia, żeby Haendl pozwolił sobie być sam; jego towarzysze, a może strażnicy, mieli polecenie przy pierwszych oznakach roztargnienia w oczach albo w rysach twarzy wstrząsać nim tak gwałtownie, jak tylko będzie potrzeba, żeby się obudził.

Z czasem reżim nieustannej czujności, jaki Haendl sobie narzucił, zaczął skutkować dojmującym niedostatkiem odpoczynku i snu, co miało swoje konsekwencje – było coraz więcej okazji do potrząsania nim i jeszcze mniej odpoczynku.

Był naprawdę bardzo bliski załamania.

Pewnego gorącego, wilgotnego poranka, kilka dni po spotkaniu z Obywatelem Germynem w Wheeling, Haendl zjadł pozbawione smaku śniadanie, po czym padając ze zmęczenia, wybrał się na obchód Princeton. Z niskich chmur kropił ciepły deszcz, ale to była tylko jeszcze jedna z wielu denerwujących go rzeczy. Ledwo to zauważał.

W społeczności było ponad tysiąc Wilków i na twarzy każdego z nich widniały oznaki zmartwienia. W konsekwencji bezprecedensowych zniknięć Haendl nie był w Princeton jedynym człowiekiem, który zaczął zakładać dla siebie pułapki. Nie tylko jego dręczył niedostatek snu. Gdy jeden na czterdziestu członków znika, morale całej społeczności otrzymuje wstrząsający cios.

Widząc twarze swoich rodaków, Haendl zrozumiał, że nie tylko planowany w tym roku atak na Mount Everest staje się prawie niemożliwy, ale trudne nie do zniesienia stanie się również utrzymywanie właściwego funkcjonowania społeczności.

Stado Wilków było na skraju paniki.

Z tyłu doleciały go zaniepokojone okrzyki. Na miękkich nogach Haendl obrócił się i spojrzał. Pół tuzina Wilków z krzykiem wskazywało coś w wilgotnym, mglistym powietrzu.

To było „oko” wiszące cicho i bezpostaciowo nad środkiem ulicy.

Haendl wziął głęboki oddech i zebrał się w sobie.

— Frampton! — rozkazał jednemu ze swoich poruczników. — Dawaj tu helikopter z przyrządami. Zrobimy jeszcze trochę pomiarów.

Frampton otworzył usta, spojrzał uważnie na Haendla, ale wyjął z kieszeni radio i zaczął mówić. Haendl wiedział, o co tamtemu chodzi – sam też tak myślał.

Po co im więcej pomiarów? Od Wniebowzięcia Tropile'a mieli nadmiar danych na temat sił i pól otaczających „oka”, jak również tych dotyczących samego Wniebobrania. Przed Tropilem w Princeton nigdy nie widziano „oka”, a jeszcze mniej jakichś rzeczywistych Wniebobrań. Ale teraz wszystko się zmieniło. Wszystko było inne. „Oka” wałęsały się niezmordowanie całymi dniami i nocami.

Niektórzy z mężczyzn w pobliżu „oka” podnosili kamienie i ciskali je w kolebiący się wir powietrza. Haendl chciał krzyknąć, żeby przestali, ale potem zmienił zamiar. „Oko” nie wydawało się zwracać na to uwagi – ujrzał, jak jeden z mężczyzn trafia je brukowcem w sam środek. Kamień przeleciał przez „oko” bez jakiegokolwiek dźwięku czy efektu. Czemu więc nie mieliby pozbyć się nieco strachu, wyładowując w bezpośrednim ataku?

Rozległ się warkot wirnika i załadowany instrumentami śmigłowiec wylądował na środku ulicy pomiędzy Haendlem i „okiem”.

Dalej wszystko potoczyło się błyskawicznie.

„Oko” ruszyło na Haendla. Nie mógł już nic zrobić, więc przykucnął. Nic to nie dało i było niepotrzebne, gdyż w następnej sekundzie okazało się, że wrażenie ruchu było złudzeniem spowodowanym w dużej części powiększeniem się „oka”, a tylko w nieznacznym stopniu zbliżeniem.

O ile ktokolwiek mógł to ocenić, „oko” miało mniej więcej rozmiar futbolówki. Ale robiło się coraz większe... jak jajo roka[1]... jak tępo zakończona głowa wieloryba. Zatrzymało się i zawisło nad helikopterem i gorączkowo nastawiającym obiektywy i mierniki mężczyzną...

Uderzył grom.

Tym razem nie był to człowiek... Wniebobranie objęło nie tylko ludzi. Zniknął cały helikopter – z pilotem, instrumentami, obracającymi się śmigłami i całą resztą.

Haendl poderwał się spocony i zszokowany nie tylko brakiem snu.

— I co teraz, Haendl? — zapytał ze strachem młody człowiek nazwiskiem Frampton.

— Co zrobimy? — Haendl spojrzał na niego rozkojarzonym wzrokiem. — A co możemy? Tylko się pozabijać.

Pokiwał ponuro głową, jak gdyby w końcu rozwiązał jakiś trudny problem, a potem westchnął.

— No cóż, zanim to jednak zrobimy — powiedział — ja pojadę do Wheeling. My, Wilcy już leżymy, ale może Obywatele nam teraz pomogą.

*

Roget Germyn z Wheeling, Obywatel, był w sali, w której załatwiał interesy, gdy nadeszła wiadomość. W domu oczekiwał go gość.

Germyn wciąż był Obywatelem i nie mógł przerwać zbyt szybko przyjemnej i niedokończonej rozmowy, prowadzonej z obiecującym klientem na temat potencjalnych umów biznesowych. Jak nakazywał obyczaj, przeprosił pięciokrotnie za przerwę spowodowaną nadejściem wiadomości, jeszcze raz wysłuchał pełnych wyjaśnień swego gościa na temat jego propozycji, po czym dłonie złożone w geście „zaprzeczenia-trafności” obrócił w swoją stronę. To było najbliższe temu, co chciał powiedzieć – nie.

Obywatel po drugiej stronie biurka, który przyszedł z propozycją inwestycji, natychmiast zmienił temat, zapraszając Germyna i jego Obywatelkę na Kontemplację Syriusza. Zaproszenie było w formie rymowanych kupletów. Tamtemu bardzo zależało na dobiciu targu, niemniej nie mógł nalegać.

Germyn wykpił się „warunkową-akceptacją” we właściwej formie i, po niewielkiej zwłoce na „poczwórne-naleganie-by-zostać”, mężczyzna wyszedł. Germyn prawie natychmiast zwolnił swoich urzędników i, wiążąc potrójny węzeł na czerwonym sznurku w poprzek otwartych drzwi, zamknął biuro do końca dnia.

W domu okazało się, jak zresztą podejrzewał, że gościem jest Haendl.

W umyśle Obywatela Germyna kotłowało się mnóstwo wątpliwości na temat Haendla. Ten człowiek prawie przyznał się, że jest Wilkiem, więc jak miał go potraktować Obywatel? Ale w podnieceniu wywołanym Wniebowzięciem Gali Tropile nie było miejsca na krzyki i wołania... I Germyn pozwolił mu wyjść. Co w takim razie ma zrobić teraz?

Zostawił tę decyzję na później.

Haendla zastał w salonie siorpiącego w obrzydliwy sposób herbatę i próbującego podtrzymywać formalną rozmowę z Obywatelką Germyn. Wyratował go z tej sytuacji i zabrał na stronę. Zamknął drzwi i spojrzał wyczekująco.

Zdumiała go przemiana jaka zaszła w tym człowieku. Przedtem Haendl był odpychający, agresywny i ruchliwy – istotne cechy, najmniej pożądane u Obywatela i charakterystyczne dla Syna Wilka. Obecnie nic już z tego nie pozostało, niemniej z tym wszystkim i tak nie wyglądał bardziej na Obywatela. Był wymizerowany i spięty.

— Germyn — powiedział Haendl, zachowując absolutne minimum etykiety — ostatnim razem, gdy się widzieliśmy, doszło do Wniebobrania. Gala Tropile, pamiętasz?

— Pamiętam — powiedział Obywatel Germyn. Czy pamięta? Ledwo udawało mu się o tym nie myśleć!

— Podobno później było tego więcej. Wciąż tak jest?

— Wciąż — powiedział Germyn. Próbował mówić wprost, dopasowując się do pośpiechu i pełni siły tego człowieka. To były niezbyt dobre maniery, niemniej Obywatelowi Germynowi już się zdarzało, że maniery nie okazywały się, w końcu, najważniejszą rzeczą na świecie. — Ostatnio były dwa. Jeden, to kobieta, Obywatelka Baird. Jej mąż jest nauczycielem. Kontemplowała przez Szkło wraz czterema czy pięcioma innymi kobietami. Po prostu zniknęła. Patrzyła wówczas przez zielony pryzmat, jeśli to może w czymś pomóc.

— Nie wiem, czy to może pomóc czy nie. Kto był tym drugim?

— Mężczyzna nazwiskiem Harmane. — Germyn wzruszył ramionami. — Nikt tego nie widział. Ale słyszano trzask pioruna... lub coś jak trzask pioruna. No i zaginął. — Germyn zastanawiał się chwilę. — Trochę to chyba niezwykłe. Dwoje w jednym tygodniu...

— Posłuchaj Germyn — powiedział ostro Haendl. — To nie tylko tych dwoje. W ciągu ostatnich trzydziestu dni tu w pobliżu i w pobliżu... w pobliżu jeszcze jednego miejsca było przynajmniej pięćdziesiąt Wniebobrań. W dwóch miejscach, rozumiesz? Tu i w Princeton... Gdzie indziej, na świecie... bagatela, kilka Wniebobrań tu i tam. A tutaj... w tych dwóch społecznościach – pięćdziesiąt. Czy to ma jakiś sens?

Obywatel Germyn zamyślił się.

— Nie ma — odpowiedział.

— No właśnie. A teraz ci powiem jeszcze coś. Troje z nich... no cóż... troje to były dzieci nie mające pięciu lat. Jedno jeszcze nie chodziło. A ostatnie Wniebowzięcie w ogóle nie było Wniebobraniem człowieka. To był helikopter. No to zastanów się teraz Germyn, jak wytłumaczyć takie Wniebowzięcia?

— Jak...? — Germyn rozdziawił usta. — No wiesz, medytujesz... o Zespoleniu. Idea jest taka, że kiedy już chwyciłeś Istotę Zespolenia Wszystkich Rzeczy, osiągasz Jedność z Kosmiczną Całością. Ale nie wiem jak niemowlę albo maszyna...

— Jasne, że nie wiesz. A pamiętasz Glenna Tropile'a?

— Oczywiście.

— To on jest tym, co to wszystko łączy — oznajmił ponuro Haendl. — Gdy został wniebowzięty, myśleliśmy, że to nam posłuży, bo udało mu się to zrobić na naszych oczach. Uzyskaliśmy mnóstwo danych pozwalających nam zbadać czym jest Wniebobranie w sensie fizycznym. To było pierwsze prawdziwe doświadczenie i sądziliśmy, że robi nam przysługę. A teraz nie jestem już tego pewien. Każdy, kogo znam — pochylił się do przodu — każdy, kto został wniebowzięty, był znajomym Tropile'a. Te troje dzieci były w jego grupie przedszkolnej. Umieściliśmy go tam przejściowo, żeby miał jakieś zajęcie. Dwaj mężczyźni, z którymi mieszkał, zniknęli; chłopak ze stołówki, który mu podawał, zniknął. Jego żona zniknęła. Medytacja? Nie, Germyn. Ja znałem większość z nich. Nie było nawet jednego wśród nich, który spędziłby chociaż chwilę na Medytacji o Zespoleniu, nawet w celu ratowania życia. I co o tym myślisz?

— Właśnie sobie przypomniałem — powiedział Germyn, z trudem przełykając — że ten Harmane...

— Tak?

— To jeden z tych, co zostali wniebowzięci w zeszłym tygodniu. On też znał Tropile'a. Był Zarządcą Domu Pięciu Praw, podczas pobytu Tropile'a.

— A widzisz? I założę się, że ta kobieta również go znała. — Handl wstał rozdrażniony i przechadzał się po pokoju. — W tym rzecz, Germyn, w tym. A ja mam przerypane. Wiesz dobrze kim jestem, co?

— Myślę, że jesteś Wilkiem — oznajmił bez emocji Germyn.

— I dobrze myślisz. Ale to już nie ma znaczenia. Nie lubisz Wilków, co? No cóż, ja też cię nie lubię. Ale ta sprawa jest zbyt ważna dla mnie, żeby się tym przejmować. Tropile zapoczątkował te wydarzenia i nie wiadomo, czym to się skończy. Ale wiem jedno: Jesteśmy w niebezpieczeństwie, wszyscy. Być może ty wciąż myślisz o Wniebowzięciu jako o spełnieniu. A ja nie; mnie to przeraża. Niemniej czeka to mnie... tak samo jak ciebie. To czeka każdego, kto kiedykolwiek miał coś wspólnego z Glennem Tropile. Chyba że jakoś to powstrzymamy. Niestety nie wiem jak. Pomożesz mi?

— Muszę to przespać — odpowiedział uczciwie Germyn, starając się nie drżeć, gdy wszystkie jego głęboko zakorzenione strachy krzyczały: Wilk!

Haendl spoglądał na niego przez chwilę, po czym wzruszył ramionami.

— Może to nie ma znaczenia — powiedział niemal do siebie. — Może i tak nie jesteśmy w stanie nic zrobić. Dobrze, wrócę rano i jeśli się zdecydujesz pomóc, to zaczniemy coś planować. A jeśli zdecydujesz się na coś innego... no cóż, chyba będę musiał odeprzeć atak kilku Obywateli. Nie żebym miał coś przeciwko temu.

Germyn wstał i ukłonił się. Rozpoczął rytuał „poczwórnego-nalegania”.

— Oszczędź mi tego — warknął Haendl. — A tak nawiasem mówiąc, Germyn, gdybym był tobą, nie robiłbym długofalowych planów. Może cię nie być tu, by je zrealizować.

— A gdybyś był sobą? — zapytał w zamyśleniu Germyn.

— Ja nie robię żadnych — odpowiedział ponuro Haendl.

*

Obywatel Germyn, czując się całkowicie wyczerpany obecnością Wilka w swoim domu, przewracał się w łóżku, nie mogąc zasnąć. Oczy miał szeroko otwarte i wpatrywał się w sufit. Słyszał z nóg łóżka obyczajny oddech swojej żony – cichy i regularny, co powinno utulić go do snu.

Ale nie utuliło. Sen pozostawał bardzo odległy.

Jak na Obywatela, Germyn był wystarczająco odważny. To znaczy nigdy się nie bał, chociaż prawdą było, że nie miał ku temu wielu okazji. Niemniej obecnie był wystraszony. Nie chciał zostać wniebowzięty.

Ten Wilk, Haendl, przyłożył się do tego: „Być może ty wciąż myślisz, że Wniebowzięcie to spełnienie”. Wniebowzięcie – nagroda za Medytację, dar dostępny jedynie garści chwalebnie przeobrażonych osób. Oczywiście. Ale to Wniebowzięcie, z którym mają do czynienia teraz, to coś innego – bo przydarza się dzieciom; bo przydarzyło się Gali Tropile; bo przytrafiło się maszynie.

No i przytrafiło się też Glennowi Tropile.

Germyn przewrócił się niespokojnie.

Jeśli to prawda, że ludzie znający Glenna Tropile zostają wniebowzięci i to, że ludzie Medytujący o Zespoleniu również zostają wniebowzięci, to lepiej, żeby ludzie, którzy znali Glenna Tropile i nie chcą być wniebowzięci, nie Medytowali o Zespoleniu.

Bardzo trudno było nie myśleć o Zespoleniu.

Germyn bez końca sumował w pamięci liczby, recytował Pięć Praw, układał Hymny Powitalne i Wiersze o Kontemplacji. Ale jego myśli bez końca powracały do Tropile'a, Wniebobrania, Zespolenia... Nie chciał być wniebowzięty, niemniej ta myśl wciąż niosła pewien powab. Co to takiego? Czy boli?

No cóż, spekulował, nie powinno. Według Haendla wszystko działo się bardzo szybko – czy można jednak wierzyć komuś, kto sam przyznaje, że jest Wilkiem. Germyn mógł.

No dobrze, jeśli to działo się szybko, to z taką szybkością, pomyślał, umiera się chyba natychmiast. Więc może Tropile jest martwy. Czy to możliwe? Chyba nie – w końcu związek Tropile'a z tak wieloma osobami, które ostatnio zostały wniebowzięte, był faktem. Tylko jaki związek? Albo, generalizując, jaki związek miał wpływ na...

Ustrzegł się tego przerażającego go słowa, przywołując pierwszy obraz, jaki mu przyszedł do głowy. Przypadkiem była to żona Tropile'a – Gala Tropile, która zniknęła z tego pokoju.

Gala Tropile. Uczepił się tej myśli, nieco zadowolony z siebie. To był sposób, żeby nie myśleć o Zespoleniu – myśleć intensywnie o czymś innym, tak żeby nie pozostawić w umyśle miejsca na niechciane myśli. Wyobrażał sobie każdy rys jej twarzy, każdą falę jej pozlepianych włosów...

To było bardzo łatwe. Był zadowolony.

Przypisy tłumacza.

1. ↑Chodzi o ptaka roka, mityczne stworzenie z baśni arabskich.

XII

Na Mount Evereście posępny strumień zero-jedynkowej transmisji zrozumiałej dla Piramidy przyniósł nowy sygnał wejściowy.

Umysł Piramidy nie był krytyczny. Jego jedynym przymiotem było niezmordowane pragnienie by „pchać-i-ciągnąć” – i nie było tam nic o tym, co ma „pchać-i-ciągnąć” – co pewnie przez analogię można by porównać z ludzkim atakiem głodu. Sygnał wejściowy mówił jej: „zrób to.” Więc robiła.

Można by to określić jako łaknienie nowych smaków. Jeśli kiedyś Piramida czekała cierpliwie na stan określany przez Obywateli jako Medytacja o Zespoleniu, który dla niej był oznaką dojrzałości owocu do zbioru, to teraz w „kopalni zegarków” poszukiwała innego smaku.

Niedojrzałości? Przejrzałości? W każdym razie czegoś innego.

No i zgodnie z tym wysyłała biip wysokiej częstotliwości, biip o innym rytmie i innej barwie. I jego odbite echo zmieniło się... jeden dojrzał do przechwycenia. (Nazywał się Innison.) I jeszcze jeden. (Gala Tropile.) I jeszcze jeden, i kolejny... och, i wiele podobnych... niemowlę ze żłobka Tropile'a i klawisz z Wheeling, i kobieta, która kiedyś spodobała się Glennowi na ulicy.

Kiedyś oznaką „scukrzenia”, dojrzałości, był stan nazywany przez ludzi Medytacją o Zespoleniu, widziany przez Piramidy jako wygodna bezmyślność. Teraz tą oznaką był jakiś rodzaj empatii Komponenta zwanego Glennem Tropile. Dla Piramidy na Mount Evereście nie miało to żadnego znaczenia. Machała swoją elektrostatyczną „kosą” i – nazwijmy ich „tropiletropy” – były zbierane.

To, że Komponent może sterować jej działaniem, było dla Piramidy na Mount Evereście nie do pomyślenia. No, bo jak?

Być może Piramida na Mount Evereście się dziwiła, o ile umiała się dziwić, gdy zauważyła inne kryteria obowiązujące teraz przy selekcji Komponentów. Tylko czy potrafiła „zauważać”. Z pewnością nawet Piramida mogłaby się dziwić temu, że rozkazy, bez ostrzeżenia czy wyjaśnienia, zostały zmienione – i to nie tylko tak, żeby zebrać jakiś inny rodzaj Komponentów, ale by razem z niezbędnymi elementami z „krwi i kości” ściągnąć zgrzytliwy złom maszynowy, jak ostatnio. Maszyny? Po co Piramidom wniebowzięte maszyny?

Ale z drugiej strony, czemu Piramida miałaby zawracać sobie głowę kwestionując dyrektywę. Nawet gdyby była do tego zdolna?

W każdym razie nie robiła tego. Machała swoją „kosą” i gromadziła to, co miała gromadzić.

Ludzie czasami jedzą zielone owoce, a potem żałują. Czyżby to samo czekało Piramidy?

*

I w ten sposób Obywatel Germyn wpadł niespodziewanie w pułapkę. Unikając Zespolenia, myślał o Glennie Tropile'u... i niewyczuwalny impuls wysokiej częstotliwości odnalazł go.

Nie widział formującego się nad nim „oka”. Nie wyczuł zbierających się mocy, które tworzyły jego pułapkę. Nie wiedział, że został pochwycony, naładowany, katapultowany przez przestrzeń, złapany, zatrzymany i rozładowany. Wszystko to działo się zbyt szybko.

W jednej chwili znajdował się we własnym łóżku, a w następnej... gdzieś indziej. W międzyczasie nie było niczego.

Coś takiego przydarzyło się wcześniej setkom tysięcy Komponentów, tyle że dla Obywatela Germyna było to w pewien sposób inne. Nie został zabalsamowany w płynie odżywczym, dopasowany i zaprogramowany, by stać się częścią struktury Piramid, gdyż nie został wyselekcjonowany przez Piramidę, lecz przez tego pojedynczego dzikiego Komponenta, Glenna Tropile'a. Dotarł tam przytomny, obudzony i zdolny do poruszania się.

Stał w komorze oświetlonej czerwonym światłem. Potężne metaliczne grzmoty atakowały jego uszy. Gorąco wyciskało z jego skóry drobne krople potu.

Tego było za wiele, za wiele do ogarnięcia na raz. Z krzykiem obskoczyli go jacyś nadzy szaleńcy o natłuszczonej skórze. Minęła chwila zanim zrozumiał, że to nie diabły i że nie jest w piekle; że nie umarł.

— Tędy! — wrzeszczeli do niego. — Chodź, pospiesz się!

Potoczył się we wskazywanym kierunku po nieprzyjemnie nagrzanej podłodze, zataczając się i upadając, dopóki nie odzyskał poczucia równowagi – bliźniacza planeta była o jedną czwartą gęstsza od Ziemi.

Miotający się wokół szaleńcy przeprowadzili go przez drzwi... czy raczej zwieracz lub zapadnię; to było coś, czego nigdy wcześniej nie widział, coś w rodzaju wejścia. Po drugiej stronie było nieco bardziej normalnie. Światło było tu wciąż czerwone, ale mniej ostre, było jaśniej, a grzmiące żelastwo zostało za ścianą. Szaleńcy byli nadzy, to prawda, ale nie szaleni. Tłuszcz na ich skórze okazał się jedynie połyskiem potu.

— Gdzie... gdzie ja jestem? — zapytał, wzdychając.

Dwa głosy, a może trzy lub cztery odezwały się jednocześnie. Ledwo mógł coś zrozumieć. Obywatel Germyn rozejrzał się. Był w pomieszczeniu będącym częścią jakiejś nieznanej maszynerii na bliźniaczej planecie Piramid. I był żywy... i nawet nie sam.

Pokonał ponad milion mil przestrzeni kosmicznej, nie czując niczego. Gdy zaczęło docierać do niego to, co mówili nadzy ludzie, ściany naparły na niego.

To była prawda – został wniebowzięty.

Popatrzył w oszołomieniu w dół, na swoje nagie ciało, a potem rozejrzał się i stwierdził, że wciąż coś do niego mówią.

— ... jak już dojdziesz do siebie. Dobrze się już czujesz? Chodź Obywatelu, zrzuć to z siebie!

Germyn zamrugał.

— Tropile powinien znaleźć jakieś inne miejsce, do którego są ściągani — odezwał się z irytacją ktoś inny. — Ta odlewnia nie jest przeznaczona dla istot ludzkich. Zobacz, w jakim stanie jest ten facet! Dojdzie do tego, że ktoś się zjawi, a my nie zdążymy go przechwycić na czas i... puff!

— Nic na to nie poradzimy — powiedział ten pierwszy. — Hej! Dobrze się czujesz?

Obywatel Germyn spojrzał na nagiego mężczyznę przed sobą i wziął głęboki wdech gorącego, kwaśnego powietrza.

— Oczywiście — powiedział. — Czuję się dobrze.

Nagim mężczyzną był Haendl.

*

— Jest następny! — „powiedział” płatek-Tropile do płatka-Narovej. — To Obywatel Germyn! — Płatek zadrgał lekko w bezgłośnym śmiechu.

— Glenn, wracaj! — „zawołał” płatek-Narova. — Cały układ trakcyjny właśnie pada!

Tropile oderwał uwagę od ludzkich nabytków w pomieszczeniu odlewni i pozwolił swemu umysłowi połączyć się z jaźnią kobiety. Sięgnęli razem na zewnątrz, sprawdzając mozolnie wyśledzone ścieżki. Układ trakcyjny składał się z kompleksu komputerów nawigacyjnych, generatorów napędu i modułów kartograficznych, których częścią – zanim Glenn Tropile, budząc Komponentów, nie skierował go do własnych celów – był pierwotnie ich własny zespół. Oboje włączyli się do niego i...

...ślepy koniec.

Tak jak powiedziała Alia Narova, zostali odłączeni od systemu. Całe jedno odgałęzienie ich ciała – ich nowego, wspólnego ciała, rozciągającego się na całą planetę i sięgającego poprzez kosmos ku Ziemi – zostało odcięte. Pośpiesznie rozłączyli się, śledząc oddzielne połączenia. Połączyli się z powrotem: wciąż ślepy koniec.

Tandem złożony z Tropile'a i kobiety sięgnął po kontakt z pozostałymi ramionami „płatka śniegu” i oznajmił – nie słowami, niczym tak powolnym i tak przejrzystym jak słowa: „Piramidy odcięły kolejny układ”. Złożona jaźń „płatka śniegu” ustaliła dalszy kierunek działania, podjęła decyzję i zaczęła działać. Trzej inni członkowie „płatka śniegu” oderwali się pośpiesznie od kolektywu i zaczęli izolować i oznaczać dokładny obszar uszkodzenia.

— Spodziewaliśmy się tego — powiedział Tropile. — Prędzej czy później musieli się zorientować, że coś idzie nie tak.

— Słuchaj Glenn — zawołała Alia Narova — sądzisz, że odcięli nas od systemu? Utknęliśmy tutaj. Nie możemy się ruszać. Nie możemy wyjść ze zbiorników. Jeśli wiedzą, że to my jesteśmy źródłem kłopotów...

— A niech wiedzą! Po to ściągnęliśmy tu innych! — Tropile był teraz zarozumiały, pewny siebie, bojowy. Po raz pierwszy w życiu mógł otwarcie walczyć, pozwolić swojej wilczej krwi pójść na całość. I wiedział, o co walczy. Nie były to już żałosne czołgi i karabiny Haendla przeciw niewrażliwym na ciosy Piramidom, teraz była to niewrażliwość na ciosy całego systemu Piramid obróconego przeciw tymże Piramidom!

Fakt, że Piramidy zostały zaalarmowane i zaczęły odcinać sekcje swojego systemu komunikacji planetarnej od głównego układu, był ostrzeżeniem. Niemniej to ostrzeżenie nie przeraziło Tropile'a, ale zmobilizowało go do działania.

Jaźnie, jego i kobiety, pośpiesznie rozpuściły się i zniknęły. Mówiąc w przenośni wyruszyli na poszukiwanie najbardziej opornych Komponentów, jakich mogli znaleźć, potrząsali ich za ramię i próbowali obudzić. Faktycznie... Właśnie, co to znaczy „faktycznie”? W sensie fizycznym było pewne, że nie poruszyli się w ogóle, no bo byli połączeni ze swoim zbiornikiem i chirurgicznie skroniami każdy z każdym. Żadne raczkujące dziecko w kojcu nie było bardziej bezsilnie uwięzione niż Glenn Tropile, Alia Narova i cała reszta.

A przecież nie było nigdy ludzkiej istoty bardziej wolnej.

*

Weźmy na przykład termostat, durnego sługę człowieka.

Steruje ogrzewaniem domu człowieka, kontroluje stan grzanki na śniadanie dla człowieka, zamyka zawór przepływu płynu w chłodnicy samochodu człowieka. Jeśli w domu człowieka robi się zbyt zimno lub zbyt gorąco, człowiek przeklina tępy regulator i być może wymienia go na nowy. Ale nigdy, przenigdy nie pomyśli, że termostat mógłby spiskować przeciwko niemu.

Termostat : Człowiek = Człowiek : Piramida. Nic poza tym. Natura Piramid nie pozwalała im brać pod uwagę możliwości tego, że raz zainstalowany Komponent może się sam przeprogramować. Żaden Komponent nigdy tego nie zrobił. (Tyle że przed Glennem Tropile żaden Komponent nie był Wilkiem.)

Gdy Tropile odnalazł siebie, odnalazł też pozostałych. Byli to mężczyźni i kobiety, prawdziwi ludzie, z gonadami i marzeniami. Zgoda, zostali schwytani w chwili bezmyślności i utrwaleni w tym stanie, to prawda. Ale byli wymazanymi osobowościami, nadpisanymi przez Piramidy programem z nowymi obowiązkami. Jednak pod tajemniczymi gryzmołami Piramid wciąż znajdowali się mężczyźni i kobiety. Trzeba się było jedynie do nich dostać.

Tropile i Alia Narova dostali się do nich, najpierw do pojedynczych, a potem do całych grup. Piramidy im to umożliwiły. Sieć komunikacyjna, którą stworzyły dla własnych potrzeb, obejmowała każdą komórkę ich rasy i wszystkie jej dzieła. Tropile „mógł sięgnąć” ze swojego pływającego „płatka śniegu” i dotrzeć, gdzie chciał – w każde miejsce bliźniaczej planety, do zadumanej Piramidy na Evereście i, poprzez „oka”, gdzie tylko chciał na powierzchni Ziemi.

Fizycznie był prawie niezdolny do poruszenia jakimkolwiek mięśniem. Ale zasięg jego umysłu i percepcji był potężny.

*

Chociaż Obywatel Germyn wyszedł już z szoku, to jednak przebywanie w jednym pomieszczeniu z kilkoma tuzinami innych osób, do tego nagich, było dla niego nieprzyjemne. Tylko nieprzyjemne. Kiedyś dostałby rozstroju nerwowego. Zobaczenie swojej Obywatelki bez ubrania było dla Obywatela ogromną rozpustą. Bycie uczestnikiem grupy kompletnie rozebranych ludzi było nie do pomyślenia. Chociaż... W tej chwili wprawiało go to jedynie w lekkie zakłopotanie.

— Obywatelu — zapytał tępo Haendla — bardzo cię proszę, powiedz mi, co to za miejsce?

— Później — odpowiedział gburowato Haendl, odciągając go na bok. — Zostań tutaj — polecił — jesteśmy zajęci.

To była prawda. Coś się działo, ale Obywatel Germyn nie mógł rozeznać dokładniej co. Nadzy ludzie byli zaabsorbowani rozdziałem jakichś rzeczy. Były tam narzędzia, a także coś, co dla niewprawnych oczu Obywatela Germyna bardzo przypominało broń. Broń? Skrajną głupotą byłoby myśleć, że to jest broń, przekonywał się usilnie Obywatel Germyn. Nikt nie miał broni. Pomacał dłonią podłogę. Była ciepła i drgała pod wpływem jakichś nieznanych wibracji. Zadrżał.

Wrócił Haendl. Tak, to były karabiny. Haendl miał jeden.

— To nasze! — zakrakał. — Ten Tropile musiał ograbić naszą zbrojownię w Princeton. Widząc to, co jest tutaj, wątpię, czy pozostawił tam choćby jeden nabój. Do diabła, tu się bardziej przydadzą!

— A co my zrobimy z tymi karabinami?

— Będziemy strzelać. — Haendl spojrzał na niego z dzikim zadowoleniem.

— Proszę cię, Obywatelu, powiedz mi, o co tu chodzi.

Haendl usiadł obok niego na ciepłej, wibrującej podłodze i zaczął ładować naboje do magazynka.

— Walczymy — wyjaśnił radośnie. — To robota Tropile'a. Zostałeś porwany tak samo jak my wszyscy. Tropile żyje! Jest częścią sieci komunikacyjnej Piramid. Nie pytaj jak. Jest tam i ściąga ludzi, broń i Bóg wie co jeszcze z Ziemi. Teraz jesteś na bliźniaczej planecie, wiesz? A my mamy zamiar rozwalić tu wszystko tak, że Piramidy nigdy nie zdołają tego pozbierać z powrotem. Rozumiesz? No dobrze, jeśli nie, to i tak nie ma to znaczenia. Wszystko, co powinieneś wiedzieć, to to, że kiedy ci powiem, strzelaj z tego karabinu, to masz strzelać.

Oszołomiony, Obywatel Germyn chwycił rękami obcą sobie kolbę i lufę. Zapomniane mięśnie naprężyły się, prostując zgarbiony kręgosłup, prężąc ramiona i wypinając klatkę piersiową do przodu.

Minęło wiele pokoleń od czasu, gdy jakikolwiek z pobratymców Obywatela Germyna poznał doznania uzbrojonego człowieka.

Naga kobieta z rozczochranymi dziko włosami i zgrabną, wiotką figurą podeszła, kołysząc się w sposób przyprawiający Obywatela Germyna o udrękę. Spuścił oczy i nie mógł ich oderwać od karabinu.

— Rozkazy od Tropile'a! — zawołała. — Mamy utworzyć oddział i coś wysadzić.

— A co? — zapytał Haendl.

— Nie wiem. Wiem jedynie gdzie. Dostaliśmy przewodnika. Poza tym Tropile chce mieć tam zwłaszcza ciebie, Haendl. Powiedział, że to ci się spodoba.

I spodobało się, co wyraźnie odbiło się na jego twarzy.

*

Sformowali oddział dwunastu ludzi. Uzbroili się w broń, którą Tropile wylewitował z pękatego magazynu w Princeton. Zaopatrzyli się w szare metalowe puszki z czymś, co Haendl uważał za materiał wybuchowy, w detonatory i odpowiednie do tego zapalniki, po czym wyruszyli... za swoim przewodnikiem...

Tak, przewodnikiem! Straszliwą, zataczającą się maszkarą!

Gdy Obywatel Germyn zobaczył go, ledwo zwalczył w sobie nieprzepartą chęć zwymiotowania. Nawet golizna wokół niego przestała mieć znaczenie – ten nowy horror przesłonił ją całkiem.

— Co... tto... — wyjąkał, wskazując palcem.

— To jest Joey. — Haendl roześmiał się ochryple.

— Co to jest, ten Joey?

— Pracuje dla nas — powiedział, uśmiechając się Haendl.

Joey nie był człowiekiem ani potworem; nie był też Piramidą; był czymś, czego Obywatel Germyn nigdy wcześniej sobie nie wyobrażał. Przykucnął na wielostawowych kończynach, a mimo to wciąż był dwa razy wyższy od ludzi. Jego kleiste ramiona i nogi pokryte były ostrymi jak kolce chitynowymi łuskami rozmieszczonymi gęsto jak sierść. Czerwonawe oczy otaczała warstwa chityny. A do tego, co było jeszcze bardziej okropne, mówił.

— Wszyscy gotowi? — wyskrzeczał. — To chodźmy i zróbmy to! Piramidy budują tam coś wielkiego. Musimy to rozwalić.

— Ten głos dziwnie brzmi — wyszeptał z przejęciem do Haendla Obywatel Germyn. — Czy to... czy to nie jest głos Tropile'a?

— Jasne! To jest to, w czym Joey jest dobry — odpowiedział Haendl. — Tropile mówi, że on jest telepatą, cokolwiek by to miało oznaczać. Dla nas jest wygodne.

I było. Telepatia obcego miała dla Glenna Tropile'a specjalne znaczenie, gdyż Joey był w rzeczywistości Komponentem, pochodzącym z poprzedniej „kopalni zegarków”. Planeta Joeya okrążała kiedyś niewidoczną z Ziemi gwiazdę; powietrze w jego ojczyźnie było rzadkie, a światło słoneczne słabe i w konsekwencji jego rasa rozwinęła się w gatunek porozumiewający się na odległość przy pomocy telepatii. Było to poręczne dla Piramid, gdyż upraszczało okablowanie. Okazało się również poręczne dla Glenna Tropile'a, gdy już udało mu się obudzić stworzenie. Za jego zgodą mógł używać jego ciała jako coś w rodzaju walkie-talkie do wydawania rozkazów swojej porwanej armii.

Zgodę uzyskał łatwo. Joey pamiętał, co Piramidy zrobiły z jego planetą.

— Chodźcie! — rozkazał Joey przefiltrowanym głosem Tropile'a, po czym pośpieszyli zwartą grupą prostym i nieprzyjemnie ciasnym tunelem w kierunku, w którym, jak powiedział Tropile, był ich cel.

Prawie już tam byli, gdy nagle dotarł do nich z przodu grzmot eksplozji.

Oddział zatrzymał się. Popatrzyli jedno na drugiego i ruszyli wolniej.

W końcu zaczęło się. Piramidy zaczęły stawiać opór.

XIII

Mimo że minęło już kilka dni, od kiedy Wniebowzięcie jej męża opróżniło na stałe należne Obywatelowi dwie trzecie łóżka – Obywatelka Rogetowa Germyn, wdowa, obudziła się ze snu, jak dobrze ułożony kot, na wąskiej jednej trzeciej, którą nakazywała jej zajmować musztra.

Ktoś delikatnie zapukał do jej drzwi.

— Nie śpię — zawołała wystarczająco głośno.

— Obywatelko — odezwał się cichy głos — jest nadzwyczajna okazja do Aprecjacji tego poranka. Gdybyś zechciała przyjść. I wybacz, że cię budzę.

Obywatelka rozpoznała ten głos, to była żona jednego z sąsiadów, więc odpowiedziała w stosowny sposób, łącząc przebaczenie z wdzięcznością.

Ubrała się szybko, chociaż ze stosowną zwłoką na przemyślenie i uspokojenie, i wyszła na ulicę.

Było jeszcze ciemno. W górze bezdźwięcznie ścierały się ogromne świetlne płaszczyzny.

Dawno nie odczuwane emocje zakotłowały się wewnątrz Obywatelki Germyn. Było w tym coś przypominającego przerażenie i coś zbliżonego do miłości. Jej pokolenie nigdy nie widziało zorzy polarnej, gdyż rozpraszające się strumienie elektronów, będące przyczyną tego zjawiska, nie były w stanie pokonać wzrastającej odległości między osieroconą Ziemią i jej starym rodzimym Słońcem, a małe rozpalane wciąż na nowo słońce Piramid było zbyt mizerne.

Pod skrzącą się zorzą stały na ulicy małe grupki Obywateli, kierując ku niebu oświetlone odległym światłem twarze. To była rzeczywiście nadzwyczajna okazja do Aprecjacji i wszyscy starali się to zrobić.

Obywatelka Germyn rozejrzała się sumiennie za innym obserwatorem, z którym mogłaby wymienić komentarze na temat rozgrywającego się w górze spektaklu.

— To jest jaśniejsze niż meteory — stwierdziła rozważnie — i bardziej urocze niż świeżo rozpalone słońce.

— Z pewnością — odpowiedziała jakaś kobieta.

— Nigdy w życiu nie widziałam niczego porównywalnego z tym widokiem — przyznała Obywatelka Germyn.

— Taak — odpowiedziała obojętnie tamta. — Zauważyła pani, że zabawne rzeczy dzieją się ostatnimi czasy? Odkąd ten Tropile okazał się być... — urwała.

Obywatelka Germyn szybko zrozumiała jej zakłopotanie i spróbowała to zatuszować.

— Rzeczywiście — zgodziła się. — Setki razy widywałam „oka”, a czy były wtedy Wniebobrania? Nie. A teraz są. Czy to nie dziwne?

— Też tak uważam — powiedziała kobieta, spoglądając w górę, po czym westchnęła.

Żadna z kobiet nie zauważyła, że nad ich głowami wolno dryfuje „oko”. Przemieszczające się na niebie światła maskowały je.

— Zastanawiam się, co jest przyczyną tego wszystkiego — powiedziała ospale kobieta.

Obywatelka Germyn nawet nie próbowała odpowiedzieć. Tego typu pytania normalnie nigdy nie przychodziły jej do głowy, nie należały więc do tych, na które mogła odpowiadać.

Co więcej, nie było to pytanie najbliższe w tym momencie sercu Obywatelki Germyn. Pytanie, które zajmowało jej myśli, brzmiało: Ciekawe, co się stało z moim mężem?

*

— Glenn, wracaj tu! — zawołał ostro umysł Narovej.

Tropile oderwał się od widoku dalekich ciemnych ulic.

— Obserwowałem tych na dole — roześmiał się bezgłośnie. — Boże, ale dajemy im tam przedstawienie! Piramidy też muszą tam mocno mieszać – niebo jest pełne widoków zorzy polarnej. Wygląda na to, że w atmosferze błąka się mnóstwo wiązek wysokiej częstotliwości.

— Lepiej się skoncentruj! — zakomenderował umysł Narovej.

— W porządku. — Tropile posłusznie powrócił do wojny, którą toczył.

To był dziwny konflikt i dziwnie rozgrywany. Umysł Tropile'a przeszukiwał czeluście i tunele planety Piramid, a co wyczuł lub zobaczył, natychmiast przekazywał do wszystkich przebudzonych Komponentów będących jego sprzymierzeńcami.

Była to niemal boska pozycja. Czy mógł być zdrowy na umyśle? Nie wiadomo. Zdrowie psychiczne nic już nie znaczyło dla Tropile'a. Był już ponad takie ludzkie sprawy, jak obłęd czy jego przeciwieństwo. Obłąkany człowiek to taki, który stracił łączność ze swoim środowiskiem. Tropile był sam w sobie środowiskiem. Jego umysł obejmował dwie planety i przestrzeń kosmiczną pomiędzy nimi. Patrzył tysiącami oczu. Pracował tysiącami rąk.

I mógł potężnie uderzać.

Słabość sieci obejmującej wszystkie miejsca polega na tym, że wszędzie jest wystawiona na ciosy. Jeśli wzmacniak dalekopisowy w Omaha zrobi błąd w jednym znaku, drukarki w Atlancie i Bangorze wydrukują błędy. Tropile, uderzając sieć Piramid w tysiącach punktów, zniekształcił ich łączność i sprawił, że stała się prawie bezużyteczna. Co więcej, zawłaszczył sieć Piramid dla siebie. Impulsy Tropile'a przebiegały neuronowymi przewodami sieci Piramid i co napotkały, to przejmowały, a co przejęły to zmieniały.

Piramidy odkryły, że są atakowane.

Szaleńczo (o ile Piramidy mogły odczuwać szaleństwo?) wymieniały Komponentów. Impulsy Tropile'a budziły tych nowych. Nie wierząc (czy one wiedziały, co to znaczy „wierzyć”?), Piramidy izolowały zanieczyszczone obwody. Impulsy Tropile'a obchodziły je.

Desperacko (albo beztrosko czy też z ulgą – każde z tych określeń pasuje tak samo dokładnie, jak pozostałe) Piramidy powracały do „pchania-i-ciągnięcia”, co przysparzało jeszcze więcej zniszczeń, a niektórzy Komponenci umierali.

Ale przedtem Komponenci przeprogramowywali się.

Pierwszym zadaniem było znalezienie rąk, przy pomocy których mózg Tropile'a mógł działać. Dawać, w takim razie, ręce – zażądał Tropile od sieci Piramid i zostało to posłusznie wykonane. Mechanizm Wniebobrania, elektrostatyczna „kosa”, która zebrała tak duże plony w „kopalni zegarków”, została poddana zmianom i zaczęła pracować nie dla zbieraczy, lecz dla owoców.

Istotna zmiana w działaniu tego szczególnego systemu była prosta; po pierwsze „zebrać”, czyli wniebowziąć, zamiast jakichś medytujących Obywateli, mężczyzn i kobiety, których Tropile potrzebował jako bojowników. Po drugie, kierować nowo-przybyłych tam, gdzie nie zostaliby od razu zamrożeni. Okazało się, że jedynym alternatywnym miejscem, które Tropile'mu udało się znaleźć, jest coś w rodzaju przypominającej piekło odlewni, niemniej to był tylko szczegół. Ważniejsze było, że nowi pomocnicy przybywają z własnymi umysłami i możliwością ruchu i działania.

Następnie Tropile musiał się z nimi porozumieć. Znalazł obcego, Komponenta o lepkich kończynach, którego imię z grubsza brzmiało „Joey”. Przydał się tutaj ograniczony zmysł telepatyczny Joeya, dzięki któremu połączeni razem Tropile i Alia Narova z ogromnym trudem zdołali do niego dotrzeć i go obudzić.

W ten sposób powstała armia, schwytani ludzie jako wojsko, a przebudzony Joey jako łącznik.

Tropile został panem dwóch światów. Nie tylko Piramidy były pod jego kciukiem, ale jego właśni ludzcy towarzysze, których zaciągnął do służby. Jedli, gdy przechwycony układ, który kontrolował, tłoczył syntetyczny kleik do ich poideł. Oddychali, gdy przechwycony układ, którym sterował, wytwarzał powietrze. Mogli powrócić na Ziemię wtedy – i tylko wtedy – gdy przechwycony układ, którym dysponował, wyśle ich do domu.

Zdrowy na umyśle?

Według jakich standardów?

A co to za różnica?

XIV

Serią zgrzytliwych wstrząsów, jak przy uwalniającym naprężenia potężnym trzęsieniu ziemi, Piramidy zaczęły odpierać atak.

— Tropile! — zawołał nagląco umysł Narovej.

Tropile pomknął do miejsca kłopotów. Oczami, które nie należały do niego, obejrzał przypominający plaster miodu świat Piramid. Był to obszar, na którym spoczywały pokryte odwiecznym pyłem ogromne, starożytne pojazdy właśnie zaczynające się poruszać.

Gąsienicowe ciągniki ładowały coś, co Tropile uważał za pośpiesznie zsyntetyzowane materiały wybuchowe. Prawie zapomniane pojazdy kołowe wypełzały bezładnie z zapomnianych garaży i toczyły się niezdarnie tunelami planety.

— Kierują się do nas — stwierdził beznamiętnie Tropile.

— Chcą się bić? — spytała Alia Narova.

— Jasne. Zobacz, czy uda ci się dostać do sterującego nimi układu. A ja... ja pogadam z chłopakami przez Joeya. — I już mknął gdzieś dalej.

Dziwnie było patrzeć oczami obcego, nazywanego Joeyem. Kolory nie pasowały, perspektywa była płaska, ale mógł widzieć, chociaż niewyraźnie. Zobaczył Haendla radośnie zakładającego bagnet – tak, tak, bagnet! – na karabin. Zobaczył Obywatela Germyna, nagiego, ale raźnego, dzielnie posapującego z tyłu.

— Pospieszcie się! — powiedział, używając dziwnych strun głosowych obcego. (Jak dziwnie znów używać słów.) — Piramidy kierują się do komór z Komponentami. Myślę, że chcą nas pozabijać.

Pomknął dalej, rozpoznał obszar i powrócił.

— Musicie iść beze mnie. To znaczy beze mnie w Joeyu. Jedyna droga, którą możecie się tam dostać, tak mi się wydaje, prowadzi przez wąski tunel wentylacyjny... bo chyba takie jest jego przeznaczenie.

Szybko (choć w porównaniu z biegiem myśli, do którego już przywykł, wydawało się to boleśnie powoli) przekazał im ich trasę i odszedł; tak woleli. Obserwując z tuzina punktów obserwacyjnych na raz, widział powolny pochód maszyn i wolniejszy marsz idącej na ich spotkanie jego małej armii. Zastanawiał się nad ich alternatywną trasą i jakąś blokadą z wykorzystaniem obwodów sterujących drzwiami awaryjnych i przejściami.

Niektórych obwodów nie mógł jednak kontrolować. Piramidy wycofały całe sekcje swojej sieci i niektóre obszary planety były teraz dla niego całkowicie ukryte. Sekcje rozległego kompleksu remontowo-napędowo-produkcyjnego nie podlegały już jego wpływom ani kontroli.

To mogłoby się udać, jest całkiem blisko, pomyślał beznamiętnie Tropile. Szanse były jakieś sześć do dziesięciu, że ten pośpiesznie sformowany oddział uderzeniowy będzie w stanie przechwycić konwój automatycznych pojazdów, zanim dotrą one do regałów ze zbiornikami odżywczymi.

A jeśli nie zdążą?

Gdyby to było możliwe, Tropile roześmiałby się głośno. No cóż, jego ciało zostałoby zniszczone! Zbyt trywialna sprawa, by się o to martwić! Już zapominał, że posiada coś takiego jak ciało; te kości i skóra unoszące się w płynie jako ośmioramienny „płatek śniegu” chyba już należą do kogoś innego. Wiedział, że to nieprawda. Wiedział, że jeśli to ciało zostanie zabite, on też umrze. A przecież nie czuł strachu, żadnego osobistego zaangażowania. To był jedynie interesujący problem przy planowaniu i nic więcej.

Czy ludzcy bojownicy dotrą na czas?

Automatyczne pojazdy chyba miały jakieś zmysły, gdyż kiedy pierwszy z ludzi wtargnął do tunelu kilkaset jardów przed pierwszą ciężarówką, maszyny zatrzęsły się i zatrzymały. Przerwa trwała sekundę. Potem maszyny rozpoczęły mozolne cofanie do najbliższego skrzyżowania, którego Tropile nie mógł zablokować. Pośpiesznie skanował okolicę. W porządku! Obwody w pobliżu korytarza były poza jego zasięgiem, ale dalej prowadził on do innego, wyglądającego na jakiś nieużywany rurociąg. A tam mógł się dostać...

Cierpliwie (jak te maszyny powoli się wloką) czekał, aż jeden z pojazdów Piramid wiozący materiały wybuchowe będzie przechodził przez gigantyczny zawór – i wtedy go zamknął.

Eksplozja dosięgła wszystkie pojazdy konwoju. Zniszczenie było kompletne.

Jedno z zagrożeń zostało usunięte.

I prawie natychmiast dostał kolejne pilne wezwanie od Narovej.

— Tropile, szybko!

*

Piramidy były najpotężniejszą rasą wojowników, jaka kiedykolwiek pojawiła się we Wszechświecie. Byli niewrażliwi na ataki i niepokonani, chyba że od wewnątrz. Jak Aleksander Wielki rozbijali w proch wszystkich napotkanych wrogów. I jak umierający Aleksander skręcali się z bólu i wściekali na drobnego, niewidocznego bakcyla wewnątrz.

Na ślepo i niemal samobójczo Piramidy powróciły do swojej odwiecznej zasady „pchaj-i-ciągnij”.

Geografia bliźniaczej planety przypominała pszczeli ul, prawie płaski na powierzchni, ale wewnątrz pocięty plątaniną tuneli, sal, króliczych nor, pomieszczeń, kanałów i amfiteatralnych komór. Maszyneria i metalowe komponenty znajdowały się zawsze głęboko pod skorupą planety. Delikatniejsi i bardziej użyteczni Komponenci z krwi i ciała byli, do pewnego stopnia, skoncentrowani na kilku obszarach...

I jeden z tych obszarów zniknął.

— To wygląda, jakby odłamali kawałek planety! — zawołał raptownie Tropile, bezsilnie atakując swoim umysłem peryferie brakującego obszaru. — Wszystko tu się kończy. Jakaś fizyczna przerwa, której nie mogę przekroczyć. Szybko, może ktoś wie, co to za sekcja?

— Sekcja napędu.

— Rozumiem — Tropile zawahał się, zmieszany po raz pierwszy od przebudzenia. — Czekajcie.

Wycofał się do swego „płatka śniegu” i połączył z innymi ośmioramiennymi zespołami, będącymi obecnie czymś na kształt sztabu generalnego.

— Piramidy próbowały odciąć system napędu przed kilkoma sekundami, a może dniami, i im się nie udało — powiedział. — Obudziliśmy wtedy kolejnych Komponentów i zdołaliśmy utrzymać z nimi kontakt. — Większość już to wiedziała, ale mówienie zajmowało tak niewiele czasu, że prościej było powtórzyć wszystko od początku do końca. — Teraz odseparowali go wyraźnie od samej planety. Nie sądzę, żeby odległość była duża, ale jest tam fizyczny odstęp. System napędu jest ważny dlatego, że kontroluje główne generatory sił elektrostatycznych, stosowanych zarówno do poruszania planet, tej i naszej, jak i do wykonywania Wniebobrań. Jeśli Piramidy będą to kontrolować, mogą być w stanie odłączyć nas od obwodu, wysyłając na Ziemię, a być może w przestrzeń kosmiczną, gdzie umrzemy. Pytanie jest więc, jak możemy temu przeciwdziałać?

Wszyscy zaczęli mówić jednocześnie. Pooddzielanie i prześledzenie pomysłów nie stanowiło dla Tropile'a i reszty żadnego problemu, niemniej odtworzenie tego nie wydaje się możliwe.

— Ja to zrobię — powiedział ktoś w końcu. — Wiem jak.

To była Alia Narova.

— Tak? W jaki sposób? — zapytał Tropile, dziwnie zatrwożony.

— Pójdę tam i spróbuję wyśledzić obszar, który Piramidy będą chciały odizolować, wejdę tam cała — rozumiała przez to „skupienie” swojej „psychiki”, tych jej części, które przemieszczają się po ścieżkach neuronowych, nieograniczane ciałem ani odległością. — Wejdę w miejsce, które odetną następnym razem z największym prawdopodobieństwem. I wtedy zmuszę zespoły napędowe w odciętych sekcjach do włączenia się z powrotem w obwód.

— Ale nie wiesz, co się wydarzy! — sprzeciwił się Tropile. — Nigdy wcześniej nie byliśmy odcięci od naszych ciał fizycznych. Możesz umrzeć. Może to być w ogóle niemożliwe. Nie wiesz tego!

Alia Narova pomyślała „uśmiech” i „pożegnanie”.

— Nie wiem — powiedziała i dodała: — Żegnaj Tropile.

Po czym odeszła.

Tropile pogonił za nią z furią, ale ona była równie szybka jak on, zbyt szybka, by mógł ją dogonić. Zniknęła. Co za głupota, wykrzyczał bezgłośnie. Jak mogła zrobić coś tak szalonego, tak ryzykownego?

Cóż innego jednak można było zrobić? Tego nikt nie wiedział. Byli nierozgarniętymi niemowlętami, chwilowo odnoszącymi sukcesy, gdyż nie zaplanowano obrony przed nimi. No bo któż by oczekiwał, że niemowlęta podniosą rebelię? Wszystko, co mogli odgadnąć lub wyobrazić sobie, każdy ruch, jaki mogli wykonać, Piramidy potrafiły skutecznie odeprzeć. Chwilowy sukces nie miał znaczenia. To czy Piramidy zwyciężą, czy ludzie, zależało od ostatecznej decyzji i każdy mógł jedynie zgadywać, jakie kroki należy podjąć, by ta decyzja była korzystna dla ludzi. Pomysł Narovej był równie dobry jak każdy inny.

Tropile mógł jedynie czekać i obserwować.

Oczami wielu obserwatorów i z wielu punktów widzenia mógł z grubsza widzieć, co się dzieje.

*

Obok odłączonego obszaru była sekcja planety, gdzie umysł i zmysły Narovej zaległy na chwilę... i zniknęły. Tak jak chciała, jej cel został osiągnięty. Została zabrana. Znalazła się poza obwodem.

Obezwładniająca świadomość straty, która ogarnęła Glenna Tropile, była czymś poza jego doświadczeniem.

Ciało w „płatku śniegu”, obok niego, które przyzwyczaił się uważać za ciało Alii Narowej, zwinęło się ostro, jakby budząc ze snu i zwiotczało, unosząc się w płynie.

— Alia Narova! Alia Narova!

Bez odpowiedzi.

— Tropile! Szybko tutaj! — rozległo się przeraźliwe wołanie.

Żegnaj Alio Narova! Pomknął zobaczyć, po co go wołają. Ogromne bezmyślne głazy odrywały się od skorupy bliźniaczej planety i wirowały jak muchy w pustce wokół niej.

— Co to jest? — krzyknął ktoś.

Tropile nie potrafił odpowiedzieć. Wyraźnie było to działaniem Piramid. Czyżby miały zamiar zdemolować własną planetę? Rozkopywały skorupę, żeby odsłonić gniazdo robaków z przebudzonymi Komponentami pod spodem?

— Powietrze! — krzyknął Tropile z całym przekonaniem. To, co Piramidy robiły, było zwykłym odrobaczaniem. Niszcząc własne urządzenia utrzymujące powietrze, ciśnienie i temperaturę, mogły zniszczyć wszystkie żywe istoty wewnątrz – łącznie z Haendlem, Obywatelem Germynem, a także, w końcowym efekcie, również ciała Tropile'a i pozostałych przebudzonych, gdyż bez mobilnych żołnierzy broniących bezsilne kokony przed maszynami, bezwładne ciała mogą być zniszczone równie łatwo jak larwa pod butem rolnika.

Alia Narova nie dała więc rady.

Sama przeciw Piramidom nie zdołała przywrócić odłączonych sekcji do obwodów zdominowanych obecnie przez Tropile'a. To był koniec nadziei. Ale to nie strach przed klęską i pognębieniem Ziemi sparaliżował Tropile'a, lecz to, że Alia Narova odeszła na zawsze.

Piramidy okazały się za silne.

A przecież, pomyślał z ożywieniem, przedtem były również za silne, a wciąż udawało się znaleźć słaby punkt!

Myśl, polecił sobie desperacko.

— Myślcie! — powtórzył. Komponenci zawirowali niespokojnie wokół niego, zarzucając go pytaniami. — Myślcie! — krzyknął. — Myślcie wszyscy! Pomyślcie o swoim życiu i nadziejach!

— Myślcie!

— Miejcie nadzieję!

— Martwcie się!

— Snujcie marzenia!

Komponenci sięgali ku niemu, zaciekawieni.

— Działajcie, koncentrujcie się, pragnijcie, myślcie! Pozwólcie swoim umysłom uwolnić się i pomyślcie o Ziemi, miłej trawie i ciepłym słońcu! Pomyślcie o miłości, pocie i złamanym sercu! Pomyślcie o śmierci i narodzinach! Myślcie, na miłość boską, myślcie!

Odpowiedź nie była dźwiękowa, niemniej ogłuszająca.

*

W odciętych sekcjach, szybujący umysł Alii Narovej znalazł się w pułapce. Był niewystarczający; nie mogła sforsować swą wolą tępej niezmienności Piramid...

Dopóki ta niezmienność nie zaczęła się chwiać.

Pojawił się jakiś przeciek myśli.

Oszołomił i zdumiał Piramidy. Cała sieć neuronowa rozbrzmiała plątaniną myśli i emocji, które dla Piramid wyglądały na całkiem obłąkane! Podekscytowane umysły Komponentów wstrząsane były pragnieniami i emocjami zupełnie nowymi doświadczeniu Piramid. Cóż Piramidy mogły zrobić z popędem seksualnym ludzi? Albo namiętnym ubóstwianiem Jaja przez lepkoręcznych obcych? A co z głodem, pragnieniem czy palącą wilczą potrzebą posiadania przewagi tryskającą z takich ludzi jak Tropile?

Zawahały się w niepewności. Ich reakcje spowolniły i straciły pewność.

I wtedy Alia Narova odniosła sukces, dokonała tego, co planowała. Zdołała sięgnąć przez przestrzeń i bariery do Tropile'a i włączyć ponownie system napędu do obwodu. Sekcja kontrolująca główne generatory elektronicznej „kosy” znów była w ich rękach.

— Teraz! — zawołał Tropile i wszyscy Komponenci sięgnęli, by uchwycić i przyciągnąć.

— Teraz! — I główna kontrola należała do nich; pełna moc generatorów była na ich rozkazy.

— Teraz! Teraz! Teraz! — Grubą wiązką pola elektrostatycznego sięgnęli i pochwycili leniwą, zadumaną Piramidę na Mount Evereście.

Od ponad dwóch stuleci siedziała tam przycupnięta bez ruchu. Teraz zadrżała i chciała się cofnąć, ale wiązka siłowa pochwyciła ją, obróciła i rzuciła z Ziemi do góry, prosto w maleńkie sztuczne słońce.

Uderzyła, rozbłyskując niebiesko-białym płomieniem.

— Jedna z głowy! — triumfował Tropile. — Alio Narova, jesteś tam?

— Wciąż jestem — zawołała z wielkiej odległości. — Jeszcze raz?

— Jeszcze raz!

Sięgali po Piramidy i znajdowali je, gdziekolwiek by były. Niektóre były blisko powierzchni bliźniaczej planety, a niektóre setki mil wewnątrz, a kilka, bardziej zdesperowanych niż inne lub może tylko z wyznaczonym takim zadaniem, odkryto przy włazie do jedynego statku kosmicznego Piramid.

Lecz gdzie by nie były i co by nie postanowiły robić, wszystkie zostały znalezione i schwytane. Przybywały, drżąc i trzęsąc się jak pstrąg na wędce. Przybywały, rozbijając się warstwa po warstwie o nieprzenikliwy metal, przez który mimo to przenikały. Przybywały tuzinami i grupami, a w końcu tysiącami, ale przybywały.

Na maleńkim słońcu pojawiało się coraz więcej niebiesko-białych rozbłysków – tak wiele, że Tropile zaczął w końcu przeszukiwać planetę szukając desperacko jakiejś jednej Piramidy, która by przeżyła – nie, żeby zabić wroga, ale zachować go jako okaz.

Szukał bez rezultatu.

Piramidy zostały zniszczone, odeszły. Żadna nie ocalała. Po raz pierwszy od stuleci Ziemia leżała otwarta i wolna pod swoim maleńkim słońcem.

Wojna ta była dziwna, ale krótka.

I skończyła się.

XV

Tropile wynurzył się z totalnej ciemności na światło dzienne i ból.

Bolało. Rodził się na nowo – wracał do życia – miał wszelkie bóle porodowe, tyle że dosięgły tym razem jego, stworzenie rodzące się. W skroniach łupało go straszliwie, a ból był jak żaden inny dotychczas przez niego odczuwany. Jęknął chrapliwie.

Ktoś niewyraźny poruszył się przed jego zamkniętymi oczami. Poczuł jakieś ukłucie u podstawy mózgu. Zamrowiło go, ogrzało czaszkę, sprowadzając ulgę i oszołomienie. Ból powoli zanikał.

Otworzył oczy.

Pochylało się nad nim czterech zamaskowanych oprawców. Spojrzał na nich, nie rozumiejąc. Ich oczy nie były oczami oprawców. W jednej chwili maski zniknęły – maski chirurgiczne – a twarze pod nimi były twarzami ludzi.

Chirurdzy i pielęgniarki.

— Gdzie ja jestem? — zapytał bełkotliwie, mrugając oczami. A potem sobie przypomniał.

Był z powrotem na Ziemi i był jedynie człowiekiem.

Ktoś wszedł z hałasem do pomieszczenia. Nie patrząc, Tropile już wiedział, że to Haendl.

— Pobiliśmy ich, Tropile! — krzyknął Haendl. — Nie, wróć! Ty ich pobiłeś. Zniszczyliśmy wszystkie Piramidy, wszystkie jakie były. Ładnie się paliły na słońcu, co? Piękna robota, Tropile. Piękna! W pełni zasługujesz na miano Wilka!

Lekarze zmieszali się zakłopotani. Wszystko się oczywiście zmieniło i nic więcej zrobić nie mogą, pomyślał Tropile.

Z niepokojem dotknął skroni i natrafił palcami na bandaże opatrunkowe. To była prawda: został odłączony od obwodu. Zasięg jego świadomości ograniczał się do czaszki. Nie posiadał już możliwości nieograniczonego widzenia i pojmowania, jakie miał, gdy był częścią „płatka śniegu” w płynie odżywczym.

— Niedobrze — szepnął utraciwszy nadzieję.

— Co? — Haendl zmarszczył brwi. Pielęgniarka zbliżyła się i szepnęła coś do niego, a on pokiwał głową. — Rozumiem. Wciąż jesteś jeszcze oszołomiony, co? W porządku, to zrozumiałe. Mówili mi, że odłączenie cię od tego świństwa, które Piramidy zainstalowały ci w głowie, to był dość skomplikowany kawałek chirurgii.

— Aha — powiedział Tropile i zamknął oczy i uszy, mimo że Haendl wciąż coś mówił. Leżał chwilę, po czym uniósł się i opuścił nogi ze stołu chirurgicznego. Był nagi. Kiedyś wprawiłoby go to w straszne zakłopotanie, ale teraz wydawało się nie mieć znaczenia. — Możesz mi znaleźć jakieś ubranie? — poprosił Haendla. — Wróciłem i mogę się już zacząć do tego przyzwyczajać.

*

Okazało się, że Glenn Tropile jest powracającym bohaterem, wzbudzającym, gdziekolwiek się nie pojawi, jakiś rodzaj osobliwego podziwu. To nie było dokładnie to, stwierdził po głębszej analizie, czego by mógł oczekiwać. Na przykład, mężczyzna, który by wyszedł i zabił smoka w dawnych czasach, był przyjmowany z ogromną wdzięcznością i radością, i jeśli była tam gdzieś córka księcia, dostawał ją za żonę. Było to w końcu całkiem w porządku. A Tropile zabił wroga potężniejszego niż jakakolwiek ilość smoków.

Tymczasem on sprawdził uznanie, jakim darzyli go inni i nie znalazł w tym wdzięczności. To było dziwne.

Najbardziej przypomina to uznanie, pomyślał, jakim mógłby być obdarzony aktualny mistrz baseballu... w kraju, gdzie grą narodową jest krykiet. Wszyscy się zgadzali, że zrobił coś, co było zdumiewającym wyczynem, ale nikt o to wydawał się nie dbać. W rzeczywistości, w spotykającym go uznaniu było zawarte jakieś oskarżenie.

Przede wszystkim, niemal dziewięćdziesiąt tysięcy niegdysiejszych Komponentów zostało przywróconych do normalnego życia, ale rodziny większości z nich umarły już dawno, a każdy z nich to niechybne obciążenie ograniczonych zasobów planety. I co Glenn Tropile ma zamiar zrobić w tej sprawie?

Do tego stare rozróżnienie między Obywatelami i Wilkami nie miało już dłużej sensu, jako że wielu Komponentów-Obywateli walczyło ramię w ramię z Komponentami-Synami Wilka. Ale czy Glenn Tropile nie sądzi, że poszedł z tym wszystkim za daleko?

A poza tym – to sprawa, oczywiście, odległa, ale niemniej co takiego zrobi Glenn Tropile w celu dostarczenia Ziemi nowego słońca, gdy to stare się zużyje, a nie będzie Piramid, żeby rozpalić ogień?

Glenn szukał więc ucieczki u kogoś, kto go zrozumie. To, jak sobie z zadowoleniem uświadomił, było łatwe. Kilka osób poznał bardzo dobrze. Samotność, ta dokuczliwa samotność jego młodych lat, została całkowicie za nim, definitywnie.

Mógł, na przykład, zwrócić się do Haendla, który wszystko by bardzo dobrze zrozumiał.

— W tym jest, jak przypuszczam, lekki zawód — powiedział Haendl. — No cóż, do diabła, takie jest życie. — Roześmiał się ponuro. — Teraz, gdy pozbyliśmy się Piramid, jest mnóstwo innych rzeczy do zrobienia. Człowieku, możemy teraz odetchnąć! Możemy coś planować! Ta planeta już od wielu lat telepie się po swoim głupim, wyboistym, bagnistym szlaku. Czas, żeby się tym zająć. I tym się zajmiemy, obiecuję ci. Wiesz co, Tropile — zachichotał — żałuję tylko jednej rzeczy.

— Czego? — zaciekawił się Tropile.

— Tego całego uzbrojenia, poza zasięgiem! Och, o nic cię nie oskarżam. Ale widzisz, ile problemów będzie teraz, żeby się znów wyposażyć. I nie możemy zrobić zbyt wiele dla zaprowadzenia porządku w tym starym steranym świecie, dopóki znów nie zaopatrzymy się w karabiny.

Tropile pożegnał go znacznie wcześniej, niż miał zamiar.

*

A co na to Obywatel Germyn? W gruncie rzeczy, facet walczył dzielnie. Tropile poszedł go poszukać i przynajmniej przez chwilę wszystko było dobrze.

— Dużo się zastanawiałem — powiedział Germyn. — Cieszę się, że tu jesteś. — Posłał żonę po przekąski. Ta wniosła je uroczyście, odczekała dokładnie minutę i wyszła.

— Zaczynam sobie uświadamiać, co przydarzyło się ludzkiej rasie — wybuchł Tropile natychmiast, jak tylko wyszła. — Nie myślę tu o tym, że pozbyliśmy się Piramid i tak dalej. Nie! Mam na myśli to, co wydarzyło się setki lat temu, gdy Piramidy przybyły i co się stało potem. Słyszałeś, Germyn, kiedy o Indianach?

Germyn marszczył czoło przez chwilę, po czym wzruszył ramionami.

— Byli kiedyś tacy — powiedział Tropile. — Och, to było setki lat temu. Mieli inny kolor i nie byli za bardzo cywilizowani, choć oczywiście, nikt wtedy nie był. Tyle że ci Indianie byli nomadami, pasterzami, myśliwymi... coś koło tego. A biali ludzie przybyli tu z Europy i chcieli zająć kraj dla siebie. No i zajęli. I wiesz co? Nie sądzę, żeby Indianie kiedykolwiek się zorientowali, co ich wykończyło.

Indianie nie wiedzieli nic o nadawaniu ziemi, o zajmowaniu terytoriów dla korony czy o misji kościoła, ani też o powiększaniu się populacji. U nich niczego takiego nie było. To prawda, że uczyli się szybko, w krótkim czasie... przynajmniej takich rzeczy jak karabiny, konie i woda ognista. Wcześniej tego nie mieli, ale widzieli w tym jakąś przydatność. Rozumiesz? Naprawdę nie sądzę, żeby Indianie kiedykolwiek dokładnie zrozumieli, o co chodzi Europejczykom, zanim nie stało się za późno, by miało to jakieś znaczenie.

Tak samo było z nami i Piramidami, tyle że gorzej. Czego one chciały, do diabła? To znaczy, tak, wiemy, co robiły z Wniebowziętymi ludźmi. Ale jakie miały cele? Co sobie myślały? Czy w ogóle myślały? Wiesz, przyszła mi do głowy taka zwariowana myśl – a może nie zwariowana, może to prawda. W każdym razie, zastanawiałem się. Możemy przypuścić nawet, że Piramidy nie były Piramidami? Nigdy z żadną nie rozmawialiśmy. Nigdy nie robiliśmy im testów Rorschacha, nie badaliśmy odruchów kolanowych. Wykończyliśmy je, ale nic o nich nie wiemy. Nie wiemy nawet, czy były tymi, którzy zaczęli tę całą przeklętą sprawę, czy może same były tylko czymś w rodzaju nadrzędnych komponentów. Nie sądzisz?

A tymczasem mamy ludzką rasę w obliczu czegoś, czego nie tylko że nie rozumie, tak jak Indianie nie rozumieli białych, ale nie może nawet rozpocząć jakichkolwiek spekulacji. Wiesz co, Indianie mieli przynajmniej jakieś drobne wskazówki – mam na myśli to, że widzieli żeglarzy z wielkich białych diabelskich statków dobierających się do indiańskich kobiet i tym podobne, więc zaczęło do nich docierać, że mają ze sobą coś wspólnego. My nic takiego nie mieliśmy.

Co więc zrobiliśmy? No cóż, to samo, co Indianie z rezerwatów. Zwróciliśmy się do wewnątrz. Nachlaliśmy się wody ognistej – Medytacji – i zamknęliśmy nasze umysły przed możliwością ponownej ekspansji. I tak trwaliśmy, związani własnymi więzami. Większość rasy – Obywatele – porzuciła wszelkie działania, gdyż zostało to udowodnione jako bezcelowe. Niewielka grupa – Wilcy – buntowała się przeciw temu, gdyż było to nie tylko bezcelowe, ale rozmyślnie bezcelowe. Niemniej wszyscy ci ludzie są tacy sami. Ty to już zrozumiałeś, co? I...

Tropile urwał, orientując się nagle, że Obywatel Germyn spogląda z chłodną niechęcią.

— O co chodzi? — zapytał szorstko.

Obywatel Germyn obdarzył go lekkim „dwuznacznym-uśmiechem”.

— Wiem, że uważałeś się za Wilka — powiedział — ale, jak już ci mówiłem, dużo się zastanawiałem. Naprawdę, Obywatelu, czynisz sobie krzywdę, wierząc w to, że rzeczywiście uważałeś się za Wilka. To jasne, że nim nie byłeś; pozostali z nas mogli być ogłupieni, ale z pewnością nie mogłeś ogłupić samego siebie.

Teraz powiem ci, co powinieneś zrobić. Gdy zorientowałem się, że idziesz do mnie, poprosiłem kilku raczej dobrze znanych Obywateli, żeby przyszli do mnie później dzisiejszego wieczoru. To żaden kłopot. Chcę jedynie, żebyś porozmawiał z nimi i wyprostował sprawy, tak żeby to okropne oszczerstwo nie było już nigdy wysuwane przeciwko tobie. Czasy się zmieniają i może jest rozsądne, żeby zmienić pewne poglądy, ale ty z pewnością nie chcesz...

Z Obywatelem Germynem Tropile również pożegnał się szybciej niż miał zamiar.

*

Pozostała mu Alia Narova, ale, co wydawało się dziwne, nie mógł jej nigdzie znaleźć.

Natychmiast zrozumiał, że to z nią przede wszystkim powinien porozmawiać. Pamiętał dzielone z nią piękno wędrówek w odmętach neuronowych szlaków Piramid, powiązany ze sobą, nierozdzielny przepływ myśli i najskrytszych uczuć obojga.

Nie mogła być daleko, pomyślał w oszołomieniu, przeklinając ślepotę swoich ludzkich oczu i ograniczenie swoich ludzkich zmysłów. Był czas, gdy nie mogłaby się ukryć przed nim na żadnym z tych dwu światów, ale ten czas już minął. Włóczył się z miejsca na miejsce zły i rozżalony, jak ktoś nawykły do jazdy... nie, do latania, a nawet do poruszania się szybszego niż lot. Rozpytywał o nią. Szukał.

W końcu znalazł – ale nie ją. Wiadomość. W jednej ze stacji, gdzie przebudzeni Komponenci byli przywracani ludzkim sprawom, czekał na niego list.

„Jestem pewna, że będziesz mnie szukał. Nie rób tego. Myślisz pewnie, że nie było między nami sekretów, ale były.

Kiedy zostałam wniebowzięta, miałam sześćdziesiąt jeden lat. Dwa lata wcześniej zostałam przygnieciona w walącym się budynku; mam bezużyteczne nogi i znacznie utyłam. Nie chcę, żebyś zobaczył jaka jestem gruba i stara.

Alia Narova.”

I to było tyle, więc Glenn Tropile zwrócił się, w końcu, do ostatniej dobrze go znającej osoby ze swojej listy. Tą osobą była Gala Tropile.

*

Jak zauważył, schudła. Gdy usiedli cicho razem, pojawiła się znaczna niezręczność i wtedy zauważył, że płacze. Gdy zaczął ją pocieszać, niezręczność gdzieś zniknęła, a Glenn stwierdził, że cały czas mówi.

— Gala, to było jak bycie bogiem! Przysięgam, tego uczucia nie da się z niczym porównać. Mam na myśli, że to jest jak... no dobrze, może gdybyś miała dziecko i odkryła ogień, poruszyła górę, zamieniła ołów w złoto... może gdybyś zrobiła te wszystkie rzeczy na raz, to może miałabyś o tym jakieś pojęcie. Gala, byłem jednocześnie we wszystkich miejscach, mogłem wszystko! Walczyłem z całym światem Piramid, rozumiesz? Ja! A teraz wróciłem do...

Powstrzymał ją w porę, ale wyglądało na to, że znów ma zamiar płakać.

— Nie, nie, Gala, nie zrozum mnie źle — mówił więc dalej. — Niczego ci nie wyrzucam. Miałaś prawo opuścić mnie – tam, na polu. Co ja ci mogłem zaoferować? Albo sobie, na dobrą sprawę? I nie wiem, czy coś mam z tego teraz, ale... — Uderzył pięścią w stół. — Ciągle gadają o zawróceniu Ziemi na dawną orbitę! Ale jak? W jaki sposób? O Boże, Gala, przecież nie wiemy, gdzie jesteśmy. Można by pomajstrować przy urządzeniach Piramid i zmienić nasz kurs na powrotny, tylko czy wiesz, jak wygląda nasze stare Słońce? Ja nie wiem. Nigdy go nie widziałem.

Ani ty, ani nikt inny, z żyjących.

To było, jak bycie bogiem...

A oni chcą, żeby wszystko było tak jak przedtem...

Robi mi się niedobrze, jak o tym pomyślę! Wilki i Obywatele. Już byli żywymi trupami, tylko o tym nie wiedzieli. Pewnie z czasem dadzą spokój, ale ja nie mogę czekać. Nie będę żył tak długo.

Chyba że... — urwał i patrzył na nią, zmieszany.

Gala Tropile spojrzała w oczy swojego męża.

— Chyba że co, Glenn? — zapytała. Tropile wzruszył ramionami i odwrócił się. — Chyba że tam wrócisz. To chciałeś powiedzieć?

Popatrzył na nią w milczeniu. Gala pokiwała głową.

— Chcesz tam wrócić — powiedziała bez nacisku. — Nie chcesz zostać tutaj, ze mną, tak? Chcesz wrócić do tej wanny z zupą i unosić się w niej jak dziecko. Nie chcesz mieć dzieci, sam chcesz być dzieckiem.

— Gala, ty nic nie rozumiesz. Możemy władać wszechświatem. To znaczy ludzkość może. A ja mogę do tego doprowadzić. Czemu nie? Dla mnie nie ma nic...

— Masz rację, Glenn. Dla ciebie nie ma tutaj nic. Już nic.

Otworzył usta, by odpowiedzieć, ale tylko spojrzał i rozłożył bezsilnie ręce. Idąc do drzwi, nie obejrzał się, choć wiedział, że odwraca się tyłem nie tylko do kobiety, która kiedyś była jego żoną, ale do ludzkości i całej cielesności.

*

Na zewnątrz była noc i było ciepło. Tropile stanął na starej ulicy otoczonej niskimi, zrujnowanymi domami – mógł je uczynić nowymi i wspaniałymi! Spojrzał w górę na gwiazdy przekształcone w konstelacje zbyt nowe i zmienne, by mieć nazwy. Tam był wszechświat.

Słowa nie wystarczały; słowa nie zawierały żadnych wyjaśnień. Oczywiście nie mógł spowodować, by Gala, czy ktokolwiek inny, to zrozumiał, gdyż ciało nie jest w stanie uchwycić rzeczywistości umysłu i ducha uwolnionych od ciała. Dzieci! Dom! I cały ten brudny zwierzęcy interes z jedzeniem, piciem i spaniem! Jak można prosić kogokolwiek o pozostanie w błocie, gdy gwiazdy nad głową rzucają wyzwanie?

Poszedł wolno ulicą, samotny w nocy, bóg-praktykant wyrzekający się nieśmiertelności. Nie było tu nic dla niego, skąd więc to poczucie straty?

Odezwał się Obowiązek (a może Duma): „Skoro ktoś musi zrezygnować z ciała, by kontrolować orbitę Ziemi i jej pogodę – to czemu nie ty?”

Odpowiedziało ciało (a może dusza – czymkolwiek była?): „Ale będziesz samotny.”

Zatrzymał się na chwilę niezdecydowany między przeznaczeniem i prochem...

Aż doszedł go tupot stóp dobiegający z tyłu i głos Gali.

— Poczekaj Glenn! Poczekaj! Chcę iść z tobą!

Odwrócił się i czekał, ale tylko dopóki nie dobiegła, po czym ruszył dalej.

Ale już nie sam – na zawsze.

KONIEC