Lew na wolności

Przekład Ireneusz Dybczyński

Ilustrował John Schoenherr

sf.giang.pl
2013

Inteligencja i rozum

Czy inteligencja wiąże się nierozerwalnie z rozumem? Jeśli nie – bo przecież są różne poziomy inteligencji, również takie, które nie pozwalają na przekroczenie granicy bycia rozumnym – to jaka jest w takim razie zależność między nimi? Czy można powiedzieć, że rozum to sposób wykorzystania inteligencji? Jak traktować w takim razie stworzenie zachowujące się i żyjące jak zwierzę, którego inteligencja przewyższa inteligencję człowieka? Autor poniższego opowiadania nie narzuca się czytelnikowi z tymi pytaniami, uparcie nazywając swojego stwora zwierzęciem i koncentrując się na ohydnej naturze nosicieli rozumu.

Poniższe opowiadanie zostało opublikowane w Analog Science Fact & Fiction w październiku 1961 r. W 1962 dostało nominację do Hugo, najbardziej prestiżowej nagrody amerykańskiego fandomu.

Spis treści

1.

Rozdział I

2.

Rozdział II

3.

Rozdział III

4.

Rozdział IV

5.

Rozdział V

6.

Rozdział VI

I

Hotel „Siódma Gwiazda”, wielka złota sfera zawieszona w przestrzeni w pobliżu miejsca, w którym trzy główne szlaki transportowe Federacji Piasty przecinały się w odległości kilku godzin lotu jeden od drugiego, od dwunastu lat rozświetlał próżnię miękkim blaskiem przeświecającym przez poszycie z przezroczystego pancernego plastiku. Habitat został zaprojektowany jako coś więcej niż tylko wygodne miejsce przeładunkowe dla podróżnych i frachtu. Przez wiele lat po otwarciu dla publiczności, utrzymywał wysoką renomę, jako najbardziej egzotyczne centrum rozrywkowe w Piaście. Hotel „Siódma Gwiazda” był miejscem, w którym należało bywać. Zbierali się więc tutaj celebryci, grube ryby, ich kumple oraz wielbiciele. „Gwiazda” tętniła życiem, emocjami, międzygwiezdnymi skandalami, dźwięczała strumieniem kredytów spływającym z tysiąca światów. Mówiąc krótko, zaczynała jako zyskowny interes.

Stopniowo jednak wszystko się zmieniało. Rozrywki oferowane przez „Gwiazdę” pozostały wciąż tak samo cudownie skandalizujące, kuchnia wspaniała, a standardy i obsługa bez zarzutu. Mówiąc ogólnie, w dalszym ciągu bezboleśnie i po mistrzowsku obdzierano tutaj ze skóry. Zmieniło się tylko jedno. Po ośmiu latach „Gwiazda” przestała być modna. Obecnie, po dwunastu latach, starała się wyżyć w siermiężny sposób z handlu ze statkami pasażerskimi i towarowymi. Cztery piąte pokoi hotelowych zostało zamknięte, a pozostałe zapełniały się nieregularnie pomiędzy odlotami statków.

A za siedem godzin, jeśli pewnym ludziom uda się zrealizować swoje plany, hotel „Siódma Gwiazda” gwałtownie przestanie istnieć.

* * *

Przy stolikach ogródka Phalagon House, najekskluzywniejszej restauracji hotelu „Siódma Gwiazda”, znajdowało się najwyżej pięćdziesięciu czy sześćdziesięciu gości. Jeden z nich właśnie skończył jeść i paląc, obserwował z wyraźną aprobatą spiralny ruch kobiecych postaci na tle otaczającej ogródek panoramy nieba. Był to duży, muskularny mężczyzna, mocno opalony, o ramionach imponująco potężnych, orlim nosie i ciemnych błyszczących oczach.

Minutę lub dwie później, ziewnął z zadowoleniem, zgasił papierosa i odepchnął krzesło od stolika. Gdy wstawał, rozległ się miękki dźwięk dzwonka ComWebu. Mężczyzna zawahał się, ale powiedział:

— No dawaj!

— Czy jest dozwolone wtargnięcie? — zapytał ComWeb.

— Zależy — powiedział gość. — Kto dzwoni?

— Nazwisko Reetal Destone.

Gość uśmiechnął się, najwyraźniej mile zaskoczony.

— Wpuść panią.

Nastąpiła chwila ciszy, a potem rozległ się damski głos.

— Quillan?

— To ja, mała! Gdzie...

— Zabezpiecz ComWeb, Quillan.

— Jak sobie życzysz. — Sięgnął w dół do urządzenia i nacisnął przycisk. — Jesteśmy na prywatnym.

— Nie wątpię — odpowiedział kobiecy głos. — Ale lepiej włącz również zagłuszanie. Muszę mieć pewność, że nikt nas nie podsłucha.

Quillan odchrząknął, wsunął rękę do wewnętrznej kieszeni kurtki i namacał urządzenie wielkości i kształtu pudełka papierosów.

— Mamy zagłuszanie — oznajmił, wyjmując rękę. — I co teraz...

— Quillan, mayday — oznajmił miękki głos. — Możesz przyjść natychmiast?

Twarz Quillana straciła wyrazistość.

— Jasne. To bardzo pilne?

— Na razie nic mi bezpośrednio nie grozi. Ale lepiej nie traćmy czasu.

— Mam zabrać cięższy sprzęt? Przy sobie mam tylko paluszek.

— To idź do siebie i weź coś użytecznego — powiedziała Reetal. — Chyba przyda się coś większego.

— Dobrze, a gdzie mam przyjść?

— Spotkamy się u ciebie, przy drzwiach. Wiem gdzie to jest.

Gdy Quillan dotarł do swojej kabiny, Reetal już tam była; wysoka blondynka w złoto czarnym kombinezonie bez rękawów; świetna figura, ciepła, urocza, pogodna twarz. Ciepło i pogoda ducha, chociaż prawdziwe, maskowały umysł sprawny jak komputer i upodobanie do intensywnego, niebezpiecznego życia. Półtora roku temu, gdy się spotkali poprzednim razem, zaspokajała to upodobanie zajmując się szpiegostwem przemysłowym. Od tamtego czasu Quillan o niej nie słyszał.

Gdy przyszedł, uśmiechnęła się z zaaferowaniem.

— Poczekam na zewnątrz — oznajmiła. — Tutaj nie rozmawiajmy.

Quillan skinął głową i wszedł do pokoju. Wybrał w walizce pas i broń w kaburze, zapiął pod kurtką i wyszedł.

— I co dalej?

— Zrobimy sobie najpierw mały spacer portalami.

Ruszyli korytarzem w kierunku portalu podprzestrzennego. Reetal wklepała kod. Chwilę później zabłysły światła wyjściowe i znaleźli się w jakiejś pustej poczekalni, gdzieś w tym samym budynku. Przeszli przez nią i weszli do następnego portalu. Po trzech takich kursach dotarli do długiej sali, kiepsko oświetlonej i wyłożonej grubym dywanem. W pobliżu nie było nikogo.

— Tu się zatrzymamy — powiedziała i spojrzała na niego. — Jesteśmy teraz po drugiej stronie „Gwiazdy”, w jednym z nieczynnych sektorów. Mam tutaj coś w rodzaju awaryjnej kwatery głównej. Wiesz może, że „Gwiazda” jest na skraju bankructwa?

— Słyszałem.

— Wydaje mi się, że to jest, między innymi, przyczyną tego, co się dzieje.

— A co się dzieje? — zapytał Quillan.

Reetal chwyciła go za ramię.

— Chodź — powiedziała. — Mam tu... hmm... niezarejestrowaną kabinę. Może to, wielki chłopcze, i jest bardzo, bardzo egoistycznie z mojej strony, ale strasznie się ucieszyłam, gdy zobaczyłam twoje nazwisko na liście nowo przybyłych gości. No, a jeśli chodzi o to, co się dzieje... o północy przycumuje „Camelot”. Słyszałeś?

Quillan skinął głową.

— Mam sprawę do jednego z pasażerów --- powiedział.

Reetal schyliła się, by otworzyć drzwi do kabiny.

— Wszystko wskazuje na to — powiedziała — że najprawdopodobniej nie będziesz mógł iść na to spotkanie.

— A dlaczego?

— Bo wkrótce po zacumowaniu i wyładowaniu czegoś, „Camelot”, a wraz z nim hotel „Siódma Gwiazda”, zrobią puff. Zarówno ze mną, z tobą, jak i z około dwunastoma tysiącami innych ludzi. No i jak na razie nie udało mi się wymyślić żadnego sposobu na zapobieżenie temu.

Quillan przez chwilę nic nie mówił.

— A kto planuje to puff? — zapytał.

— Nasi starzy znajomi. Między innymi. Właź. Przede wszystkim chcą to zrobić w celu zniszczenia dowodów.

— Poczekaj chwilę — powiedziała, zamykając za nimi drzwi. Podeszła do panelu na ścianie i przestawiła mały srebrzysty wyłącznik. — Portal — wyjaśniła, wskazując głową w kierunku ściany. — Zwykle go wyłączam, ale czasami się przydaje.

— A po co go teraz włączyłaś?

— Pracuje ze mną jeden ze stewardów „Gwiazdy”. Będzie tutaj, jak tylko da radę się wyrwać. A ja tymczasem opowiem ci o wszystkim najkrócej, jak się da. Ci starzy znajomi, o których wspominałam, to kilku chłopaków z Bractwa Beldon. Movaine, a z nim Marras Cooms i Fluel oraz ze trzydziestu czołowych cyngli z Bractwa. „Camelotem” przyleci sam Nome Lancion, który kieruje akcją. Obecność tych wszystkich szych wskazuje, że to ma być coś dużego. Co, tego jeszcze nie wiem. Mam pewien cynk, ale bardzo zagadkowy. Później ci o tym opowiem. Znasz Velladona?

— Komodor jest tutaj? Nigdy go nie spotkałem, ale wiem kto to jest.

— Przez ostatnie dziewięć lat zarządzał hotelem „Siódma Gwiazda”. Jest zamieszany w tę operację Bractwa z Beldon. Oprócz niego także szef ochrony „Gwiazdy”, nazywa się Ryter, i pół tuzina innych osób z zarządu. Dysponują dość dużą siłą ognia, niemal połową wszystkich sił ochrony. O ile wiem biorą w tym udział wszyscy oficerowie, prawie siedemdziesięciu ludzi. Mam powody, by uważać, że reszta została rozbrojona i zamordowana jakieś dwanaście godzin temu w podprzestrzennej sekcji „Gwiazdy”. Tyle czasu nikogo z nich nie widziano.

Velladon, pomijając jego udział w tym, co chcą zrobić, ma jeszcze jeden powód, by wysadzić „Gwiazdę” w powietrze. W tym przypadku mam pełne dowody. Wiesz o tym, że „Gwiazda” należy do braci Mooley?

— Wiem.

— Pracuję dla nich od ośmiu miesięcy. Sprawdzam pracowników szczebla kierowniczego pod kątem korupcji. Wygląda na to, że komodor okrada Mooleyów co najmniej od kilku lat.

— No, z tego, co słyszałem o Mooleyach, to duże ryzyko — wtrącił Quillan.

— Bardzo duże. Velladon ma istotny powód, by popaść w desperację. Miesiąc temu przysłali tu dwóch ludzi. Jeden z nich to Sher Heraga, ten steward, o którym ci mówiłam. Ten drugi był księgowym. Dwa tygodnie temu, Heraga się dowiedział, że księgowy zniknął. Velladon i Ryter prawdopodobnie domyślili się, po co tu przyleciał. Mooleyowie przysłali wtedy mnie, żebym się dowiedziała dokładnie, co się stało. Przyleciałam cztery dni temu.

Potrząsnęła z żalem głową.

— Wydawało mi się, że lepiej będzie zachować ostrożność, więc czekałam dobę, zanim skontaktowałam się z Heragą. No i zrobiło się za późno na cokolwiek. Słuchaj Quillan, od trzech dni hotel „Siódma Gwiazda” jest zamknięty szczelniej niż bankowy sejf. I, oprócz nas, tylko ludzie zamieszani w tę aferę zdają sobie z tego sprawę.

— Transmitery komunikacyjne nie działają? — zapytał.

Reetal skinęła głową.

— Oficjalnie, tworzący się w pobliżu ośrodek burzy grawitacyjnej czasowo uniemożliwia wszelkie transmisje.

— A przylatujące statki?

— Przed „Camelotem” w rozkładzie był tylko twój. Odleciał osiem godzin temu. Nikogo stąd nie wpuszczono na pokład. Gościom, którzy chcieli kupić bilety na odlot, powiedziano, że nie ma miejsc i że muszą poczekać na „Camelota”.

Podeszła do biurka, otworzyła szufladę, wyjęła plik dokumentów i jeden z nich podała Quillanowi.

— To jest plan „Gwiazdy” — powiedziała. — Ten pięciokondygnacyjny budynek, tutaj, przy zewnętrznej ścianie, to blok dyrekcji. Bractwo i ludzie komodora wprowadzili się tam dziś rano. Ten blok, to centrum dowodzenia „Gwiazdy”. Jest zabezpieczony przed napadem; jest w nim główna sterownia, transmiter i magazyn broni. Standardowa konstrukcja. Dopóki utrzymają blok dyrekcji, będą mieli absolutną kontrolę nad wszystkim.

— Jeśli tam jest centrum dowodzenia, to zrobienie im czegokolwiek będzie praktycznie niemożliwe — zgodził się Quillan. — Jeśli będą musieli, to się zamkną i w parę minut pozbawią powietrza pozostałe pomieszczenia. Ale gdzieś muszą być... No właśnie, a łodzie ratunkowe w sekcji podprzestrzennej? Poza tym muszą mieć gdzieś ukryty statek dla siebie.

— Mają dwa statki — powiedziała Reetal. — Uzbrojony frachtowiec porwany przez ludzi z Bractwa oraz duży również uzbrojony jacht, który chyba należy do komodora. Niestety oba są zamknięte w podprzestrzeni.

— Dlaczego niestety?

— Bo oni odizolowali podprzestrzeń. Spróbuj portalować się tam, to zobaczysz gródź z pancernego plastiku. Nie da się dostać ani do szalup, ani do tych statków.

Quillan uniósł brwi.

— I to nie spowodowało żadnych komentarzy? A ludzie z obsługi technicznej, magazynierzy...

— Cała załoga została dziś rano wycofana z sekcji podprzestrzennej — powiedziała Reetal. — Dla uspokojenia, powiedziano im, że na część magazynową napadli gangsterzy i zostali tam osaczeni. Oczywiście, nie należy wspominać o tym gościom, by uniknąć niepotrzebnego zainteresowania. To wyjaśnia wszystko bardzo gładko, nieobecność ochroniarzy i odizolowanie podprzestrzeni. A także również dlaczego blok dyrekcji jest pod strażą i nie wolno tam wchodzić ani komunikować się. Oficjalnie ogłosili stan alarmowy.

— Pff — prychnął Quillan z dezaprobatą po chwili zastanowienia. — Ta sytuacja, mała, zaczyna wyglądać beznadziejnie!

— To prawda.

— W takim razie, pomyślmy...

— Wciąż jest otwarty jeden portal do sekcji podprzestrzennej — przerwała mu Reetal. — Oczywiście w bloku dyrekcji. Heraga mówi, że jest mocno strzeżony.

— Skąd wie?

— Do bloku dostarczane jest jedzenie z Phalagon House. Heraga woził im jedzenie kilka godzin temu.

— No to może jakoś zręcznie doprawić to trucizną. — powiedział Quillan, rozchmurzając się.

Reetal potrząsnęła głową.

— Szukałam w szpitalu, ale nie ma nic, czego by od razu nie zauważyli. Musimy mieć coś skutecznego, nie możemy pozwolić, żeby zaczęli coś podejrzewać.

— Poza tym trucizna byłaby również zbyt drastycznym środkiem dla personelu — zdecydował Quillan. — Dla tych, co nie biorą w tym udziału.

— Oczywiście, oni pracują pod strażą.

— Gas...? Nie, nie sądzę. Za długo by trzeba było to przygotowywać. — Quillan spojrzał na zegarek. — Słuchaj mała, jeśli „Camelot” ma przybić za siedem godzin, to mamy jeszcze około sześć i pół godziny. A ja sam wciąż nie mam żadnego dobrego pomysłu. Czy ty coś wymyśliłaś?

Reetal zawahała się.

— Dobrego to też nie mam — powiedziała w końcu. — Ale są dwie rzeczy, których możemy spróbować w ostateczności.

— Mów!

— Mam listę ludzi zameldowanych obecnie na „Gwieździe”, którzy mogą mieć broń osobistą. Jeśli im powiemy o wszystkim, prawdopodobnie uda nam się zebrać około dwudziestu osób chętnych do ataku na blok dyrekcji i zająć sterownię albo pomieszczenia transmitera. Gdyby udało się wysłać ostrzeżenie do „Camelota”, to może zniweczyć ich plan. Oczywiście niekoniecznie ocali to „Gwiazdę”.

— Niekoniecznie — zgodził się Quillan. — Ale będzie można spróbować, jeśli nie uda nam się wymyślić nic lepszego. A jak byś ich tam wprowadziła?

— Dwudziestu ludzi dałoby się upchnąć w tym ruchomym bufecie. Heraga by nas tam zawiózł.

— A co to za ludzie?

— Kilku przemytników, moich znajomych, do których mam zaufanie. Są nieźli w takich sprawach. Poza tym jest stary milioner, myśliwy wraz sześcioosobową grupą czekający na „Camelota”. Lecą na Jontarou, na safari. Stary Philmarron jest może trochę nie tego, tak uważam, ale on jest zawsze chętny i uwielbia awantury. Możemy liczyć na niego i jego przyjaciół, o ile nie są akurat zbyt pijani. Ale to wciąż... wciąż nie wystarczy przeciwko prawie setce zawodowych zabijaków, nawet jeśli kilku z nich będzie w tym czasie na statkach.

— Masz rację, trochę mało. — Quillan zamyślił się. — A ten drugi pomysł?

— Wypuścić całkiem kota z worka. Powiedzieć gościom i pracownikom, co się dzieje i może ktoś wymyśli coś, co będzie można zrobić.

Quillan potrząsnął głową.

— Skończy się czymś pomiędzy buntem a paniką. Chłopcy z bloku dyrekcji potraktują nas brakiem powietrza. Oczywiście, pewnie woleliby, żeby wszystko wyglądało cicho i spokojnie, gdy przyleci „Camelot”...

— Ale nie muszą się starać — zgodziła się Reetal. — Możemy być martwi od kilku godzin, gdy liniowiec przybędzie. Jeśli nie pozwolą na otwarcie śluz pasażerskich, przed rozładowaniem tego frachtu, nikt na „Camelocie” nie zorientuje się, co zaszło, zanim nie będzie za późno.

Przez chwilę milczeli.

— Mówiłaś, że masz jakieś podejrzenia co do tego — zapytał w końcu Quillan. — Co to jest?

— A, to ciekawa sprawa — powiedziała Reetal. — Gdy tu leciałam, przyczepiła się do mnie pewna młoda dziewczyna, Solvey Kinmarten. Za wiele nie chciała powiedzieć, ale dowiedziałam się, że jest świeżo po ślubie i że jej mąż, który również jest na pokładzie, zaniedbuje ją. Sprawiała wrażenie takiej biednej, wydawała się taka opuszczona i zdenerwowana, że przygarnęłam ją na resztę podróży. Po przybyciu od razu oczywiście zapomniałam o nich i o ich problemach.

Kilka godzin temu Solvey wpadła nagle do kabiny, w której oficjalnie mieszkam. Cała była roztrzęsiona. Zanim zdołałam ją uspokoić, wylała z siebie całą historię. Ona i jej mąż, Brock Kinmarten, są operatorami stazy. Z jeszcze jednym mężczyzną, nazwiskiem Eltak, którego Solvey opisuje jako „coś w rodzaju starego zwariowanego głupka”, zostali wynajęci do opieki nad dwiema prywatnymi luksusowymi komorami hibernacyjnymi przewożonymi do bardzo ekskluzywnego sanatorium na Mezmiali. Na początku podróży Brock powiedział Solvey, że to jest bardzo nietypowe zadanie i że nie chce, żeby w ogóle zbliżała się do komór. Twierdzi, że było jej wszystko jedno, ale po drodze Brock robił się coraz bardziej nerwowy i zamyślony. Wiedziała, że martwi się o komory i zaczęła się zastanawiać, czy nie wmieszali się w coś nielegalnego. Wynagrodzenie było bardzo wysokie; oboje dostali prawie dwa razy tyle, co zwykle się dostaje za tego typu pracę. Pewnego dnia, trafiła jej się okazja przeprowadzenia małego śledztwa.

Komory są zarejestrowane na Lady Pendrake i majora Pendrake. Lady Pendrake wydaje się istnieć; komora jest niezwykle duża i skonstruowana trochę inaczej niż te, z którymi Solway miała do tej pory do czynienia, ale nie było wątpliwości, że jest zajęta. Natomiast na komorze „majora Pendrake'a” wskaźnik życia, gdy go włączyła, pokazywał zero. Jeżeli tam coś było w środku, to nie był to żywy człowiek.

Więcej się wtedy nie dowiedziała, bo się bała, że Brock ją złapie w pomieszczeniu z komorami. Tu, na „Gwieździe”, komory zostały zabrane do kabiny zarezerwowanej dla Lady Pendrake. Tamten facet, Eltak, również tam został, a Kinmartenowie dostali inną kabinę. Niemniej Brock wciąż zachowywał się dziwnie i spędzał większość czasu w kabinie Pendrake'ów. Dziś rano Solvey podkradła klucz mężowi i, gdy obaj mężczyźni wyszli, wślizgnęła się tam.

Ledwo weszła, gdy usłyszała, że wracają. Uciekła do drugiego pokoju, a potem schowała się w toalecie. Tymczasem we frontowym pokoju wszczęło się zamieszanie i zrozumiała, że funkcjonariusze ochrony przyszli aresztować Brocka i Eltaka. Zabrali obydwóch, a potem załadowali komory na lewitującą platformę i również zabrali ze sobą, zamykając kabinę na klucz.

Będąc przekonana, że wraz Brockiem zostali zamieszani w ciężkie przekroczenie przepisów hibernacyjnych, Solvey wpadła w kompletną panikę. Odczekała kilka minut, a potem wyślizgnęła się z kabiny Pendrake'ów i zaczęła mnie szukać, licząc na pomoc. Posłałam tam Heragę, który zorientował się, że kabina Kinmartenów jest pod obserwacją. Było oczywiste, że tamci chcą mieć również dziewczynę. Więc schowałam ją tutaj, w jednej z kabin tej sekcji i dałam coś na sen. Wciąż tam jest.

— A gdzie są więźniowie i komory? — zapytał Quillan.

— W bloku dyrekcji.

— Skąd wiesz?

Reetal uśmiechnęła się.

— Duke Fluel mi powiedział.

— Uuu? To Bractwo wie, że tu jesteś?

— Spokojnie! — powiedziała Reetal. — Tylko Heraga wie, że pracuję dla Mooleyów. Powiedziałam Duke'owi, że planuję duży interes po przybyciu „Camelota”. Zaproponowałam mu nawet ewentualny udział. Roześmiał się i powiedział, że ma inne plany. Wiem, że nikomu o mnie nie wspominał.

— Dlaczego?

— Bo Duke postanowił sobie — powiedziała sucho Reetal — spędzić trochę czasu na miłych igraszkach. Oczywiście, zanim nie przyleci „Camelot”. To zimny drań. — Zawahała się na chwilę, a potem jej głos stwardniał i nabrał nosowego brzmienia, z odcieniem złośliwego zadowolenia. — Zajęta jesteś teraz, kochanie, bo może byśmy znaleźli czas i umówili się na drinka wieczorem, co?

Quillan chrząknął.

— Nieźle go naśladujesz. Zawsze, zresztą, byłaś w tym dobra. A jak ci się udało dowiedzieć o tych komorach?

— Trafiła się okazja, żeby mu podać „chwilę prawdy”.

— Fluelowi? — zdumiał się Quillan. — To rzeczywiście musiała być okazja!

— Wierz mi, zdawałam sobie z tego sprawę. Nieraz miałam do czynienia z rozdającymi karty sadystami, ale Duke jest jedynym, który mnie naprawdę przeraża. Niemniej udało mi się. Padł na jakieś półtorej minuty, a potem otrzeźwiał nie zdając sobie z tego sprawy. A ja, w międzyczasie, zadałam mu kilka pytań. Bomba, którą planują zatrzeć ślady za sobą, jest w tej sekcji, w zwykłej przestrzeni. Fluel nie wiedział gdzie; zajmują się tym spece od broni. Obecnie jest już uzbrojona. Na każdym ze statków jest detonator, a żeby wybuchła, muszą być włączone obydwa. Część tego, co ich interesuje, jest w tych komorach Pendrake'ów...

— Część? — zapytał Quillan.

— Aha. Równe sto takich samych komór zostanie wyładowane z „Camelota”. Większość jego ładunku. Dlatego Nome Lancion nadzoruje sprawy na liniowcu. Zaczęłam go wypytywać o komory, ale zobaczyłam, że jego wzrok zaczyna tracić to puste spojrzenie, jakie nadaje „chwila” i zanim odzyskał przytomność, wróciłam do lekkiej rozmowy. Za wszystko płaci Yaco, a raczej zapłaci za towar, gdy go dostarczą. No i żadnych pytań.

— To nam niczego nie wyjaśnia — powiedział Quillan po krótkim zastanowieniu. — Coś, co może być wykorzystane przez wielki nieuczciwy koncern przemysłowy, taki jak Yaco...

— Może być wykorzystane do osiągnięcia ekstremalnie wielkich korzyści — powiedziała Reetal. — Bractwo dostanie trzydzieści milionów kredytów za udział w tej operacji. Grupa komodora prawdopodobnie wyjdzie na tym nie gorzej.

Reetal spojrzała na znajdujący się za Quillanem portal.

— W porządku, Heraga! Wejdź.

Sher Heraga był chudym, ciemnoskórym mężczyzną z fatalnie zakrzywionym nosem, czarnymi kręconymi włosami i nerwowym spojrzeniem. Bardzo żałował, że nie udało mu się odkryć niczego, co mogłoby doprowadzić ich do miejsca ukrycia bomby. Wyglądało na to, że nie jest nawet strzeżona. A ukrycie bomby wymaganego tutaj rozmiaru nie było, oczywiście, wcale trudne.

— Jeśli oni nie ustawili przy niej straży — zgodziła się Reetal — to byłby ślepy traf, gdybyśmy ją znaleźli. Chyba że dorwiemy kogoś, kto wie, gdzie ona jest.

Przez kilka sekund nikt nic nie mówił.

— No dobrze — przerwał ciszę Quillan. — Skoro nie możemy wymyślić dobrego planu, to lepiej zobaczmy, co się da zrobić z pomocą złego. Czy ludzie komodora, ci z ochrony, noszą mundury?

Heraga potrząsnął głową.

— Ci, co ich widziałem, to nie.

— No to mam pomysł — powiedział Quillan. — Tak, jak sprawy stoją, przedostanie się do bloku dyrekcji z niewielką uzbrojoną grupą niewiele nam da. Może to być bardziej interesujące niż siedzenie tutaj i czekanie na wybuch, ale to jest wciąż samobójstwo. Niemniej gdyby udało się ich trochę zmiękczyć i zdezorganizować...

— Zmiękczyć i zdezorganizować? Jak? — zapytała Reetal.

— Wspominałaś, że Heraga ma im dostarczyć kolejny posiłek. Możemy to wykorzystać. Tym razem ja tam będę. W stroju stewarda, na wypadek kontroli.

— Przedtem nie kontrolowali — powiedział Heraga.

— Śmierdzące lenie. No cóż, po prostu cyngle. Tak czy owak, jak już będziemy w środku, ściągnę ten mundur i wyjdę. Heraga dostarczy im jedzenie i wróci...

— Wygłupiasz się! — Reetal spojrzała nie niego przeciągle. — Zastrzelą cię od razu, jak cię zobaczą.

— Nie sądzę. Tam są dwie grupy, razem prawie stu ludzi, i nie mieli dotychczas zbyt dużo czasu, żeby się zapoznać. Będę trzymał broń na wierzchu i każdy, kto mnie zobaczy, pomyśli, że należę do tej drugiej grupy, dopóki nie natknę się na jakiegoś chłopaka z Bractwa, który zna mnie osobiście.

— I wtedy cię zastrzelą. O ile wiem, ostatni raz, gdy ty i Duke się spotkaliście, on ocknął się z guzami.

— To prawda, Duke mnie nie kocha — przyznał Quillan. — Ale Movaine i Marras Cooms nic do mnie nie mają. Poza tym będę miał wiadomość dla Movaine'a.

— Co za wiadomość?

— Muszę z nim pogadać na ucho. Zależy jaki obrót przyjmą sprawy. Mam kilka pomysłów, opartych na tym, co się dowiedziałem od ciebie. Jeszcze nie wiem, co zrobię, gdy już dotrę tak daleko. Spróbuję po prostu namieszać, ile się da. To może trochę potrwać, oczywiście, i mogę nie mieć możliwości, żeby się skontaktować z tobą.

— A co my mamy w tym czasie robić? — zapytała Reetal. — Jeśli zaczniemy natychmiast zbierać naszą grupę atakującą, a potem w ciągu następnych kilku godzin nie dojdzie do akcji, to przy dwudziestu wtajemniczonych osobach trudno będzie uniknąć przecieku.

— A jeśli jest prawdopodobieństwo przecieku — zgodził się Quillan — to najprawdopodobniej będzie. Nie, lepiej poczekaj z tym. Jeśli nie wrócę i nie dostaniesz ode mnie wiadomości przed przylotem „Camelota”, Heraga wciąż może zabrać grupę według planu, ale bez ciebie.

— A dlaczego beze mnie? — zapytała Reetal.

— Bo jeśli nic nie zdziałają, to gdy liniowiec już zadokuje, możesz jeszcze spróbować ostrzec jego służbę bezpieczeństwa. Nie ma na to dużej szansy, ale nie możemy tego z góry odrzucać.

— Rozumiem — powiedziała Reetal w zadumie. — Co ty o tym sądzisz, Heraga?

Mały człowiek wzruszył ramionami.

— Mówiliście, że pan Quillan ma już pewne doświadczenie w kontaktach z... hmm... swoimi przeciwnikami. Jeśli czuje, że może czegoś dokonać w bloku dyrekcji, to popieram ten plan. Sytuacja z pewnością nie może już stać się gorsza.

— To się nazywa prężny duch — pochwalił Quillan. — Pozytywne spojrzenie. Tak to zwykle wygląda. Może pan to zorganizować, ten obiad i mundur?

— Tak — powiedział Heraga. — Oczywiście, te szczegóły biorę na siebie.

— A co może mi pan powiedzieć o rozkładzie bloku dyrekcji?

Reetal wstała.

— Podejdźmy do biurka — powiedziała. — Mam tu plany.

— Jak widać, jest tu pięć kondygnacji — pokazywał Heraga chwilę później. — Są wbudowane bezpośrednio w krzywiznę zewnętrznej ściany „Gwiazdy”. Piętro czwarte, na samej górze, jest przez to całkiem małe. Pozostałe piętra są dość rozległe. Na pierwszym, drugim i trzecim można wygodnie rozlokować nawet po stu ludzi. Znajdują się tam głównie kwatery mieszkalne, prywatne gabinety i tym podobne. Wygląda na to, że ludzie z Bractwa zajęli trzecie, a grupa Velladona pierwsze. Drugie mogli sobie zarezerwować na spotkania przedstawicieli obu grup. Wszystkie piętra są połączone z dużym holem wejściowym na parterze przejściami portalowymi sprzężonymi na stałe.

Gdy byłem tam wczoraj, portale były otwarte, a na kanapach w holu wejściowym siedziało około dwudziestu uzbrojonych ludzi. Prawie połowę zidentyfikowałem jako pracowników ochrony „Gwiazdy”. Pozostałych nie znam. — Heraga odchrząknął, by oczyścić gardło. — Być może obie grupy wzajemnie sobie nie ufają.

Quillan pokiwał głową.

— Mając do czynienia z sumą zbliżoną do sześćdziesięciu milionów CR, tylko wariat zaufałby Bractwu z Beldon. A pokój transmitera i sterownia również są strzeżone?

— Tak, ale nie tak mocno — odrzekł Heraga. — Wydaje mi się, że tam jest ich niezbyt wielu. Ostentacyjnie wystawili straże na wypadek ataku tych niby gangsterów z sekcji podprzestrzennej.

— A jaki jest układ zwykłych przejść portalowych w bloku dyrekcji?

— Jest jedno łączące razem wszystkie pięć kondygnacji. Poza tym, na tych niższych jest po kilka portali, którymi można się dostać w dowolne miejsce „Siódmej Gwiazdy”. Na czwartym piętrze jest tylko jeden portal tego typu. Ale jeśli nie liczyć portali łączących piętra wewnątrz bloku dyrekcji, wszystkie pozostałe zostały zablokowane.

— W jaki sposób?

— Od strony bloku dyrekcji.

— Może mi pan zaznaczyć na planie wejść i wyjść te, które są połączone z portalami na zewnątrz?

— Oczywiście.

— A co z komunikacją?

— Na pierwszym, drugim i trzecim piętrze ComWeb działa normalnie. Na parterze został wyłączony, żeby „zapobiec rozprzestrzenianiu alarmujących pogłosek” przez pracowników. Na czwartym piętrze nie ma ComWebu.

— Przenieśmy w takim razie naszą kwaterę główną do mojej oficjalnej kabiny — wtrąciła Reetal. — Tutaj również ComWeb został wyłączony. Będę tam czekać na wypadek, gdyby udało ci się przesłać wiadomość.

Kilka minut później Heraga poszedł przygotować wszystko. Reetal uśmiechnęła się z powątpiewaniem.

— No to powodzenia, chłopcze — powiedziała. — Coś powinniśmy jeszcze ustalić, zanim zaczniemy?

Quillan skinął głową.

— Kilka szczegółów. Wrócisz do swojej kabiny i co zrobisz, jeśli Fluel znajdzie trochę wolnego czasu i wpadnie, żeby, jak wspominałaś, spędzić go mile w twoim towarzystwie.

Uśmiech Reetal przygasł nieco. Sięgnęła lewą ręką do upiętych z tyłu głowy włosów. Rozległ się cichy klik i Quillan zobaczył w jej dłoni małą dekoracyjną klamrę z ostrym końcem skierowanym w jego kierunku.

— Nie ma zbyt dużego zasięgu — powiedziała Reetal — ale z odległości kilku stóp zamiesza mózg Duka na tyle dokładnie, żeby zaczął przypominać jajecznicę.

— Wystarczy — powiedział Quillan. — Ale bądź ostrożna, mała, nie możesz mu dać nawet cienia szansy. On ma opinię kogoś, kto w bardzo nieprzyjemny sposób traktuje swoje partnerki.

— Znam jego reputację. — Reetal z powrotem umieściła miniaturowy miotacz we włosach. — Coś jeszcze?

— Tak. Rzućmy okiem na tę dziewczynę. Jeśli się obudziła, może sobie coś przypomni, coś, czego ci wcześniej zapomniała powiedzieć.

Solvey Kinmarten nie spała i przywitała ich z płaczem. Quillan został przedstawiony jako członek branży prawniczej, który postara się zrobić coś dla Solvey i jej męża. Dziewczyna marszczyła brwi i wytężała się, próbując przypomnieć sobie coś więcej, co mogło się przydać, ale wyglądało na to, że wszystko, co wiedziała, powiedziała już Reetal.

II

Prowadzony przez Heragę niebiesko-biały ruchomy bufet restauracji Phalagon House bez słowa został wpuszczony do bloku dyrekcji. Nie niepokojony przez nikogo przelewitował przez wielki hol wejściowy i wjechał do korytarza. Zaraz za pierwszym zakrętem zatrzymał się na kilka sekund. Boczne drzwi otworzyły się i natychmiast zamknęły. Pojazd ruszył dalej.

Quillan, bez kurtki i z mocno wytartą kolbą potężnego miotacza Miam Devil Special sterczącą z kabury na prawym biodrze, szybkim krokiem poszedł z powrotem. W holu przebywało w rozproszeniu około piętnastu czy dwudziestu mężczyzn, również noszących broń ostentacyjnie na widoku. Na ich twarzach widać było mieszaninę nudy i nerwowego napięcia. Gdy tylko wszedł, wzrok niemal połowy z nich skierował się w jego kierunku, po czym, z jednym wyjątkiem, wszyscy odwrócili się obojętnie.

Wyjątek, opierający się o ścianę w pobliżu trzech działających portali, prowadzących na wyższe piętra, marszcząc z głębokim wysiłkiem czoło, jakby z całej siły próbując sobie coś przypomnieć, wciąż przyglądał się Quillanowi idącemu w jego kierunku. Quillan podszedł wprost do niego.

— Słuchaj, bracie — zapytał. — Nie wiesz, gdzie jest teraz Movaine? Kazali mi przekazać mu wiadomość...

— Hmm... bo ja wiem — mruknął tamten po namyśle, wciąż się marszcząc, drapiąc po brodzie i mrugając. — Miał być na drugim piętrze, w sali konferencyjnej, wraz z całą resztą. Hmm... ale nie wiem, koleś, czy ty możesz tam wparować w tej chwili. Komodor strasznie się o coś wścieka.

— A co ja na to poradzę... — Quillan zrobił zmartwioną minę. — To coś ważnego. Tak mi powiedzieli... — odwrócił się i wszedł w środkowy portal, przenosząc się błyskawicznie do szerokiej dobrze oświetlonej sali.

W zasięgu wzroku nie było nikogo, jak również w pierwszym poprzecznym korytarzu. Quillan minął następny korytarz i wtedy usłyszał głosy dochodzące z prawej strony. Poszedł w tamtym kierunku, minął cały szereg zamkniętych drzwi po obu stronach korytarza i jakieś czterdzieści stóp dalej, gdy korytarz skręcił, znalazł się w długiej wysoko sklepionej sali. Głosy dobiegały z otwartych drzwi po prawej stronie. Przy drzwiach, pod ścianą, stało dwóch mężczyzn. Gdy Quillan wszedł, natychmiast odwrócili swoje głowy w jego kierunku. Ten niski i krępy skrzywił się z niechęcią. Ten drugi, wysoki, łysy na czubku głowy przypalonej przed laty w wyniku blisko chybionego strzału z blastera, opuścił powoli szczękę i wybałuszył oczy.

— O mój boże! — powiedział.

— Jest tu gdzieś Movaine, Baldy? — zapytał Quillan, podchodząc.

— Movaine! On... Ty... skąd...

Krępy wyjął broń i machnął nią niedbale Quillanowi przed oczami.

— Słuchaj Perk, powiedz temu małpoludowi, niech spada. Nie chcą go tutaj.

— Małpoludowi? — zapytał miękko Quillan. Jego prawa ręka poruszyła się, chwyciła pistolet za lufę, wykręciła i wbiła gwałtownie w brzuch krępego mężczyzny. — Małpoludowi? — powtórzył Quillan. Krępy mężczyzna zbladł.

— Złe Wieści... — wydyszał Baldy Perk. — Daj spokój. To jest Orka, cyngiel komodora. Skąd...

— Gdzie jest Movaine?

— Movaine... On... uch...

— No dobra, tu go nie ma. A Lancion jeszcze nie przyjechał. W takim razie Cooms?

— Taa — powiedział niepewnie Baldy Perk. — Cooms jest.

— No to chodźmy tam — Quillan zabrał pistolet i schował do kieszeni, po czym uśmiechnął się do Orki. — Dostaniesz go z powrotem od swojego szefa, gnojku. Jeszcze się zobaczymy.

— Na pewno, przyjacielu, na pewno — wykrztusił Orka ochrypłym szeptem.

Sala konferencyjna był wielka i pusta. Pośrodku długiego stołu zasiadało czterech mężczyzn. Quillan znał dwóch – Marrasa Coomsa, drugiego z kolei w hierarchii tutejszej grupy Bractwa z Beldon, i Duke'a Fluela, z osobistej obstawy Movaine. Zgodnie z opisem Heragi, wysoki, siwy mężczyzna z rumianą twarzą i zwisającym siwym wąsem, akurat coś mówiący, musiał być komodorem Velladonem, a czwarty, młodszy, żylasty mężczyzna z rzadkimi czarnymi włosami przylepionymi w poprzek czaszki, Ryterem, dowódcą ochrony hotelu.

— To, czego nie mogę przede wszystkim zaakceptować, to tego, że próbowano to zrobić po kryjomu i bez mojej zgody — mówił Velladon, szczerząc zęby w niby uśmiechu, ale głosem pełnym wściekłości. — A teraz, gdy to zostało spartaczone, śmiecie prosić mnie o pomoc. To jest wasz problem i najlepiej będzie, jak się nim szybko zajmiecie. Ryter jest mi potrzebny. Jeżeli...

— Cooms — przerwał desperacko Baldy Perk od drzwi. — Quillan Złe Wieści jest tutaj i...

Głowy całej czwórki przy stole odwróciły się jednocześnie. Oczy dwóch z nich rozszerzyły się raptownie. Marras Cooms roześmiał się cicho.

— No, teraz to już wszystkiego można się spodziewać — stwierdził.

— Cooms — powiedział komodore z irytacją. — Wolałbym, żeby nam nie przeszkadzano. Teraz...

— Nic na to nie poradzimy, komodorze — powiedział Quillan, ruszając do przodu. Perk podreptał niechętnie za nim. — Mam dla Movaine'a wiadomość, która nie może czekać.

— Dla Movaine'a? — powtórzył komodor wybałuszając oczy na Quillana. — Movaine'a! Cooms, kto to jest?

— Ma pan przed sobą Quillana Złe Wieści — odpowiedział Cooms — specjalistę od porywania statków, o licznych dodatkowych umiejętnościach. Ale najważniejsze teraz jest to, że nie jest on członkiem Bractwa.

— Co? — Wielka pięść Velladona uderzyła w stół z całej siły. — O co tu chodzi...? Jak on się tu dostał?

— No cóż — odpowiedział ze spokojem Quillan. — Jakąś minutę temu przesączyłem się przez północną ścianę. Mam...

Zamilkł, widząc, że wzbudził jakąś dziwną sensację. Czterej mężczyźni przy stole znieruchomieli, wpatrując się w niego. Baldy Perk jakby nawet wstrzymał oddech. W końcu komodor odkaszlnął, przeczyścił gardło i zabębnił palcami po stole.

— On może mieć dla nas wiadomość — powiedział z namysłem. — Dobrą czy złą, wszystko jedno. Dla nas wszystkich. — Przygryzł koniec wąsa i uśmiechnął się niespodziewanie do Quillana. — W takim razie, siadaj przyjacielu! Pogadajmy. Movaine'a nie ma, bo widzisz, Movaine miał wypadek. Odszedł nagle jakieś pół godziny temu.

— O, to przykre — powiedział Quillan. — Ale takie rzeczy zdarzają się w Bractwie dość często. — Przyciągnął sobie krzesło i usiadł rozglądając się dookoła. — Dobrze wyglądasz dzisiaj, Fluel — zauważył.

Duke Fluel, szczupły i elegancki w srebrzystej marynarce i takich samych obcisłych spodniach, spojrzał na niego zimno i nie odpowiedział.

— No to, przyjacielu — zaczął poufale Velladon. — Co masz za interes do Movaine?

— No cóż, chodzi o jakieś dwadzieścia procent wziątki — poinformował go Quillan. — Nie będziemy się targować o pół miliona kredytów w te czy wewte. Mniej więcej dwadzieścia procent.

Twarze rozbłysły zainteresowaniem.

— A my, to kto? — zapytał komodor po kilku sekundach.

— Kilku obywateli — odpowiedział Quillan — niezbyt uszczęśliwionych odkryciem, że wy również jesteście zainteresowani Lady Pendrake i jej kumplami. Ponieśliśmy znaczne wydatki, mieliśmy sporo kłopotów... No cóż, wiecie, że jej wysokość miała pokazać się na Mezmiali. Tymczasem wygląda na to, że się tam nie pokaże. W porządku, taki interes. Dwadzieścia procent i nie będziemy płakać. W przeciwnym razie, wysadzenie „Gwiazdy” i liniowca nic wam nie da. Ludzie będą wciąż gadać. Może pojawią się też inne komplikacje. Wiecie, jak to idzie. Ani wy nie będziecie z tego zadowoleni, ani Yaco. Prawda?

Ciężka głowa komodora obróciła się w kierunku Coomsa.

— Dobrze znasz tego faceta, Marras?

— Wystarczająco. — Cooms uśmiechnął się sucho.

— Nie blefuje?

— Byłby wariatem, by przyjść tu i blefować. A on wariatem nie jest, a przynajmniej nie takim.

— A ja bym mu zadał kilka pytań — powiedział Fluel. Popatrzył na komodora. — Zapytajmy go o nazwiska tych innych, co wraz z nim biorą w tym udział.

— Hagready i Boltan — odpowiedział Quillan.

Velladon przygryzł drugi koniec wąsa.

— Znam Hagready'ego. Jeśli to on...

— Znam ich obu — powiedział Cooms. — Boltan napada na statki w rejonie Orado. Quillan również tam działa od czasu do czasu.

— Od lat współpracuję z Pappy Boltanem. Można na nim polegać. Nie lubi marnować okazji.

Velladon zmierzył go swoimi wyłupiastymi, niebieskimi oczami.

— Wiesz, że możemy sprawdzić tych dwóch...

— Sprawdzajcie — powiedział Quillan.

— Zrobimy to — skinął głową Velladon. Przez chwilę nic nie mówił, a potem spojrzał na Coomsa. — Z naszej strony nie było przecieku — zaznaczył. — A oni musieli o tym wiedzieć już od kilku tygodni. Ze wszystkich niedorzecznych, spartaczonych...

— Och, niech pan nie będzie taki surowy dla Bractwa, komodorze — przerwał mu Quillan. — Przecieki się zdarzają. Powinien pan to wiedzieć.

— Co masz na myśli? — rzucił Velladon.

— Z tego, co wiemy, Bractwo wyciąga pana z niezłego dołka. Powinien pan być im wdzięczny.

Komodor popatrzył na niego z namysłem, a potem uśmiechnął się.

— Może i powinienem — powiedział. — Jesteś tutaj sam?

— Tak.

Komodor pokiwał głową.

— Jeśli blefujesz, niech Bóg ci dopomoże. Jeśli nie, twoja grupa w to wchodzi. Dwadzieścia procent. Nie ma już czasu na targowanie. Możemy podnieść cenę dla Yaco, by to pokryć. — Wstał, a wraz z nim Ryter. — Marras — mówił dalej komodor — powiedz mu, co się stało. Jeśli jest choć w połowie taki ostry, jak stara się nas przekonać, powinien się nadać do tej roboty. Niech zapracuje na te swoje dwadzieścia procent. Ryter, idziemy...

— Jeszcze jedno, panie komodorze — przerwał mu Quillan. Wyciągnął z kieszeni za lufę pistolet Orki i podał Velladonowi. — Jeden z pańskich ludzi to zgubił. Ten za drzwiami. Gdyby pan mógł? Będzie mu przykro, jeśli go nie dostanie z powrotem.

* * *

Czwarte piętro bloku dyrekcji okazało się, tak jak mówił Heraga, całkiem małe. Niewielki hol wejściowy, na który wychodziły dwa portale, prowadził wprost do dużego pomieszczenia, w którym umieszczono obie komory Pendrake'ów. Jedna z nich była teraz otwarta. Po obu stronach pomieszczenia były wąskie przejścia do mniejszych pokoi.

Baldy Perk pocił się obficie.

— Tu, w tym miejscu — powiedział ściszając głos. — Tu stałem. Movaine był tam, na prawo od komory, a Cooms obok niego. Rubero był zaraz za mną, pilnował tego gnojka, Kinmartena. A Duke — skinął głową w kierunku szeroko otwartych drzwi do holu — stał tam, z tyłu. No dobra, więc ten gnojek uchylił trochę drzwi komory, a wyglądał przy tym, jakby miał zaraz zemdleć. Ten drugi, z brodą... Eltak... stał naprzeciw komory z urządzeniem tłumaczącym rozkazy dla tego stwora...

— A gdzie się podziało to urządzenie? — zapytał Quillan.

— Marras Cooms je zabrał.

— A jak to działa?

Baldy potrząsnął głową.

— Nie wiemy. Tam są przyciski i pokrętła. Naciskasz, a to piszczy; pokręcasz i brzęczy. I tyle.

Quillan pokiwał głową.

— No dobra i co się stało?

— No więc, Movaine kazał temu starszemu facetowi kontynuować pokaz. Tamten się jakoś uśmiechnął i zaczął bawić tym gadżetem. Drzwi komory otworzyły się całkiem i to coś wylało się na zewnątrz. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałem. To było jak wrota od stodoły porośnięte brudnymi kłakami. Zawinęło się i owinęło górnym końcem wokół biednego Movaine'a. Nawet nie zdążył pisnąć.

A potem wszystko stało się naraz. Ten starszy facet śmieje się jak wariat, ten półgłówek Rubero robi mu dziurę w głowie na wylot. Ja strzelam raz do tego czegoś, ale nisko, żeby nie trafić Movaine'a i wszyscy uciekamy. Jestem już w połowie drogi, gdy Cooms mija mnie jak rakieta. Duke i inni tłoczą się już w portalu. Wpadam do holu i słyszę z pokoju przerażający trzask. Oglądam się i... i... — Baldy urwał i przełknął ślinę.

— I co? — zapytał Quillan.

— ...i widzę, tam za komorą, biednego Movaine'a wystającego w połowie ze ściany — dokończył Baldy cichym szeptem.

— W połowie ze ściany?

— Od pasa w górę jest w ścianie. A od pasa w dół zwisa w pokoju. Mówiłem ci. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałem.

— A ten stwór, ten hlat...

— Zniknął. Myślę, że to klaśnięcie, które słyszałem, to było, gdy on uderzył płasko w ścianę, niosąc Movaine'a. Stwór przeszedł, a Movaine nie. Przynajmniej jego dolna połowa.

— Taaak — powiedział Quillan po chwili. — No to Movaine dostał to, o co mu chodziło. Przekonał się osobiście, że hlaty, zgodnie z zapowiedzią, mogą przenikać przez stałą materię i przenosić ze sobą inne obiekty. Jeśli Yaco chce rozpracować, jak one to robią i zbudować urządzenie, które będzie umożliwiało to samo, to nie dają za hlaty zbyt dużo. A co było potem?

— Powiedziałem Marrasowi Coomsowi o Movainie, a on posłał mnie i pół tuzina chłopaków ze śrutówkami, żeby sprawdzić, co można dla niego zrobić. Oczywiście nic już nie można było. — Baldy znów przełknął ślinę. — Wycięliśmy w końcu tę jego część i zabraliśmy na dół.

— A ten stwór nie pokazał się wtedy, jak tu byliście?

— Nie — powiedział Baldy, wzruszając ramionami.

— A ten technik... nie żyje?

— Jasne. Miał w głowie taką dziurę, że by ci ręka przeszła.

— Ktoś powinien przećwiczyć Rubera za ten głupi numer — zauważył Quillan.

— Duke już to zrobił. Pierwsza rzecz, którą zrobił, gdy wróciliśmy na trzecie piętro.

— Czyli ten hlat jest na wolności, a my mamy komorę... i jej operatora, tego Kinmartena. A, nawiasem mówiąc, to gdzie on jest?

— Chciał uciec, gdy wróciliśmy na trzecie piętro i ktoś go ogłuszył. Doktor mówi, że powinien wkrótce oprzytomnieć.

Quillan chrząknął, wyciągnął Miam Devila z kabury i powiedział:

— No dobra, ty zostajesz tutaj. Możesz stąd obserwować pokój, korytarz i hol. Jeśli poczujesz, że podłoga usuwa ci się spod nóg, krzycz. A ja obejrzę tę komorę.

Komora Lady Pendrake była dwa razy większa od standardowej komory hibernacyjnej, ale jeśli pominąć jeden szczegół, jej wskaźniki, instrumenty i urządzenia kontrolne wydawały się działać normalnie. Tą jedyną modyfikacją była znajdująca się po jednej stronie wnęka, długa na prawie sześć stóp i szeroka oraz głęboka na stopę, otwierająca się na zewnątrz albo do środka, ale nigdy równocześnie w obie strony. Quillan już domyślał się do czego to służy. Druga komora była przypuszczalnie tylko zakamuflowanym pojemnikiem na pożywienie -- pięćdziesięciofuntowe płaty morskiej wołowiny, którą żywiły się hlaty. Wnękę zrobiono po to, żeby można było karmić stwora bez pokazywania go, a być może również, żeby nie mógł się wydostać. Zdenerwowanie Kinmartena, jak twierdziła jego żona, wydawało się być zrozumiałe. Każdy operator stazy denerwowałby się, mając takie zadanie.

— Wiadomo już, dlaczego ten stwór nie mógł się wydostać z komory przez ścianę? — zapytał przez ramię Quillan.

— Taa — odpowiedział Baldy Perk. — Kinmarten twierdzi, że to z powodu pola ochronnego komory. To coś może się przedostać przez materię, ale nie przejdzie przez pole.

— A ktoś pomyślał, żeby uruchomić pola siłowe bloku dyrekcji? — dowiadywał się Quillan.

— Taa. Velladon o to zadbał, zanim przyszedł z krzykiem na drugie piętro, żeby się kłócić z Coomsem i Fluelem.

— Czyli to coś nie mogło się wyślizgnąć z budynku, nie pokazując przy tym na dole, przy śluzie wejściowej.

— Taa — mruknął Baldy. — Czy ja wiem? A to dobrze?

Quillan popatrzył na niego.

— No, przecież chcemy go mieć z powrotem.

— A po co? Liniowiec przywiezie jeszcze pięćdziesiąt.

— Ale jeszcze ich nie mamy. No i jeśli ktoś potrafi spartolić taki drobiazg...

— Ooo! — jęknął cicho Baldy, po czym rozległ się huk jego śrutówki.

Quillan odwrócił się, wyciągając miotacz. Włosy zjeżyły mu się na głowie.

— Co się stało?

— Przysięgam — powiedział pobladły Baldy. — Widziałem coś poruszającego się w tamtym korytarzu.

Quillan spojrzał, ale nic nie zobaczył. Powoli schował broń.

— Baldy — powiedział. — Jeśli znów wyda ci się, że coś widzisz, to po prostu powiedz. To rozkaz! Jeśli to się tu pojawi, możemy szybko się wynieść z tego piętra. Ale nie strzelajmy bez potrzeby. Wcale nie chcemy zabić tego stwora. Rozumiesz?

— Taa — powiedział Baldy. — Wiesz co, Złe Wieści, mam pomysł. — Kiwnął głową w kierunku drugiej komory. — Zostawmy tę z mięsem otwartą.

— Po co?

— Jeśli jest głodny — wyjaśnił prosto Baldy — to zamiast rzucić się na mnie, będzie się wolał owinąć wokół kawałka morskiej wołowiny.

Quillan poklepał go po plecach, dodając odwagi.

— Baldy — powiedział — na swój sposób jesteś pomysłowy. Ale nie zostawimy tego pudła z mięsem otwartego. Gdy Kinmarten się ocknie, będzie musiał mi pokazać, jak umieścić w komorze przynętę z morskiej wołowiny, tak żeby się zamknęła, gdy hlat wejdzie do środka. A jeśli w międzyczasie ten stwór trochę zgłodnieje, to nic się nie stanie.

— Ale ja nie o tym myślałem — powiedział Baldy.

— Baldy, popatrz na to w ten sposób — powiedział Quillan. — W bloku dyrekcji musi być teraz około stu pięćdziesięciu ludzi, więc nawet jeśli ten stwór wciąż będzie się napychał, twoje szanse są całkiem przyzwoite.

Baldy wzruszył ramionami.

* * *

Pomijając ciemny siniak wysoko na czole, Brock Kinmarten nie wykazywał żadnych bezpośrednich skutków swojego ogłuszenia. Niemniej, na jego twarzy widać było napięcie, a głos mu trochę drżał. Było oczywiste, że młody operator stazy nigdy nie był w bardziej stresującej sytuacji niż teraz. Dzielnie się przy tym starał ukrywać to, że jest wystraszony i jednocześnie udowadniać, że współpracuje ze swoimi porywaczami najlepiej jak może.

Przytomność odzyskał zanim Quillan i Perk wrócili na trzecie piętro. Quillan zasugerował, żeby przyprowadzić go do kwatery Marrasa Coomsa i przepytać. Szef Bractwa zgodził się. Przede wszystkim był zainteresowany tym, jak działa urządzenie do wydawania hlatom poleceń.

Kinmarten potrząsnął głową. Nic nie wiedział na temat tego instrumentu, poza tym że nazywano je translator. Zastrzelenie Eltaka było bardzo nieszczęśliwym wypadkiem, gdyż tylko Eltak mógł im powiedzieć to, czego potrzebowali. I jeśli to, co mówił Kinmartenowi było prawdą, to brał bezpośredni udział w konstruowaniu tego urządzenia.

— Czy on był naukowcem z Federacji? — zapytał Cooms, bawiąc się od niechcenia tajemniczym cylindrycznym gadżetem.

— Nie, proszę pana — odparł młody człowiek. — Ale jeśli mu wierzyć, to właśnie on odkrył Hlaty. A przynajmniej był pierwszym człowiekiem, którego te stwory od razu nie zabiły.

Cooms popatrzył w zamyśleniu na Quillana.

— A gdzie to było? —zapytał.

Kinmarten znów potrząsnął głową.

— Tego mi nie powiedział. I wcale nie chcę tego wiedzieć. Miałem jedynie dostarczyć tę przesyłkę do miejsca przeznaczenia. No bo w końcu... to cóż, jestem jedynie operatorem komór hibernacyjnych przeznaczonych dla ludzi, a nie dla potworów. — Popatrzył na nich, to na jednego, to na drugiego z przesłuchujących, uśmiechnął się niepewnie, po czym natychmiast spoważniał.

— Czyli nie masz w ogóle pojęcia skąd oni to wzięli? — zapytał Cooms obojętnym tonem.

— No, tak — potwierdził pośpiesznie Kinmarten. — Eltak bardzo dużo opowiadał o hlatach i właściwie, jeśli nie liczyć położenia, opisał mi tę planetę dość szczegółowo. Przede wszystkim jest to oczywiście świat nieskolonizowany, na pewno typu ziemskiego lub prawie ziemskiego, bo Eltak przeżył tam piętnaście lat, mając minimum wyposażenia. Miejsce, w którym żyją hlaty, jest ograniczone do jednej dużej wyspy. Eltak odkrył je przez przypadek i...

— A co on tam robił?

— No więc, proszę pana, on tam przyleciał z Hyles-Fryzji. Był krym... brał udział w jakimś pirackim przedsięwzięciu, a kiedy władze zaczęły go poszukiwać, zdecydował, że lepiej będzie zniknąć z Piasty. Podczas lądowania na tej planecie rozbił swój statek i nie mógł jej opuścić. Gdy odkrył hlaty i zorientował się w ich szczególnych zdolnościach, zaczął je obserwować z daleka. Odkrył, że one się w jakiś sposób porozumiewają, a potem nauczył się to naśladować. Dzięki temu nie robiły mu krzywdy. Powiedział, że po jakimś czasie zaczął je wykorzystywać jako psy myśliwskie. Te stwory umiały współpracować ze sobą i atakowały grupą, jeśli zdarzyło się jakieś zwierzę, zbyt duże dla jednego...

Przez minutę czy dwie Kinmarten opowiadał im o hlatach.

Hlaty – sama nazwa, pochodząca z jednego z hyles-fryzyjskich dialektów, tłumaczy się jako „skalny lew” i odnosi do mięsożernych zwierząt wykazujących jedynie pobieżne podobieństwo do stworzeń, na które natknął się Eltak – zasiedlają brzegi mórz, gdzie zakopane w piasku, pod kamieniami i różnymi szczątkami, czyhają na zwierzęta stanowiące ich pożywienie, wciągając je w głąb, by skonsumować w spokoju.

— Słyszałeś, co się stało z człowiekiem zaatakowanym na czwartym piętrze? — przerwał mu Quillan.

— Tak, proszę pana.

— Dlaczego ten stwór pozostawił go w połowie na zewnątrz ściany?

Zdaniem Kinmartena stwór po prostu poruszał się zbyt szybko. Sam mógł przeniknąć przez stałą materię nie zatrzymując się, ale potrzebował trochę czasu, by zmienić w ten sam sposób strukturę obiektu, który niósł ze sobą. Nie dłużej jednak, jak uważał Eltak, niż dwie trzy sekundy i bardziej to zależało od natury tego obiektu niż od jego wielkości.

— Może w ten sposób zmieniać strukturę wszystkich obiektów? — zapytał Quillan.

Kinmarten zawahał się.

— Nie wiem, proszę pana. Pewnie są jakieś ograniczenia. Eltak mówił, że ten okaz, którego eskortujemy, był przez ostatni rok poddawany intensywnym eksperymentom i że wyniki były bardzo obiecujące.

— Przypuśćmy, że to niesie żywego człowieka przez ścianę. Czy ten człowiek przejdzie żywy na drugą stronę, zakładając, że hlat nie zabije go z rozmysłem.

— Tak, proszę pana. Sam proces nie powinien mu zaszkodzić.

Quillan popatrzył na Coomsa.

— Wiesz co? — powiedział. — Chyba zbyt tanio chcemy spuścić to Yaco!

Cooms uniósł brwi ostrzegawczo.

— Nasz przyjaciel wkrótce i tak dowie się o Yaco. Słuchaj Kinmarten, czemu Eltak kazał stworowi zaatakować?

— Nie wiem, proszę pana — odpowiedział Kinmarten. — Eltak był dość agresywny, ale w tym wypadku, wydaje mi się, że chciał po prostu wziąć zakładnika.

— Jak on się wydostał z tej wyspy razem z hlatem?

— Statek badawczy Ligi Uniwersyteckiej badał planetę. Eltak skontaktował się z nimi i otrzymał gwarancję pełnej amnestii oraz obietnicę dużej zapłaty za to, co wie na temat hlatów. Zabrali go stamtąd wraz z jednym okazem do celów eksperymentalnych.

— A hlaty na „Camelocie”?

— Eltak mówił, że zostały niedawno schwytane na wyspie.

Cooms przebiegł palcami po cylindrze, wytwarzając serię szybkich pisków i gwizdów.

— Yaco nie będzie zadowolone — zauważył. — Woleliby mieć monopol na to draństwo.

Quillan potrząsnął głową.

— Niekoniecznie, ich naukowcom nie będą wiązać rąk żadne przepisy, tak jak tym z Ligi. Zanim sprawa zostanie nagłośniona, o ile Federacja w ogóle będzie chciała ją nagłośnić, Yaco będzie już pięć lat do przodu przed innymi. Nic więcej im nie potrzeba. — Popatrzył na Kinmartena. — Nic więcej ci nie przychodzi do głowy, co mógłbyś nam powiedzieć? — zapytał uprzejmie.

Na czole Kinmartena pojawiła się cienka strużka potu.

— Nie, proszę pana — odpowiedział. — Powiedziałem wam wszystko, co wiem. Ja...

— Może dać mu dopalacz — powiedział Cooms nieobecnym tonem.

— Nie — zaoponował Quillan. — Chcę mieć go przytomnego, żeby mi pomógł założyć przynętę w komorze. Czy Velladon wykazał jakąś chęć wzięcia udziału w tym polowaniu?

— Zapytaj Fluela — powiedział Cooms, pokazując głową. — Posłałem go na dół, by spróbował naprawić nasze stosunki z komodorem. Właśnie wrócił.

Quillan obejrzał się. Duke rozpierał się w drzwiach.

— Velladon wciąż się na nas wścieka — oznajmił z uśmiechem. — Ale pogada z Quillanem. Macie tu Kinmartena... a powiedział wam, że jego żona też jest na „Gwieździe”?

Brock Kinmarten zrobił się całkowicie blady. Cooms popatrzył na niego.

— Nie — odpowiedział. — Musiało mu całkiem wylecieć z pamięci.

— Taa — przytaknął Fluel. — No cóż, ona jest tutaj. A Ryter mówi, że złapali ją jakieś pół godziny temu. Gdy ją przyprowadzą, wtedy naprawdę sprawdzimy jaki szczery jest z nami Kinmarten.

— Panowie, moja żona nie wie absolutnie nic — powiedział Kinmarten trzęsącym się głosem. — Przysięgam! Ona...

Quillan wstał.

— No dobra — powiedział. — Pójdę i zobaczę, czy da się poprawić humor Velladona. Zatrzymasz sobie ten translator, Cooms?

Cooms uśmiechnął się.

— Jasne!

— Marras doszedł do wniosku — wyjaśnił kategorycznym tonem Duke — że jeśli ten stwór wpadnie tutaj, a on zapiszczy na niego kilka razy, to tamten nie zrobi mu krzywdy.

— To możliwe — powiedział Cooms niewzruszenie. — W każdym bądź razie, mam zamiar to zatrzymać.

— Zatrzymaj, ale na twoim miejscu nie bawiłbym się za dużo tymi przyciskami — stwierdził Quillan.

— A dlaczego?

— Bo możesz mieć szczęście i wystukać coś w rodzaju: „zapraszam na przekąskę”, w języku hlatów.

III

Na pierwszym piętrze widać było znacznie więcej ludzi niż na trzecim i wykazywano mniejsze oznaki nerwowości. Pracownikom „Gwiazdy” powiedziano, że hlat uciekł ze swojej komory, ale nikt nie traktował tego zbyt poważnie. Quillana uhonorowano kilkoma niepokojąco drapieżnymi uśmiechami, po czym zaprowadzono do komodora. Ryter, szef ochrony, dołączył do nich kilka minut później. Było oczywiste, że na wezwanie Velladona.

— Ryter wykonał kilka rozmów przez transmiter — powiedział Velladon. — Podobno Pappy Boltan wycofał swój oddział z rejonu Orado jakiś miesiąc temu. Gdzie przebywa obecnie, nie wiadomo. Hagready wybył na jakąś tajemniczą robotę mniej więcej w tym samym czasie.

— Taa! — Quillan uśmiechnął się. — Więc wybył.

— Dowiedzieliśmy się też paru rzeczy o tobie — wtrącił Ryter. Uśmiechnął się nieznacznie. — Miałeś pracowite i, zdaje się, zyskowne zajęcie.

— Nie narzekam — przyznał Quillan. — Ale w interesach zawsze można coś więcej.

Komodor uśmiechnął się drapieżnie.

— No dobrze — mruknął. — Jesteś czysty. To, co się dowiedzieliśmy, raczej się nam spodobało. Nie, Ryter?

Ryter przytaknął.

— Ale co do tego Bractwa z Beldon... — Komodor potrząsnął mocno głową.

Quillan milczał przez chwilę.

— Może to wynik rozprzężenia — powiedział. — Nie wiem. Ale jest też inna możliwość. Bractwo, wie pan, to jest dość ostra grupa.

— Słyszałem! — Velladon przez chwilę dziko przygryzał wąs. — To co to za możliwość? — zapytał w końcu.

Quillan pochylił się w fotelu.

— To jak na razie tylko domysł. Ale wydaje mi się, że interes z tymi komorami na górze, może się wiązać z dodatkowym ryzykiem, o którym nikt nie wspominał do tej pory.

Spojrzeli na niego z zainteresowaniem.

— A możesz jaśniej? — zapytał Ryter.

— Cooms mi powiedział, że Nome Lancion kazał Movaine'owi sprawdzić po cichu Lady Pendrake. Chce wiedzieć, czy te stworzenia rzeczywiście potrafią to, o czym się mówi. Myślę, że Cooms mówił prawdę. Nome staje się bardzo podejrzliwy, gdy chodzi o naprawdę duży interes. Jeśli nie będzie pewien możliwości hlatów, nie weźmie udziału w czymś takim, jak wysadzenie „Gwiazdy” i liniowca.

Komodor skrzywił się.

— Taak — powiedział w zamyśleniu. — On wie, że nie możemy się wycofać...

— No więc tak, w Bractwie jest wielu ambitnych facetów. Po Lancionie, najważniejszy był Movaine. Po nim Cooms, a następnie Fluel. Podejrzewam, że ten translator do kontroli hlatów, którego Cooms nie wypuszcza z ręki, nie jest wcale tak całkiem trudny do rozgryzienia, jak mówią. Moim zdaniem Cooms wszedł w układ z Eltakiem. Eltak użył przyrządu i hlat zabił Movaine'a. Rubero zaraz potem zabił Eltaka, a sam kilka minut później został zabity przez Fluela, oficjalnie za to, że stracił panowanie nad sobą i zabił jedynego człowieka, który wiedział jak kontrolować hlata.

Ryter chrząknął, oczyszczając gardło.

— Fluel był osobistym cynglem Movaine'a — zauważył.

— Ano był — powiedział Quillan. — Chciałbyś, żeby był twoim?

Ryter uśmiechnął się i potrząsnął głową.

— Dzięki, ale nie! — powiedział.

Quillan spojrzał na Velladona.

— Dobre ma pan teraz pokrycie przeciw Bractwu? — zapytał.

— No cóż, dość szczelne — odpowiedział komodor. — Przewyższamy ich liczbą. Ale po przybyciu liniowca wyrówna się. Myślę jednak, że Lancion niczego nie zacznie. Siły są zbyt wyrównane. A kiedy już pozbędziemy się „Gwiazdy”, nie spotkamy się nigdy więcej. Każdy z nas ma osobną umowę z Yaco. Bractwo ma hlaty, a my, opiekujących się nimi, przeszkolonych techników Federacji, którzy... którzy...

— Którzy mają dostarczyć Yaco informacji, jak kontrolować te stwory — dokończył Ryter. Twarz szefa ochrony pozbawiona była wszelkiego wyrazu.

— O cholera! — powiedział cicho komodor.

— No cóż, to jest tylko przypuszczenie — podkreślił Quillan. — Musimy jednak upewnić się, czy ktoś tu czegoś nie kombinuje. Niemniej, jeśli można kontrolować hlaty przy pomocy tego urządzenia, to Bractwo ma obecnie przewagę, o której nikogo nie powiadomiło. Wszystko, co Yaco potrzebuje, mogą zaoferować w jednym pakiecie. Oczywiście Yaco wciąż może chcieć zapłacić za techników, bo inaczej pan i Ryter możecie im sprawić podobne kłopoty, co moi przyjaciele.

Krew powoli odpływała z twarzy Velladona.

— Jest różnica — powiedział. — Jeśli sprawimy Yaco jakieś kłopoty, powiadomią naszych obecnych pracodawców, że Ryter i ja wciąż żyjemy.

— Mooleyów?

— Tak.

— No, to jest problem — przyznał Quillan, pocierając w zamyśleniu brodę. — W takim razie, zróbmy tak — zaproponował. — Moja grupa nie ma tego typu problemów, ale jeśli wszystko zadziała i będziemy mogli zaoferować Yaco coś więcej niż tylko przykrości, to oczywiście bardziej nam to odpowiada.

— To zrozumiałe — pokiwał głową Velladon. — W tych okolicznościach nasza współpraca wydaje się być wskazana, co nie?

— O tym właśnie mówię.

— Czyli dogadaliśmy się — powiedział Velladon. — Masz jakieś bezpośrednie sugestie?

Quillan spojrzał na zegarek.

— Kilka. Nie chcielibyśmy popełnić tutaj jakiegoś błędu. Mamy wciąż pięć godzin do przylotu „Camelota” i do tego czasu pan ma przewagę ognia. Na razie nie chciałbym nikogo o nic oskarżać, niemniej może pan wspomnieć Coomsowi, że chciałby pożyczyć ten przyrząd, by mógł go zbadać jeden z pańskich specjalistów. Jego reakcja może nam coś wyjaśnić. Jeśli odmówi, nie powinniśmy naciskać na razie zbyt mocno. Trudno przewidzieć z góry, czyje żądania okażą się lepiej uzasadnione, pana czy Bractwa.

No i mamy jeszcze Kinmartena, operatora zatrudnionego do komór. Rozmawiałem z nim, ale w obecności Coomsa i Fluela. Mogli go poinstruować, co ma mówić. Cooms wspomniał o nafaszerowaniu go drugami, co mogło być wygodnym sposobem na zamknięcie mu ust w przypadku, gdy wie więcej, niż powiedział. On jest jednym z tych techników, których ma pan zaoferować Yaco. Myślę, że może pan zażądać, aby go przekazano natychmiast do pana. Tu również będzie ciekawe, jak zareaguje Cooms.

— Dobry pomysł! — Velladon energicznie pokiwał głową.

— A i jeszcze to. Fluel wspominał, że szukaliście żony Kinmartena, która była drugim operatorem w transporcie Pendrake. Znaleźliście ją?

— Ani śladu, jak na razie — odpowiedział Ryter.

— No, to również ciekawe, co?

— W tych okolicznościach, to może nie być nic dziwnego — powiedział komodor. Jego twarz znów nabierała rumieńców i zaczynał okazywać złość. — Jeśli oni...

— No cóż — powiedział uspokajająco Quillan — właściwie, to nie wiemy. Wydaje mi się jedynie, że niektóre rzeczy do siebie pasują. A kolejna sprawa, to musimy coś zrobić, żeby jak najszybciej złapać tego hlata.

Velladon odchrząknął i podłubał kciukiem w zębach.

— Jasne, najlepiej byłoby mieć go z powrotem w komorze. Ale nie przejmowałbym się nim. Ostatecznie to tylko zwierzę. Nawet ten lekki sprzęt, który noszą ci durnowaci bracia z Beldon, powinien sobie z nim poradzić. Ty, jak widzę, nosisz męską broń. Ja też. Jak ten stwór się tutaj pokaże, rozwalimy go i koniec. Na „Camelocie” jest ich jeszcze pięćdziesiąt.

— Ma pan rację — przytaknął Quillan. — Niemniej, może się okazać, że jest on obecnie kontrolowany przez Bractwo. A w takiej sytuacji nie uważałbym go wyłącznie za zwierzę. Może spowodować bardzo duże przykrości.

Komodor zastanawiał się przez chwilę, a potem skinął głową.

— Pewnie masz rację. A co proponujesz zrobić?

— Przynęta w komorze na czwartym piętrze może zadziałać. Poza tym powinniście mieć detektory życia na wyposażeniu.

— Tak, mamy kilkadziesiąt sztuk — potwierdził Ryter. — Ale nie tutaj, tylko w bloku ochrony.

Komodor wstał.

— Zostań tu z Ryterem — powiedział do Quillana. — Chcę z wami omówić jeszcze parę spraw. Każę przynieść tu te detektory... są w drugim przejściu na dole, tak Ryter...? A drugi pomysł, Ryter, to trzeba ściągnąć z podprzestrzeni tego człowieka w opancerzonym skafandrze i posłać na czwarte piętro. — Uśmiechnął się do Quillana. — Ten chłopak jest obwieszony granatami i ma wbudowane rozpylacze. Jeśli Cooms myśli o jakichś kaskaderskich wyczynach, to się dwa razy zastanowi.

* * *

Komodor poszedł szybko wąskim przejściem, jego wielki pistolet obijał mu się o udo przy każdym kroku. Dwóch strażników stojących przy drzwiach biura na pierwszym piętrze wyprężyło się na baczność i zgrabnie zasalutowało. Komodor chrząknął i wszedł, nie oddając honorów, po czym ruszył wprost do terminalu ComWebu w drugim końcu pokoju. Wiszący obok na ścianie długi, czarny kilim wyglądał na mocno zakurzony.

Velladon odpiął pas z bronią i położył na biurku, po czym usiadł i włączył ComWeb.

Czarny kilim za nim poruszył się bezszelestnie i uniósł do góry.

* * *

— Miałeś rację — powiedział Ryter siedem czy osiem minut później. — Jest dokładnie tak, jak mówiłeś!

Quillan skinął głową i wskazał pistolet komodora leżący na biurku. Rozejrzał się po pustym pomieszczeniu, a potem spojrzał w kierunku drzwi, gdzie zgromadziła się, obserwując, niewielka grupa pracowników ochrony.

— Trzech mężczyzn zniknęło i nikt nic nie słyszał — powiedział. Wskazał świecący panel ComWebu. — Miał wystarczająco dużo czasu, żeby włączyć, ale nie zdążył się połączyć. Mogą tu być jakieś zakamuflowane portale?

— Nie — odpowiedział Ryter. — Znam położenie wszystkich portali w bloku dyrekcji. Żadna przewaga nie pozwoliłaby schwytać Velladona i dwóch strażników bez walki. Coś byśmy usłyszeli. To musiało być jakoś inaczej.

— Pozostaje więc tylko jedna możliwość — powiedział Quillan. Skinął głową w kierunku drzwi. — Czy ci ludzie będą trzymać gęby na kłódkę?

— Jeśli im każę.

— To zrób to. Dwaj strażnicy zniknęli. To musi być robota hlata. Ten stwór jest śmiertelnie niebezpieczny. To wystarczy, żeby wszyscy się teraz mocno pilnowali. Ale nie rozgłaszajmy, że Velladon również zniknął. Jest obecnie na terenie „Gwiazdy”, gdzie ma coś do załatwienia.

— A co nam to daje? — zapytał Ryter oblizując wargi.

— Jeśli Bractwo jest za to odpowiedzialne...

— Nie dałbym grosza za to, że to jest przypadek — powiedział Ryter.

— Ja też. Ale hlat to zwierzę; nie może im powiedzieć, że wykonał zadanie. Jeśli się nie zorientują, że ich podejrzewamy, to da nam to trochę przewagi. Na razie róbmy to, co zostało zaplanowane i, przede wszystkim, pozbądźmy się hlata w taki czy inny sposób. Ten stwór jest trzy razy bardziej niebezpieczny niż cokolwiek innego. Nie licząc, oczywiście, Bractwa. Weźcie jak najszybciej te detektory życia i postawcie na czwartym piętrze tego strażnika w opancerzonym skafandrze.

— W porządku — zgodził się Ryter po krótkim wahaniu.

— I jeszcze jedno — powiedział Quillan. — Cooms może ciągnąć to od góry na dół. Jeśli zdoła wyeliminować ciebie i kilku waszych kluczowych ludzi, to zdemoralizuje ten zespół tak, że wasza przewaga ognia nie będzie się liczyła, zwłaszcza z hlatem po ich stronie. Najlepiej więc, gdybyś kilku dobrych chłopaków miał cały czas przy sobie.

Ryter uśmiechnął się nieznacznie.

— Nie martw się. Na pewno tak zrobię. A co z tobą?

— Na mnie to oni chyba na razie nie zwracają zbyt dużej uwagi. Moja grupa jest na zewnątrz „Gwiazdy”. Poza tym, gdyby teraz zaczęli za mną chodzić twoi ochroniarze, dla Bractwa mogłoby się to wydawać dziwnie.

— Jak uważasz. — Ryter wzruszył ramionami. — Ostatecznie to będzie twój pogrzeb.

* * *

— Nie było nic na tyle istotnego, żeby można było akurat się przyczepić — powiedział Quillan do Marrasa Coomsa. — Mam jedynie silne wrażenie, że komodor i Ryter coś chowają w rękawie. Jak na mój gust, to Velladon wygląda na zbyt zadowolonego.

Szef Bractwa w zamyśleniu przygryzł dolną wargę. Wydawał się zamyślony, ale niezbyt zaniepokojony. Cooms mógł się bardzo obawiać zbiegłego hlata, ale gdyby działania innych ludzi mogły go tak łatwo przestraszyć, to nie doszedłby do obecnej pozycji w organizacji Nome'a Lanciona.

— Ostrzegałem Movaine'a, że jak Velladon się dowie, że sprawdzamy hlata, to mu się to nie spodoba.

— I nie spodobało mu się — powiedział Quillan. — Uważa, że to była próba złamania umowy.

— Ma rację — przyznał Cooms, uśmiechając się.

— W porządku. Pytanie jest tylko, co on może w tej sytuacji zrobić? Ma nad wami dwukrotną przewagę w sile ognia, ale jeśli spróbuje zaatakować was przed przylotem Lanciona, może stracić tylu ludzi, że to zagrozi całej jego operacji.

— Jest jeszcze jedna nieprzyjemna możliwość, z której nie zdawałem sobie sprawy do tej pory — powiedział Cooms po chwili milczenia. — Velladon może w rzeczywistości mieć nawet czterokrotną przewagę ognia. Mógłby więc sobie pozwolić na stratę całkiem sporej ilości ludzi. Co zresztą by mu odpowiadało.

— Czterokrotną? W jaki sposób? — Quillan zmarszczył brwi.

— Powiedział nam, że nie chce wciągać do tego interesu z hlatami więcej niż połowę ludzi z sił bezpieczeństwa „Siódmej Gwiazdy”. Tę drugą połowę miał dziś rano wypchnąć bez skafandrów w próżnię przez jedną ze śluz w sekcji podprzestrzennej. Nie mieliśmy żadnego powodu, by w to nie wierzyć. Velladon chciał oczywiście liczbę ludzi do podziału ograniczyć jedynie do tych niezbędnych. No, ale jeśli wpadł na pomysł, żeby wyeliminować nas, to tamci mogą być wciąż żywi i uzbrojeni.

Quillan chrząknął.

— Jasne. To może wyjaśnić coś, co mnie zdziwiło.

— Tak, co takiego? — zapytał Cooms.

— Gdy odkryli, że dwaj strażnicy zniknęli bez śladu i doszli do wniosku, że na ich piętrze musi grasować hlat, chciałem jeszcze raz porozmawiać z komodorem, ale Ryter powiedział mi, że Velladona nie ma już w bloku dyrekcji, gdyż poszedł coś załatwić. Zastanawiałem się, co może być akurat teraz takiego ważnego, żeby Velladon musiał wyjść, ale...

— Jasne, bracie, rozumiem! — powiedział Cooms, poważniejąc. — To wszystko mi nie wygląda za dobrze. Ale przynajmniej nie mogą wprowadzić tu posiłków bez naszej wiedzy. Wejście na dole jest pilnowane również przez naszych ludzi.

Quillan spojrzał na niego, a potem skinął w kierunku ściany z tyłu.

— A portale. Ile ich jest na tym piętrze?

— Trzy albo cztery. A co? Przecież są odłączone. Zaślepione. Człowieku, Fluel je wszystkie sprawdził, gdy się tu przenosiliśmy.

— Na pewno nie można ich uruchomić? — zdziwił się Quillan. Wstał i podszedł do portalu. Przyglądał się przez chwilę panelowi, po czym nacisnął tu i tam i zdjął pokrywę. — Podejdź, bracie. Zakładam, że ten portal został odłączony od sieci. Pokażę ci, jak szybko coś takiego da się z powrotem uruchomić!

Wyjął z kieszeni etui z narzędziami i otworzył. Minutę później ciemny napis WOLNY, umieszczony nad portalem, błysnął dwa razy i zaświecił stabilnym białym światłem.

— Portal gotowy do użytku — oznajmił Quillan. — Teraz go wyłączę, ale wiesz już, jak można to zrobić.

Cooms oblizał wargi.

— A mógł ktoś przejść na nasze piętro z „Gwiazdy”, przez portal zablokowany z tej strony?

— Przy odpowiednim ustawieniu mechanizmu, każdy portal może być otwarty z tamtej strony w dowolnej chwili. Duke się zna na tych technicznych sprawach? To każ mu to sprawdzić. Powinien zresztą sam wpaść na coś takiego. Tak czy owak, Velladon może tu wprowadzić tylu ludzi, ilu tylko zechce i nie musi korzystać z głównego wejścia. Chociaż nic nie wskazuje, żeby to robił — dodał po namyśle.

Marras Cooms wzruszył ramionami z irytacją.

— To nic nie oznacza! Pięćdziesięciu ludzi mógł bez trudności ukryć na dolnych piętrach.

— Też racja. Niemniej, jeśli komodor ma zamiar zagrać ostro, to coś powinieneś wcześniej zauważyć.

— Na przykład co?

— No, jest Kinmarten i to urządzenia do wydawania rozkazów hlatom. Velladon może się obawiać o ich całość podczas strzelaniny, więc będzie chciał zabrać Kinmartena i gadżet do siebie.

Cooms przyglądał mu się przez kilka sekund.

— Właśnie, gdy wróciłeś, Ryter przysłał sześciu ludzi po Kinmartena. Pozwoliłem im go zabrać, bo to Velladon ma dostarczyć techników do Yaco. Chcieli też zabrać translator.

Quillan chrząknął.

— I dałeś?

— Nie.

— No tak — powiedział Quillan po chwili zastanowienia. — Ale to niekoniecznie oznacza, że mamy problem z grupą „Gwiazdy”. Tak czy owak, musimy być przygotowani na wszystko. — Wstał. — Wrócę na dół i zajmę się organizowaniem tego polowania na hlata. Velladon oczywiście też chętnie zobaczy go w klatce, więc nie będzie przeszkadzał. Jak coś zauważę, to dam ci znać.

* * *

— Nigdy czegoś takiego nie widziałem — mówił Orka, nieświadomie powtarzając słowa Baldy'ego Perka. Krępy killer komodora miał twarz barwy popiołu. Ludzie z ochrony „Gwiazdy” stali dookoła z równie ponurymi minami. Większość z nich patrzyła w dół, na dolną połowę pustego skafandra oddzieloną lekko skośnym cięciem od górnej połowy.

— Podsumujmy — powiedział Ryter trochę drżącym głosem. — Mówicie, że ta połowa skafandra leżała pod ścianą, tak jak teraz?

— Niezupełnie — powiedział Quillan. — Gdy przyszliśmy na czwarte piętro, skafander przylegał do ściany, jak teraz, ale osiem stóp nad podłogą. To było w tym dużym pomieszczeniu, gdzie znajdują się komory. Gdy Kinmarten, Orka i ja oderwaliśmy go w końcu od ściany, spodziewałem się, szczerze mówiąc, że w środku znajdziemy również połowę strażnika. Ale ten zniknął.

Ryter chrząknął, oczyszczając gardło.

— Jasne — powiedział. — Stworzenie przeciągnęło górną połowę skafandra przez ścianę, tak jak ono to robi, potem przestało przekształcać metal i tylko pociągnęło dalej faceta wraz górną połową.

Quillan skinął głową.

— Na to wygląda — powiedział.

— Ale on miał dwa granaty — wybuchnął Orka. — Miał rozpylacze! Jak ten stwór mógł go porwać w taki sposób?

— Słuchaj bracie — powiedział Quillan. — Granaty nic ci nie pomogą, jeśli nie zauważysz, co masz za plecami.

Orka spiorunował go wzrokiem, nic nie mówiąc.

— No dobrze — powiedział Ryter. — Straciliśmy następnego człowieka. Nie możemy stracić więcej. Nie będziemy wystawiać straży na czwartym piętrze. A teraz zbierzmy wszystkich, którzy nie pełnią konkretnej służby przy głównym wejściu i podzielmy na grupy wyposażone w detektory życia. W każdej grupie pięciu ludzi, jeden obsługuje detektor, a pozostali czterej go kryją z bronią gotową do strzału. Jeśli ten stwór pojawi się na tym piętrze, musimy go natychmiast zauważyć. Orka, ty zostajesz tutaj. I nie chowaj broni!

Mężczyźni w pośpiechu opuścili pomieszczenie. Ryter odwrócił się do Quillana.

— Zrobiłeś tę pułapkę?

Quillan skinął głową.

— Tak. Kinmarten wymyślił, jak założyć przynętę. Gdy hlat wejdzie i ruszy tę morską wołowinę, pułapka się zamknie. Oczywiście, jeśli jego polowanie było w celu zdobycia żywności, może nie być zainteresowany wołowiną.

— Nie wiemy, czy polował dla zdobycia żywności — powiedział Ryter.

— Udało ci się wydostać to urządzenie od Coomsa?

— Nie. — Ryter potrząsnął głową. — Odmówił przekazania.

— Może się teraz zacząć czegoś domyślać — powiedział Quillan.

— Jak to ma dłużej potrwać, to wolę odkryć karty — powiedział Ryter. — Jeszcze kilka takich numerów z tym hlatem i cała operacja może się rozlecieć. Ludzie nie przywykli do tego rodzaju akcji. Są wstrząśnięci. Jeśli mamy się w dodatku przejmować Bractwem, to wolę to zrobić, póki jeszcze mam zorganizowaną grupę. A nawiasem mówiąc, gdzie zostawiłeś Kinmartena?

— W tym małym pokoju, z dwoma strażnikami — odpowiedział Quillan.

— Dobrze. Nie powinno mu się tam nic stać. Nie możemy zmarnować... — urwał, prostując się gwałtownie. — Co to było?

Gdzieś na piętrze rozległ się pojedynczy głuchy trzask. A potem krzyk i przekleństwa.

— W głównym holu — powiedział Quillan. — Szybko!

Gdy tam dotarli, główny hol był pełen krzyczących w podnieceniu ludzi z ochrony „Gwiazdy”. Wszyscy wymachiwali bronią, a niektórzy wykazywali tendencję do ustawiania się plecami do siebie z twarzami w kierunku przeciwległych ścian.

Głos Rytera podniósł się do krzyku, który momentalnie uciszył hałas.

— Co się tutaj dzieje?

Ludzie odwrócili się i zaczęli coś pokazywać palcami, znów mówiąc wszyscy na raz.

— ...zobaczyłem, jak opuszcza się z sufitu! — usłyszeli głośno i wyraźnie, jak mówi ktoś w pobliżu.

Stojąca dalej w holu grupa rozstąpiła się na boki, ukazując coś, wokół czego się zebrali i co wyglądało jak pusta skorupa gigantycznego czarnego żuka.

Odnalazła się brakująca górna połowa opancerzonego skafandra. Była pusta.

Quillan cofnął się o krok, odwrócił i poszedł z powrotem korytarzem, którym przyszli, wyciągając Miam Devila z kabury. Tumult za nim nie ustawał, Ryter krzyczał coś o włączeniu detektorów życia. Quillan wszedł w pierwszy poprzeczny korytarz, a potem w następny, trzymając broń lekko uniesioną przed sobą. Za kolejnym zakrętem zobaczył strażnika przed portalem łączącym piętra. Broń tamtego była wymierzona w niego.

— Co się stało? — zapytał strażnik drżącym głosem.

— Ten stwór dostał następnego! — powiedział Quillan, potrząsając głową.

— O cholera! — Strażnik wciągnął mocno powietrze i opuścił nieco swój pistolet. Quillan swój trochę podniósł. Miam Devil brzęknął cicho, a strażnik westchnął i upadł. Quillan przeszedł obok niego i zatrzymał się przy drugich drzwiach za portalem. Zapukał.

— Otwórz! To ja, Quillan.

Drzwi uchyliły się i jeden ze strażników pilnujących Kinmartena spojrzał pytającym wzrokiem. Quillan strzelił mu w głowę, popchnął upadające ciało i wszedł do środka. Zobaczył drugiego strażnika odwracającego się w jego kierunku i strzelił ponownie, po czym schował pistolet do kabury. Kinmarten, stojący przy stole sześć stóp dalej, chwycił prawą ręką ciężką marmurową popielniczkę i spojrzał na niego z pobladła twarzą.

— Spokojnie, koleś! — powiedział Quillan. — Nie... — Uchylił się pośpiesznie przed ciężką popielniczką lecącą w kierunku jego głowy. W następnej chwili ciężka pięść wylądowała na szczęce Kinmartena. Operator stazy osunął się bezwładnie na podłogę.

— Przykro mi kolego — mruknął Quillan, stając nad nim. — Sprawy nabrały ostrego biegu.

Podniósł nieprzytomnego chłopaka do pionu, zgiął w pasie i przerzucił sobie przez ramię. Przed portalem wciąż nikogo nie było, jeśli nie liczyć leżącego ciała strażnika. Quillan położył Kinmartena na dywanie, zaciągnął strażnika do pokoju i wychodząc zamknął za sobą drzwi. Podniósł Kinmartena i wszedł razem z nim do portalu, naciskając przycisk czwartego piętra. Chwilę później znaleźli się obaj w małym ciemnym holu na czwartym piętrze. Quillan znów wyjął pistolet.

Przez kilka sekund stał cicho, rozglądając się i nasłuchując. Komora z podłożoną przynętą stała szeroko otwarta na środku dużego pomieszczenia. Nie było widać żadnego ruchu. Kinmarten ponownie znalazł się na podłodze. Quillan podszedł do panelu osłaniającego mechanizm drugiego portalu.

Odblokowanie portalu zajęło mu tym razem znacznie mniej niż minutę. Założył na miejsce pokrywę panelu. Odwrócił się do Kinmartena i przychylił, gdy nagle powoli wyprostował się z powrotem. Odwrócił głowę.

Czyżby na skraju jego pola widzenia, tuż za wielką czarną bryłą komory zawierającej żywność dla hlata, coś się nieznacznie poruszyło? Quillan stał całkowicie nieruchomy z bronią gotową do strzału. Wszystkimi swoimi zmysłami z wytężeniem próbował wychwycić coś wskazującego, że stwór jest w pomieszczeniu albo skrada się, prześlizgując pod powierzchnią podłogi, sufitu czy ścian jak podwodny pływak.

Odczekał pół minuty, ale nic się nie wydarzyło. Wciąż trzymając broń w ręku, przyklęknął obok Kinmartena na jedno kolano, objął go ostrożnie lewą ręką przez plecy i wyprostował się. Zrobił trzy kroki do przodu i zniknął w portalu prowadzącym na zewnątrz.

IV

Reetal Destone otworzyła drzwi wejściowe i pospiesznie weszła do swojej kabiny, pozwalając drzwiom zatrzasnąć się za nią. Przeszła przez pokój i podeszła do ComWebu, włączając odtwarzanie. Rozległa się sekwencja dźwięków oznaczająca, że nikt się nie nagrał.

Wyłączyła urządzenie i zwilżyła delikatnie wargi językiem. Nie było żadnych wiadomości od Heragi... ani od Quillana.

Potrząsnęła głową, czując napływ ostrego niepokoju. Spojrzała na zegarek, próbując sobie wmówić, że w końcu tylko kilka godzin upłynęło od czasu, gdy Quillan wszedł do bloku dyrekcji. Heraga jej doniósł, że wracając nie napotkał żadnych problemów w holu wejściowym. Nic też nie wskazywało, żeby doszło tam do jakiegoś zamieszania. Tak czy owak, Quillanowi udało się więc dostać na wyższe piętra.

Wciąż była to jednak bardzo ryzykowna gra.

Reetal przeszła krótkim korytarzem do swojej sypialni. Gdy weszła, ktoś chwycił ją nagle za łokcie i wygiął ręce do tyłu. Znieruchomiała, zaskoczona.

— Spieszysz się dokądś, kochanie? — usłyszała pewny siebie głos Fluela.

Mimo wstrzymania oddechu Reetal zdołała zachichotać.

— Och, Duke! Wystraszyłeś mnie! Jak się dostałeś do środka?

Poczuła, jak jedna z jego rąk przesuwa się z łokcia na ramię. Zręcznie i nieubłaganie, wciąż z unieruchomionymi rękami, została obrócona plecami do ściany.

Fluel przyglądał jej się przez chwilę.

— Gdzie ty się ukrywałaś przez ten cały czas? — zapytał.

— Ja ukrywałam się? Duke?

— Słyszałem, że słodka Reetal zawsze nosi przy sobie pistolet, w takiej czy innej formie albo kształcie.

Reetal potrząsnęła głową i otworzyła szeroko oczy.

— Duke, o co ci chodzi? Ja...

Puścił ją nagle i uderzył silnie w policzek. Reetal krzyknęła, zasłaniając się dłońmi. Natychmiast chwycił ją za nadgarstki i oderwał palce od ozdobnej klamry spinającej włosy.

— A więc tu jest! — powiedział Fluel. — Tak właśnie myślałem. Nie szalej już, kochanie. Uspokój się.

Przestała się szarpać, tracąc trochę ducha, gdy zdejmował błyszczące cacko z jej włosów. Obrócił klamrę w palcach, oglądając, po czym uśmiechnął się i wsunął ją do kieszeni.

— Chodźmy do tamtego pokoju — powiedział niemal uprzejmie, biorąc ją znów za ramię. — Mamy parę rzeczy do zrobienia.

Minutę później siedziała bokiem na kanapie, z rękami przywiązanymi do poręczy. Na podłodze przed nią leżał dyktafon.

— Dzisiaj jest dość pracowity wieczór, kochanie — powiedział. — Co działa zresztą na twoją korzyść. Pewne sprawy będziemy musieli przyśpieszyć. Za minutę lub dwie włączę dyktafon i będziesz mogła odpowiadać na pytania. Nie, nie! Zaczekaj. Posłuchaj uważnie, żebyś wiedziała, jakie są prawidłowe odpowiedzi. Bo jeśli zaczniesz kręcić i motać, to Duke może się na ciebie zezłościć.

Usiadł kilka stóp od niej, poprawił swoją srebrną marynarkę i zapalił papierosa.

— Zaraz, jak tylko pojawił się Quillan Złe Wieści — mówił dalej — przypomniały mi się niektóre rzeczy. Jedną z nich było to, że kilka lat temu oboje, ty i on, działaliście w tym samym czasie w okolicach Beldonu. Pomyślałem sobie, że... no cóż... że być może się znacie. Kto wie? I wtedy...

— Duke — powiedziała niepewnie Reetal. — O czym ty mówisz? Nie wiem...

— Cicho bądź. — Sięgnął ręką i poklepał ją lekko po kolanie. — Chyba że chcesz dostać w pysk. Jeśli nie, to nie przeszkadzaj mi więcej. Jak już powiedziałem, masz szczęście. Nie mam dzisiaj za dużo czasu. Wykończę cię więc bezboleśnie. A teraz słuchaj.

Złe Wieści wiedział mnóstwo rzeczy o tej akcji i miał na to wyjaśnienie. Nic nie mogliśmy mu zrobić, bo jego historia mogła być prawdziwa. Ale ja zacząłem się zastanawiać, jak to się stało, że jesteście tu oboje w tym samym czasie. Może stanowicie zespół, co? Niemniej, on nawet nie wspominał, że bierzesz w tym udział. O co więc chodziło?

I wtedy, kochanie, przypomniałem sobie coś jeszcze i to mi się skojarzyło. Znasz ten mały wstrząs, gdy człowiek nagle zasypia? Jasne, że znasz. A wiesz, kiedy jeszcze odczuwa się coś takiego? Gdy odzyskujesz przytomność po „chwili prawdy”, zgadza się? A mnie się coś takiego przydarzyło dzisiaj, gdy rozmawialiśmy. Mógł to być jakiś odruch czy coś w tym rodzaju. Jasne, gdyby to nie było akurat wtedy, gdy ty miałaś okazję wypróbować ten wszawy trik na starym Duku. I jak ci za to nie skręcić karku?

To właśnie, kochanie, was ze sobą łączy. Quillan nie powiedział tego wprost, ale on nie ma tu żadnego wsparcia. Nie ma też gangu na zewnątrz, który by wiedział o naszym małym interesie. Wszystkie jego informacje pochodzą od ciebie. A ty masz je od głupiego starego Duka, co?

— Duke — powiedziała całkiem spokojnie Reetal. — Mogę o coś zapytać?

Przyglądał jej się zimno przez chwilę, a potem się uśmiechnął.

— Podobno mam być dzisiaj wielkoduszny. Pytaj.

— Nie chcę się spierać. Ale to wszystko nie ma sensu. Jeśli dowiedziałam się o tej akcji, o której mówisz, dopiero od ciebie, to z jakiego powodu miałabym podawać ci wcześniej „chwilę prawdy”. Ryzyko, że się od razu zorientujesz było pół na pół. Więc w jakim celu miałabym je podejmować? Nie sądzisz?

Fluel wzruszył ramionami, rzucił papierosa i zgasił go dokładnie, wcierając czubkiem buta w dywan.

— Za chwilę sama sobie odpowiesz na te pytania. A teraz, kochanie, nie martw się o to. Daj mi skończyć. Kilka godzin temu coś się przydarzyło Movaine'owi. Niczyja wina. A coś innego przydarzyło się później Marrasowi Coomsowi. W ten sposób to ja zostałem szefem tej akcji. Nie sądzisz, że fajnie? Gdy znaleźliśmy Coomsa leżącego w holu z dziurą w jego głupiej głowie, powiedziałem Baldy'emu Perkowi, że Złe Wieści musiał skumać się z chłopakami z „Gwiazdy” i to jest jego robota. Znasz Baldy'ego? On jest osobistym cynglem Coomsa. I teraz, mówiąc otwarcie, jest wściekły. Zostawiłem go jako szefa na naszym piętrze i kazałem załatwić Quillana, gdy tylko się pojawi. Raz na zawsze. Chłopaki wiedzą, że Złe Wieści jest zbyt szybki, żeby zadawać mu jakieś pytania. Nie będą więc ryzykować. Zasadzą się na niego i otworzą ogień, gdy tylko go zobaczą.

Przerwał na chwilę, by pogrzebać butem w plamie pozostałej po zgaszeniu papierosa, po czym mówił dalej:

— No i musimy uwzględnić również Nome'a Lanciona. On w pewien sposób lubił Coomsa i mógłby stać się podejrzliwy. Gdy w organizacji pojawia się nagły wakat, tak jak teraz, Nome zwykle sprawdza tego, co jest następny w kolejności. Lubi się upewnić, że fakty wyglądają tak, jak zostały przedstawione.

Rozumiesz więc teraz, kochanie, jakie odpowiedzi chciałbym mieć nagrane na dyktafon. I postaraj się, żeby brzmiały wiarygodnie. Nie chciałbym tracić czasu na powtórki. Ty i Quillan byliście na „Gwieździe”. Ty się zorientowałaś, co się dzieje i że po naszym odlocie zostaniesz, wraz z całą resztą, zamieniona w parę. Nie widziałaś innej możliwości wydostania się z tej pułapki, jak tylko przeszkodzić w przeprowadzeniu tej operacji. Nawiasem mówiąc, nie będziesz wspominać, że otrzymałaś tę informację ode mnie. Nie chcę, żeby Lancion pomyślał sobie, że zaczynam głupieć. Ty i Quillan wysmażyliście więc tę jego historię, a on zdołał przedostać się do bloku dyrekcji. Pomysł polegał na tym, żeby załatwić jak najwięcej przywódców i namieszać.

Fluel podniósł dyktafon, wstał i położył go na krześle.

— Tyle powinnaś zapamiętać. Jesteś zdolną dziewczynką, więc uzupełnisz to szczegółami według swojego uznania. To zaczynamy...

Popatrzyła na niego w milczeniu i tylko mięsień policzka zaczął jej drgać.

— A jak już to zrobię — zapytała po chwili — jak już będziesz miał tę historię dla Nome'a, to co dalej?

Fluel wzruszył ramionami.

— A co cię to obchodzi, dziewczyno? Reetal, ty już jesteś martwa. Powinnaś się do tej myśli przyzwyczaić. Za cztery, pięć godzin i tak byłabyś martwa. Największa różnica więc w tym, żeby to nie okazało się bardzo nieprzyjemne.

Reetal wciągnęła głęboko powietrze.

— Duke, ja...

— Kochanie, przeciągasz.

— Duke, daj mi się zastanowić. Ja naprawdę nic o tym nie wiem. Ja...

Spoglądał na nią przez chwilę z góry.

— Miałaś już na to czas — powiedział. — Zmarnowałaś go. Spróbujemy więc inaczej. Trochę krzyków na nagraniu będzie dla Lanciona bardziej przekonywujące. Pomyśli sobie, że mała Reetal była typem, który nie zdradza szczegółów bez lekkiego nacisku. — Urwał i wyszczerzył zęby. — A to mi coś przypomniało. Na nagraniu ma być twój własny głos.

— Mój własny głos? — zapytała szeptem.

— Nome zna twój głos. A ja słyszałem, że oferujesz naśladownictwo głosów jako jedną ze swoich umiejętności. Niech ci nie przyjdzie do głowy sprytna myśl zrobienia czegoś, co po twojej śmierci spowoduje, że Nome zacznie się zastanawiać, czy to naprawdę ty mówiłaś. Lepiej tego nie próbuj, kochanie.

Fluel wyjął z kieszeni rękawiczkę i włożył ją na lewą rękę, poruszając palcami, by się dobrze ułożyła. Reetal utkwiła wzrok w metalowych końcówkach przymocowanych do kciuka, palca wskazującego i środkowego rękawiczki. Twarz jej zszarzała.

— Duke, nie...

— Zamknij się.

Urwał kawałek przezroczystej plastikowej taśmy i podszedł do niej. Ręką w rękawiczce chwycił ją za włosy i odwrócił twarzą do góry. Docisnął plastikowy knebel do jej ust i puścił. Reetal zamknęła oczy.

— To, żebyś była cicho — powiedział. — A teraz... — Prawą ręką złapał ją z tyłu za szyję i przyciągnął do przodu, głową prawie do kolan. Ręką w rękawiczce odgarnął jej włosy, a potem środkowym palcem dotknął do skóry na plecach tuż powyżej łopatek.

— Może tutaj — powiedział, usztywniając palec i naciskając.

Reetal szarpnęła się gwałtownie, zwinęła, wykręciła w bok, napinając nadgarstki przywiązane do poręczy. Wypuściła nozdrzami powietrze ze stłumionym, świszczącym hałasem. Metalowy pazur nieubłaganie grzebał w odszukanym węźle nerwowym.

— Trzydzieści — powiedział w końcu Fluel. Cofnął rękę, podniósł jej głowę i odkleił knebel. — To było jedynie trzydzieści sekund, kochanie. Teraz chyba będziesz bardziej chętna do zabawy.

Reetal skinęła głową.

— No dobrze. Masz minutę na odsapnięcie. Jak widzisz, na to nie trzeba zbyt dużo czasu...

Podniósł dyktafon i znów usiadł na krześle, obserwując ją. Oddychała płytko, chrypliwie, oczy miała szeroko otwarte i nieufne. Nie patrzyła na niego.

Duke zapalił następnego papierosa.

— Jeżeli przypadkiem przeciągasz, bo liczysz na to, że sławetny Złe Wieści się tu pokaże, to daj sobie spokój — powiedział. — Jeśli chłopcy jeszcze go nie zastrzelili, to jest zajęty tym, co mu kazał zrobić komodor. Zajmie to przynajmniej godzinę lub dwie. Jest...

Urwał. Środkowy panel ściany naprzeciwko niego odsunął się i w odsłoniętym portalu stanął sławetny Złe Wieści z przewieszonym przez bark operatorem stazy, Kinmartenem.

Obaj mężczyźni zareagowali błyskawicznie. Długie nogi Fluela wyrzuciły go w bok jak sprężyna, prawa ręka sięgnęła pod marynarkę i wynurzyła się z bronią. Quillan obrócił się w lewo, usuwając Kinmartena z lini strzału. Wielki Miam Devil jak gdyby sam wskoczył mu w dłoń. Obaj wystrzelili jednocześnie. Pistolet Fluela upadł na dywan.

— No... tak! — powiedział Duke ze zdziwieniem. Oczy mu uciekły do góry i upadł w ślad za swoim pistoletem.

— Był szybki jak diabli. O mało co mi nie zrobił przedziałka we włosach — powiedział Quillan w osłupieniu.

* * *

Upewniwszy się najpierw, że Fluel wyszedł z bloku dyrekcji samotnie, w sprawach osobistych, Quillan zajął się troskliwie Reetal. W sypialni znalazł aerozol uśmierzający ból i zaaplikował go na podrapane miejsce na jej plecach. Ciepło rozchodzące się od tego środka zniwelowało ból i uczucie paraliżu, i spowodowało, że powoli zaczęła się przyjemnie odprężać, gdy leżący na dywanie Kinmarten poruszył się i coś wymruczał.

Quillan pośpiesznie odłożył aerozol.

— Uważaj na niego — polecił jej. — Zaraz wracam. Jeśli usiądzie, krzycz. Jest na razie nieco rozzłoszczony. Jeśli się obudzi i zobaczy Duka leżącego obok na dywanie, zacznie się miotać.

— Co mam... — zaczęła Reetal, ale on już wybiegł.

Chwilę później wrócił ze szklanką wody, przyklęknął obok Kinmartena, wsunął mu rękę pod ramię i podciągnął do pozycji siedzącej.

— Obudź się, chłopie! — powiedział głośno. — Obudź się zaraz! Mam tutaj coś dobrego dla ciebie...

— Co ty mu dajesz? — zapytała Reetal, ostrożnie masując nasadę swojej szyi.

— Środek nasenny. Już raz musiałem mu przyładować. Zamkniemy go teraz razem z żoną, ale jeśli oprzytomnieje, to opowie jej wszystko i oboje oszaleją, zanim wrócimy, by ich wypuścić... — przerwał, widząc, że Kinmarten mruga powiekami. — No, jesteś chłopie — powiedział głębokim, uspokajającym tonem. Przyłożył mu szklankę do warg. — Wypij! Poczujesz się znacznie lepiej.

Kinmarten posłusznie przełknął, a potem jeszcze raz. Jego powieki przestały się poruszać. Quillan opuścił go z powrotem na podłogę.

— To powinno wystarczyć — powiedział.

— Co się stało? — zapytała Reetal. — Duke...

— Opowiem ci, ile zdążę, gdy już pozbędziemy się Kinmartena. Muszę wracać do bloku dyrekcji. Wszystko tam się kiwa na ostrzu noża. — Skinął głową w kierunku ciała Fluela. — O nim, oczywiście, też chciałbym się dowiedzieć. Mam nadzieję, że możesz chodzić?

Reetal jęknęła.

— Spróbuję — powiedziała.

Solvey Kinmarten na ich widok znów zalała się łzami. Rzuciła się na ciało męża natychmiast, gdy tylko Quillan położył go na łóżku.

— Co ci bandyci zrobili Brockowi? — zapytała z wściekłością.

— Nic złego — oświadczył Quillan uspokajająco. — Jest teraz pod wpływem leków uspokajających, to wszystko. Zabraliśmy go od nich i teraz jest już bezpieczny... Spójrz na to w ten sposób. Zostań tutaj, mała i zajmij się nim. A my do rana wyjaśnimy wszystko. Potem będziecie mogli wyjść z ukrycia. — Mrugnął do niej, dodając odwagi.

— Jestem taka wdzięczna wam obojgu...

— To żaden kłopot, naprawdę. Ale teraz musimy już iść, żeby się tym zająć.

— O kurde, trafia mnie szlag, gdy pomyślę o tych dwojgu — powiedział Quillan kilka sekund później, gdy wraz z Reetal wyszli z portalu po drugiej stronie. Miłe dzieciaki. No cóż, jeśli wylecimy w powietrze, to nawet nie będą sobie z tego zdawać sprawy.

— My za to będziemy — powiedziała znacząco Reetal. — Mów.

Zreferował jej krótko wydarzenia w bloku dyrekcji i wysłuchał jej relacji na temat wizyty Fluela, po czym podrapał się w zadumie po brodzie.

— To mogłoby nam pomóc — zauważył. — Oni są już w tej chwili gotowi skoczyć sobie do gardeł. Trochę ich podbechtać i... — Wstał i popatrzył na ciało Duke'a. Krew, wyciekająca z rany w okolicy serca, przesiąkła przez srebrną marynarkę. Quillan schylił się, chwycił go pod pachy i podniósł.

— Co masz zamiar z nim zrobić? — zapytała ze zdziwieniem Reetal.

— Mam nadzieję, że coś użytecznego. Pewnie byłby zszokowany... po raz pierwszy przyniesie pożytek komuś innemu. Weź, mała, i poszukaj mi w spisie adresów ComWebu adres trzeciego piętra bloku dyrekcji!

* * *

Solvey Kinmarten przyciemniła trochę światło w sypialni, podeszła do Brocka, poprawiła mu poduszkę pod głową i schyliła się, dotykając delikatnie wargami najpierw do jego mocno podrapanego czoła, a potem do policzka. Następnie postawiła krzesło obok łóżka i usiadła, patrząc na niego.

Jakąś minutę później usłyszała z tyłu lekki szmer. Zdziwiona, obejrzała się i zobaczyła coś wielkiego, czarnego i bezkształtnego, poruszającego się szybko po dywanie w jej kierunku.

Zemdlała nie wydając żadnego dźwięku.

* * *

— Wiesz już, co masz mówić? — zapytał Quillan.

Reetal zwilżyła wargi.

— Daj mi jeszcze chwilę na zastanowienie. — Siedziała na podłodze, po prawej stronie ComWebu, blada i skoncentrowana. — Wiesz co, Quillan — powiedziała — jakoś mi się od tego robi trochę niedobrze. A co, jeśli oni tego nie kupią?

— Oni to kupią! — Quillan klęczał na wprost terminala, podtrzymując ciało Fluela na wpół leżące przed włączonym ekranem. — Gdy go parodiowałaś dziś wieczorem, miałem wrażenie, że naprawdę słyszę Duke'a. Poza tym umierający człowiek ma prawo brzmieć nieco dziwnie. — Uśmiechnął się, dodając jej odwagi. — Gotowa?

Reetal nerwowo skinęła głową i odchrząknęła, by oczyścić gardło.

Quillan sięgnął przez Fluela i wcisnął wywołanie trzeciego piętra, po czym przykucnął niżej. Po chwili rozległ się klik.

Reetal wydała drżący, agonalny jęk. Ktoś wciągnął mocno powietrze.

— Duke! — usłyszeli krzyk Baldy'ego Perka. — Co się stało?

— Baldy Perk! — szepnął pospiesznie Quillan.

— K-k-komodor, Baldy! — wyjąkała chrypliwie Reetal. — Strzelił do mnie... zastrzelił Marrasa! A teraz... szukają... Quillana!

— Myślałem, że Złe Wieści... — Baldy był oszołomiony.

— Nie, Baldy — wychrypiała Reetal. — Złe Wieści... z nami! Złe Wieści... kumpel! K-k-omm...

Quillan sięgnął prawą ręką pod stołem i szarpnął ostro w przód i do góry. ComWeb zachybotał się, a potem zwalił na podłogę. Ciało Fluela upadło na niego. Ekran roztrzaskał się. Pytania wykrzykiwane przez Baldy'ego urwały się nagle.

— Świetna robota, mała! — pochwalił Quillan, pomagając jej wstać. — Aż mnie ciarki przeszły!

— Mnie też!

— Zabierzmy go teraz stąd. Wrzućmy go do jednej z tych nieczynnych kabin. A potem wracam do bloku dyrekcji. Jeśli Ryter zajrzał do pokoju Kinmartena, to teraz obie strony są nieźle rozwścieczone.

— Czy to jest konieczne? — zapytała Reetal. — Mam na myśli, żebyś tam wracał. Nie tylko Fluel mógł cię podejrzewać.

— Ryter mógł również — zgodził się Quillan. — Od samego początku sprawiał wrażenie najbystrzejszego z nich wszystkich. Musimy jednak zaryzykować. Przygotowaliśmy grunt do wybuchu strzelaniny i musimy teraz dopilnować, żeby wybuchła, zanim ktoś pomyśli o jakiejś konfrontacji słownej. Trzeba im cały czas grać na nerwach.

— Pewnie masz rację. A co z naszą grupą...

— Sytuacja się tak rozwija, że nie ma się co z tym dłużej wstrzymywać — zgodził się Quillan. — Znajdź jakiś inny ComWeb i zacznij od razu wysyłać te alarmujące wiadomości. A gdy tylko zbierzesz chłopaków...

— To zajmie pewnie niecałą godzinę — powiedziała Reetal.

— Dobrze. Poprowadź ich wprost do bloku dyrekcji. Przy odrobinie szczęścia za godzinę powinni trafić na końcówkę pięknej strzelaniny na wyższych piętrach. Daj im mój rysopis i Rytera, żeby nie było jakiegoś wypadku.

— A dlaczego Rytera?

— Dowiedziałem się, że to on jest tym, który zna detale podłożonej bomby. Potrzebny nam będzie żywy. Inni mogą nawet nie wiedzieć, gdzie została schowana. Heraga mówi, że personel biurowy i techniczny wciąż jest ubrany w białe mundury „Gwiazdy”. Wszyscy inni, bez tych mundurów, są zwierzyną łowną... — urwał na chwilę. — Och i jeszcze powiedz im o tym hlacie. Bóg wie, co ten stwór zrobi, jak się zacznie awantura.

— A może posłać kilku ludzi przez ten portal na czwartym piętrze, który odblokowałeś?

Quillan zastanawiał się chwilę, po czym potrząsnął głową.

— Nie. Będą potrzebni na dole, na parterze. Z czwartego musieliby i tak przejść na parter, a portale są zbyt łatwe do obrony i można je zablokować. Znajdźmy teraz jakiś koc i zawińmy w niego Fluela. Wolałbym nie wzbudzać podejrzeń, gdybyśmy po drodze natknęli się na kogoś.

V

Quillan wynurzył się ostrożnie z portalu na czwartym piętrze bloku dyrekcji, spojrzał i znieruchomiał. Komora hibernacyjna, ta w której została założona pułapka, widoczna stąd w dużym pomieszczeniu, była zamknięta, a umieszczony na drzwiach wskaźnik życia świecił stabilnie na zielono.

Quillan przyglądał się mu przez chwilę z pewnym zdziwieniem, a potem podszedł ostrożnie i obejrzał panel sterujący komory. Jego twarz powoli rozjaśniła się uśmiechem. Pułapka zadziałała. Sprawdził głębokość stazy i przesunął ustawienia jeszcze kilka kresek w dół.

— Miłych snów, Lady Pendrake! — mruknął. — Tu będzie ci dobrze. Co za apetyt! No to teraz...

Natychmiast, gdy tylko portal prowadzący na trzecie piętro rozstąpił się przed nim, z holu huknął strzał. Quillan rzucił się do przodu, na podłogę, i przetoczył w bok, rejestrując kątem oka leżące na podłodze ciała oraz zniszczone meble. Przywarł płasko do dywanu i trzymając pistolet przed sobą, leżał, celując w kierunku leżącej pod przeciwległą ścianą wywróconej i rozprutej kanapy, zza której padł strzał.

— Złe Wieści, nie strzelaj! — usłyszał ochrypły krzyk.

Quillan zawahał się. Rzucił wzrokiem w prawo, a potem w lewo. Ciała leżały wszędzie dookoła, istna jatka.

— To ty Baldy? — zapytał.

— Tak — na pół zaszlochał Baldy Perk. — Jestem ranny...

— Co się stało?

— Gang z „Gwiazdy” napadł na nas. Wyskoczyli z portalu ze spluwami i śrutówkami! Złe Wieści, wykończyli nas. Wszystkich na tym piętrze...

Quillan wstał, schował broń, podszedł do kanapy i ostrożnie odsunął ją od ściany. Baldy przycupnął za nią, klęcząc na zakrwawionym dywanie z pistoletem w prawej ręce. Uniósł pobladłą twarz i spojrzał na Quillana.

— Czekam na nich, jak wrócą — mruknął. — Chłopie, koniec ze mną. Dostałem dwa razy. Kilka razy już traciłem przytomność.

— A wasi ludzie, przy wejściu na dole?

— Coś się stało, tak myślę... bo by się pokazali. Załatwili również Coomsa i Duke'a. Chłopie, to wszystko było raz, raz!

— A załoga frachtowca?

— Nie wiem.

— Znasz numer na statek?

— Co? O, tak. Jasne. Nie przyszło mi do głowy — powiedział Baldy zmęczonym głosem. Wydawał się tracić przytomność.

— Zobaczmy, czy dasz radę wstać.

Quillan pomógł mu się podnieść. Baldy nie krwawił zbyt mocno, ale wyglądało na to, że dobrze ocenił swój stan. Długo nie wytrzyma. Quillan chwycił go przez plecy.

— Gdzie tu jest ComWeb? — zapytał.

Baldy zamrugał.

— W tamtym korytarzu... — Jego głos zaczynał się łamać.

ComWeb znajdował się w drugim z kolei pokoju. Quillan posadził Perka na krześle przed terminalem. Baldy pochylił się do przodu, jak pijany.

— Jaki to numer — zapytał Quillan.

Baldy zastanawiał się kilka sekund, patrząc na urządzenie i mrugając jak sowa, a potem podał mu numer. Quillan włączył ekran, wklepał numer i stanął z boku poza zasięgiem widoczności.

— Tak, Perk? — usłyszeli głos kilka sekund później. — Hej, Perk... Perk, co z tobą?

Baldy splunął krwią i uśmiechnął się.

— Dostałem... — powiedział.

— Co?

— Taa. — Baldy wykrzywił się, mrugając. — Ale, mniejsza... Taa. Gang z „Gwiazdy” idzie na was. Uważajcie!

— Co?

— Taa, uważajcie... — Baldy rozkaszlał się, oparł swoją wielką głowę twarzą o terminal i umilkł.

— Perk! Chłopie, obudź się! Perk!

Quillan cicho wyjął pistolet, stanął za ComWebem i roztrzaskał go. Nie miał pewności, co do tego, jak zareaguje załoga frachtowca na nagłe zerwanie połączenia, ale trudno było się spodziewać, że coś takiego doda im pewności siebie. Sprawdził szybko główne pomieszczenia na tym piętrze. Wszędzie było widać ślady krótkich i zaciętych walk; walk między ludźmi w panice, ludźmi rozwścieczonymi prawie do utraty instynktu samozachowawczego. Wszystko musiało trwać zaledwie kilka minut. Duży portal prowadzący na parter był zablokowany. Nie wiadomo czy zrobiono to przed, czy po strzelaninie. Na piętrze były ciała około dwudziestu członków Bractwa. Nikt z nich nie przeżył dłużej niż Baldy Park, niemniej wydawało się, że przed śmiercią zaliczyli co najmniej taką samą ilość pracowników ochrony hotelu.

* * *

Pięciu ludzi z ochrony „Gwiazdy”, stłoczonych w portalu z Ryterem na czele, pojawiło się na czwartym piętrze minutę czy dwie po Quillanie. Za Ryterem stał Orka. Wszyscy trzymali broń gotową do strzału.

— Spluwy nie są już potrzebne — zapewnił ich Quillan. — Jest już niegroźny. Chodźcie.

Bez słowa podeszli do komory hibernacyjnej i popatrzyli ze zrozumieniem na pokrętła i wskaźniki.

— W porządku, więc stwór jest w środku! — powiedział Ryter. Spojrzał na Quillana. — Byłeś tu cały czas?

— Jasne. A gdzie miałem być?

Tamci stanęli półkolem wokół niego.

— Cały czas narażony na atak? — zdziwił się Ryter.

— Ee, tak źle nie było. Pomyślałem sobie trochę i wymyśliłem. — Quillan wskazał na portal wyjściowy w holu. — Stanąłem plecami do portalu. Jego przestrzeń jest niematerialna, więc z tyłu byłem bezpieczny. A pozostałe kierunki... — poklepał się lekko po kaburze z Miam Devilem. Pistolet w ręku Orki uniósł się w górę na ułamek cala. — Niewiele zwierzaków jest w stanie przełknąć więcej niż jeden czy dwa strzały z tego maleństwa i wciąż być na chodzie.

Przez chwilę nikt nic nie mówił.

— Powinno zadziałać — stwierdził w zamyśleniu Orka.

— Widział cię? — zapytał Ryter.

— Nie mógł. Gdy go zobaczyłem, wychynął z tamtego kąta. Rzucił się na ten kawał morskiej wołowiny, że aż cała komora się zatrzęsła. I po wszystkim. — Quillan uśmiechnął się. — No, to większość naszych kłopotów się skończyła.

Jeden z tamtych roześmiał się nerwowo. Quillan popatrzył na niego z ciekawością.

— Coś nie tak, koleś?

Ryter potrząsnął głową.

— Właśnie! Coś nie tak. Chodź na dół, Złe Wieści. Tym razem, my mamy wieści dla ciebie...

* * *

Strażnicy Bractwa na parterze zostali wzięci z zaskoczenia i zastrzeleni prawie bez strat wśród ludzi z „Gwiazdy”. Natomiast bitwa na trzecim piętrze kosztowała ich znacznie więcej, niż to było widać po leżących tam ciałach. Wielu z nich powróciło z ranami na tyle poważnymi, że stali się bezużyteczni w dalszych działaniach.

— To było kosztowne – przyznał Ryter. — Niemniej następny atak hlata zostawiłby mnie ze spanikowanym tłumem. Gdybyśmy wiedzieli, że da się schwytać w pułapkę...

— No, tu to nie było żadnej pewności, że w ogóle zadziała — powiedział Quillan. — Odzyskaliście Kinmartena?

— Jeszcze nie. Wygląda na to, że jest zamknięty gdzieś na trzecim piętrze. Teraz gdy hlat już nie zagraża, kilku ludzi poszło go poszukać. Jeśli Cooms uważał go za wystarczająco ważnego, żeby się o niego zacząć bić, to ja też chcę go mieć z powrotem.

— A co z załogą ich frachtowca? — zapytał Quillan. — Opanowaliście go?

— Nie — powiedział Ryter. — Ale trzeba będzie to zrobić.

— Ilu ich tam jest?

— Powinno być dwunastu. I pewnie jest tylu.

— Dwunastu ludzi. Jeśli wiedzą, co się dzieje, albo się domyślają, to mogą grupie abordażowej sprawić w śluzie sporo kłopotu.

Ryter z irytacją wzruszył ramionami.

— Wiem, ale nie mam wyjścia. Lancion przybędzie na „Camelocie” z następną grupą. Wolałbym nie mieć ich na karku jednocześnie.

— A jak chcesz zająć frachtowiec?

— Gdy ekipa poszukiwawcza wróci na dół, poślemy tam wszystkich ludzi niepotrzebnych tutaj do pilnowania. Zostaną poinstruowani, żeby zrobić to ostrożnie... jeśli uda im się skończyć w ciągu następnych kilku godzin, to wystarczy. Nie możemy teraz pozwolić sobie na żadne dodatkowe straty. Musimy wyjść z tego z wystarczającą liczbą ludzi, by poradzić sobie z Lancionem i z przeładunkiem hlatów. Tylko to się liczy.

— Możesz mi powierzyć dowodzenie grupą abordażową? — zapytał Quillan. — Takie rzeczy, to moja specjalność.

Ryter popatrzył na niego wzrokiem nie wyrażającym niczego.

— Rozumiem — powiedział. — Ale może lepiej, jak zostaniesz tutaj z nami.

* * *

Grupa poszukiwawcza wróciła na dół dziesięć minut później. Zajrzeli w każdy kąt trzeciego piętra. Kinmartena nie znaleźli – ani żywego, ani martwego. Natomiast jeden bystry członek grupy odkrył: po pierwsze, że zniknął również Duke Fluel, a po drugie, że jeden z czterech portali prowadzących z trzeciego piętra na zewnątrz jest odblokowany. Wyjście z tego portalu znajdowało się w nieużywanym aktualnie holu bloku biurowego, po drugiej stronie habitatu. System portali w tamtym holu zapewniał łatwy dostęp do niemal każdego zakątka hotelu.

Żaden z czterdziestu kilku pracowników „Siódmej Gwiazdy” przebywających w głównej sterowni na parterze nie był świadkiem strzelaniny. Niemniej było oczywiste, że wielu z nich z niepokojem podejrzewa, że dzieje się coś nadzwyczajnego. Dyscyplina pozostawała jednak w pełni utrzymana, a jedyną oznaką nerwowego napięcia były zaniepokojone twarze i okazjonalne spojrzenia rzucane w kierunku siedzących pod ścianami uzbrojonych mężczyzn. Od czasu do czasu przy którymś z biurek odbywała się krótka przyciszona rozmowa.

Quillan stał w pobliżu środka sterowni, a Ryter i Orka po jego bokach, w odległości kilkunastu stóp. Pod ścianami rozstawionych było czterech ochroniarzy z grupy Rytera. Przez duże szeroko otwarte drzwi sterowni widać było pokój transmiterów znajdujący się za takimi samymi drzwiami po drugiej stronie korytarza. W tamtym pomieszczeniu było również czterech ochroniarzy. Pomijając strażników w holu wejściowym i przy portalu prowadzącym do sekcji podprzestrzennej, wszyscy ludzie jakimi dysponował w tej chwili Ryter zostali skoncentrowani tutaj.

Takie ustawienie nie było przypadkowe. Quillan starał się nie zauważać spojrzeń kierowanych przez ochroniarzy trochę częściej na niego niż w jakiekolwiek inne miejsce, jak i tego, że nikt z nich, od czasu jak tu przyszli, nie odsuwa ręki zbyt daleko od swojej broni. To też nie było przypadkowe. Całe napięcie panujące na parterze bloku dyrekcji skupiało się w specyficznym punkcie – mocno naładowanym, chociaż niezauważanym przez nie wtajemniczony personel – i wynikało z obecności tutaj Quillana Złe Wieści. Ryter był obecnie bardziej niż podejrzliwy. Otwarty portal na trzecim piętrze, zniknięcie Kinmartena i Duke'a Fluela, dawało pole do różnorodnych spekulacji. Niewiele z tych spekulacji było pochlebnych dla Quillana. Było oczywiste, że Ryter woli pozostawić wszystko tak jak jest do czasu, aż frachtowiec z Beldonu zostanie zdobyty i większa część jego grupy powróci z podprzestrzennej sekcji habitatu. A wtedy Złe Wieści mógł oczekiwać bardziej dokładnego przesłuchania przez Szefa ochrony.

Mijały minuty. W tych okolicznościach, spojrzenie na zegarek mogło wystarczyć, by wątpliwości Rytera osiągnęły punkt wybuchu. Quillan również wolał, aby sprawy na razie zostały takie, jakie są. Niemniej żywił uzasadnione przekonanie, że od czasu, gdy rozstał się z Reetal minęła więcej niż godzina. Mimo to, jak dotąd, nie było żadnych oznak, że coś niezwykłego się dzieje we frontowej części bloku. W głównej sterowni wokół niego wciąż słychać było szmer rozmów. Nic nie wskazywało również, żeby w pokoju transmiterów zaczęto wymieniać wiadomości między „Gwiazdą”, a zbliżającym się liniowcem.

Mężczyzna siedzący przy pulpicie w pobliżu Quillana wstał w pewnej chwili, wyszedł do korytarza i zniknął. Chwilę później postać w białym mundurze wróciła i zabrała się do przerwanej pracy. Quillan spojrzał na urzędnika i odwrócił wzrok. Poczuł, jak coś w nim szybko tężeje. Było znaczne ogólne podobieństwo, ale to nie był ten sam człowiek, który wyszedł z biura.

Minęła minuta lub dwie. W wejściu do biura pojawiły się dwie inne biało umundurowane osoby, starszy mężczyzna i blondynka. Stali tam żywo dyskutując przez chwilę, a potem ruszyli powoli między stanowiskami w kierunku Quillana. Wyglądało, że spierają się na temat czegoś związanego z jej pracą. Dziewczyna zmarszczyła brwi, uparcie potrząsając głową. W pobliżu Quillana rozdzielili się i ruszyli w przeciwne strony pomieszczenia. Dziewczyna oglądając się do tyłu i wciąż marszcząc brwi, otarła się o Rytera. Spojrzała na niego zaskoczona.

— O, przepraszam — powiedziała.

Ryter skrzywił się poirytowany, zaczął coś mówić, nagle urwał zdziwiony, wzrok mu zmętniał, a kolana się ugięły.

Pracownik siedzący w pobliżu Quillana zagwizdał przeraźliwie.

Quillan, wyciągając broń, obrócił się w kierunku ściany za sobą. Dwaj strażnicy również wyciągali swoje pistolety. Miam Devil chrząknął dwa razy z dezaprobatą. Tamci dwaj upadli. Z korytarza doszedł huk... ciężkiej broni myśliwskiej. Odwrócił się z powrotem i zobaczył pozostałych dwóch strażników słaniających się pod przeciwległą ścianą. W całym biurze rozległ się kobiecy krzyk, personel krył się pod pulpitami, za sprzętem i szafkami na dokumenty. Starszy mężczyzna stał z pałką w ręku nad leżącym Orką i uśmiechał się.

W korytarzu, strzelając w kierunku pomieszczenia transmitera, przemknęło czterech mężczyzn w białych mundurach. Huk strzałów ustał nagle, tamci opuścili broń. Zgiełk zaczął się zmniejszać, przechodząc nagle w szok i ciszę pełną napięcia. Quillan zorientował się, że blondynka stoi obok niego.

— Załatwiliście pozostałych? — zapytał szybko przyciszonym głosem.

— Wszystkich na tym piętrze — odpowiedziała Reetal. — Nie było ich zbyt wieku.

— Wiem. Większość z nich jest wciąż jeszcze w sekcji podprzestrzennej. Jeśli uda nam się rozbroić bombę, możemy ich tam po prostu zamknąć. Długo potrwa doprowadzenie Rytera do przytomności?

— Za pięć minut będzie mógł mówić.

VI

Rozparty od dłuższej chwili w bardzo wygodnym fotelu, w pomieszczeniu, które było osobistą kabiną komodora w „Siódmej Gwieździe”, Quillan w zamyśleniu obserwował na wielkim ściennym ekranie obraz „Camelota”. Liniowiec wciąż był dwie godziny lotu stąd, ale miał przybyć zgodnie z rozkładem. W habitacie, przynajmniej w jego części znajdującej się w zwykłej przestrzeni, panował spokój; w głównej sterowni i pomieszczeniach transmitera przywrócono normalne warunki pracy.

Portal kabiny, dwadzieścia stóp od niego, otworzył się nagle i wyszła z niego Reetal Destone.

— Tu jesteś — stwierdziła.

Quillan spojrzał lekko zdziwiony i uśmiechnął się.

— Nigdy bym nie śmiał się przed tobą ukrywać — powiedział.

— Taa — powiedziała Reetal. — Co pijesz? — Uśmiechnęła się.

— Velladon pozostawił sporo dobrych rzeczy — wskazał głową barek obok ekranu. — Przyłączysz się?

— Hm-m-m. — Podeszła do barku, przyjrzała się butelkom, wybrała coś i nalała sobie. — Można sądzić — podkreśliła — że jednak ukrywasz się przede mną.

— Ktoś tak uważa? Musiałbym całkiem stracić mój prostacki rozum...

— Niekoniecznie. — Reetal wzięła szklankę, podeszła do niego i usiadła na poręczy fotela. — Będziesz chyba musiał podjąć dość trudną decyzję, zanim dasz małej Reetal szansę zadania kilku pytań.

— Skąd taki wniosek? — zdziwił się Quillan.

— Och — powiedziała Reetal. — Jak się doda jedno do drugiego... Interesuje cię to?

— Nawijaj, mała.

— Po pierwsze — zaczęła Reetal. — Zauważyłam, że jakiś czas temu, po tym, jak najpierw zleciłeś mi jakąś małą robotę, zamknąłeś się w pomieszczeniu transmitera, postawiłeś tarczę, włączyłeś zagłuszacz i odbyłeś prywatną rozmowę z kimś na pokładzie „Camelota”.

— Tak, no i co? — powiedział Quillan. — Rozmawiałem z biurem ochrony statku. Mają załatwić, żeby łódź policyjna Federacji zabrała tych chłopaków komodora i resztę Bractwa z sekcji podprzestrzennej.

— I tu właśnie pojawia się ten kłopotliwy problem — powiedziała Reetal. — Po drugie, jak już wspominałam, zauważyłam, że wykazujesz tendencję do unikania prywatnej rozmowy ze mną. No i po zastanowieniu się nad tym, a także nad kilkoma innymi rzeczami, które mi się skojarzyły w międzyczasie, poszłam zobaczyć się z Ryterem.

— A po co...?

Reetal nerwowo przygładziła sobie włosy.

— Daj mi skończyć, kolego. Znalazłam Rytera i Orkę w stanie rozstroju nerwowego. A wiesz dlaczego? Są przekonani, że zanim „Camelot” tu dotrze, ty ich obu załatwisz.

— No-o-o — powiedział Quillan.

— Ryter — mówiła dalej — oprócz tego, że się denerwuje, jest również bardzo rozgoryczony. Mówi, że teraz już jest wszystko jasne, o co ci chodziło. Ty i twoi wspólnicy, dwóch twardych facetów o nazwiskach Hagready i Boltan, a także jacyś inni, niezidentyfikowani, jesteście również zainteresowani hlatami. Duke również o tym wspominał, pamiętasz. Komodor i Ryter kupili tę historię, gdyż uzyskali przez transmiter potwierdzenie, że Hagready i Boltan naprawdę porzucili swoje dotychczasowe tereny działania i zniknęli jakiś miesiąc temu, mając na oku mocno tajemniczy interes.

Ryter uważa, że żądanie dwudziestoprocentowego udziału dla twojego gangu zostało zrobione co najmniej w złej wierze. Doszedł do wniosku, że ty i twoi kumple, gdy dowiedzieliście się o operacji planowanej przez Velladona i Bractwo, postanowiliście ją przejąć i, nie dzieląc się z nikim, sami sprzedać te hlaty Yaco. Uważa, że Hagready i Boltan, lub jacyś inni, lecą w tym celu na „Camelocie” z grupą osiłków, podczas gdy ty przyleciałeś osobiście tutaj, na „Siódmą Gwiazdę”, żeby wprowadzić jak największe zamieszanie. Ryter przyznaje z niechęcią, że zrobiłeś to bardzo umiejętnie. Dla niego, mówi, jest teraz oczywiste, iż każdy twój ruch, od momentu, w którym się pojawiłeś, miał tylko jeden cel, spowodować, żeby grupa z „Gwiazdy” i Bractwo rzucili się sobie do gardeł. A teraz, gdy wykończyli się nawzajem, ty i twoi wspólnicy możecie radośnie przystąpić do realizacji swoich pierwotnych planów.

Oczywiście, nie możecie przy tym pozwolić, żeby Ryter i Orka dostali się żywi w łapy policji Federacji. Ci z sekcji podprzestrzennej nie mają znaczenia, bo to są zwykli żołnierze i nie wiedzą nic więcej poza tym, że jesteś kimś, kto nagle pojawił się na scenie. Co innego Ryter, który mógłby mówić i z pewnością to zrobi...

— Och, ten facet ma zbyt bujną wyobraźnię — powiedział Quillan, popijając drinka. — Przed przybyciem tutaj w ogóle nie słyszałem o hlatach. Jak już ci mówiłem, zajmuję się obecnie czymś zupełnie innym. Musiałem coś wymyślić, żeby się znaleźć między nimi i nic poza tym.

— Czyli nie zamierzasz poukręcać łbów tym dwom łasicom?

— Nie mam. Ale nie mam również nic przeciwko temu, żeby się trochę popocili, zanim przylecą Federalni.

— A co z Boltanem i Hagreadym?

— A co ma być? Przypadkiem wiedziałem, że jak ktoś będzie o nich pytał, to się dowie, że żaden z nich nie pokazał się od prawie miesiąca.

— Ja myślę — powiedziała zagadkowo Reetal.

— Co chcesz przez to powiedzieć?

— Hm-m-m. Quillan Złe Wieści! Z pewnością zimny drań. Wiesz, od początku wiedziałam, że nie jesteś zainteresowany hlatami...

— Tak?

— Brałam razem z tobą udział w kilku akcjach i zdziwiłbyś się, ile udało mi się o tobie usłyszeć na boku. Rąbnąć transport dziwnych zwierząt i sprzedać go Yaco? Tak, Złe Wieści mógłby to zrobić. Ale sprzedać w komplecie ze zwierzętami kilkuset ludzi, takich jak Brock i Solvey Kinmarten, to już by do niego nie pasowało.

— Bo ja mam złote serce — powiedział Quillan.

— I dlatego przed chwilą całą swoją uwagę skierowałeś na swoje wielkie stopy! — powiedziała Reetal. — Chłopcze, Quillan Złe Wieści, który w ogóle nie jest zainteresowany hlatami, w dalszym ciągu nie może sobie pozwolić, żeby Ryter przeżył i opowiedział o nim Federalnym.

Quillan popatrzył przez chwilę w zamyśleniu.

— Paskudna sprawa! — stwierdził. — Może więc nalałabyś mi następnego drinka.

Reetal wzięła obie szklanki i podeszła do barku, napełniła obydwie i wróciła z powrotem na poręcz fotela.

— Czyli wracamy z powrotem do tego małego kłopotliwego problemu — powiedziała.

— Do Rytera?

— Nie idioto. Oboje wiemy, że Ryter idzie na rehabilitację. Co najmniej piętnaście lat, jak sądzę. Problemem jest mała Reetal, która dowiedziała się dużo więcej niż chciała. Ona też pójdzie na rehabilitację?

Quillan wziął łyk ze swojej szklanki i odstawił ją.

— Przepraszam, czy ty nie sugerujesz, że ja mógłbym być... gliną?

Reetal poklepała go po głowie.

— Quillan Złe Wieści! Spójrzmy w jego kartotekę. Co my tam mamy? Same jatki. Rozbite organizacje, grupy, gangi. Kanciarze najwyższej rangi zaprzestający nagle działalności i niewyjaśnione dziury w ich w głowach. Dlaczego tak się dzieje? To miano jest nadzwyczaj trafnie zasłużone! I nikt sobie z tego nie zdaje sprawy, bo ci, co się zorientowali... No dobrze, to gdzie są teraz Boltan i Hagready?

Quillan westchnął.

— Jak już koniecznie chcesz wiedzieć... Hagready okazał się rozsądny, więc wylądował na rehabilitacji. Będzie miło, jak spotkają się z Ryterem któregoś dnia. Pappy Boltan nie chciał być rozsądny. Nie znam się wystarczająco na filozofii, żeby zgadywać, gdzie może być teraz. Ale wiem, że nic nikomu nie powie.

— W porządku — powiedziała Reetal. — Czyli to już mamy z głowy. Złe Wieści jest w jakimś wywiadzie. Najprawdopodobniej federalnym, pewnie jakieś służby specjalne. Myślę, że to nie ma żadnego znaczenia. Ale, w takim razie, co ze mną?

Quillan wyciągnął rękę i postukał paznokciami w szklankę.

— Ty, mała, zajmiesz się tym. Będziesz nalewała, a ja będę pił. Być może nie myślę tak szybko jak ty, ale wciąż myślę. Czy mógłbym przyjąć drinka z rąk nieco niepraworządnej i bardzo sprytnej damy, która naprawdę wierzy, że chcę ją skierować na rehabilitację? I którą bym podejrzewał, że będzie rozpowiadać coś, co zniszczyłoby reputację starego kumpla?

Reetal ponownie przygładziła swoje włosy.

— Zrozumiałam tę umowę z drinkiem — powiedziała — ale chciałam jednak usłyszeć to wprost od ciebie. Ty nie doniesiesz na mnie, a ja nie doniosę na ciebie. Gra?

— Tak jak powiedziałaś — potwierdził Quillan. — Nie ma znaczenia, co Ryter i Orka powiedzą Federalnym. I tak nikt się tego nie dowie. Federalni dostaną o mnie cynk przed przylotem. A przy okazji, obudziłaś już Kinmartenów?

— Jeszcze nie — odpowiedziała Reetal. — Byłam zbyt zajęta. Musiałam pomóc zaprowadzić porządek w zarządzie i skłonić ich do pracy.

— Dobrze, skończmy w takim razie te drinki i chodźmy to zrobić. Do tej pory ta mała powinna usnąć, ale równie dobrze może wciąż siedzieć i obgryzać z nerwów paznokcie na swoich zgrabnych paluszkach.

* * *

Major Heslet Quillan z wywiadu Zwiadu Kosmicznego sprawiał wrażenie bardzo strapionego.

— Wciąż ich szukamy — powiedział do Klayunga. — Jest prawie pewne, że hlat dostał ich na krótko przed tym, zanim wpadł w pułapkę.

Klayung, siwy i żylasty starszy mężczyzna, był przedstawicielem Służby Psychologicznej odpowiedzialnym za transport hlatów na „Camelocie”. Razem z Quillanem czekali w przedsionku bloku hibernatorów „Siódmej Gwiazdy” na dostarczenie komory Lady Pendrake z bloku dyrekcji.

— Może kryminaliści, z którymi mieliście do czynienia, ukryli gdzieś oboje? — zastanawiał się Klayung.

Quillan potrząsnął głową.

— Nie mieli możliwości znaleźć ich tak szybko. Dwanaście razy zmieniałem portal niosąc tam Kinmartena. Pewnie hlat, ze swoimi zdolnościami, mógłby za mną nadążyć i nie zostać zauważonym. Ale musiałoby to być niezwykle sprytne zwierzę, żeby pozostawać w ukryciu tak długo, dopóki go nie zaprowadzę tam, gdzie chce.

— Och, one są wystarczająco inteligentne — stwierdził Klayung nieobecnym tonem. — Ich przeciętny IQ jest prawdopodobnie wyższy niż człowieka. Ale mentalność mają oczywiście innego typu. No dobrze, dowiemy się tego, gdy przywiozą komorę i będę mógł zapytać hlata.

Quillan spojrzał na niego.

— Ten translator umożliwia kontakt dwustronny z tym stworem?

— Niezupełnie — odpowiedział Klayung. — Widzi pan, majorze, władze, które były zainteresowane odkryciem hlatów, zorientowały się, że będzie prawie niemożliwe utrzymanie informacji o nich w tajemnicy. Okaz, który znajduje się tu, na „Gwieździe”, przebywał przedtem przez cały rok w różnych zakładach naukowych. Dość duża liczba ludzi była zaangażowana w te badania i z nim eksperymentowała. W konsekwencji, powstało kilka celowo stworzonych legend na ich temat. Te legendy nie są w całości wiarygodne, więc pomagają utrzymać aktualną wiedzę o hlatach na zadowalająco mętnym poziomie.

Ten translator, to jest jedna z takich legend. W rzeczywistości to urządzenie nic nie robi. Hlat posługuje się sygnałami telepatycznymi, zarówno wśród swojej rasy, jak i w kontaktach z innymi istotami, a także nauczył się korelować te sygnały z ludzką mową.

— Czyli pan... — zaczął Quillan.

— Tak. Eltak, ich odkrywca, był zupełnie niezłym naturalnym telepatą. Gdyby nie był tak okropnie leniwy, mógłby być w tym bardzo dobry. A ja mam ze sobą cały asortyment różnych psionicznych gadżetów, które dają mi podobne możliwości.

Urwał, gdy portal przedsionka rozwarł się szeroko. Prowadzona przez dwóch operatorów komora Lady Pendrake wpłynęła do pomieszczenia na podnośniku grawitacyjnym. Klayung wstał.

— Ustawcie ją na razie tutaj — polecił operatorom. — Jak będzie trzeba ją przenieść dalej, to was wezwiemy ponownie.

Poczekał, aż portal zamknie się za ludźmi, po czym podszedł do urządzenia i dość długo sprawdzał ustawienia i odczyty.

— Taak! — powiedział, prostując się w końcu. Przez chwilę jakby odpłynął gdzieś myślami. A potem znów zaczął mówić: — Zaczynam już rozumieć sytuację. Powinienem panu powiedzieć jeszcze coś o hlatach, majorze. Po pierwsze, one wykazują całkiem wyraźne sympatie i antypatie. Na przykład Eltak był przez większość swoich znajomych określany jako dość wstrętny typ. Ale hlaty raczej go polubiły w czasie tych piętnastu czy więcej lat pobytu na ich wyspie.

To po pierwsze. Druga sprawa dotyczy ich inteligencji. Po drodze tutaj odkryliśmy, że nasi podopieczni przyswoili sobie wiedzę na temat funkcjonowania komór skonstruowanych na ich potrzeby w stopniu nie gorszym niż ludzie nie mający technicznego wykształcenia. I...

Urwał i przez chwilę stał, drapiąc się po brodzie.

— No cóż — powiedział. — To w końcu powinno przygotować pana na to, co zobaczy pan w komorze.

Quillan spojrzał na niego ze zdziwieniem.

— Mówiono mi, że to stworzenie jest szkaradne jak grzech — zaznaczył — niemniej zdarzyło mi się już widzieć kilka stworzeń, na widok których wywracały się flaki.

Klayung zakrztusił się.

— Niezupełnie to miałem na myśli — powiedział. — Ja... no dobrze, po prostu otwórzmy. Ma pan coś przeciwko temu, majorze?

— Nie, nic.

Quillan podszedł do komory z boku, odblokował zamek i przesunął dźwignię. Odsunęli się obaj kilka kroków. Mechanizm szumiał kilka sekund, a potem drzwi otworzyły się. Quillan pochylił się, by zajrzeć do środka i natychmiast wyprostował się, chwytając za broń. Włosy na głowie zjeżyły mu się.

— Gdzie on jest? — zapytał.

Klayung popatrzył na niego zatroskany.

— Przypuszczam, że gdzieś w pobliżu. Ale zapewniam pana, majorze, że nie ma najmniejszego zamiaru nas atakować. Ani też nikogo innego.

Quillan odchrząknął i jeszcze raz zajrzał do komory. W samym końcu, obok siebie, leżeli Kinmartenowie. Wyglądało na to, że oddychają regularnie, a na ich twarzach widnieje spokój.

— Tak — powiedział Klayung. — Są żywi i nic im nie jest. — Znów podrapał się po brodzie. — Myślę, że najlepiej będzie, jak po prostu zamkniemy teraz z powrotem komorę. Później możemy wezwać lekarza ze szpitala, żeby im dał coś na uspokojenie, zanim ich stąd zabierzemy. Mieli przerażające doświadczenia i lepiej będzie budzić ich stopniowo w celu uniknięcia wstrząsu emocjonalnego. — Podszedł do komory z boku i przesunął z powrotem dźwignię zamykania. — No a teraz, na koniec — powiedział — możemy sobie usiąść, majorze. To może trochę potrwać.

* * *

— Spójrzmy na to wszystko przez chwilę z punktu widzenia hlata — zaczął, kiedy już znów usiedli sobie wygodnie. — Śmierć Eltaka zaskoczyła go. W tamtej chwili nie rozumiał nic z tego, co się dzieje w bloku dyrekcji. Zszedł więc wówczas z widoku, powodując przy tym śmierć jednego z szefów gangu, a potem zaczął się skradać po różnych piętrach budynku, przechwytując różne informacje z rozmów i umysłów spotykanych ludzi. W krótkim czasie dowiedział się dosyć, by zorientować się w planach bandytów i doszedł do tego samego wniosku, co pan... że istnieje możliwość zdemoralizowania i zredukowania gangu do takiego stanu, w którym nie byliby już w stanie realizować swoich celów. I dlatego zaczął ich systematycznie nękać.

W międzyczasie na scenie pojawił się pan. Z początku hlat był raczej zdezorientowany pańskimi motywami, gdyż napotkał nadzwyczajną rozbieżność między tym, co pan mówi, a tym, co pan myśli. Ale potem, obserwując pana przez jakiś czas, zaczął rozumieć, jakie ma pan zamiary i doszedł do wniosku, że stwarzają one znacznie większe prawdopodobieństwo sukcesu, i że jego dalsze działanie może panu przeszkodzić. Pozostała mu więc tylko jedna rzecz do zrobienia.

Panie majorze, powiem panu w zaufaniu, że niemożność wydostania się hlata z komory hibernacyjnej jest tylko jeszcze jedną legendą – rozpuszczaną o nich dezinformacją. Nawet ich opiekunowie są o tym zapewniani. Jak dotychczas, żadne pola siłowe stosowane do zabezpieczania komór nie przeszkadzały im w najmniejszym stopniu. Te komory zostały skonstruowane po to, żeby zapewnić im bezpieczeństwo i ukryć przed wzrokiem postronnych osób. W dodatku komory hibernacyjne są powszechnie używane podczas podróży i nie budzą niczyjej ciekawości.

Wspominał pan, że Kinmartenowie zrobili na panu wrażenie bardzo sympatycznych ludzi. Hlat również ich polubił. Oprócz Eltaka, byli jedynymi ludźmi, z których umysłami dobrze się zaznajomił. Nie miał pewności, czy uda się zapobiec wysadzeniu „Gwiazdy”, a jedynym miejscem, które dawało nadzieję przeżycia tej eksplozji, było wnętrze jego komory, która została skonstruowana w taki sposób, żeby zapewnić istocie w niej przebywającej, jak największe prawdopodobieństwo przetrwania wszelkich możliwych do przewidzenia wypadków.

Hlat uruchomił więc pańską pułapkę, usunął przynętę, przeniósł do środka Kinmartenów i wyszedł z niej, zanim staza zaczęła działać. Doszedł do słusznego wniosku, że wszyscy będą uważali, że dał się złapać w pułapkę. Potem kręcił się po bloku dyrekcji, śledząc wydarzenia i będąc gotowym do akcji, gdyby okazało się to potrzebne. Gdy udało wam się zakończyć pomyślnie waszą akcję, pozostał w pobliżu komory, czekając na mój przyjazd.

Quillan potrząsnął głową.

— A to sprytny zwierzak! — stwierdził po kilku sekundach. — I mówi pan, że jest teraz gdzieś w pobliżu?

— Tak — potwierdził Klayung. — Szedł za komorą, a teraz... w czasie naszej rozmowy, ukrył się w którejś ze ścian przedsionka.

— A dlaczego się nie pokazuje?

Klayung odchrząknął, by oczyścić gardło.

— Są dwa powody — powiedział. — Pierwszy, to ten pański wielki pistolet. Widział kilkakrotnie, jak pan go używa, a po tej całej strzelaninie w bloku zarządu, rozumie pan...?

Quillan schował Miam Devila do kabury.

— Przepraszam — powiedział. — Taki nawyk. Oczywiście teraz rozumiem już, że... No dobrze, a ten drugi powód?

— Obawiam się — powiedział Klayung — że pan ją obraził tymi uwagami na temat jej wyglądu. Hlaty mają sporą dozę próżności. W każdym bądź razie, wydaje się dąsać.

— Och, jestem prawie pewien — powiedział Quillan, dość głośno — że ona rozumie to, iż opisy które do mnie dotarły pochodziły z nieobiektywnych źródeł. Jestem przekonany, że były wysoce nieprawdziwe.

— Hm-m-m — powiedział Klayung. — Wydaje mi się, że to podziałało, majorze. Ta ściana po drugiej stronie...

Coś jak zmarszczka pojawiło się na bocznej ścianie przedsionka. Nagle powierzchnia ściany pociemniała i zrobiła się czarna. Quillan mrugnął i zorientował się, że widzi hlata. Stwór wisiał, rozciągnięty jak pająk, na połowie długości ściany pomieszczenia. Przypominał ogromną włochatą amebę, chociaż struktura fizyczna pod szorstkim czarnym futrem musiała być niewspółmiernie bardziej złożona. Oczu nie było widać, ale Quillan miał wrażenie, że jest bacznie obserwowany. Tu i tam, wzdłuż krawędzi ciała i na jego powierzchni wystawały rozmaite elastyczne wypustki.

Quillan wstał, poprawił pas z bronią i ruszył w kierunku ściany.

— Lady Pendrake — powiedział — to zaszczyt dla mnie spotkać panią. Czy mogę uścisnąć pani rękę?

Spis treści

Lew na wolności

Od tłumacza

Spis tresci

I

II

III

IV

V

VI