James H. Schmitz

Plazmoidy

Przekład Ireneusz Dybczyński

Tę książkę dedykuję, z miłością,
mojemu ojcu...

sf.giang.pl
2013

James H. Schmitz

„Plazmoidy”
(Legacy)

Z uwagi na to, że James H. Schmitz jest pisarzem prawie nieznanym dla polskiego czytelnika uznałem, że należy się tutaj kilka słów wprowadzenia. Akcję niniejszej powieści autor umieścił w anturażu, wykreowanej we wcześniejszych utworach, ludzkiej cywilizacji określającej się mianem „Federacja Piasty”. Obraz całościowy tego środowiska można złożyć jedynie na podstawie drobnych wzmianek zawartych w wielu różnych utworach, gdyż autor poświęca jego opisom bardzo niewiele uwagi, pozostawiając resztę wyobraźni czytelnika. Ci, którzy uważają podobnie, mogą więc odpuścić sobie dalsze czytanie tego wprowadzenia.

Piasta, jest to duża gromada gwiazd, położona gdzieś w pobliżu osi Galaktyki, w której ludzkość osiedliła się po stuleciach wojen gwiezdnych. Utworzona w Piaście Federacja, w chwili rozpoczęcia powieści, składa się z 1258 planet członkowskich i 214 światów stowarzyszonych, ale o ograniczonym statusie. Liczba ta jest ciągle powiększana o nowo skolonizowane planety. Jedną z takich planet, przygotowywaną do kolonizacji, jest Manon, na której zaczęło się zamieszanie wokół plazmoidów, będące osnową tej powieści.

Jak wielu innych pisarzy, James H. Schmitz wykorzystał do tej powieści swoje wcześniejsze opowiadanie zatytułowane „Harvest Time”. Nie włączył go jednak do tekstu powieści, chociaż mogłoby ono stanowić swego rodzaju prolog do niej. Z powodów licencyjnych opowiadanie to nie może być również zamieszczone tutaj. Pozwolę sobie więc w kilku zdaniach przedstawić jego treść.

Emerytowany oficer Zwiadu Kosmicznego, Holati Tate, pracujący obecnie w Prekolu, instytucji rządowej zajmującej się przygotowywaniem nowych planet do kolonizacji, w trakcie pełnienia funkcji zastępcy komisarza prekolonialnego na planecie Manon, dokonuje odkrycia poszukiwanych od dawna pozostałości po wymarłej rasie Starych Galaktów. Znaleziskiem tym okazuje się wciąż działający system pozyskiwania i przetwarzania białka z mikroorganizmów żyjących w górnych warstwach atmosfery. System bazuje na biologicznych automatach, tzw. plazmoidach, których konstrukcja i możliwości ogromnie przewyższają wszelkie osiągnięcia technologiczne, jakimi dysponują ludzie. Przełożony Tate'a, nie cofając się nawet przed zabójstwem, postanawia go wyeliminować i przypisać odkrycie sobie. Holati Tate okazuje się lepszy.

Jeśli ktoś chciałby przeczytać to opowiadanie w oryginale, to jest ono dostępne na stronach wydawnictwa Baen, które w ubiegłej dekadzie wydało ośmiotomowy zbiór wszystkich utworów Jamesa H. Schmitza.

Drugą rzeczą, którą warto jeszcze wyjaśnić, jest rola (w powieści przedstawiona trochę niejasno) jaką odgrywa w Piaście tzw. Służba Psychologiczna.

W pierwszej połowie trzeciego tysiąclecia, gdy ludzkość rozpoczęła ekspansję kosmiczną, wśród populacji ludzkiej zaczęli się pojawiać osobnicy dysponujący zdolnościami parapsychicznymi. Zdolny telepata potrafił opanować i przekształcić ludność całej planety w wiernie wypełniających jego rozkazy niewolników. Działający bez jakiejkolwiek społecznej kontroli, pozbawieni skrupułów, esperzy doprowadzili do trwającego kilkaset lat okresu wojen międzygwiezdnych. Po zawiązaniu się Federacji powołano więc Służbę Psychologiczną, której głównym celem jest eliminowanie niebezpiecznych sytuacji wynikających z niekontrolowanego użycia zdolności parapsychicznych.

Spis treści

1.

Rozdział 1

2.

Rozdział 2

3.

Rozdział 3

4.

Rozdział 4

5.

Rozdział 5

6.

Rozdział 6

7.

Rozdział 7

8.

Rozdział 8

9.

Rozdział 9

10.

Rozdział 10

11.

Rozdział 11

12.

Rozdział 12

13.

Rozdział 13

14.

Rozdział 14

15.

Rozdział 15

16.

Rozdział 16

17.

Rozdział 17

18.

Rozdział 18

19.

Rozdział 19

20.

Rozdział 20

21.

Rozdział 21

22.

Rozdział 22

23.

Rozdział 23

24.

Rozdział 24

25.

Rozdział 25

26.

Rozdział 26

27.

Rozdział 27

28.

Rozdział 28

29.

Rozdział 29

1

W Ceyce, Białym Mieście, idyllicznie pięknej stolicy Maccadonu, planety uniwersyteckiej w Piaście, był wczesny ranek. W rozpościerającym się na pięć mil skupisku budynków i parków należących do Szkoły Kolonialnej druga zmiana studentów kierowała się na śniadanie, podczas gdy większość studentów czwartej zmiany bez pośpiechu zmierzała do swoich akademików. Zajęcia organizowane przez uczelnię w niewielkim stopniu zależały od jakiejś szczególnej pory dnia, niemniej wielki kompleks sportowo-treningowy świecił pustkami. Na strzelnicy, przed barierką, stała młoda kobieta z pistoletem w dłoni, czekając, aż automat strzelnicy wystawi jej nową serię celów.

Na oko miała około dwudziestu czterech lat, była smukła i wysportowana, ubrana w strój noszony w szkole podczas wycieczek pieszych: beżową koszulkę, szorty do kolan, podkolanówki i buty na miękkiej podeszwie. Swój kapelusz słoneczny powiesiła na barierce, a długie do ramion włosy w modnym srebrzysto-białym kolorze rozpuściła luźno na wietrze. W ręku trzymała niewielki, kunsztownie wykonany pistolet – dwulufowy myśliwski Denton – broń uważaną, przez znawców broni w Piaście, za sprzęt przeznaczony jedynie dla koneserów. W instytucjach, takich jak Szkoła Kolonialna, nie widywano zbyt często tego typu rzeczy.

W chwili, gdy automat strzelnicy wypuścił nową serię celów, w jej polu widzenia pojawił się latacz podchodzący od strony widocznych na prawo budynków administracyjnych. Zaskoczona, popatrzyła kątem oka, na tyle długo, by rozpoznać osoby znajdujące się w pojeździe, po czym znów skierował swą uwagę na rzutki lecące w jej kierunku. Bez pośpiechu, przez kolejne pół sekundy studiowała ich układ, po czym uniosła pistolet. Denton, bez hałasu, wypluł ośmiokrotnie niewidoczne śmiercionośne igły. Sześć obłoczków purpurowego dymu zawisło w powietrzu. Dwa pozostałe cele wykonały szyderczy łuk i pomknęły z powrotem do wyrzutni.

Dziewczyna z irytacją przygryzła wargi, zabezpieczyła i schowała pistolet, a potem dała dłonią sygnał dyżurnemu, że skończyła. Odwróciła się w kierunku pojazdu lądującego powoli kilkanaście stóp od niej i z dezaprobatą skierowała szare oczy ku przybyłym.

— Dobry przykład dajecie studentom, lądując dokładnie w polu rażenia — powiedziała.

Doktor Plemponi, pryncypał Szkoły Kolonialnej, uśmiechnął się uspokajająco.

— Osiem lat temu pani ojciec nakrzyczał na mnie dokładnie za to samo. Ale muszę pani powiedzieć, Trigger, że znacznie bardziej mi naurągał. To było moje pierwsze spotkanie z szanownym Runserem Argee i...

— Plemp, zobacz, co robisz, ośle — ostro przerwała mu Mihul, kierowniczka sekcji kobiecej wychowania fizycznego, siedząca z tyłu za nim.

Doktor Plemponi, zmieszany, odwrócił się w jej kierunku. Latacz opadł gwałtownie pokonując ostatnie cztery stopy. Mihul jęknęła, a Plemponi zaczął ją przepraszać. Trigger podeszła bliżej.

— Często tak robi — zapytała z zainteresowaniem.

— Za każdym razem — zapewniła Mihul. Była szczupłą, wysoką, dobrze umięśnioną kobietą około czterdziestki. Mrugnęła do Trigger zza pleców Plemponiego. — Gdy Plemponi prowadzi, stawiamy kręgarzy w stan pogotowia.

— Dobrze, dobrze — powiedział Plemponi. — Odwróciłaś na chwilę moją uwagę i to wszystko. Pani Argee, zaraz powiem, co nas tu sprowadza. Otóż Mihul powiedziała mi rano na zebraniu, że nie jest pani zadowolona z pobytu w naszej Szkole. Może więc, jeżeli już pani tu skończyła, polecimy do biura i porozmawiamy na ten temat.

Otworzył drzwi pojazdu.

— Czy skończyłam? — Trigger popatrzyła na niego. — Jasne, panie doktorze. Jedźmy i pogadajmy o tym.

Poszła po swój przeciwsłoneczny kapelusz, po czym wsiadła, zamknęła drzwi i usiadła obok niego, przesuwając kaburę z pistoletem na przód uda.

Plemponi spojrzał sceptycznie na pistolet.

— Ćwiczy pani na wypadek ponownego napadu porywaczy? — zapytał, chwytając drążek sterowy.

Trigger potrząsnęła głową.

— Raczej chciałam rozładować złość. — Milczała, dopóki nie podniósł latacza z ziemi w ryzykownym nawrocie. — Ten wczorajszy napad, to byli porywacze?

— Tego jesteśmy prawie pewni — powiedziała Mihul z tyłu. — Podobno może być powiązany ze sprawą tych dwóch ściśle tajnych plazmoidów z waszego projektu.

— Mało prawdopodobne — stwierdziła Trigger. — Napastnicy byli pół mili od miejsca, w którym powinni byli być, gdyby interesowały ich plazmoidy. No i z tego, co widziałam, było ich zbyt mało, jak na tego rodzaju skok.

— Też sobie tak pomyślałam — powiedziała Mihul. — Jednak to byli specjaliści najwyższej klasy. Miałam okazję rzucić okiem na ich sprzęt. Paralizatory, ekrany kamuflujące, no i ten superszybki latacz.

— Tak, latacz mieli bardzo szybki — potwierdziła Trigger. — To właśnie od razu wzbudziło moje podejrzenia.

— W górach czekał na nich szybki skoczek międzyplanetarny — dodała Mihul — a w nim dwóch ludzi. Tamtych również złapano. Oczywiście, że to byli porywacze.

— Wiadomo, kogo chcieli porwać? — zapytała Trigger.

— Nie — powiedziała Mihul. — Jest zbyt wiele możliwości. Samych studentów, akurat przebywających w pobliżu i mających wystarczające powiązania, żeby się zakwalifikować jako łup dla porywaczy, naliczono ponad dwudziestu. Policjanci nic nie mówią, oprócz tego, że dostali cynk przed napadem. Co było oczywiste. Sposób, w jaki wyskoczyli nagle znikąd i osaczyli tych facetów, to był piękny widok.

— Nie widziałam tego — przyznała Trigger. — Gdy ten latacz przyziemił, wrzasnęłam w kierunku najbliższej grupy studentów i schowałam się za rogiem. Gdy się zdecydowałam wyjrzeć, policja już ich miała.

— Wykazała się pani zdrowym rozsądkiem — powiedział z przekonaniem Plemponi. — Mam nadzieję, że dadzą popalić tym bandytom. Porwania, to paskudny interes.

— Ten duży obiekt lecący prosto na ciebie — zauważyła spokojnie Mihul — to latacz. Ma prawo lecieć w ten sposób, a ty nie. Czy to do ciebie dociera, Plemp?

— Jesteś pewna? — zapytał zmieszany doktor Plemponi. — Zobaczymy, czy on też tak myśli.

Wcisnął klakson. Trigger wzdrygnęła się.

— A widzisz! — oznajmił z triumfem Plemponi, gdy tamten kierowca, przestraszony, skręcił gwałtownie.

Trigger nakazała sobie spokój. Latacze były niemal całkowicie odporne na wypadki i nawet Plemponi nie mógł zrobić nic więcej, niż tylko zakłócić ruch.

— Były jakieś inne napady na terenie uczelni po moim wyjeździe? — zapytała Trigger, gdy Plemponi opuścił kompleks sportowo-treningowy i skierował się na balkon swojego biura.

— Jakieś cztery lata temu — powiedziała Mihul. — Nie, to było sześć lat temu. Wtedy jeszcze tu byłaś. To był ostatni napad... Nie pamiętasz?

Trigger pamiętała. Porwano wtedy dwóch studentów – dzieci jakichś oficjeli Federacji. Porywacze zniknęli bez problemu i minęło kilka miesięcy, zanim usłyszała o bezpiecznym uwolnieniu chłopaków.

Plemponi zszedł niżej i chwiejnie, ale łagodnie, wylądował na balkonie biura. Spojrzał na Trigger zadowolony z siebie.

— No i proszę! — oświadczył lakonicznie. — Panie pozwolą do środka. Trigger, jadła już pani śniadanie?

Trigger zjadła pół godziny temu, ale zgodziła się wypić filiżankę kawy. Mihul, prawdziwa sportsmenka, odmówiła. Podeszła do biurka Plemponiego, oparła się o nie i założyła ręce na piersi; jej spokojne niebieskie oczy skierowały się z uwagą na Trigger. Smukła i gibka, często kojarzyła się Trigger z fretką. Miała miłą opaloną twarz i usta sugerujące poczucie humoru. Zaprzyjaźniły się już wtedy, gdy Trigger była jeszcze studentką.

Doktor Plemponi wyjął ze ściennego dystrybutora żywności tacę z obfitym śniadaniem, przysunął sobie krzesło i z tacą na kolanach usiadł na wprost Trigger. Przeprosił, po czym zaczął jeść i mówić równocześnie.

— Zanim zaczniemy rozważać to całkowicie rozsądne zażalenie, które złożyła pani wczoraj Mihul — zaczął — chciałbym, jeśli pani pozwoli, podsumować pewne fakty.

— Oczywiście, proszę bardzo! — Trigger skinęła głową.

— Jest pani — zaczął Plemponi — gościem honorowym Szkoły Kolonialnej, córką naszego zmarłego przyjaciela i kolegi Runsera Argee. Była pani jedną z naszych najlepszych studentek, nie tylko jako mistrzyni w strzelaniu. Obecnie jest pani zaufaną asystentką komisarza prekolonialnego planety Manon, sławnego Holatiego Tate'a, dzięki któremu została pani współuczestnikiem czegoś, co może się okazać największym naukowym odkryciem tego stulecia... Mam, oczywiście, na myśli — dodał Plemponi — odkrycie przez Tate'a plazmoidów, artefaktów pozostałych po wymarłej rasie Starych Galaktów.

— W porządku — zgodziła się Trigger — ale do czego pan zmierza?

— Proszę nie przerywać! — wycelował w nią kawałkiem grzanki. — Powinienem jeszcze podkreślić, że ze względu na wyjątkowe zdolności organizacyjne, jakimi się pani wykazała pod kierownictwem Tate'a, została pani oddelegowana tutaj, do Zakładu Badań Prekolonialnych, by wesprzeć, kierowany przez Komisarza i profesora Mantelisha, Projekt Badań nad Plazmoidami. To oznacza, że jest pani bardzo ważną osobą, Trigger! Mantelish, mimo wszystkich swoich dziwactw, jest bez wątpienia największym żyjącym biologiem w Lidze Uniwersyteckiej. A Projekt Badań nad Plazmoidami jest tutaj, w Szkole Kolonialnej, najważniejszym przedsięwzięciem Ligi.

— Tak mi powiedziano — wtrąciła Trigger. — Dlatego również chciałabym wiedzieć, co tu jest grane?

— Za chwilę — powiedział Plemponi. — Za chwilę. — Odszukał serwetkę i dokładnie wytarł usta. — Przedstawiłem to jak najprościej, żeby było całkowicie jasne, że robimy wszystko, żeby czuła się pani zadowolona. Jesteśmy szczęśliwi, że jest pani tu, u nas. Czujemy się wyróżnieni! — Uśmiechnął się do niej promiennie. — Jasne?

— Skoro pan tak twierdzi. — Trigger uśmiechnęła się. — Dzięki serdeczne za te miłe słowa, panie doktorze. Przejdźmy jednak do sprawy.

Plemponi zerknął na Mihul, nieco zmieszany.

— To znaczy? — zapytał.

— Dobrze pan wie — powiedziała Trigger. — Ale mogę sformułować to wyraźniej. Gdzie jest komisarz Tate?

— Nie wiem.

— Gdzie jest Mantelish?

Potrząsnął głową. Na jego twarzy pojawiła się udręka.

— Również nie wiem.

— Tak? — powiedziała Trigger. — To kto wie, w takim razie?

— Tego nie mogę powiedzieć — oświadczył twardo Plemponi.

— A to dlaczego? — Trigger uniosła brwi.

— Względy bezpieczeństwa Federacji — oświadczył ze złością Plemponi. — Tego też nie powinienem był mówić, ale co mam zrobić — dodał.

— Względy bezpieczeństwa Federacji? Z powodu plazmoidów?

— Tak... No cóż... Ja... Nie wiem.

Trigger westchnęła.

— Właśnie mnie nie może pan tego powiedzieć?

— Nie, oczywiście, że nie — zaprzeczył pospiesznie Plemponi. — Nikomu nie wolno mi tego powiedzieć. Nikomu nie powinienem przyznawać się do tego, że wiem cokolwiek na temat miejsca pobytu Holatiego Tate'a czy profesora Mantelisha.

— Łgarz — powiedziała cicho Trigger. — Czyli jednak wie pan!

Plemponi spojrzał prosząco na Mihul. Ta tylko się uśmiechnęła.

— Nic na to nie poradzę. Mam zasznurowane usta. Proszę mi uwierzyć!

— Podsumujmy więc — powiedziała Trigger, uderzając końcami palców w podłokietnik. — Osiem tygodni temu zostałam oderwana od mojej pracy w układzie Manon i przysłana tutaj, żeby dograć szczegóły Projektu Badań nad Plazmoidami. Zgodziłam się na to tymczasowe zajęcie jedynie dlatego, że komisarz Tate przekonał mnie, iż bardzo mu na tym zależy. Dałam się nawet namówić, żeby przyjechać tutaj pod przybranym nazwiskiem Ruya Farn i... — sięgnęła ręką i dotknęła głowy — ...i ufarbowanymi włosami. I to wszystko bez żadnego rozsądnego powodu. Powiedział mi, że tego zażądała Liga Uniwersytecka.

Doktor Plemponi odkaszlnął.

— No cóż, Trigger, dobrze pani wie, jak Liga dba o swój wizerunek.

— Wizerunek? — Trigger znów uniosła brwi.

— W pozytywnym sensie — powiedział pośpiesznie Plemponi. — Pani nazwisko stało się znane znacznie szerzej, niż mogłoby się to wydawać. Media wspominają panią regularnie we wszystkich doniesieniach na temat Księżyca Plonów i komisarza. Prawda, Mihul?

— Oczywiście. Zostałaś, dziewczyno, celebrytką — przytaknęła Mihul. — Wielokrotnie widziałam cię w holowizji.

— Może i tak — przyznała Trigger — ale te szpiegowskie historie wciąż wydają mi się pozbawione sensu. Dobrze, zostawmy to i idźmy dalej. Od przyjazdu tutaj, tylko raz udało mi się spotkać z Mantelishem i zapytać, czego się po mnie oczekuje. Miał na ten temat bardzo mętne pojęcie. Komisarz Tate jest albo go nie ma. Zwykle go nie ma. On również wyrażał się bardzo mętnie. We wszystkich sprawach. Trzy tygodnie temu powiedziano mi, że wyjechał. Nikt tutaj nie może, albo nie chce, mi powiedzieć, gdzie wyjechał i jak się z nim skontaktować. To samo w biurze Prekolu na Maccadonie. Tak samo w Centrali na Evalee. Tak samo w Lidze Uniwersyteckiej. W każdym biurze. Próbowałam się skontaktować z Mantelishem. Poinformowano mnie, że jest z Tate'm. Obaj kazali mi przekazać, żebym robiła swoje. — Trigger rozłożyła ręce. — Mam robić swoje, ale co? Zrobiłam wszystko, co miałam dotychczas zrobić i chciałabym dostać dalsze instrukcje od ludzi, którzy, jak mi powiedziano, kierują tym pilnym i ważnym projektem! Mantelish, jak mi się wydaje, nie ma nawet zastępcy...

— Powiedziano mi, że jeszcze nie zatrudnił żadnych asystentów — przytaknął Plemponi.

— Jeśli nie liczyć małej grupki stażystów, interesujących się jedynie plazmoidami. Niczego nie wiedzą i są zbyt wystraszeni, żeby mi to otwarcie powiedzieć.

Plemponi zmieszał się nagle.

— Co do tego, to... — urwał. — No dobrze, nie zbaczajmy z tematu.

— Rozumiem więc — ciągnęła Trigger — że od początku nie byłam tutaj do niczego potrzebna. Nie ma żadnych spraw organizacyjnych i jeśli coś się nie zacznie zaraz dziać, to nie widzę żadnego uzasadnienia dla mojego pobytu w tym miejscu.

— A nie mogłaby pani — zasugerował Plemponi — potraktować tego, jak dobrze zasłużone wakacje?

— Próbowałam. Komisarz Tate przekonał mnie, że jedno z nas musi być przez cały czas w zasięgu Projektu, więc nie mogę opuścić terenu uczelni. Uzupełniłam zaległości z literatury, a Mihul przećwiczyła mnie na dwóch ze swoich kursów dla komandosów. Problem w tym, że nie jestem na wakacjach i nie wierzę, żeby Prekol uważał to, co tutaj robię, za pracę na delegacji.

Przez chwilę panowała cisza.

— Przepraszam — powiedział Plemponi, popatrzył na swoją pustą tacę, po czym wstał i podszedł z nią do dystrybutora pod ścianą.

— Nie ten otwór — powiedziała Trigger.

— Co? — obejrzał się.

— Chce pan to wyrzucić?

— Aa... Dzięki — powiedział Plemponi, jakby nieobecny. — Ciągle się mylę... — Wrzucił tacę tam, gdzie należało, po czym wsunął ręce we wnękę kuchennej myjki i poobracał je trochę, a potem odwrócił się, wciąż nieobecny myślą i stanął przed Trigger. Spoglądał na nią przez chwilę.

— Komisarz Tate zostawił mi wiadomość dla pani — oświadczył niespodziewanie.

— Kiedy? — Oczy Trigger zwęziły się nieznacznie.

— Na drugi dzień po swoim wyjeździe. — Plemponi podniósł rękę. — Zaraz, zaraz! Nie wie pani, jak to było. Zadzwonił i powiedział, cytuję: „Plemp, nie będziesz mógł długo utrzymać tego w tajemnicy przed Trigger, więc nie zdradzę ci żadnych tajemnic. Jeśli to, co robimy, nie pozwoli nam wrócić w ciągu kilku następnych tygodni, ona może zrobić się nerwowa. Gdy zacznie narzekać, ale nie wcześniej, powiedz jej, że są powody, dla których nie mogę się z nią skontaktować ani przekazać, co robię i że skontaktuję się z nią najszybciej, jak to będzie możliwe”. Koniec cytatu.

— I to wszystko? — zapytała Trigger.

— Tak.

— Nie powiedział, jak długo to może potrwać?

— Nie. Powtórzyłem pani słowo w słowo. Mam bardzo dobrą pamięć.

— Więc to może trwać jeszcze tygodnie? Albo i miesiące?

— Tak. Może. Wyobrażam sobie... — Plemponi zaczynał się pocić.

— Plemponi — przerwała mu Trigger — może pan przekazać Komisarzowi wiadomość ode mnie?

— Oczywiście — powiedział Plemponi. — Co mam... Oooo! — I zrobił się czerwony.

— Jasne — powiedziała Trigger. — Tak właśnie sobie myślałam. Ma pan z nim kontakt.

— Trigger, to było nieuczciwe. — Doktor Plemponi poczuł się głupio. — Jest pani za sprytna.

— Nie widzę żadnego usprawiedliwienia dla tych tajemnic i to wszystko. — Trigger wzruszyła ramionami. Wstała. — A wiadomość jest taka: proszę mu przekazać, że jeśli ktoś, i to szybko, nie poda mi rozsądnego powodu, dla którego powinnam tu pozostać, poproszę Prekol o przeniesienie z powrotem na Manon.

Plemponi westchnął ponuro.

— Trigger — powiedział — zrobię wszystko, co będę mógł. Ale...

— Wiem — uśmiechnęła się przymilnie — ma pan zasznurowane usta. Przykro mi, jeśli sprawiłam panu kłopot, doktorze Plemponi. W końcu jestem pracownikiem Prekolu. Jeśli marnotrawię ich czas, to przynajmniej chciałabym wiedzieć dlaczego.

Plemponi przyglądał się, jak wychodzi z pokoju, a potem idzie korytarzem. Konsternacja walczyła na jego twarzy z podziwem.

— Ma niezłą figurę, nie uważasz? — powiedział do Mihul, robiąc rękami jakiś falisty gest. — I ten kołyszący się ruch, gdy idzie.

— Tak, tak — powiedziała Mihul. — Stare capy.

— Co? — zapytał doktor Plemponi.

— Słyszałam kiedyś, jak podziwialiście z Mantelishem jej sposób chodzenia.

Plemponi zasiadł za swoim biurkiem.

— Mihul — powiedział poważnym tonem — bardzo nieładnie jest podsłuchiwać. Chyba najlepiej będzie, jak wyślę od razu tę wiadomość dla Tate'a. Jak myślisz, mówiła serio?

— Naturalnie — przytaknęła Mihul.

— Tate uprzedzał mnie, że może być z nią kłopot. Wydaje mi się, że jest zbyt sumienna.

— A poza tym ma chłopaka na Manon. Chodzą ze sobą od początku studiów.

— No to niech sobie wyjdzie za mąż — powiedział Plemponi, wzruszając ramionami. — Robi mi się gorąco, za każdym razem, gdy przypomnę sobie, jak blisko niej byli ci wczorajsi porywacze.

— Spokojnie — Mihul wzruszyła ramionami — nie mieli żadnej szansy. Ci ludzie, którym Tate polecił ją ochraniać, to najszybszy oddział, jaki kiedykolwiek widziałam w akcji.

— Masz rację — zgodził się Plemponi. — Naszej maccadońskiej policji to oni nie przypominają.

— Nie sądzę, żeby to była policja. Moim zdaniem, to jacyś najemnicy. W każdym bądź razie, jeśli ktoś chce dorwać Trigger Argee, będzie musiał tu przylecieć okrętem bojowym.

Plemponi spojrzał nerwowo przez balkon i obserwował przez chwilę bezchmurne niebo.

— Z tego, co mówił Holati Tate, to nie jest wcale takie nieprawdopodobne — powiedział.

2

Na końcu korytarza prowadzącego do biura doktora Plemponiego znajdował się portal. Mihul weszła i wprowadziła numer swojej kwatery, poczekała chwilę, aż zaświeci się zielona lampka i wyszła do innego korytarza siedemnaście pięter niżej i trochę ponad półtorej mili dalej.

Poszła korytarzem, weszła do swojego mieszkania, zamknęła za sobą drzwi na klucz i wcisnęła przycisk tarczy. W sypialni otworzyła ścienny sejf i wyjęła dalekodystansowy komunikator. Uruchomiła urządzenie.

— Tak? — usłyszała głos.

— Tu Mihul — powiedziała. — Z Quillanem lub Komisarzem...

— Tu Quillan — po kilku sekundach odezwał się inny głos, głęboki i męski. — Nawijaj, mała.

Mihul odkaszlnęła.

— Dzwonię — powiedziała — bo jestem mocno przekonana, że powinniście, chłopcy, szybko coś przedsięwziąć w sprawie Argee.

— Tak? — powiedział głos. — A co?

— A skąd ja mam wiedzieć? Mówię tylko, że nie podejmuję się dalej brać za nią odpowiedzialności.

— Coś się stało? — zapytał szybko Quillan.

— Jeśli masz na myśli, że ktoś znów się na nią zasadził, to nie. Sama zaczęła się miotać. W każdym bądź razie nie ma zamiaru dłużej czekać.

— A czy nie jest w takim stanie już od jakiegoś czasu? — zapytał, zastanawiając się, Quillan.

— W takim jak teraz, to nie. — Mihul zawahała się. — Czy to naruszy zasady bezpieczeństwa, jeśli mi zdradzisz, co jej się stało?

— Czy jej się coś stało?

— Z jej głową.

— Skąd ci się wziął taki pomysł?

Mihul zmarszczyła brwi w kierunku komunikatora.

— Trigger zawsze miała temperament — powiedziała. — I zawsze była uparta. Zawsze była indywidualistką, gotową walczyć o swoje i o cudze. Ale zawsze wykazywała się również zdrowym rozsądkiem. Ma jeden z najwyższych IQ w historii Szkoły. A teraz wygląda na to, że nie zachowuje się zbyt racjonalnie.

— A jak by się zachowywała wcześniej? — zapytał Quillan.

Mihul zastanowiła się.

— Na pewno by się bardzo niepokoiła o komisarza Tate'a. To normalne... W tych okolicznościach, ja też bym się zaniepokoiła. Po powrocie zażądałaby od niego racjonalnego wyjaśnienia wszystkich problemów. A gdyby tego nie zrobił, mogłaby się zwolnić. Ale teraz czekałaby na jego powrót. W końcu, dlaczego nie?

— I uważasz, że nie ma zamiaru poczekać?

— Tak uważam — powiedziała Mihul. — Wysłała przez Plemponiego swego rodzaju ultimatum. Coś jakby: proszę o kontakt, a jak nie... Szczerze mówiąc, nie mogę nawet zagwarantować, że poczeka na odpowiedź.

— Taaak... I co zrobi według ciebie?

— Zwieje. W taki czy inny sposób.

— Hmm... To brzmi tak, jakby dziewczę miało wbudowany napęd gwiezdny. Nie potrafisz jej powstrzymać? — zapytał Quillan z niezadowoleniem.

— Jasne, że potrafię — powiedziała Mihul. — Zamknę ją w pokoju i usiądę na niej, żeby być pewną, że nie ucieknie przez okno. Ale jeśli ma nie zdawać sobie z tego sprawy...? To ty, między innymi, nalegałeś, żeby zataić przed nią, że jest pilnowana.

— Racja, Mihul — potwierdził Quillan — pograłem jak głupek.

— Ano racja, majorze Quillan... sir — powiedziała Mihul — I co teraz?

Przez chwilę w komunikatorze panowała cisza.

— Mogłabyś zagwarantować trzy dni? — zapytał Quillan.

— Nie mogłabym — powiedziała Mihul. — Nie mogę zagwarantować nawet trzech godzin.

— Jest tak źle?

— Tak — powiedziała Mihul — jest bardzo źle. Przy Plemponim się kontrolowała, ale ja poznałam ją na ćwiczeniach. Zadałam jej najcięższe jakie mogłam, niestety są pewne ograniczenia. Za to bardzo dobrze się teraz prezentuje.

— Słyszałem! Podobno jest niezła — powiedział Quillan.

— Miałam na myśli jej kondycję fizyczną — powiedziała Mihul. — W każdym bądź razie jest doskonale wyćwiczona. Ale jeszcze trochę i może nie wytrzymać. Wiesz jak to jest.

— Tak, wiem — odparł — napięcie nerwowe.

— Coś w tym rodzaju — zgodziła się Mihul.

Przez chwilę panowała cisza.

— A gdybyśmy obstawili wszystkie wyjścia z kampusu — zaproponował.

— Przyślesz całą armię?

— Nie.

— No to zapomnij o tym. Ona tu studiowała, pamiętasz? W zeszłym roku grupa studentów przeszmuglowała wypchaną rekonstrukcję mastodonta i ustawiła ją w ogrodzie burmistrza Ceyce, tak dla zabawy. Tu jest zbyt wiele wyjść. A Trigger, gdy zechce, potrafi być sprytniejsza od innych. Zniknie bez śladu.

— To ten przeklęty system portali podprzestrzennych — stwierdził z przekonaniem Quillan. — Najpaskudniejszy wynalazek z punktu widzenia inwigilacji. — Westchnął. — No dobrze, Mihul, wygrałaś! Komisarza w tej chwili nie ma. Ale bez względu na to czy wróci, czy nie, znajdę jeszcze dzisiaj kogoś, kto po nią przyjedzie. A właściwie, to sam to zrobię.

— Będzie lepiej dla ciebie, chłopcze — powiedziała Mihul z ulgą. — Wiecie już coś o tych wczorajszych porywaczach?

— Niewiele. Mieli polecenie: „Porwać. Nie robić krzywdy”. Poza tym to samo, co z innymi oprychami tego typu. Tam, gdzie powinni coś wiedzieć, dziura w głowie. Ale teraz wiemy już na pewno, że ktoś poluje właśnie na nią. Interesująca była też cena.

— Tak? Ile?

— Równo pół miliona kredytów.

— Biedna Trigger — gwizdnęła Mihul.

— No cóż, najprawdopodobniej nikt tego nie zarobi.

— Mam nadzieję. To dobra dziewczyna. W porządku, majorze. Odmeldowuję się.

— Poczekaj chwilę — powiedział Quillan. — Pytałaś przed chwilą, czy jej się nie stało coś z głową.

— Tak, pytałam — zdziwiła się Mihul — ale nie odpowiedziałeś. Zrozumiałam, że to jest tajne.

— No bo chyba jest — przyznał Quillan. — W tej chwili wszystko wydaje się być tajne. Ale ci powiem. No więc, ja nic na ten temat nie wiem. Komisarz też nie. Ale strasznie się martwi. Argee ma za cztery dni spotkanie ze Służbą Psychologiczną. Jeszcze o tym nie wie.

— Z esperami? — Mihul była zdumiona. — Czego oni chcą od niej?

— Wiesz co — powiedział Quillan z przekąsem — może to wydaje się dziwne, ale nie powiedzieli mi.

— A dlaczego mi to mówisz?

— Sama zgadnij, mała.

* * *

Podpierający ścianę strażnik ożywił się na widok otwierającego się portalu. Trigger wyszła. Zasalutował jej dziarsko.

— Dzień dobry panno Farn.

— Dzień dobry — odpowiedziała Trigger, błyskając uśmiechem. — Była już poczta?

— Jakieś dwadzieścia minut temu.

Kiwnęła głową, znów się uśmiechnęła i minąwszy go, pomaszerowała do swojego biura. Zawsze starała się utrzymywać dobre stosunki z wszelkiego rodzaju policjantami, a ci chłopcy ze Straży Ligi Uniwersyteckiej byli nadzwyczajnie mili i uprzejmi. Zwróciła uwagę, że byli również wyjątkowo dobrze zbudowani.

Zamknęła za sobą drzwi biura – wymóg rozdętych przepisów bezpieczeństwa w badaniach plazmoidów – podeszła do stosu poczty i stwierdziła, że nie ma tam nic dla niej. Co znaczyło, że jeżeli coś przyszło, była to jedynie rutynowa korespondencja i została już przejęta przez jej okrojony personel. Później, w ciągu dnia, być może będzie miała szansę skrobnąć podpis Ruyi Farn na kilku tuzinach dokumentów i czeków. Wielka praca! Trigger usiadła za biurkiem.

Siedziała przez chwilę zastanawiając się i stukając paznokciem kciuka o zęby. Jego ekscelencja komisarz prekolonialny Tate, cokolwiek by o nim nie powiedzieć, był bez wątpienia jednym z najlepszych umysłów, z jakimi kiedykolwiek miała do czynienia. Z pewnością miał jakiś powód, dla którego trzymał ją tutaj, odizolowaną i niedoinformowaną. Pytanie brzmiało jedynie, co to za powód.

Względy bezpieczeństwa...? Trigger zmarszczyła nos. To nie wyglądało sensownie. Wszyscy i wszystko związane z plazmoidami Starych Galaktów było otoczone siecią zabezpieczeń Federacji od pierwszego dnia, w którym zgłoszono odkrycie. A ona była przez cały czas w samym środku wszystkich wydarzeń. Dlaczego właśnie teraz Holati Tate miałby zacząć coś robić w sekrecie przed nią? Nawet ten gaduła, Plemponi, miał z nim kontakt.

To było co najmniej irytujące...

Trigger wzruszyła ramionami, sięgnęła do szuflady i wyjęła mały hologram. Postawiła go na biurku i smętnie na niego popatrzyła.

Z obrazka spoglądała na nią twarz niemal nieprawdopodobnie przystojnego młodego mężczyzny, zdumiewające ciemno-niebieskie oczy, mocno zarysowany podbródek, brązowe kręcone włosy. Za ciepłym uśmiechem, który zawsze wywoływał u niej podobny odzew, błyszczały białe zęby.

Przez ostatnie dwa i pół roku, od momentu, gdy Prekol wysłał ich razem do pracy przy projekcie planety Manon, byli z Brulem Ingerem prawie zaręczeni. Chodzili ze sobą przez cały czas studiów w Szkole Kolonialnej. A teraz ona była tutaj i być może utknęła tu na zawsze – o ile czegoś nie zrobi. A Brule został na Manon. Bardzo szybki statek podprzestrzenny pokonywał tę trasę w co najmniej dziewięć dni. Szybki frachtowiec Grand Commerce albo zwykły statek pasażerski leciały tam ponad dwa miesiące. Planeta Manon była bardzo daleko.

Już prawie miesiąc nie miała od Brule'a żadnej wieści. Mogłaby nawet dzisiaj nagrać prywatną wiadomość dla niego. Wysłana z pocztą służbową, dotarłaby do niego za jakieś dwa tygodnie. Ale wysłała już trzy takie wiadomości i nie dostała odpowiedzi. Brule nie był za dobry w miłości na odległość, ale nie potępiała go za to. Sama miała trudności w wyrażaniu uczuć osobistych w nagraniach. A z uwagi na wymogi bezpieczeństwa, oprócz tego, nie miała za wiele do powiedzenia. Nie mogła mu nawet powiedzieć, gdzie jest.

Wrzuciła hologram z powrotem do szuflady, sięgnęła do klawiatury po prawej stronie biurka i nacisnęła jeden z klawiszy. Płyta biurka podniosła się do pionu, wyświetlając przeglądarkę z nagłówkami bieżących wiadomości.

Trigger spojrzała na nagłówki, przewijane powoli, w miarę jak nowsze niusy zastępowały starsze. W bloku zatytułowanym „Nauka” większa część wydawała się być, jak zawsze, poświęcona eksperymentom z plazmoidami Starych Galaktów.

Weszła w zakładkę i przejrzała pierwszy artykuł. W zasadzie było to podsumowanie raportów z całej Piasty na temat doniesień o problemach z osiągnięciem jakiegoś istotnego postępu w pracach nad mechanizmem regulującym działanie plazmoidów. Co, jak Trigger doskonale wiedziała, było całkowitą prawdą. Inne doniesienia, raczej nieprzyjemne, dotyczyły zarzutów, że grupy badawcze, w liczbie około pięciuset, którym Liga Uniwersytecka przekazała pojedyncze plazmoidy i które otrzymały jakieś znaczące wyniki, utrzymują uzyskane informacje w tajemnicy.

Podsumowanie przedstawiało najnowsze poglądy i hipotezy, po czym spłaszczało je do twierdzenia, że plazmoidy można porównać do silnika, który wydaje się posiadać wszystko, oprócz źródła energii. Albo może bardziej poprawnie – przy założeniu, że źródło energii jest jeszcze nie zidentyfikowane – wszystko z wyjątkiem wyłącznika. Jedna z grup oświadczyła, że udało jej się zreplikować wypożyczony przez Federację plazmoid, odtwarzając jego strukturę biochemiczną w taki sposób, że ich model różnił się od oryginału Starych Galaktów jedynie tym, że – zgodnie z przewidywaniami – rozpadł się w ciągu kilku godzin. A plazmoidy się nie rozpadały. Okazy poddane badaniom nie wykazywały żadnych oznak degradacji. Niektóre wciąż wchłaniały, od czasu do czasu, substancje odżywcze. Zauważono, że niektóre nieznacznie się poruszają. Żadnego jednak nie udało się uruchomić. To wszystko jest bardzo zagadkowe!

Bardzo zagadkowe – przyznała Trigger. W układzie Manon, gdzie je odkryto, plazmoidy działały z dużą wydajnością w ramach systemu zbierającego białko, porzuconego, a może zapomnianego przez tajemniczych Starych Galaktów, kilkadziesiąt tysięcy lat temu. Dopiero gdy do ich bazy weszli ludzie i wyłączyli urządzenia przetwórcze, plazmoidy przerwały pracę. Potem, gdy ponownie chciano je uruchomić, już nie zareagowały.

Trigger, osobiście, było zupełnie obojętne czy uda się je ponownie uruchomić. Nie miała również nic przeciwko temu, że Holati Tate zrobił nieprzyzwoicie wielkie pieniądze na prawach pierwszego odkrywcy, gdyż naprawdę bardzo lubiła Komisarza, szczególnie wtedy, gdy jej nie irytował. Niemniej jakieś atawistyczne uczucie powodowało, że zarówno same plazmoidy, jak i zawarta w nich idea dającego się w nieograniczony sposób kształtować życia organicznego, wydawały jej się raczej odpychające. Znajdowała się jednak w mniejszości. Praktycznie wszyscy podzielali pogląd, że plazmoidy są najwspanialszym wynalazkiem w tej dziedzinie od czasu stworzenia Ewy.

Przełączyła przeglądarkę na wyszukiwanie wiadomości lokalnych i wprowadziła kod referencyjny układu Manon. Śledzenie tamtejszych wydarzeń stało się ostatnio dla niej osobistym małym rytuałem. Czasem wyszukiwała nawet informacje na temat Brule'a Ingera, który obecnie pełnił na Manon obowiązki oficjalnego rzecznika Prekolu i stał się bardzo popularny wśród licznie przybywających tam ważnych osób. Wielu obywateli Piasty pokonywało długą drogę, chcąc ujrzeć na własne oczy cuda nauki Starych Galaktów, ale jeszcze więcej przyjechało, by wziąć udział w kolonizacji planety Manon, która w szybkim tempie zmierzała do zmiany swojego statusu i wkrótce miała przestać być projektem prekolonizacyjnym i stać się terytorium Federacji, otwartym dla wszystkich legalnych przybyszów.

Dzisiaj nie było nowych wiadomości o Brule'u. Grand Commerce otworzył swoją pierwszą na Manon galerię handlową wraz z centrum rekreacyjnym niespełna dziesięć mil od kopuły zarządu planety, gdzie Trigger pracowała przed wyjazdem. Sieć podprzestrzenna instalowana w pobliżu bazy Starych Galaktów była na ukończeniu. Stała populacja obywateli Piasty na Manon przekroczyła już czterdzieści trzy tysiące. Zanim Holati Tate ogłosił o swoim odkryciu, wspomniała z nostalgią Trigger, było tam ledwo ośmiuset pracowników Prekolu i ani jednej istoty ludzkiej poza nimi.

Ekran przeglądarki wsuwał się z powrotem w biurko, gdy rozległ się melodyjny sygnał ComWebu. Wcisnęła przełącznik.

— Cześć, Rak — powiedziała z uśmiechem — Coś się stało?

Spoglądający na nią młody człowiek o kościstej twarzy ubrany był w czarny matowy mundur stażysty Ligi Uniwersyteckiej. Wyglądał na zmartwionego.

— Boję się, że tak, panno Farn — powiedział. Rak był szefem trzydziestoczteroosobowej grupy młodych naukowców, przydzielonych do Projektu przez Ligę. Jak wszyscy stażyści, traktował swoje obowiązki bardzo poważnie. — Niestety nie jest to coś, co moglibyśmy przedyskutować przez komunikator. Czy byłoby możliwe, żeby pani przyszła tu i spotkała się z nami dzisiaj?

— Och, Rak — oświadczyła Trigger — nie bądź śmieszny. Mam przyjść zaraz?

— Dziękuję, panno Farn — uśmiechnął się. — Może być za dwadzieścia minut? Zbiorę moją grupę doradczą i spotkamy się w małej sali konferencyjnej w budynku wystawowym.

— Dobrze, będę w hali wystawowej — Trigger skinęła głową. — Jak już będziecie gotowi, to przyślij po mnie strażnika.

3

Trigger wyłączyła ComWeb i wstała. Rak i jego grupa byli dużo bardziej związani z Projektem Badań nad Plazmoidami niż ona. Gdy przyjechała z Manon, wraz z Komisarzem, oni już tu byli, ulokowani we własnym skrzydle badawczym Projektu. I dopóki obecne zasady bezpieczeństwa nie zostaną złagodzone – a to może trwać jeszcze ze dwa lata – pozostaną w Projekcie.

Trigger było ich trochę żal, chociaż nie wydawało się, żeby młodzi naukowcy mieli do tego jakieś zastrzeżenia. Poświęcenie brało górę u wszystkich. A ponieważ prawie połowę stanowiły młode kobiety, można przypuszczać, że nie byli całkiem skazani na klasztorne życie.

Wokół sal wystawowych plazmoidów, zamkniętych dla studentów i zwiedzających jeszcze przez kilka godzin, kręciło się z tuzin automatów sprzątających, nadzorowanych przez kilku robotników. Trigger przeszła przez wielki hol w kierunku kilku eksponatów, których jeszcze nie było w czasie jej ostatniego pobytu w tym miejscu. Były to naturalnej wielkości kopie dwóch plazmoidów Starych Galaktów – numery 1432 i 1433. Z pewnym niesmakiem popatrzyła na woskowate, bryłowate, częściowo przezroczyste twory. Była osobiście na stacji Starych Galaktów i być może zbliżyła się na tyle do oryginałów tych dwóch kopii, że mogła je dotknąć. Nie, żeby chciała.

Spojrzała na zegarek, obeszła dookoła zajmujący środek sali model Księżyca Plonów, stacji Starych Galaktów, i weszła pomiędzy eksponaty. W jednej z wnęk były widoki planety Manon, głównie pasa planktonu atmosferycznego i gigantycznych plazmoidów nazywanych „żniwiarzami”, poruszających się w pasie i metodycznie wchłaniających zawiesinę żywej materii. Jeden z końców sali zdominowała kopia „żniwiarza” wielkości wieloryba, z zewnątrz sprawiająca wrażenie ogromnej ciemno-zielonej parówki, a wewnątrz zawierająca niezwykle interesujące urządzenia.

— Panno Farn...

Odwróciła się. Stojący w wejściu, trzydzieści stóp od niej, strażnik Ligi zrobił szarmancki gest i ukłonił się. Ci strażnicy mieli doskonałe maniery.

Trigger uśmiechnęła się.

— Już idę — powiedziała.

Stażysta Rak i jego komitet doradczy – dwóch mężczyzn i kobieta – czekali na nią w sali konferencyjnej. Gdy weszła, wstali. Ta sala stanowiła granicę ich terytorium. Wychodząc do holu, z którego przyszła Trigger, naruszyliby kilka punktów regulaminu Ligi.

A to by było nie do pomyślenia.

Poprzednim razem, gdy Trigger miała okazję spotkać się z nimi, odzywał się tylko Rak. Komitet doradczy po prostu siedział i patrzył na niego. O ile Trigger mogła się domyślać, brali udział w tych posiedzeniach jedynie po to, aby powstrzymać Raka, gdyby miał zamiar popełnić jakąś szokującą niedyskrecję.

— Zastanawialiśmy się, panno Farn — powiedział Rak pytającym tonem — czy jest pani uprawniona do przesunięcia dodatkowych strażników Ligi Uniwersyteckiej do Projektu Badań nad Plazmoidami?

Trigger potrząsnęła głową.

— Z tego, co wiem. nie mam żadnych uprawnień, jeżeli chodzi o Ligę Uniwersytecką. Ale profesor Mantelish z pewnością może to załatwić.

Rak skinął głową.

— Czy może się pani skontaktować z profesorem Mantelishem?

— Nie — powiedziała Trigger. Uśmiechnęła się. — Czy wy możecie się z nim skontaktować?

Rak rozejrzał się po swoim komitecie, jak gdyby szukając aprobaty.

— Nie, nie możemy — powiedział. — Prawdę mówiąc, panno Farn, od kilku tygodni jesteśmy tutaj izolowani w najbardziej przedziwny sposób.

— To tak samo, jak ja — powiedziała panna Farn.

— Ooo — powiedział Rak ze zdziwieniem. — Mieliśmy nadzieję, że pani zechce nam to wyjaśnić.

— Zechciałabym — zapewniła go Trigger — gdybym sama coś wiedziała. Niestety tak się składa, że nie wiem. Dlaczego uważacie, że konieczne jest zwiększenie liczby strażników? — zapytała po zastanowieniu.

— Słyszeliśmy — zaznaczył ostrożnie Rak — że wczoraj doszło do napadu na terenie Szkoły Kolonialnej.

— Próba porwania — powiedziała Trigger. — Was nie powinni niepokoić. Zresztą wasza sekcja Projektu jest uważana za zabezpieczoną.

Rak znów spojrzał na swoich kolegów i z pewnością otrzymał jakiś niewykrywalny znak przyzwolenia.

— Panno Farn, jak pani wie, naszej grupie powierzono tutaj opiekę nad dwoma plazmoidami należącymi do Ligi. Zdaje pani sobie z tego sprawę, że sześć plazmoidów, wypożyczonych różnym odpowiedzialnym laboratoriom w Piaście, zostało utraconych w wyniku napadów nieznanych sprawców?

— Nie, nie wiedziałam — Trigger była zaskoczona. — Słyszałam, że było kilka nieudanych prób kradzieży wypożyczonych plazmoidów.

— Te sześć prób — powiedział dobitnie Rak — było całkowicie udanych. I należy przypuszczać, że laboratoria, które padły ofiarą, również były uważane za zabezpieczone.

Trigger zgodziła się, że to przypuszczenie jest uprawnione.

— Jest jeszcze jedna sprawa — kontynuował Rak. — Przybywając tutaj, rozumieliśmy, że doktor Gess Fayle dostarczy do Projektu zespół plazmoidów 112-113. To, że się nie pojawił, nasuwa podejrzenie, że Prezydium Ligi nie uważa Projektu za wystarczająco bezpieczne miejsce dla obiektu 112-113.

— Dlaczego nie zapytacie Prezydium? — zapytała Trigger.

Wśród stażystów wybuchło nerwowe poruszenie.

— To by naruszało zasadę drogi służbowej, panno Farn — wyjaśnił Rak.

— Aha! — powiedziała. Stażyści byli przeczuleni na punkcie dyscypliny. — Czy ten zespół 112-113 jest jakoś szczególnie ważny.

— Skoro doktor Fayle zajmuje się nim osobiście — ostrożnie oznajmił Rak — powiedziałbym, że tak.

Trigger milcząco zgodziła się z tym, przypominając sobie spotkania z doktorem Fayle na Manon. Fayle był naukowcem-politykiem, jedną z grubych ryb w Lidze Uniwersyteckiej. Gdy profesor Mantelish, wybitny biolog, został skierowany na Manon jako szef naukowy operacji, Fayle załatwił sobie stanowisko jego pierwszego zastępcy. Trigger poczuła do niego niechęć od pierwszego wejrzenia i nie zmieniła zdania po bliższym poznaniu.

— Przypominam sobie teraz ten zespół 112-113 — powiedziała niespodziewanie. — Wielki obrzydliwy twór... Właściwie, to ten opis pasuje do wszystkich.

Rak i pozostali spojrzeli na nią bez słowa, najwyraźniej urażeni. Uświadomiła sobie nagle, że jeśli nie przeszkodzi, to któryś z nich wygłosi zaraz wykład na temat estetyki funkcjonalnej – a o estetyce funkcjonalnej w odniesieniu do plazmoidów słyszała już wystarczająco dużo.

— Tak, ten 113 — kontynuowała pospiesznie — to bardzo mały plazmoid. — Rozłożyła ręce na około piętnaście cali. — O taki. I jest sprzężony z tym dużym, zgadza się?

Rak przytaknął, nieco sztywno.

— W zasadzie tak, panno Farn.

— No dobrze — powiedziała Trigger. — Nie mogę was winić, że się trochę martwicie. A co na to szef straży? Nie możecie poprosić go o wzmocnienie?

Rak ściągnął wargi.

— Oczywiście. Zrobiłem to. Dziś rano, zanim zadzwoniłem do pani.

— I co odpowiedział?

— Oświadczył mi — Rak zrobił nieszczęśliwą minę — że obecna ochrona poradzi sobie w każdym przypadku. Skąd on to może wiedzieć?

— Jest zawodowcem — podkreśliła uspokajająco Trigger. Stażyści wyglądali na mocno zmartwionych. — Nie miał jakichś pomocnych uwag?

— Żadnych — zaprzeczył Rak. — Powiedział, że jeśli ktoś chce wydać pieniądze na wynajęcie oddziału antyterrorystów z Policji Federalnej, to on zawsze znajdzie dla nich zajęcie. Ale na to oczywiście nie ma żadnej nadziei.

Trigger wyprostowała się. Wyciągnęła rękę i stuknęła go końcem palca w kościstą klatkę piersiową.

— Wiecie co? — powiedziała. — To jest nieprawda!

Cztery twarze rozjaśniły się nadzieją.

— Dopóki ktoś się tutaj nie pojawi i nie przejmie tego — ciągnęła Trigger — ja zarządzam budżetem Projektu. Więc myślę, Rak, że zapłacę wam za ten oddział federalnych. Zrobię to natychmiast. — Wstała, a stażyści poderwali się automatycznie ze swoich miejsc. — Przekażcie dowódcy straży — poinstruowała, już stojąc w drzwiach — że ten oddział będzie tutaj przed kolacją.

* * *

Biuro Policji Federalnej w Ceyce poinformowało Trigger, że Oddział Bojowy Klasy A – dwudziestu wyszkolonych ludzi z pełnym wyposażeniem – zamelduje się po południu na dwumiesięczną służbę w Szkole Kolonialnej. Wystawiła im czek, podpisując się zdalnie jako Ruya Farn. Na widok sumy umieszczonej na czeku, brwi księgowego Ligi Uniwersyteckiej uniosą się do sufitu, ale jeśli Liga nalega, by trzymała się z dala od problemów Projektu Badań nad Plazmoidami, to nie powinien ich dziwić z jej strony drobny finansowy odwet.

Przez chwilę Trigger czuła się całkiem usatysfakcjonowana.

Chwilę później zadzwoniono z biura Prekolu na Maccadonie. Poproszono ją, by się nie rozłączała, gdyż na jej ComWeb zostanie przełączona prywatna rozmowa międzygwiezdna.

Wyglądało na to, że ma dzisiaj dobry dzień. Czekała, mrucząc pod nosem jakąś melodię. Znała tylko jedną osobę, wystarczająco bogatą na rozmowy międzygwiezdne – komisarza Tate'a. Plemp się postarał, pomyślała z aprobatą.

Tymczasem twarz, którą ujrzała na ekranie ComWebu, należała do Brule'a Ingera. Serce Trigger podskoczyło. Oddech zamarł jej w gardle.

— Brule! — krzyknęła. Poderwała się z krzesła. — Skąd dzwonisz?

Oczy Brule'a zmarszczyły się w kącikach. Uśmiechnął się. Znajomy uroczy uśmiech.

— Niestety, kochanie, wciąż jestem w Układzie Manon. — Zamrugał oczami. — Co się stało z twoimi włosami?

— Na Manon? — wykrzyknęła Trigger. Opadła na krzesło zawiedziona. A potem znów się poderwała. — Brule! Ty szaleńcu! Wyrzucasz miesięczne wynagrodzenie za minutę! Kocham cię! Ale rozłącz się. Szybko!

Brule odrzucił głowę do tyłu i roześmiał się.

— Nic a nic się nie zmieniłaś przez te dwa miesiące. Nie martw się. Ta rozmowa jest za darmo. Dzwonię z jachtu mojej znajomej.

— Jakiej znajomej? — zapytała zdumiona Trigger.

— Ją to też nic nie kosztuje. Musiała dzisiaj coś przetransmitować do Piasty. Zaproponowała mi wykorzystanie pozostałych minut w celu odnalezienia cię... Trigger, tęskniłaś za mną przykładnie?

— Bardzo przykładnie — uśmiechnęła się Trigger. — No cóż, to bardzo miło z jej strony. Czy to ktoś, kogo znam?

— Chyba nie — powiedział Brule. — Nelauk przyleciała jakiś tydzień po twoim wyjeździe. Nelauk Pluly. Jej ojciec ma Pluly Lines. Ale powiedz, co u ciebie? Skąd te srebrne włosy?

— Ktoś mnie namówił — odpowiedziała. — Wciąż są szalenie modne.

Przyjrzał się jej krytycznym wzrokiem.

— Chyba wolałem, jak byłaś ruda.

— Ja też. — Ups, pomyślała Trigger. Względy bezpieczeństwa, dziewczyno. — Wieczorem przefarbuję z powrotem — zapewniła pospiesznie. — O rany, Brule! Fajnie widzieć znowu twoją szpetną facjatę!

— Byłaby milsza na żywo.

— Nie wątpię.

— Kiedy wracasz?

— Nie wiem — potrząsnęła ponuro głową.

Brule milczał przez chwilę.

— Było tu trochę plotek... — zaczął znacząco. — To wasze wspólne zniknięcie... Twoje i Tate'a...

Trigger poczuła, że się czerwieni.

— Nie słuchaj tego — przerwała mu. — Przywal komuś.

— Chyba nie oczekujesz, że pobiję kobietę? — znów się uśmiechnął.

— Więc trzymaj się z dala od kobiet — odparła, również się uśmiechając.

Brule i Holati Tate jakoś nigdy specjalnie się nie polubili. Miała z tym czasami trochę kłopotu.

— A powiesz mi, gdzie jesteś? — zapytał.

— Obawiam się, Brule, że nie mogę.

— Ale wygląda na to, że w Zarządzie Prekolu wiedzą, gdzie jesteś — wytknął jej.

— Na to wygląda — przyznała.

Patrzyli na siebie przez chwilę, po czym Brule się uśmiechnął.

— No dobrze, pilnuj swoich małych sekretów — powiedział. — Chciałbym tylko wiedzieć, kiedy wrócisz?

— Mam nadzieję, że wkrótce — powiedziała Trigger z nieszczęśliwą miną.

W ComWebie pojawiły się jakieś hałasy, wybuchy śmiechu, szmer rozmów i cichy odgłos muzyki. Brule spojrzał w bok.

— Zaczęła się impreza — wyjaśnił. — Przyszła Nelauk. Chce cię poznać.

Kilka metrów za nim pojawiła się wdzięczna sylwetka, smukła dziewczyna z upiętymi wysoko, fioletowymi włosami i dobrze dopasowanym do nich kolorem oczu, ubrana w coś przypominającego kilkanaście kwiatów, według Trigger rozmieszczonych raczej przypadkowo. Prawdopodobnie był to bardzo elegancki strój wieczorowy. Dziewczyna była bardzo młoda, wyraźnie nie przekroczyła jeszcze dwudziestu lat.

Brule położył poufale rękę na jej upudrowanym ramieniu.

— Nelauk, poznaj Trigger.

Nelauk wymruczała coś na temat, że to dla niej dawno oczekiwana przyjemność.

Trigger obdarzyła ją w zamian promiennym uśmiechem.

— Wielkie dzięki za tę rozmowę — powiedziała. Pewnie nie ma o czym mówić, pomyślała, dla Nelauk to był drobiazg. — Zastanawiałam się, co też Brule może porabiać.

— Och, zachowuje się bardzo przyzwoicie — zapewniła Neulak obojętnym tonem. — Mam na niego oko. A to... to drobiazg, najmniejsza rzecz, którą mogłam zrobić dla Brule'a. Oczywiście dla ciebie też, moja droga.

Trigger wciąż starała się uśmiechać.

— Niemniej, serdeczne dzięki — powiedziała.

Nelauk skinęła głową, również się uśmiechnęła i wdzięcznie odpłynęła z ekranu. Brule przesłał Trigger pocałunek.

— Zaraz odetną połączenie — powiedział. — Do zobaczenia. Jak najszybciej, mam nadzieję.

Zniknął z ekranu zanim zdążyła odpowiedzieć.

Mrucząc coś, przespacerowała się po biurze. Podeszła do ComWebu i wyciągnęła rękę, po czym zrezygnowała.

Musi to jeszcze przemyśleć.

Może to nie jest nic poważnego. Brule nigdy nie latał za kobietami. Pozwalał im biegać za sobą. Już na długo przed opuszczeniem Manon, Trigger odkryła, bez specjalnego zdziwienia, że żony, córki i kochanki odwiedzających planetę prominentów z Piasty były równie podatne na urok Ingera, jak wszystkie pracownice Prekolu. Główna różnica polegała na tym, że okazywały to bardziej otwarcie.

Właściwie nigdy się tym nie przejmowała. W rzeczywistości była rozbawiona słuchając nieco zaskakujących relacji Brule'a na temat poczynań różnych podrywających go pań. Martwiło ją coś innego. Brule wydawał się być podatny na przytłaczający pokaz bogactwa, z którym niespodziewanie wszedł w stały kontakt. Wiele z tych jachtów, wśród których zaczął się obracać jako przedstawiciel Prekolu, było pełnymi przepychu latającymi pałacami, a Brule Inger szybko okazał się mile widzianym gościem na większości z nich.

I trochę za dużo o tym mówił.

Trigger podsumowała swój spacer.

Ta mała Nelauk może i nie miała jeszcze dwudziestu lat, niemniej rozegrała to z pewnością siebie starego weterana. Jakim, pomyślała złośliwie Trigger, mała Nelauk niewątpliwie była.

A dziewczyna, dodała z kocią złośliwością, której ojciec to Pluly Lines, ma podstawy, by okazywać pewność siebie.

— Miau — skarciła się. Trzeba jednak przyznać uczciwie, że Nelauk była również zdobyczą.

No, a jeśli ma potraktować Brule'a na serio, to zdobyczą, która go mogła skusić, były Pluly Lines.

Trigger podeszła do okna i spojrzała w dół, na rozpościerające się czterdzieści pięter niżej place ćwiczeń.

Czy on jest rzeczywiście taki jełop, pomyślała.

Nawet jeśli jest, no to co? To Brule. Podeszła do biurka i usiadła. Popatrzyła na ComWeb. Dziewczyna ma prawo zadbać o swoje interesy.

Była jeszcze całkiem ponura możliwość, że Holati Tate zaraz zadzwoni, da jej całkowicie rozsądne, satysfakcjonujące, prawdziwe i przekonujące wyjaśnienie wszystkiego, co się ostatnio wydarzyło... A potem uzasadni dlaczego jest absolutnie konieczne, żeby została tutaj dłużej.

Będzie musiała wybrać między przysporzeniem kłopotów komisarzowi Tate, a utratą tego jełopa Brule'go.

Trigger włączyła ComWeb.

4

— To nie do mnie. To nie leży w moich kompetencjach. Przełączę panią do podsekretarz Rozan — powiedział szef działu kadr maccadońskiego biura Prekolu.

Trigger zamrugała oczami.

— Pod... — zaczęła, ale on już się wyłączył.

Popatrzyła na ComWeb, czując się lekko wstrząśnięta. Chciała jedynie zgłosić prośbę o przeniesienie! Podsekretarz Rozan była w Prekolu jedną z „wielkiej czwórki”. Przez chwilę Trigger opanowało niesamowite uczucie. Jakieś dziwne szaleństwo rozprzestrzeniało się złośliwie po Piaście. Postanowiła o tym nie myśleć.

Na ekranie pojawiła się blond bizneswoman. Mogła mieć około trzydziestu pięciu lat.

— Rozan — powiedziała, uśmiechając się chłodno. — Pani jest Trigger Argee. Słyszałam o pani. Ma pani jakiś problem?

— Żadnego — powiedziała Trigger. Patrzyła na nią, zastanawiając się. — Przełączyli mnie do pani z działu kadr.

— Taką mają instrukcję — powiedziała Rozan. — Proszę powiedzieć, o co chodzi.

— Jestem obecnie na delegacji.

— Wiem.

— Chcę prosić o przeniesienie mnie z powrotem do poprzedniej pracy. Na Manon.

— Ma pani prawo — powiedziała Rozan. Odwróciła się bokiem, przyciągnęła faks i podłączyła go do ComWebu. Spojrzała na biurko Trigger.

— Pani faks jest podłączony, widzę. Potrzebny będzie podpis i odcisk kciuka.

Włożyła formularz w szczelinę faksu. Przesunęła go dwa razy, gdy Trigger składała podpis i odcisk kciuka na swoim, po czym wyciągnęła.

— Prośba zostanie rozpatrzona niezwłocznie, pani Argee. Do widzenia.

Niezbyt gadatliwa, ta Rozan.

Nie gadatliwa, ale okazała się słowna. Trigger właśnie zaczęła jeść lancz, gdy rozległ się dźwięczny sygnał biurowego odbiornika poczty podprzestrzennej. Sięgnęła do środka, wyjęła płaski plastikowy pojemnik i otworzyła. Papier w środku okazał się być jej podaniem o przeniesienie. Na dole formularza widniał stempel „Załatwiono odmownie”, a następnie podpis: „Sekretarz Departamentu Prekolonizacji, Ministerstwo Administracji, Evalee”.

Wzrok Trigger przesuwał się z niedowierzaniem z podpisu na te dwa słowa i z powrotem. Zadali sobie tyle trudu, by uzyskać ten podpis na Evalee, żeby było jasne, że żadne odwołania w tej sprawie nie wchodzą w grę. Prekol nie przeniesie jej z powrotem na Manon. Decyzja była ostateczna. I wtedy zauważyła, że do podania jest podpięta druga kartka, na której skreślono odręcznie kilka słów: „Zgodnie z instrukcją komisarza Tate” i podpis „Rozan”. Poniżej widniał jeszcze końcowy dopisek: „Proszę zniszczyć tę notatkę”.

Trigger zmięła podanie w ręku. Drugą ręką sięgnęła do ComWebu.

Powstrzymała się. Bezpośredni impuls nakazał jej wysłać natychmiastową rezygnację do Prekolu. Lecz coś, jakiś niewyraźny ostrzegawczy dreszcz, zwrócił jej uwagę, że to może być bardzo niekorzystne posunięcie.

Usiadła z powrotem, by wszystko przemyśleć.

Było bardzo prawdopodobne, że podsekretarz Rozan bardzo nie lubiła Holatiego Tate'a. Wiele grubych ryb z ministerstwa nie lubiło Holatiego Tate'a. Nie raz nastąpił każdemu na odcisk – należało im się, niemniej nastąpił. Ministerstwo nie ustąpiłoby na cal, tylko dlatego, że tak sobie akurat życzył komisarz Tate.

Jego instrukcje musiał więc popierać ktoś jeszcze.

Trigger potrząsnęła głową z rezygnacją.

Tym kimś, kto mógł wydawać instrukcje Departamentowi Prekolonizacji, mogła być jedynie Rada Federacji!

Z jakiej racji jednak Federacja miałaby się interesować tym, co robi Trigger Argee? Z jej gardła wydostał się cichy jęk protestu.

Siedziała przez chwilę ogarnięta strachem.

Strach tak naprawdę nie minął, ale powoli wsiąknął w nią. A po wierzchu wróciła zdolność myślenia.

Załóżmy, że to prawda, powiedziała sobie. Bez sensu, ale wszystko inne jest jeszcze bardziej bez sensu. Po prostu przyjmijmy, że tak jest. Pomyślmy praktycznie. Nie pytajmy dlaczego...

Problem staje się wtedy bardzo prosty. Ona chce na Manon. Federacja – albo coś niewyobrażalnego w tym momencie, ale siłą i wpływami porównywalne do Federacji – chce, żeby tu pozostała.

Rozprostowała podanie, odłączyła notatkę Rozan, podarła ją i wrzuciła strzępy do otworu na odpady. Ten obowiązek zniknął. Innych obowiązków nie miała. Lubiła Holatiego Tate'a. Gdy już to wszystko zostało wyjaśnione, stwierdziła, że wciąż go lubi. W tej chwili nie była mu nic winna.

No dobrze. Załóżmy, że oni jeszcze nie zablokowali oczywistej drogi na Manon. Wszystkich dróg zablokować nie można; to było niemożliwe. Mogli jednak z powodzeniem obserwować ją, czy po prostu nie wstaje i nie wychodzi. I mogli z powodzeniem być przygotowani na podjęcie bezpośredniej akcji, by ją powstrzymać przed tym.

Zdecydowała, że opuści szkołę w ten sam sposób, w jaki robiła to dotychczas, gdy nie chciała, by ją widziano. To nie powinno stwarzać szczególnej trudności.

A gdy już będzie na zewnątrz, co dalej?

W zasadzie, powinna znaleźć środek transportu. A to – ponieważ nie miała zamiaru spędzić w podróży kilku miesięcy, a także, jako prywatny obywatel, nie miała najmniejszej szansy dostania się na pokład statku Federacji lecącego na Manon – będzie bardzo kosztowne. Najprawdopodobniej pochłonie wszystkie jej oszczędności. W obecnej sytuacji koszty jednak nie były najważniejsze. Jeśli Prekol odmówi przyjęcia jej z powrotem do pracy, gdy już się znajdzie na Manon, z chęcią przyjmą ją oddziały licznych przedsiębiorstw przemysłowych, szykujących się do rozpoczęcia działalności, gdy tylko planeta zostanie ostatecznie otwarta. Już w tej chwili zdążyła odrzucić kilkanaście ofert z obietnicą znacznie wyższego wynagrodzenia niż jej obecne.

Czyli... musi wydostać się z kampusu, przejść publicznym portalem do centrum Ceyce, znaleźć terminal ComWebu, zadzwonić do biura podróży Grand Commerce i zapytać o najwcześniejszy lot podprzestrzenny na Manon.

Zarezerwuje koję na pierwszy szybki statek na Manon. Na nazwisko... – pomyślmy – ...na nazwisko Birny Drellgannoth, swojej przyjaciółki z dzieciństwa, gdy miały po dziesięć lat. Ponieważ Manon wciąż było zarządzane przez Prekol, nie będzie miała problemu z dokładną identyfikacją, jak w przypadku rezerwacji przelotu na niektóre światy członkowskie.

Biuro podróży dostanie więc jej odcisk kciuka. Tego nie mogła uniknąć. Niemniej na Maccadonie składano miliony odcisków kciuka na godzinę. Gdyby ktoś zaczął szukać między nimi jej odcisków, zajęłoby mu to całkiem sporo czasu.

Następny punkt – oddział Banku Maccadońskiego w Ceyce. Szczęśliwie wszystkie swoje operacje bankowe, od czasu, gdy była nastolatką, robiła w Ceyce, gdyż chcąc podjąć wszystkie oszczędności, będzie musiała pokazać się tam osobiście. Nie powinna więc zwlekać z pójściem do banku. To było jedno z miejsc, gdzie przypuszczalni poszukiwacze powinni jej oczekiwać.

W banku mogłaby zapłacić za bilet. Potem kupi trochę odzieży i walizkę na podróż...

I w końcu, w jakimś dużym hotelu średniej klasy, przeczeka po cichu do momentu, kiedy będzie mogła wejść na pokład statku.

Plan wydawał się optymalny. Prawdopodobnie nie był odporny na głupie przypadki. Niemniej próby opracowania planu odpornego byłyby stratą czasu w sytuacji, gdy nie wiedziała przeciwko komu występuje. Ten umożliwiał jej przynajmniej dobry start i znaczną przewagę.

Kiedy wyruszyć?

Natychmiast, zdecydowała. Komisarz Tate został prawdopodobnie powiadomiony, że wystąpiła o przeniesienie i że jej odmówiono. Znał ją za dobrze, by nie zacząć czegoś podejrzewać, jeśli zobaczy, że przyjęła to bez protestu.

Połączyła się ze swoją sekretarką.

— Wychodzę już z biura — powiedziała. — Są jeszcze jakieś pilne sprawy?

Pytanie było całkiem bezpieczne. Pocztę i rachunki podpisała przed lanczem.

— Nie, panno Farn.

— Dobrze — powiedziała Ruya Farn. — Jeśli ktoś będzie coś do mnie miał, to w ciągu najbliższych trzech, czterech godzin będę na dole w bibliotece lub na zewnątrz, nad jeziorem.

Gdyby ktoś miał ochotę jej poszukiwać, to dawało dwa raczej duże obszary – zwłaszcza biorąc pod uwagę to, że powinien uwzględnić również teren pomiędzy tymi dwoma punktami.

Kilka minut później Trigger, nucąc coś beztrosko pod nosem, weszła bez pośpiechu do swojego pokoju i zrobiła krótki przegląd. Miała trochę osobistych drobiazgów, które chciałaby ze sobą zabrać, niemniej mogła po nie posłać z Manon.

Przede wszystkim zabierze dentona. Mały miotacz był dodatkowo wyposażony w bardzo precyzyjny paralizator, a znany ze swojej sumienności, zacny Runser Argee, zanim go podarował swojej córce, dokładnie ją poinstruował, jak go używać. Nigdy nie miała okazji, by skierować paralizator na istotę ludzką, ale używała go przeciw zwierzynie. Trigger już zdecydowała, że jeśli ta szpiegowska afera stanie się zbyt realistyczna, nie zawaha się użyć broni w razie potrzeby.

Wsunęła dentona do bocznej kieszeni lekkiego płaszcza przeciwdeszczowego, przewiesiła płaszcz przez ramię, obok płaszcza przewiesiła swoją torebkę, chwyciła kapelusz przeciwsłoneczny i wyszła.

Stołówki Szkoły Kolonialnej znajdowały się w podziemiach. Jeżeli ochrona nie została znacznie zmodyfikowana od czasu, gdy Trigger ukończyła studia, można było tamtędy niepostrzeżenie wydostać się z kampusu.

Na tyle, na ile mogła to stwierdzić, nic się tutaj nie zmieniło. Cały poziom kuchenny wyglądał tak znajomo, że przez chwilę ogarnęła ją nostalgia. Rozgadane grupy studentów wędrowały korytarzami pomiędzy magazynami, kuchniami i wytwórniami. Wielka jadalnia, jak Trigger zauważyła przechodząc, rozsiewała te same smakowite zapachy, co kiedyś. Dzwonki zasygnalizowały koniec przerwy, a z głośników rozległy się polecenia kierujące grupy do różnych sal. Kilku umundurowanych członków straży uniwersyteckiej kręciło się w okolicy – głównie po to, by pomóc zagubionym nowicjuszom.

Trigger wyszła na równie znajomą, ogromną, jasno oświetloną rampę przeładunkową. Około sześćdziesięciu, siedemdziesięciu wielkich cylindrycznych ciężarówek unosiło się obok rampy. Większość z nich pozbywała się swego ładunku. Niektóre wciąż czekały na rozładowanie.

Trigger poszła niespiesznie wzdłuż rampy. Trzymając się z tyłu i obserwowała ruchy dwóch strażników obecnych na rampie. Wybrała cztery już opróżnione pojazdy i starała się ocenić, który z nich jest już gotowy do odjazdu.

Kierowca najdalszego stał na tyle swojego pojazdu, kilka stóp powyżej rampy. Gdy Trigger zrównała się z nim, popatrzył na nią taksującym wzrokiem. Był to wielki młody mężczyzna z czarnymi potarganymi włosami i pożądliwym spojrzeniem. Uśmiechnął się bardzo nieznacznie. Znał zwyczaje studentów Szkoły Kolonialnej.

Trigger uniosła lewą rękę na kilka cali, pokazując trzy palce. Jego uśmiech poszerzył się. Potrząsnął głową i uniósł obie ręce w ten sam sposób. Osiem palców.

Trigger zmarszczyła brwi, zatrzymała się i spojrzała wzdłuż szeregu ciężarówek. Jeszcze raz podniosła lewą rękę, cztery palce i kciuk.

Kierowca pokazał kółko palcem wskazującym i kciukiem. Zgadza się na pięć maccadońskich koron. To była zwyczajowa stawka za nieautoryzowany wyjazd z kampusu.

Trigger powędrowała na koniec rampy, zawróciła i poszła z powrotem, wciąż nie spiesząc się, ale teraz już skrajem podestu. Trochę dalej inna ciężarówka otworzyła się z trzaskiem i wysypał się z niej strumień skrzyń przerzucanych polem siłowym na podstawiony transporter magazynowy. Strażnik w pobliżu odwrócił się, żeby popatrzeć. Trigger zrobiła sześć szybkich kroków i podeszła do swojego kierowcy.

Podał jej rękę, by pomóc wejść. Wsunęła mu w dłoń monetę.

— Z przodu — szepnął chrapliwie. — Za siedzenie kierowcy i schowaj się. Dokąd?

— Najbliższy portal publiczny.

— Da się zrobić — uśmiechnął się i pokiwał głową.

Dwadzieścia minut później Trigger była w śródmieściu w budce ComWebu. Po drodze dokonała małej modyfikacji swoich planów i zatrzymała się w sklepie kilka bram wcześniej, gdzie zaopatrzyła się w sukienkę, dobraną starannie w taki sposób, żeby się nie wyróżniać na ulicy oraz chustkę. Przebrała się, a kampusowy strój spakowała do pudełka depozytowego i za jedną koronę przesłała do miejskiej przechowalni, otrzymując w zamian kwit z numerem. Przyszło jej do głowy, że lepiej unikać możliwości przypadkowego schwytania w łapance studenckiej, gdyby Doktor Plemponi nagle dzisiaj stwierdził, że w mieście wałęsa się obecnie znacznie więcej studentów, niż na to pozwalają warunki zapewnienia im bezpieczeństwa.

Albo, pomyślała, gdyby się okazało, że ktoś zatęsknił za Trigger Argee.

Zarzuciła płaszcz na ramiona i schowała swoje białe włosy pod chustką. Wrzuciła monetę w otwór automatu. Zaświecił się ekran. Wywołała biuro podróży Grand Commerce.

Czekając, stwierdziła, że jak na razie, to jest z siebie dość zadowolona. W ciężarówce doszło do krótkiej dyskusji z kierowcą, który, jak się okazało, miał własny pomysł na modyfikację planów Trigger – komplikacja z którą często spotykała się też w czasach studenckich. Zazwyczaj nie wywiązywał się z tego zbyt poważny spór. Kierowcy mający do czynienia ze Szkołą Kolonialną wiedzieli, albo zostali pouczeni w jednej czy dwóch bolesnych lekcjach, że obowiązkowe zajęcia samoobrony u Mihul wpajają tendencję do niezbyt dziewczęcych metod zniechęcania, jeśli propozycje są zbyt nachalne.

Ekran rozjaśnił się. Pracownik biura podróży, słysząc cel podróży, rzucił szybkie spojrzenie na tanią sukienkę Trigger. Ale jego twarz nie wyrażała niczego. Tak, „Dawn City” opuszcza port Ceyce jutro wieczorem, kierując się na Manon. Tak, to jest ekspres podprzestrzenny, jeden z najnowszych i najszybszych. Znów prześlizgnął się oczami po jej sukience. Mógł dodać, że jeden z najbardziej luksusowych. Będą jedynie dwa przystanki w Piaście poza Maccadonem – na Evalee i Garth. A potem wynurzy się od razu na Manon, o ile oczywiście nie napotka burzy grawitacyjnej, która zmusi go do czasowego wynurzenia gdzieś po drodze. Średni czas przelotu dla „Dawn City” wynosi jedenaście dni, najdłuższy czas wyniósł szesnaście.

— Ale niestety, proszę pani, niewiele już kabin pozostało i... obawiam się, że nie najlepszych. — Zrobił przepraszającą minę. — Od trzech miesięcy wyprzedajemy wszystkie miejsca na Manon.

— Myślę, że jakoś wytrzymam — powiedziała Trigger. — Ile kosztuje najtańszy bilet?

Sprzedawca odchrząknął cicho i powiedział jej.

Była na to przygotowana, ale i tak nie mogła się powstrzymać, żeby nie zamrugać. Było to więcej, niż oczekiwała. Dużo, dużo więcej. W rzeczywistości pozostawiało to, ze wszystkich jej oszczędności, dokładnie sto dwadzieścia sześć koron, plus monety w torebce.

— Jakieś dodatkowe koszty? — zapytała nieco chrapliwie.

Wzruszył ramionami.

— Podróżny hibernator — powiedział niedbale. — Dziewięćset koron za trzy okresy zanurzeniowe. Ale hibernator jest oczywiście opcjonalny. Niektórzy pasażerowie wolą być przytomni w podprzestrzeni. — Uśmiechnął się, raczej sadystycznie, jak orzekła Trigger, po czym dodał: — Dopóki sami tego nie doświadczą.

Trigger pokiwała głową. Miała za sobą już całkiem sporo takich doświadczeń. Nie przepadała szczególnie za podprzestrzenią – nikt nie przepadał – ale poza okazjonalnymi zawrotami głowy i mdłościami na samym początku, nie miała z tym większych problemów. Wiele osób miewało halucynacje, napady paniki lub wręcz okropnie chorowało.

— I to wszystko? — zapytała.

— Zazwyczaj napiwki i tym podobne — powiedział sprzedawca. Spojrzał na nią zdziwiony. — Chce... Życzy pani sobie zrobić rezerwację?

— Pani sobie życzy — zimno oświadczyła Trigger. — Jaki jest termin wykupienia?

Powiedział jej, że musi wykupić bilet najpóźniej godzinę przed startem. Jeśli tego nie zrobi, miejsce zostanie sprzedane komuś z listy oczekujących.

Opuściła budkę, zastanawiając się. Jest o tyle dobrze, że „Dawn City” odleci przed upływem dwudziestu sześciu godzin. Nie będzie musiała wydać zbyt dużo z pozostałego kapitału, zanim opuści Maccadon.

Nie będzie jadła, podjęła decyzję. Śniadanie zawarte w cenie hotelowego noclegu musi jej wystarczyć.

Poza tym, to nie musi być hotel średniej klasy.

W Banku Maccadońskim nikt na nią oczywiście nie czekał. Co prawda, odkąd ta szacowna instytucja zajmuje cały kwartał miejski, z wejściami znajdującymi się, poczynając od poziomu ulicy, na pięćdziesięciu ośmiu piętrach, musiałaby na nią czekać niewielka armia. Przy kasie czekała ją procedura identyfikacyjna, ale pojawiło się inne rozwiązanie. Siedem lat temu, gdy Runser Argee zmarł nagle i musiała pozałatwiać jego sprawy, starszy siwowłosy pracownik banku, z którym to załatwiała, poczuł do niej jakąś ojcowską sympatię. Gdy zobaczyła, że wciąż tu pracuje, nabrała pewności, że wszystko pójdzie dobrze.

I tak też się stało. Tamten nie patrzył na nią do momentu, gdy podsunęła mu swój podpis i dowód osobisty Federacji. Wtedy poderwał głowę. Oczy mu się zaświeciły.

— Trigger! — poderwał się z krzesła. Wyciągnął rękę. — Cieszę się, że cię widzę. Słyszałem o tobie.

Podała mu rękę, a potem przyłożyła palec do warg.

— Jestem tutaj incognito — powiedziała po cichu. — Możemy to załatwić dyskretnie?

Jego bladoniebieskie oczy rozszerzyły się lekko, ale o nic nie zapytał. Nazwisko Trigger Argee było znane dość szeroko, zwłaszcza na jej rodzinnej planecie. A, o ile pamiętał, Trigger nie była dziewczyną przepadającą za światłami reflektorów.

— Oczywiście — skinął głową. Zmierzył podejrzliwie najbliższych klientów, a potem spojrzał na to, co Trigger napisała. Zmarszczył brwi. — Wszystko? Chyba nie opuszczasz Ceyce na zawsze?

— Nie — powiedziała Trigger. — Wrócę z powrotem. Po prostu chwilowa potrzeba.

Nic więcej nie wyjaśniała. Cztery minuty później miała swoje pieniądze. W ciągu następnych trzech minut, jako Birna Drellgannoth, zapłaciła za bilet na „Dawn City” i zdeponowała odcisk kciuka dla biura podróży. Po przeliczeniu pozostało jej niecałe sto trzydzieści osiem koron.

Niestety kolacji nie będzie. Potrzebowała walizkę i ubranie na zmianę. A potem najlepiej będzie nie ruszać się z hotelu.

Ruch uliczny wokół banku nie był zbyt duży, ale gdy doszła do galerii handlowej dwa kwartały dalej, zagęścił się. Maszerując raźno, ale bez pośpiechu, zdecydowała, że jej się udało. Realną szansę schwytania jej mieli jedynie w banku. A stary kasjer nic nie powie.

Pół kwartału dalej za galerią, grupa kosmonautów na przepustce szła ze śmiechem w jej kierunku, rozpięte mundury, trzy miejscowe dziewczyny poprzytulane między nimi, wszyscy mocno rozbawieni. Trigger usunęła się na skraj chodnika, by ich przepuścić. Gdy znaleźli się po jej lewej stronie, na krawężniku po prawej pojawił się cień siadającego latacza.

Z głośnymi okrzykami powitania i wybuchami śmiechu grupa otoczyła ją ciasno. Ciała wokół stłoczyły się, a jakaś ręka zakryła jej usta. Inne ręce chwyciły ją za ramiona. Jej stopy oderwały się od ziemi i natychmiast uświadomiła sobie, że w profesjonalny sposób jest przesuwana do przodu.

Zaraz potem znalazła się w lataczu, na pół bokiem ponad tylnym siedzeniem, a dwie bardzo silne dłonie przytrzymywały z tyłu jej przeguby. Nabrała powietrza, by wrzasnąć, gdy drzwi zatrzasnęły się za nią, odcinając radosne „ha-ha-ha” i inne hałasy z zewnątrz.

Latacz zakołysał się niestabilnie i wzbił w górę.

5

Mężczyzna trzymający Trigger za nadgarstki, przesunął swój chwyt wyżej, na ramiona i obrócił ją nieco, tak żeby mogła usiąść na siedzeniu odwrócona tyłem do niego. Gdy ją chwytał, zdołała jedynie spojrzeć na niego kątem oka, ale wydawało jej się, że nosi taki sam mundur cywilnego kosmonauty jak pozostali w grupie, która wepchnęła ją do latacza. Drugi mężczyzna w pojeździe, kierowca, siedział z przodu, tyłem do nich. Wyglądał jak przeciętny cywil w średnim wieku.

Trigger pozwoliła sobie na powolny oddech. Nie było większego sensu krzyczeć. Czuła, że trochę drżą jej nogi, ale chyba nie była mocno wystraszona. A przynajmniej jeszcze nie.

— Widzisz coś? — zapytał trzymający ją mężczyzna. Miał głęboki głos. I, o dziwo, żadnego śladu podniecenia.

— Trzy potencjalne, jak na razie. — Kierowca również był całkowicie spokojny. Nie odwrócił głowy. — Zostały dwa... Jeden z nich raczej na pewno!

— Lepiej będzie, jak ją uświadomię.

Kierowca nic nie odpowiedział, ale przyspieszenie wcisnęło ją mocno w siedzenie. Nie widziała niczego, oprócz paska nieba przesuwającego się za przednią szybą. Latacz wydawał się wznosić z ogromną szybkością. Prawdopodobnie są już powyżej głównych arterii komunikacyjnych Ceyce, pomyślała Trigger.

— A zatem, panno Argee — powiedział mężczyzna siedzący obok niej — chciałbym panią trochę uspokoić.

— No to jazda, niech pan mnie uspokaja — powiedziała Trigger nerwowo.

— Nic pani nie grozi z naszej strony. Jesteśmy przyjaciółmi.

— Nie ma to, jak mili przyjaciele — stwierdziła Trigger.

— Wyjaśnię to za kilka minut. Mamy, zdaje się, jakichś naprawdę niebezpiecznych facetów na ogonie i jeśli zaczną...

— Chyba już to robią — wtrącił kierowca. — Zrobię kilka szybkich zakrętów, gdy wejdziemy w te chmury.

— Pewnie się ich tam pozbędziemy — wyjaśnił Trigger ten drugi. — Jeśli jednak nam się nie uda, muszę mieć wolne ręce do trzymania broni.

— Więc? — zapytała.

— Więc muszę założyć pani kajdanki na kilka minut. Uprzedzono mnie, że jest pani całkiem sprytną kobietą i nie chcemy, żeby zrobiła pani coś bez zastanowienia. To nie potrwa długo. Dobrze?

Trigger przygryzła wargi. Nic nie było dobrze, a ona wcale nie czuła się uspokojona.

— Dobrze — powiedziała.

Puścił jej lewą rękę, chyba po to, by wyjąć kajdanki. Odwróciła się do niego i ostro wystartowała.

Była całkiem nieźle wyćwiczona w technikach obezwładniania. Problemem było to, że ten wielki małpolud, na którym teraz próbowała to zastosować, wydawał się być przynajmniej mistrzem i miał dwa razy potężniejsze muskuły. Straciła element zaskoczenia, by przekonać się, że denton zniknął z jej kieszeni. A potem już nie udało jej się odzyskać inicjatywy. Nie pomogło nawet to, że latacz nagle próbował polecieć w trzech kierunkach na raz.

W końcu, po jakichś czterdziestu sekundach została ponownie rzucona na siedzenie z rękami z tyłu, związanymi w przegubach gładkim plastikowym paskiem kajdanek. Małpolud stał za kierowcą, trzymając ręce na oparciu. Nawet się nie zadyszał, stwierdziła Trigger z goryczą. Przednia szyba była pełna bawełnianej bieli wnętrza chmury. Wydawało się, że znów lecą w dół.

Jeszcze jeden gwałtowny zwrot i wyprysnęli w mokry szary pochmurny cień, a potem w jasny blask słońca.

Mijały sekundy.

— No bracie, wygląda na to, że ich zgubiłeś — stwierdził małpolud.

— W porządku — powiedział kierowca — jesteśmy nad rzeką. Skręcę na północ i w dół.

— Dobrze — zgodził się małpolud — zabierz nas tam, a pozbędziemy się kłopotów.

Przez kilka minut panowała cisza. Trigger wyczuła, że zwalniają i obniżają wysokość. Za przednią szybą błysnęła linia drzew.

— Przyjemny lot — powiedział małpolud. Poklepał kierowcę z aprobatą po plecach i odwrócił się do Trigger.

Patrzyli na siebie przez kilka sekund. Mężczyzna był wysoki, ciemnooki, mocno opalony i szeroki w barach. Był prawdopodobnie pięć, sześć lat starszy od niej. Przyglądał się jej uważnie spokojnym wzrokiem. Na moment coś w niej zadrgało, krótki dreszcz przerażenia. Przez głowę przemknęło jakieś dziwne niejasne wrażenie, jakby mętne wspomnienie czegoś odległego, wielkiego, zimnego i niebezpiecznego. Uleciało, zanim zdołała uświadomić to sobie wyraźniej. Zmarszczyła brwi.

Małpolud uśmiechnął się. Trigger pomyślała, że wcale nie jest tak całkiem odrażający.

— Przykro mi, że ta zabawa stała się taka ostra — powiedział. — Dasz słowo, jeśli zdejmę ci kajdanki i powiem o co chodzi?

Jeszcze raz przyjrzała mu się badawczo.

— Najpierw powiedz — zażądała krótko.

— Jak chcesz. Zabieramy cię do komisarza Tate'a. Będziemy tam za godzinę. Sam ci powie, dlaczego chce cię widzieć.

Oczy Trigger zwęziły się na moment. W głębi duszy poczuła ogromną ulgę. Holati Tate, w żadnym wypadku, nie kazałby jej zrobić żadnej krzywdy. No i w końcu dowie się, o co chodzi.

— Dziwnie się zachowujecie w cywilizowanych miejscach — zauważyła.

— Tych porywaczy nie było w planie — roześmiał się. — Chciałaś rozmawiać z Komisarzem. Posłał nas, żeby cię bezpiecznie przywieść. Gdy się okazało, że nie ma cię na kampusie, musieliśmy coś szybko zaimprowizować. Nie jestem upoważniony, by ci wyjaśnić wszystkie powody.

— Ci ludzie, którzy nas ścigali... — Trigger zawahała się.

— Tak? Co z nimi? — spytał z zainteresowaniem.

— Chodziło im o mnie?

— No cóż — odpowiedział — o mnie im nie chodziło. Najlepiej niech Komisarz ci to wszystko wytłumaczy. No więc... co z tym słowem?

— Do spotkania z Komisarzem — skinęła głową.

— Wystarczy — zgodził się. — Jesteś jego problemem.

Wyjął z kieszeni mały płaski kawałek metalu i sięgnął poza nią. Wydawało się, że tylko dotknął lekko kajdanek, niemniej poczuła, jak śliska opaska rozluźnia się i odpada. Potarła nadgarstki.

— Gdzie jest mój pistolet? — zapytała.

— Ja go mam. Dam Komisarzowi.

— W jaki sposób znaleźliście mnie tak szybko?

— Policja ma stały monitoring wejść do banku. Mieliśmy kogoś, kto obserwował ekrany. Zauważono cię, jak wchodziłaś. — Usiadł obok w nastroju towarzyskim. — Przedstawiłbym się, ale nie jestem pewien czy to by pasowało do planów Komisarza.

Trigger wzruszyła ramionami. Wciąż jest możliwość, pomyślała, że jej plany nie są całkowicie zepsute. Holati i jego kumple niekoniecznie musieli się dowiedzieć o jej rachunku. Jeśli wiedzieli, że ma tam konto i że je zlikwidowała, prawdopodobnie domyślają się, na co wydała pieniądze. Ale jeśli będzie siedziała cicho, to może uda jej się jutro wieczorem wrócić do Ceyce i wsiąść na „Dawn City”.

— Nie masz chyba do mnie żalu? — zapytał przyjacielskim tonem umięśniony podręczny Komisarza.

Trigger spojrzała na niego kosym okiem.

— Owszem, mam — powiedziała spokojnie.

— A może — zaproponował kierowca z przodu — panna Argee strzeliłaby sobie łyk puyi. Butelka jest w moim płaszczu. W lewej kieszeni.

— Bardzo dobry pomysł — przyznał towarzysz Trigger. Spojrzał na nią. — To bardzo dobra puya.

— Udław się — powiedziała Trigger słodkim głosem. Usadowiła się kącie siedzenia i zamknęła oczy. — Obudźcie mnie, gdy dotrzemy do Komisarza.

* * *

Komisarz był niezbyt młodym, łagodnie wyglądającym drobnym mężczyzną, schludnie i elegancko prezentującym się w mundurze Prekolu. Po bliższym poznaniu – lub przyglądając się lepiej jego ogorzałej, spalonej spalonej słońcem twarzy – okazywało się, że jego małe szare oczy wcale nie są łagodne.

— Trigger, dziewczyno, powinniśmy cię nieco bardziej wprowadzić w tło tej sprawy — powiedział, gdy już została doprowadzona do jego małego gabinetu i dość ostro wypytana, co się, do diabła, z nią dzieje. Wysoki porywacz nie wszedł z nią do gabinetu. Zapytał jedynie w drzwiach, czy ma poprosić profesora Mantelisha do sali konferencyjnej. A gdy Komisarz przytaknął, zamknął drzwi i zostawił ich samych.

— Wiem, że to wygląda dziwnie — przyznał Komisarz — ale okoliczności były bardzo dziwne. Nadal są. Nie chciałem martwić cię bardziej, niż to było konieczne.

Trigger, wciąż rozeźlona, wytknęła mu, że sposób, w jaki nie chciał ją martwić, był trudny do zniesienia.

— Wiem o tym — zgodził się — ale gdybym powiedział ci wszystko od razu, miałabyś powód do zmartwienia przez całe dwa miesiące, a tak jedynie przez ostatnie kilka dni. Sytuacja obecnie znacznie się poprawiła. Właściwie, to za kilka dni nie powinnaś już mieć żadnego powodu do zmartwienia. — Uśmiechnął się lekko. — Przynajmniej nie więcej niż my wszyscy.

Trigger poczuła, że jej zasychają wargi.

— A teraz? — zapytała.

— Do dzisiaj, tak. Trigger, dziewczyno, bardzo gorąco było wokół ciebie. Ale dziś wieczorem udało nam się zlikwidować większą część zagrożeń. Mam nadzieję, że na dobre.

— Chce pan powiedzieć, że to jeszcze nie koniec?

— Niestety tak! Ale wszystko powinno się wyklarować w ciągu następnych dwóch, trzech dni. W każdym bądź razie dzisiaj wieczorem będziemy mogli ci wyjaśnić większość tych tajemniczych wydarzeń.

Trigger potrząsnęła głową.

— Wcale nie idzie panu to wyjaśnianie — stwierdziła.

— Powiedziałem ci już, że nie mogłem tego zdradzić wcześniej — oświadczył cierpliwie Komisarz. — Możemy więc już zacząć naświetlać tło?

— Myślę, że będzie lepiej — przyznała.

— Dobrze. — Komisarz Holati Tate wstał. — Przyłączmy się w takim razie do Mantelisha.

— A po co nam profesor?

— Będzie mógł wyjaśnić wiele rzeczy. O ile oczywiście ma odpowiedni nastrój. Ale najważniejsze jest to, co chciałem ci pokazać. Profesor ma coś w rodzaju pupilka.

— Pupilka — jęknęła Trigger i znów potrząsnęła głową. Wstała z rezygnacją. — No to chodźmy, panie komisarzu!

Mantelisha i jego plazmoidową paskudę zastali w pomieszczeniu wyglądającym na jadalnię staromodnego domku myśliwskiego, ku któremu wiozący ją latacz zanurkował pomiędzy dwoma pokrytymi śniegiem górskimi szczytami. Trigger nie bardzo wiedziała w jakiej okolicy głównego kontynentu planety się znajdują. Mogła jedynie ograniczyć domysły do dwóch, trzech możliwości – byli wysoko w górach, a noc zapadła dużo szybciej, niż to się dzieje w Ceyce.

Przywitała się z profesorem Mantelishem i usiadła przy stole. Potem komisarz Tate zamknął drzwi na klucz i przedstawił ją pupilkowi profesora.

— W pewnym sensie — powiedział — to małe coś wydaje się być jądrem całego problemu plazmoidów. Czy wiesz, co to jest?

Trigger spojrzała z pewnym wstrętem. To coś, leżące pomiędzy nimi na stole, było podobne do tłustej półmetrowej pijawki, ciemnozielonej w różowe cętki. Jeśli nie liczyć końca, który znajdował się bliżej Trigger i, jakby pod wpływem powolnego skurczu, przemieszczał się krótkim łukiem z jednej strony na drugą, to można by powiedzieć, że jest całkiem nieruchome.

— Najwyraźniej plazmoid — powiedziała. — Jeden z tych nerwowych. — Przymrużyła oko. — Wygląda na 113. Mam rację?

Spojrzała na nich. Obaj, komisarz Tate i profesor Mantelish, siedzący w fotelu po prawej, gapili się na nią z uniesionymi brwiami, najwyraźniej zaskoczeni.

— O co chodzi? — zapytała.

— Zastanawiamy się — powiedział Holati Tate — w jaki sposób, z tysięcy plazmoidów znajdujących się na Księżycu Plonów, zapamiętałaś właśnie 113.

— Och. Jeden ze stażystów wspominał zespół 112-113. Więc mi się skojarzyło. I to jest 113?

— Nie, ale wygląda na jego kopię. Ten egzemplarz jest oznakowany jako 113-A — powiedział Komisarz, po czym dodał: — Nawet profesor nie jest pewien, czy potrafiłby je odróżnić. Mam rację, Mantelish?

— To prawda — powiedział Mantelish. — W tej chwili. Bez porównywania parametrów fizycznych... — wzruszył ramionami.

Profesor Mantelish był wielkim, dość otyłym, ale zdrowo wyglądającym, starszym mężczyzną z potężną szopą białych włosów i rumianą twarzą.

— Co jest takiego ważnego w tym stworze? — zapytała Trigger, przypatrując się jeszcze raz tej pijawce. Ma tylko jedną zaletę, pomyślała, nie ma oczu i nie może odpowiedzieć spojrzeniem.

— Musimy się cofnąć w czasie — powiedział Komisarz — do chwili, gdy Mantelish, Fayle i Azol przeprowadzali z ramienia Ligi pierwsze badania plazmoidów na Księżycu Plonów. Pamiętasz to?

— Ma pan na myśli ich próby mające zmusić plazmoidy do okazania oznak życia? Tak, naturalnie, pamiętam.

— Jeden z nich okazał się aż nazbyt żywy dla biednego Azola — wymruczał profesor Mantelish ze swojego fotela.

Trigger skrzywiła się. Los doktora Azola był prawdopodobnie jedną z rzeczy, które nastrajały ją negatywnie do plazmoidów. Obok Mantelisha i doktora Gessa Fayle'a, Azol był trzecią grubą rybą z Ligi Uniwersyteckiej zajmującą się początkowymi badaniami Księżyca Plonów. O ile pamiętała, to Azol odkrył, że można czasami nakłonić plazmoidy do wchłonięcia pożywienia. Okazało się, że może to być jakiekolwiek pożywienie, pod warunkiem, że będzie zawierało wystarczające ilości białka. To co przydarzyło się Azolowi wyglądało jak szczególnie nieszczęśliwa konsekwencja odkrycia. Przypuszczalnie wskutek nagłego ataku serca upadł bezsilnie w jamę gębową jednego z największych plazmoidów. Zanim go znaleziono został wchłonięty prawie w całości powyżej kolan.

— Miałam na myśli wasze wysiłki, by je uruchomić — powiedziała.

Komisarz Tate popatrzył na Mantelisha.

— Może ty jej o tym powiedz, Mantelish — zasugerował.

Mantelish potrząsnął głową.

— Nie, ty to zrób. Ja za bardzo wchodzę w szczegóły techniczne — odparł z rezygnacją. — Tak przynajmniej mówią.

Komisarz Tate nagle zwrócił swoją uwagę na stół.

— Hej, a co to? — powiedział ściszając głos.

Trigger spojrzała i ze wstrętem wciągnęła powietrze.

— Oj — jęknęła. — To się rusza!

— Na to wygląda — potwierdził Holati Tate.

— W moim kierunku — powiedziała Trigger. — Chyba...

— Nawet nie drgnij. Mantelish!

Mantelish już powoli zbliżał się do niej od tyłu.

— Nie ruszaj się — ostrzegł ją.

— Dlaczego? — zapytała Trigger.

— Cicho, moja droga. — Mantelish położył swoje wielkie, ciężkie dłonie na jej ramionach i przytrzymał lekko. — On reaguje! Bardzo ciekawe. Bardzo.

Może i ciekawe. Trigger obserwowała plazmoid. W niektórych miejscach zrobił się cieńszy i bardzo powoli lecz nieustannie pełznął po stole. Zdecydowanie w jej kierunku.

— Ho ho! — powiedział Mantelish donośnym szeptem. — Chyba cię lubi, Trigger. Ho ho! — Robił wrażenie mocno zadowolonego.

— No to co — powiedziała bezradnie Trigger. — Ja go nie lubię. — Spróbowała się wywinąć z rąk Mantelisha. — I wolałabym wstać z tego krzesła!

— Nie bądź dzieckiem — powiedział profesor z irytacją. — Zachowujesz się, jak gdyby on był w jakiś sposób niebezpieczny.

— Bo jest — powiedziała.

— Cicho, moja droga — powiedział z roztargnieniem Mantelish i przycisnął ją mocniej. Trigger ucichła z rezygnacją. Wszyscy troje patrzyli z napięciem. W ciągu mniej więcej minuty, pełznący stwór doszedł do krawędzi stołu. Widząc, że plazmoid zaraz spadnie jej na kolana, Trigger zebrała się w sobie i przygarbiła, chcąc wyrwać się z rąk Mantelisha i uciec.

Plazmoid jednak zatrzymał się. Przez kilka sekund leżał nieruchomo. Potem powoli uniósł przedni koniec i zaczął nim machać niemrawo do przodu i do tyłu. Na nią, jak podejrzewała Trigger.

— Ojej! — pisnęła przerażona.

Koniec plazmoidu opadł. Stwór znów leżał spokojnie. Minutę później wciąż leżał bez ruchu.

— Myślę, że pokaz na razie się zakończył — powiedział Komisarz.

— Obawiam się, że masz rację — zgodził się z nim profesor Mantelish. Zdjął swoje wielkie dłonie z obolałych ramion Trigger. — Przestraszyłaś go! — huknął na nią oskarżycielsko.

6

Problem w tym, wyjaśnił jej Holati Tate, że ten plazmoid wykazał teraz więcej aktywności, niż zwykle wykazuje w ciągu tygodnia. A 113-A był obecnie i tak najbardziej aktywnym plazmoidem ze wszystkich.

— Bardzo prawdopodobne — powiedział Mantelish, budząc się z głębokiego zamyślenia — że przyciągnął go zapach twojego ciała.

— Dziękuję panu, profesorze! — powiedziała Trigger.

— Nie ma za co, moja droga — Mantelish przyciągnął swój fotel i usiadł bliżej stołu. — Zrobimy teraz — oznajmił — mały eksperyment. Weź go w ręce, Trigger.

— Wziąć go w ręce? — spojrzała na niego. — O nie, panie profesorze. Spróbujmy zrobić jakiś inny mały eksperyment.

Mantelish zmarszczył swoje jowiszowe brwi. Holati Tate uśmiechnął się do niej nieznacznie.

— Po prostu dotknij go końcem palca — poradził. — Możesz chyba zrobić tyle dla profesora?

— Nie mogę — powiedziała ponuro Trigger. Wyciągnęła jednak rękę i ostrożnie dotknęła do mniej ruchliwego końca 113-A. W chwilę potem powiedziała: — Hej! — I przesunęła lekko palcem po powierzchni stwora. Skórę miał aksamitną, gładką i ciepłą jak mały kociak. — Wiecie co — powiedziała zdziwiona — on jest całkiem miły! Wygląda wprawdzie paskudnie...

— Paskudnie? — huknął Mantelish, ponownie urażony.

— Przepraszam was na moment — powiedział komisarz, unosząc rękę. Otrzymał jakiś sygnał, którego Trigger nie zauważyła, bo podszedł do ściany i dotknął czegoś. Najwyraźniej przycisku otwierającego drzwi. Wszedł jej porywacz. Drzwi zamknęły się za nim. W rękach niósł tacę z krępą brązową butelką i czterema raczej niewielkimi kieliszkami.

Wyszczerzył zęby do Trigger. Uśmiechnęła się niezdecydowanie w odpowiedzi. Komisarz przedstawił go: Heslet Quillan – major Heslet Quillan z Korpusu Inżynierii Podprzestrzennej. Jak na inżyniera podprzestrzennego, pomyślała sceptycznie Trigger, to jest zbyt dobrym porywaczem. W tym pomieszczeniu mogła się zgodzić na ograniczony rozejm. Przynajmniej do czasu, aż Holati Tate nie skończy swoich wyjaśnień. Nie było żadnego powodu, by major Quillan miał być z tego zwolniony.

— Ach, puya! — wykrzyknął profesor Mantelish, ruszając do tacy, gdy tylko Quillan postawił ją na stole. Wydawało się, że zapomniał chwilowo o eksperymencie z plazmoidem, a Trigger nie miała ochoty mu przypominać. Nic nie mówiąc odsunęła rękę od 113-A. Profesor odkorkował flaszkę.

— Trigger, ty też się chyba z nami napijesz? Zacofana planeta, ta Rumla. Puya to jedyna naprawdę dobra rzecz stamtąd.

— Moja prababcia pochodziła z Rumli — zaznaczyła Trigger. — Przyglądała się, jak rozlewa purpurowy płyn do czterech kieliszków. — Nigdy tego nie próbowałam, ale tak, poproszę.

Quillan postawił przed nią kieliszek.

— W takim razie wypijmy — zaproponował Mantelish, w wyszukany sposób podnosząc swój kieliszek. — Za twoją prababcię!

— Powinniśmy w takim razie — dodał major Quillan, przysuwając sobie krzesło do stołu — ostrzec Trigger, żeby za pierwszym razem spróbowała jedynie odrobinę tego specjału.

Nikt go nie zapraszał, by usiadł, ale też nikt się temu nie sprzeciwił. No cóż, nie ma się czemu dziwić, pomyślała Trigger.

Siorpnęła. Płyn był kwaśny i ostry. Bardzo ostry. Odstawiła kieliszek na stół, próbując z trudem złapać oddech. Oczy zaszły jej łzami.

— Bardzo dobre — wykrztusiła.

— Bardzo dobre — zgodził się komisarz. Odstawił swój kieliszek i oblizał lekko wargi. — A teraz — powiedział szorstko — powróćmy do rozmowy.

Gdy Quillan rozlewał następną kolejkę, Trigger rozejrzała się dookoła. Rozżarzony węgiel roztapiał się w jej żołądku, a jego ciepło rozprzestrzeniało się po całym ciele. Pomieszczenie wyglądało na jadalnię w pensjonacie dla myśliwych. Stare drewniane pociemniałe meble nosiły ślady wielokrotnego polerowania. Ściany były ozdobione oprawionymi głowami różnych maccadońskich form życia.

Trwał właśnie sezon polowań na różnego rodzaju zwierzynę. Gdy Quillan wprowadzał ją do środka, minęli ich w pośpiechu trzej mężczyźni. Nawet nie spojrzeli na nią. Hałasy docierające z innych pomieszczeń i to ogólne wrażenie obecności znacznej ilości ludzi dookoła stwarzały wrażenie przebywania w rozbrzmiewającej cichą aktywnością kwaterze głównej jakiegoś rodzaju.

Jedną z rzeczy, o której powiedział Holati Tate, że nie została, jak dotąd, podana do publicznej wiadomości, jest to, że profesorowi Mantelishowi udało się uruchomić niektóre z plazmoidów Starych Galaktów. A zwłaszcza jednego.

Powodem, dla którego to osiągnięcie nie było ogłoszone, było to, że przez prawie sześć tygodni nikt o nim nie wiedział, za wyjątkiem trzech mężczyzn bezpośrednio zaangażowanych w badania. A w czasie tego okresu wydarzyło się coś, co spowodowało, że opublikowanie tego stało się niepożądane.

Mantelish skrzywił się.

— Już pierwszego dnia złożyliśmy Lidze raport — poinformował. — To był dokładny i szczegółowy raport!

— To prawda — przyznał Holati Tate — ale raport dla Ligi Uniwersyteckiej, w którego przygotowaniu brał udział profesor Mantelish, nie był jedynym. Wrócimy do tego później. Plazmoidy z tego eksperymentu, to był zespół 112-113. — Spojrzał na Mantelisha. — Wciąż chcesz, żebym to ja to powiedział?

— Oczywiście! — powiedział z niecierpliwością Mantelish. — Ty to uprościsz znacznie, ale teraz tak będzie lepiej. Jak będziemy mieć więcej czasu, przedstawię Trigger dokładniejszy opis całego procesu.

— Dziękuję, panie profesorze — Trigger uśmiechnęła się. Ponownie siorpnęła łyk puyi. Trunek był rzeczywiście niezły.

— No dobrze — zaczął Holati Tate. — Mantelish łagodnie stymulował plazmoidy prądem elektrycznym i zauważył niespodziewanie reakcję u innych plazmoidów z tej sekcji Księżyca Plonów. Pokazał to doktorowi Fayle'owi i doktorowi Azolowi.

Pracując w trójkę, szybko odkryli, że stymulacja części 112 zespołu powoduje przypadkowe ruchy plazmoidów w całej bazie, podczas gdy podrażnienie prądem 113 powoduje natychmiastowe znieruchomienie. Po kilku godzinach takiej zabawy, 112 nagle wypączkował kawałek swojego materiału, który odłączył się i samodzielnie powędrował powoli przez połowę stacji, śledzony z wielkim podnieceniem przez Mantelisha i Azola. Twór zatrzymał się w miejscu, z którego inny plazmoid został usunięty i zabrany do badań, wspiął się i zajął miejsce opróżnione przez poprzednika. Następnie przekształcił się w kopię tamtego i znieruchomiał. Było to w oczywisty sposób uzupełnienie brakującego elementu.

Cała trójka ucieszyła się bardzo z tego naukowego sukcesu. Była to dokładnie taka wiadomość, jaką Liga – i wszyscy inni – mieli nadzieję otrzymać. To było empiryczne wykazanie, że 112-113 mogą pełnić funkcje kontrolne działania stacji. Mogły być pobudzane do działania i aktywować inne plazmoidy. W wyniku dalszej obserwacji i usprawniania metod ich aktywność bez wątpliwości będzie mogła być zmieniona z przypadkowej na celową. I w końcu, co najważniejsze, pokazały, że są zdolne do wytwarzania różnych form życia plazmoidowego spełniającego specyficzne wymagania.

Mówiąc krótko, zarysowała się perspektywa rozwikłania tajemnic stacji Starych Galaktów.

Sporządzili dla Ligi Uniwersyteckiej tajny raport i dołączyli do niego opinię, że należy zezwolić na przekazanie dziesięciu procent mniej znaczących plazmoidów różnym ośrodkom naukowym – dużym i ważnym ośrodkom w całej Piaście, wywierającym silne naciski polityczne na Federację o dopuszczenie do badań w tym zakresie. To powinno zająć ich przez jakiś czas, a w tym czasie laboratoria Ligi zdążą zrobić naprawdę istotne badania.

— Następnego dnia — powiedział Holati Tate — dr Gess Fayle pokazał Mantelishowi wiadomość otrzymaną z Prezydium Ligi. Było w niej polecenie dla Fayle'a, by zapakował natychmiast zespól 112-113 na jeden ze statków Ligi przebywających na Księżycu Plonów i po cichu przewiózł na Maccadon.

— Wiadomość była sfałszowana — huknął Mantelish, marszcząc brwi.

— Nie tylko ona — powiedział Holati Tate. — Z raportu, który dr Fayle posłał do Ligi poprzedniego dnia usunięto wszelkie wzmianki o 112-113. — Spojrzał na Mantelisha, zastanawiając się. — W rzeczywistości Prezydium Ligi dowiedziało się o znaczeniu tych plazmoidów dopiero półtora miesiąca później.

Profesor parsknął.

— Azol — wyjaśnił — padł ofiarą swojej naukowej pasji. A ja...

— Pewnie pamiętasz? — przerwał mu komisarz. — To nieszczęście z plazmoidem przydarzyło się Azolowi dwa dni po wylocie Fayle'a.

— A ja — kontynuował Mantelish — pogrążyłem się w innych pilnych pracach. Skąd mogłem wiedzieć, co ten łobuz Fayle ma zamiar zrobić? Wiceprezes Ligi Uniwersyteckiej!

— No proszę! — powiedziała Trigger — I co takiego zamierzał dr Fayle?

— Tego wciąż nie wiemy — odpowiedział Holati Tate. — Coś oczywiście musiał knuć, fałszując rozkaz i zmieniając raport. Nie wiemy nic na pewno, poza tym że zniknął wraz z zarekwirowanym statkiem Ligi, całą jego załogą oraz plazmoidami 112-113 i że nikt go więcej nie widział. W dodatku wydaje się niemal pewne, że ten zespół plazmoidów jest kluczowym elementem całej stacji Starych Galaktów – elementem automatycznie utrzymującym wszystko inne w działaniu przez trzydzieści tysięcy lat.

Przerwał i spojrzał na Quillana.

—  Ktoś puka — powiedział. — Sprawdź, czego chcą.

7

Mięśniak, który pojawił się w drzwiach, oznajmił z szacunkiem, że profesor Mantelish chciał być obecny przy załadunku wyposażenia laboratorium na pokład. Jeśli profesor nie ma nic przeciwko temu, to właśnie zaczynają.

Mantelish przeprosił i wyszedł za posłańcem. Drzwi zamknęły się. Quillan wrócił na swoje miejsce.

— Dziś wieczorem się przenosimy — wyjaśnił komisarz. — Mantelish również... oraz osiem ton jego sprzętu. Do tego ośmiu ochraniających go agentów ze straży uniwersyteckiej.

— Taaak? — Trigger podniosła kieliszek i zajrzała do niego. Był pusty. — Przenosicie się? Gdzie? — zapytała.

— Na Manon — powiedział komisarz. — Później o tym porozmawiamy.

Wszystkie mięśnie jej ciała jednocześnie jakby zwiotczały. Zdziwiona siłą reakcji, osunęła się głębiej na krzesło. Nawet nie zdawała sobie sprawy pod jakim napięciem była do tej pory. Cicho westchnęła. A potem uśmiechnęła się do Quillana.

— Majorze — powiedziała — mogę liczyć na jeszcze trochę tej puyi. Może połowę.

Quillan dolał jej odrobinę.

— Przy okazji — powiedział komisarz Tate. — Quillan ma dyplom z inżynierii podprzestrzennej i obecnie jest przydzielony do Korpusu Inżynierii. Ale jego prawdziwe zajęcie to wywiad Zwiadu Kosmicznego.

— Tak mi się też wydawało — Trigger pokiwała głową. — Znów się uśmiechnęła do Quillana. Mało brakowało, a uśmiechnęłaby się również do 113-A.

— No dobrze — powiedział komisarz — możemy teraz porozmawiać bardziej swobodnie. Mantelishowi mówimy tylko to, co musimy. Prawdę mówiąc, Trigger, to profesor jest straszliwym obciążeniem w sytuacjach takich jak ta. O ile wiem, był najlepszym przyjacielem twojego ojca.

— Tak — przyznała. — Moje najwcześniejsze wspomnienia wiążą się z ogrodem Mantelisha, do którego zabierał mnie ojciec. Mogę sobie wyobrazić, że sprawia wam problem. — Spojrzała z ciekawością na jednego, a potem na drugiego. — Co wy właściwie robicie? Szukacie Gessa Fayle'a i tych plazmoidów?

— Tak — potwierdził komisarz. — Jesteśmy jedną z kilku tysięcy grup przydzielonych, w istocie, do tej samej sprawy. Każda grupa pracuje w swojej specjalności, a potem informacje są korelowane. — Milczał przez chwilę. — Rada Federacji, pod którą bezpośrednio podlegamy, jest ogromnie zainteresowana delikatną sytuacją polityczną, która się z tym wiąże. Obawiają się, żeby to nie przerodziło się nagle w coś niebezpiecznego. Mogą mieć rację.

— W jaki sposób? — zapytała Trigger.

— No cóż, załóżmy, że kluczowy zespół zniknął i go nie ma. Przypuśćmy, że pozostałe plazmoidy, w kupie, nie zawierają dość informacji, by można było odkryć w jaki sposób Starzy Galaktowie je wyprodukowali i zmusili do działania.

— Prędzej czy później ktoś to odkryje.

— Niekoniecznie. Niektórzy, jak na przykład Mantelish i kilka innych osób zorientowanych w tym, co się wydarzyło, uważają to za nieprawdopodobne. Wydaje się brakować zbyt wielu istotnych czynników. Mogłoby się okazać konieczne stworzenie całej klasy nowych gałęzi nauki. Zabrałoby to kilkaset lat.

— No cóż, ja się mogę bez nich całkowicie obejść — oświadczyła Trigger.

— Ja też — zgodził się z nią Holati Tate, niewdzięczny plazmoidowy nabab. — Dziwne stwory! Ale... Zastanówmy się. Obecnie mamy w Federacji tysiąc dwieście pięćdziesiąt osiem światów członkowskich, zgadza się?

— Mniej więcej.

— A jeśli chodzi o ilość związków planetarnych, rządów sub-planetarnych, korporacji przemysłowych, finansowych i handlowych, grup nacisku, itp. itd., to robi mi się niedobrze, gdy pomyślę, że musiałbym to wszystko policzyć.

— Do czego pan zmierza? — zapytała.

— Wszystkim im powiedziano, że dzięki technologiom plazmoidowym osiągniemy nowy złoty wiek. Praktycznie wszyscy w to uwierzyli. A teraz pojawiły się poważne wątpliwości.

— No tak — przyznała. — Ma pan rację. W praktyce wszyscy będą niezadowoleni. Czy o to chodzi?

— Tak — powiedział komisarz Tate — ale to jeszcze nie wszystko.

— No tak, przecież te plazmoidy gdzieś są. Ktoś je ma.

— Najprawdopodobniej.

Trigger pokiwała głową.

— Statek Fayle'a mógł się przecież gdzieś rozbić przypadkowo — zastanawiała się. — Z drugiej strony, okoliczności jego zniknięcia świadczą, że Fayle to zaplanował. Po tym wszystkim, katastrofa byłaby zbyt dużym zbiegiem okoliczności. Tak więc każda z tych organizacji mogła wejść w posiadanie jego plazmoidów.

— Dolicz do tego jeszcze dwieście czternaście światów o ograniczonym statusie — dodał komisarz. — Ich traktaty stowarzyszeniowe nie dopuszczą ich do udziału w tym plazmoidowym torcie wcześniej niż w dekadę po wykorzystaniu tego w Federacji. A im mogłoby mocno zależeć... — urwał i przez chwilę panowała cisza.

— O Boże! — powiedziała Trigger — To się może skończyć nową serią wojen...

— No i tego właśnie obawia się Rada.

— No cóż, z pewnością mają problem. Nie uważa pan, że Federacja powinna wyznaczyć kogoś do ochrony tej operacji. Wtedy, na Księżycu Plonów.

— No i wyznaczyła. Fayle'a.

— Och! No to niezły bajzel. — Trigger przez chwilę milczała. — Panie komisarzu, czy one mogą mieć kiedyś taką wielką wartość, jak ludzie mówią? To wszystko wygląda mi na lekko przesadzone.

— Też się nad tym zastanawiam. Niestety nie znam się na tyle dobrze na biologii, żeby to profesjonalnie ocenić. Ale wydaje mi się, że mogą. A to dla wielu ludzi jest wystarczającym powodem, żeby podjąć ryzyko w celu uzyskania kontroli nad technologią plazmoidów... No i wiemy już, że jacyś ludzie ryzykują.

— Skąd wiecie?

— Wypracowaliśmy sporo wątków. Niektóre okazały się dość krótkie, ale zawsze coś. — Kiwnął głową w kierunku stołu. — Pierwszy ślad dostaliśmy dzięki 113-A.

Trigger spojrzała na plazmoid. Znajdował się kilka cali od jej ręki.

— Wie pan — stwierdziła z obrzydzeniem — gdy rozmawialiśmy, stary Wstręciuch znów się poruszył. Przysunął się do mojej ręki!

Odsunęła rękę.

— Widziałem — potwierdził major Quillan siedzący po drugiej stronie stołu. — Ostrzegłbym cię, gdyby nie zatrzymał się tam, gdzie jest teraz. To było jakieś pięć minut temu.

Trigger wyciągnęła rękę i ostrożnie poklepała plazmoid.

— Bardzo żywy koleś! Całkiem miły w dotyku. Jak kociak! W jaki sposób naprowadził was na ślad?

— Mantelish przywiózł go ze sobą na Maccadon, głównie z uwagi na jego podobieństwo do 113. Zaciekawił go, bo nie mógł w żaden sposób ustalić jego funkcji. Po prostu leżał sobie w kącie. Czekając na powrót Gessa Fayle'a, Mantelish wykonał na nim mnóstwo eksperymentów. Był wówczas pewien, że Prezydium Ligi dostało ich raport, a tymczasem tamci czekali, denerwując się i również zastanawiając, gdzie się podział Fayle. Wiedząc jednak, że Fayle jest szefem ochrony, nie chcieli robić za dużego hałasu.

— Wspaniale. — Trigger potrząsnęła głową. — Ale co ze 113-A?

— Mantelishowi zaczęło coś wychodzić — powiedział komisarz. — Jeden z eksperymentów był dość zdumiewający. Mantelish próbował stymulować plazmoid prądem. Ale nic się nie działo. Potem dotknął plazmoidu ręką, a ten wyładował cały ładunek z powrotem do niego. Musiało być tego całkiem sporo.

— Dzielny Wstręciuch — roześmiała się Trigger. — Walczył o swoje prawa, no nie?

— Mantelish też tak uważa. Jest teraz bardziej ostrożny. Potem dowiedział się jeszcze czegoś, co powinno być ważne. Odwiedził jakieś inne laboratorium, w którym mieli dwa plazmoidy. W kieszeni miał 113-A. Obydwa tamte plazmoidy akurat wykonywały jakieś ruchy. W jego obecności natychmiast przestały się poruszać i od tamtej pory pozostają nieruchome.

— Jak plazmoidy na Księżycu Plonów podczas stymulacji plazmoidu 113?

— Dokładnie. Mantelish też o tym pomyślał i znalazł inny poruszający się plazmoid. Poszedł tam obejrzeć go, również ze 113-A w kieszeni, i tamten również znieruchomiał. Zrobił to w jeszcze jednym miejscu. Tych poruszających się plazmoidów nie ma zbyt wiele. We wszystkich trzech laboratoriach wciąż się zastanawiają, jaka może być przyczyna.

Trigger z ciekawością przyjrzała się 113-A.

— No proszę, jaka potężna kruszynka! I co Mantelish na to?

— Uważa, że zespół 112-113 tworzy jakiś samoregulujący się układ. Ten duży indukuje aktywność plazmoidów, a ten mały je powstrzymuje. 113-A mógłby być zapasowym regulatorem. Wydaje się jednak, że jest czymś więcej... I tu dochodzimy do tego, co naprowadziło nas na pierwszy ślad. Pewnej nocy włamano się do pracowni Mantelisha.

— Kiedy?

— Kilka miesięcy temu. Byliśmy wtedy jeszcze na Manon. Profesora nie było. 113-A zabrał ze sobą. Dwaj nasi ochroniarze i jeden napastnik zostali zabici. Reszta uciekła. Wiedzieliśmy już wtedy o zniknięciu Gessa Fayle'a i wszyscy byliśmy bardzo nerwowi. Federalni przybyli szybko i zrobili skan martwego mózgu napastnika. Dowiedzieli się dwóch rzeczy. Po pierwsze, że miał blokadę umysłu i nawet gdyby dostali go żywego, to i tak nic ważnego by nie zdradził. Po drugie udało im się dowiedzieć, jaki był cel napadu. Chodziło o tego tu oto kumpla profesora.

— Acha — powiedziała Trigger i zamyśliła się. — To mógł być Fayle ze swoimi wspólnikami. — Stuknęła lekko plazmoid palcem. — Albo ktoś, kto wie, co się z nim stało. Chcieli Wstręciucha zabić czy ukraść?

Komisarz spojrzał na nią.

— Ukraść. Taki rozkaz odczytano z tego martwego mózgu. Tylko dlaczego?

— Właśnie się zastanawiam. To dość istotne, nie sądzi pan? Próbowali jeszcze raz?

— Jeszcze pięć razy.

— I co z tego wynika?

— Że bardzo im zależy właśnie na 113-A. Musi im być do czegoś potrzebny.

— Do czegoś, co ma związek z tym kluczowym zespołem? — zapytała Trigger.

— Prawdopodobnie.

— No to sytuacja wygląda znacznie lepiej, nie uważa pan?

— Dużo lepiej — powiedział — może zespół nie działa, albo nie działa prawidłowo, jeśli brakuje 113-A. Mantelish mówi o czymś, co nazywa oddziaływaniem zbliżeniowym. Cokolwiek by to nie było, 113-A wykazał, że to posiada.

— W takim razie — powiedziała Trigger — oni mieliby dwie trzecie wszystkiego, a wy jedną trzecią. Tu, na stole. Ilu bandziorów złapaliście w czasie tych kolejnych napadów?

— Wszystkich — powiedział komisarz. — Około czterdziestu. Żywych i martwych. To nie robiło zresztą różnicy. Wszyscy byli najemnikami. Bardzo drogimi, ale najemnikami. Większość nie wiedziała o niczym, co by się nam przydało. Wszystko, co kiedyś wiedzieli, zostało zablokowane.

— Myślałam — powiedziała Trigger refleksyjnie — że potraficie usunąć blokadę.

— Czasem można to zrobić, jak się jest w tym dobrym i ma się dosyć czasu. To może potrwać z rok. Nie mogliśmy sobie na to pozwolić. Umarli, zanim zdążyli coś powiedzieć.

Przez chwilę panowała cisza.

— A pan, osobiście, w jaki sposób został w to wmieszany? — zapytała Trigger.

— Mniej więcej przez przypadek — odpowiedział komisarz. — To było powiązane z naszym drugim śladem.

— Chodzi o mnie, tak? — zapytała z nieszczęśliwą miną.

— Tak.

— Dlaczego ktoś chciałby mnie porwać? Ja o niczym nie wiem.

Komisarz potrząsnął głową.

— To wcale nie jest pewne. Ale powinniśmy się tego dowiedzieć w najbliższym czasie.

— I to jest jedna z tych rzeczy, o których nie może mi pan powiedzieć?

— W tej chwili mogę ci powiedzieć prawie wszystko, co wiem — powiedział komisarz. — Pamiętasz tę noc na Evalee, gdzie zatrzymaliśmy się po drodze z Manon?

— Tak — odpowiedziała. — Taki wielki hotel!

8

— Jakąś godzinę po tym, gdy zdecydowałaś się pójść spać — zaczął Holati Tate — wybrałem się do twojego pokoju, żeby zabrać raporty, przygotowywane dla Prekolu.

— Pamiętam te raporty — Trigger pokiwała głową.

— Gdy wyszedłem z portalu, kilku typów robiło coś akurat z twoimi drzwiami. Sięgnęli po broń, ale nie mieli szczęścia. Zadzwoniłem do najbliższego biura Zwiadu i kazałem agentom wywiadu zrobić skan martwych mózgów.

— Dlaczego? — zapytała.

— To mógł być przypadek... zwykli złodzieje. Ale ich wyposażenie było trochę za dobre, jak na zwykłych włamywaczy. Nie wiem, co wzbudziło wtedy moje podejrzenia, ale coś wzbudziło.

— Cały Holati Tate — przyznała Trigger. — I co to byli za jedni?

— W rejestrach na Evalee było więcej na ich temat, niż dowiedzieliśmy się ze skanowania. To byli bardzo drodzy specjaliści. Ze skanowania wynikało, że przy tym ostatnim zajęciu pozwolili sobie założyć blokadę umysłu. Chłopcy tej rangi nie pozwalają na to, o ile nie otrzymają wyjątkowej zapłaty. To, że zastałem ich przy twoich drzwiach, wcale nie wyglądało na przypadek.

— Pewnie nie — przyznała.

— Do śledztwa włączyli się Federalni. Wcześniej były już włamania do pracowni Mantelisha. Znaleziono pewne podobieństwa w sposobie działania. A ponieważ ty znałaś Mantelisha. Byłaś z nim na Księżycu Plonów. Federalni doszli do wniosku, że musi być w tym jakiś związek.

— Tylko jaki — zaprotestowała. — Wiem, że nic nie wiem. Nie wiem o niczym, co mogłoby się komukolwiek przydać!

— Trigger, dziewczyno, mnie też nic nie przychodzi do głowy. — Wzruszył ramionami. — Niemniej skutek tego był taki, że zostałem wyznaczony do prowadzenia tej części śledztwa. Jeśli jest jakiś związek, to w końcu wyjdzie na jaw. W każdym bądź razie, chcemy wiedzieć, kto próbuje cię porwać i dlaczego.

Popatrzyła na niego z zakłopotaniem.

— A to jest już całkiem pewne? — zapytała. — Wszystkie możliwe pomyłki zostały wykluczone?

— Tak. To jest już całkiem pewne.

— Czyli ten wczorajszy napad w Szkole Kolonialnej był...

— Tak. — Pokiwał głową. — To była pierwsza próba od czasu tej na Evalee.

— Dlaczego uważa pan, że czekali tak długo?

— Bo podejrzewali, że jesteś pilnowana. Trudno jest utrzymać odpowiednią liczbę ludzi w pobliżu strzeżonego obiektu, nie wzbudzając podejrzeń u zainteresowanych obserwatorów.

Trigger spojrzała na plazmoid.

— Można by więc sądzić — zauważyła — że pozwala pan innym zainteresowanym obserwatorom uważać, że pozostawiono im jakieś możliwości dostępu do Wstręciucha.

Komisarz uśmiechnął się nieznacznie.

— Być może. Ale nie mów tego Radzie.

Trigger ściągnęła wargi.

— Nie powiem. Czyli porywacze, którzy zasadzili się na mnie, domyślili się, że to jest pułapka. Mimo tego próbowali. Czegoś tu nie rozumiem. Może pan zrobił jeszcze coś, co przekonało ich, że mają wolną drogę?

— Nie — zaprzeczył. — Oni sami próbowali zrobić sobie furtkę. Domyśliliśmy się tego później. To była podwójna akcja.

— Jaka?

— Podwójna. Najpierw posyłasz jedną grupę tam, gdzie oczekujesz pułapki. Jeżeli pułapka rzeczywiście jest, ci ludzie są straceni. Liczysz na to, że przeciwnik stanie się teraz mniej ostrożny. Czasami tak się dzieje. A potem, dzień lub dwa później, robisz właściwą akcję. Od czasu do czasu się udaje. W każdym bądź razie taki mieli plan.

— Skąd pan to wie?

— Gdy grupa Quillana zlokalizowała cię w Ceyce, oni właśnie zamierzali cię porwać. No i Quillan okazał się szybszy.

Trigger zarumieniła się.

— Wcale nie byłam taka sprytna, jak mi się wydawało, tak?

Komisarz chrząknął.

— Wystarczająco sprytna, żeby przyprawić nas o gigantyczny ból głowy! Ale rzeczywiście, tamci nie mieli żadnych problemów ze znalezieniem cię. Dziś wieczór odkryliśmy, że we wszystkich twoich ubraniach umieszczono coś w rodzaju pluskiew. Nawet w tych najdelikatniejszych. Ktoś to musiał zainstalować w szkolnej pralni. No dobrze, teraz to już nieważne. — Przyglądał się jej przez chwilę. — Powiedz, co cię skłoniło, żeby uciec tak nagle — zapytał.

Trigger wzruszyła ramionami.

— Wkurzył mnie pan — przyznała się. — A właściwie to wszyscy mnie wkurzyli. Poprosiłam o przeniesienie i dostałam odmowę... z Evalee! Doszłam do wniosku, że mam dosyć i postanowiłam zniknąć po cichu. I tak zrobiłam... a przynajmniej mi się wydawało.

— Trudno mi cię ganić — powiedział Holati Tate.

— Wciąż uważam — powiedziała Trigger — że byłoby mądrzej, gdybym od początku została poinformowana o tym, co się dzieje.

Potrząsnął głową.

— Nawet teraz bym ci nic nie powiedział, gdybym nie był całkowicie pewien, że już jesteś zamieszana w całą sprawę. Obawiałem się, że z tego może się rozwinąć całkiem poplątana sytuacja. Chciałem uniknąć, w miarę możliwości, twojego udziału w tym wszystkim. No, a jeśli byś w tym nie brała udziału, to nie mógłbym ci zdradzać sekretów Federacji.

— A teraz? Już jest całkiem pewne, że jestem wmieszana?

— Na pewien czas — pokiwał głową.

— Ale wciąż nie powiedział mi pan wszystkiego?

— Jest kilka spraw, o których nie mogę ci powiedzieć. Wykonuję rozkazy.

Trigger uśmiechnęła się lekko.

— A, to coś nowego! Nie wiedziałam, że pan potrafi wykonywać rozkazy.

— W swoim czasie wykonywałem mnóstwo rozkazów — powiedział komisarz. — O ile miały sens. A te, moim zdaniem, mają.

Trigger nic nie odpowiedziała.

— Powiedział pan wcześniej, że większość tego dzisiejszego zamieszania było związane z moją ucieczką — powiedziała po chwili. — Możemy o tym porozmawiać?

— Tak, możemy, ale najpierw muszę ci powiedzieć o czymś innym. Powiem ci dlaczego lecimy na Manon.

— No to proszę — usadowiła się wygodniej w swoim krześle.

— Pojawił się domysł, że Gess Fayle mógł zrobić jedną rzecz, zaplanować swój wyjazd w taki sposób, żeby nie musieć wracać do Piasty przez dłuższy czas. Mógł zorganizować sobie laboratorium gdzieś daleko, na którymś ze światów zewnętrznych i majstrować rok albo dłużej przy tych plazmoidach, dopóki ich nie rozgryzie całkowicie. To przyniosłoby mu dużo więcej korzyści niż po prostu sprzedać je komuś.

— Ale byłoby chyba bardzo ryzykowne, nie uważa pan? — powiedziała Trigger. — Musiałby załadować całe potrzebne wyposażenie na statek Ligi.

— Nie tak bardzo — odpowiedział komisarz. — Jeśli umówił się wcześniej z którąś z tych tak zwanych flot niezależnych.

— Aha — pokiwała głową Trigger.

— I w dodatku, w tym samym czasie, pojawiła się interesująca zbieżność — kontynuował komisarz. — Dostaliśmy wiadomość, że grupa, zwana Flotą Vishniego, nie pojawiała się nigdzie od kilku miesięcy. Obszar ich działania leży daleko za Manon, niemniej Fayle, na statku Ligi, mógł tam dotrzeć w mniej więcej dwadzieścia dni. A nawet szybciej, jeśli tamci wysłali mu naprzeciw kilku pilotów, którzy pokierowali go w podprzestrzeni. Kupując sobie pomoc Floty Vishniego, miałby do wyboru kilkaset, nie umieszczonych na mapach, nadających się do zamieszkania planet i kilka tysięcy doświadczonych najemników dla ochrony planety. Chłopcy z Floty Vishniego, to dokładnie ten rodzaj opryszków, których można wynająć do takiej roboty.

A nam teraz nie pozostaje nic innego, jak wynająć pozostałe niezależne floty, odwołać z innych zadań tyle eskadr Zwiadu Kosmicznego, ile się da, i kazać im przeszukać terytorium Vishniego. Nasz oddział jest odpowiedzialny za tę operację. A Manon jest oczywiście o wiele lepszym miejscem od Piasty na pokierowanie nią. Jeśli pojawi się coś na tyle interesującego, żeby się tym zająć dokładniej, będziemy od tego nie dalej niż kilka tygodni drogi.

Nawiasem mówiąc, jesteśmy gotowi do przenosin już od dwóch tygodni, czyli od momentu nadejścia pierwszych raportów z terytorium Vishniego. Jak dotąd, zresztą, negatywnych. Opóźniałem wyjazd z dnia na dzień, bo jednocześnie były oznaki, że twoi przyjaciele, porywacze, zasadzą się w końcu na ciebie. Wolałem mieć tę sprawę z głowy. Tamci w końcu to zrobili i możemy polecieć.

A najlepsze w tym wszystkim to to — zaznaczył komisarz, pocierając podbródek — że lecimy tam mając dwie rzeczy, o których wiemy, że pożąda ich nasz przeciwnik. Pozwolimy im się dowiedzieć, że obie są od tej chwili osiągalne w Układzie Manon. Być może tym zniechęceni, porzucą swoje zamiary. I dobrze. Wtedy my doprowadzimy do końca fazę operacji związaną z Flotą Vishniego.

Problem w tym — kontynuował — że według wszelkich wskazań, oni tak samo nie mogą porzucić swojej operacji, jak my nie możemy zrezygnować z poszukiwań kluczowego zespołu. Muszą więc pokazać się na Manon. A tam będą zmuszeni działać na nieznanym terytorium, ukrywać się w układzie, w którym, zamiast planetarnej cywilizacji, mieszka tylko około pięćdziesięciu tysięcy ludzi. Myślę, że bardzo szybko zrobi im się gorąco na Manon.

— Bardzo ładnie — powiedziała Trigger — podoba mi się! Tylko dlaczego uważa pan, że jest tylko jedna grupa. Może ich być więcej. Mogą nawet walczyć ze sobą.

— Moim zdaniem są dwie grupy — odpowiedział. — A jeżeli walczą ze sobą, to mają nasze błogosławieństwo. Z naszego punktu widzenia, wszyscy są naszymi przeciwnikami.

Trigger pokiwała głową.

— A jak im pan da znać o przeprowadzce?

— Te góry dookoła są pełne obserwatorów. Niektórzy stosują bardzo sprytne triki. Jeden siedzi od kilku tygodni we wnętrzu wydrążonego pnia. Pozwalamy im zauważać niektóre rzeczy. Dzisiaj widzieli, jak przyjechałaś. Później, wieczorem, zobaczą, jak wsiadasz na statek wraz z resztą ekipy i odlatujesz. Już przechwycili wiadomość, gdzie ten statek ma lecieć. — Przerwał na chwilę. — Musisz tu zrobić jeszcze jedną rzecz przed wyjazdem. To zajmie ci około czterech dni. Więc to nie ty wsiądziesz na ten statek.

— Co! — Trigger wyprostowała się.

— Przygotowaliśmy dla ciebie sobowtóra — wyjaśnił. — Agentkę. Ona ściągnie za sobą uwagę na Manon.

Trigger poczuła, jak powoli zaczyna się napinać.

— A co ja mam zrobić? — zapytała obojętnym tonem.

— Za dużo szczegółów niestety nie mogę ci zdradzić. Mniej więcej za cztery dni na Maccadon przyleci ktoś, żeby cię przesłuchać.

— Mnie? A dlaczego?

Wahał się przez chwilę.

— Jest taka teoria — powiedział — że możesz posiadać informacje, z których nie zdajesz sobie sprawy. Te informacje chcą zdobyć ludzie, którzy wysłali porywaczy. Jeśli to jest prawda, to podczas tego przesłuchania, uda nam się uzyskać te informacje.

Trigger poczuła jak jej nagle zasycha w ustach. Odwróciła się do Quillana.

— Majorze — powiedziała — może mnie pan poczęstować jeszcze raz.

Quillan podszedł i napełnił jej kieliszek. Trigger podziękowała i wypiła. Mało brakowało, pomyślała, a opowiedziałabym o wszystkim. O opłaconej rezerwacji. O wszystkim – do ostatniego szczegółu.

— Chciałabym to usłyszeć jasno — powiedziała. — To, o czym pan mówi, panie komisarzu, wygląda na skanowanie mózgu.

— Coś w tym rodzaju — odpowiedział. — Ale to nie będzie zwykłe skanowanie. Ludzie, którzy tu przyjadą, są najwyższej klasy specjalistami w tej dziedzinie.

Trigger pokiwała głową.

— Nie znam się za bardzo na tym... Ale czy oni uważają, że ktoś potraktował mnie hipno-sprajem lub czymś podobnym? Że zostałam uwarunkowana czy coś w tym rodzaju?

— Trigger, ja nie wiem, ale to może być coś takiego. Niemniej bez względu na to, co to jest, oni sobie z tym poradzą.

Trigger zwilżyła wargi.

— Myślałam, że pan wie — powiedziała. — Pewnie mam blokadę umysłu.

Potrząsnął głową.

— Nie. Tyle to już wiemy. I mogę ci powiedzieć, że nie masz.

Zapadła cisza.

— A po tym przesłuchaniu — zapytała po chwili Trigger — odeślecie mnie na Manon?

— Oczywiście.

— A to nie będzie zależało od wyników tego przesłuchania? — wytknęła Trigger. — Wydaje mi się, że tak naprawdę nie jest pan pewien, co zdecydują tamci ludzie.

— Ależ skąd — zaprzeczył — wszystko jest już ustalone. Następny etap dla ciebie, to powrót na Manon. I nic więcej.

Pokiwała głową. Nie wierzyła mu w najmniejszym stopniu. Skąd on mógł to wiedzieć.

— No cóż, chyba będę musiała współpracować. — Spojrzała na komisarza. — Wygląda na to, że nie mam zbyt dużego wyboru.

— Obawiam się, że nie masz — przyznał. — To jest jedna z rzeczy, które muszą być zrobione. Ale zobaczysz, że nie będzie tak źle. A tak nawiasem mówiąc, przez następne trzy dni będzie ci towarzyszyła Mihul.

— Mihul? — wykrzyknęła Trigger.

— Tu jestem — rozległ się głos Mihul. Trigger obróciła się na krześle.

Drzwi w przeciwległym końcu pokoju, których Trigger wcześniej nie zauważyła, były otwarte. Stała w nich Mihul i uśmiechała się do Trigger.

— Nic nie rozumiem — powiedziała Trigger, patrząc na komisarza.

— Och, Mihul jest agentem Zwiadu — wyjaśnił. — Inaczej by jej tu nie było.

— Od osiemnastu lat — powiedziała Mihul, podchodząc bliżej. — Cześć Trigger. Czujesz się zaskoczona?

— Tak — przyznała Trigger. — Bardzo.

— Wyznaczyli mnie do tego zadania — wyjaśniła Mihul — bo się dowiedzieli, że jesteśmy zaprzyjaźnione.

9

Miała rzeczywiście piekielnego pecha. Jeśli miała uciec, to Mihul, jako strażnik, była dla niej najgorszym wyborem... Zwłaszcza że musiała złapać ten liniowiec jutro wieczorem. Mihul znała ją zbyt dobrze.

— Możesz teraz pójść i spotkać się ze swoim sobowtórem? — zapytała Mihul. — Większość ludzi uważa pierwsze spotkanie za ciekawe doświadczenie. — Uśmiechnęła się.

— Dobrze — Trigger wstała z rezygnacją. Byli dla niej mili, ale nie miała wątpliwości, że jest wciąż więźniem, a oni są strażnikami. Mihul, jej przyjaciółka! — Major Quillan ma, zdaje się, mój pistolet?— Przypomniała sobie.

Quillan przyjrzał jej się z uwagą.

— Nie — powiedział z poważną miną. — Dałem go Mihul.

— To prawda — powiedziała Mihul. — Chodźmy już dziewczyno.

Wyszły tam, skąd przyszła Mihul. Drzwi zamknęły się za nimi.

Gdy weszły razem do pokoju, dziewczyna będąca sobowtórem Trigger podniosła się i wyszła zza stołu. Spojrzała obojętnie na Trigger, a potem na Mihul.

Mihul nie przedstawiła ich sobie.

— Sukienka, płaszcz i chustka — powiedziała do sobowtóra. — Buty są wystarczająco podobne. — Odwróciła się do Trigger. — Wyjdzie w twoim ubraniu. Możesz dać jej sukienkę?

Trigger zdjęła sukienkę przez głowę i podała Mihul. Stała w samej bieliźnie, przyglądając się. jak jej dublerka się rozbiera. Wydawały się bardzo podobne rozmiarami i budową ciała. Obserwując grę muskułów na smukłych długich nogach i gładkich plecach, Trigger doszła do wniosku, że ich podobieństwo jest raczej naturalne. Srebrno-blond włosy były oczywiście identyczne. Szare oczy wydawały się prawie identyczne... a reszta twarzy była nawet zbyt podobna. Musieli zastosować żywą maskę.

Wszystko było trochę magiczne. Tak jakby odbicie w lustrze nagle zaczęło zachowywać się niezależnie. Gdyby dublerka się odzywała, może efekt byłby mniejszy. Ale tamta milczała.

Włożyła sukienkę Trigger i wygładziła ją. Mihul sprawdziła rezultat.

— Perfekcyjnie — pokiwała głową.

Wzięła płaszcz i chustkę Trigger, które ktoś przewiesił przez oparcie krzesła i podała tamtej.

— Chustki nie zakładaj — powiedziała. — Włóż ją po prostu do kieszeni płaszcza.

Dziewczyna przewiesiła płaszcz przez ramię i stała trzymając chustkę. Mihul obejrzała ją jeszcze raz.

— Uda ci się — zapewniła i uśmiechnęła się. — Wszystko jest okej.

Dublerka spojrzała ostatni raz na Trigger, odwróciła się i poszła uwodzicielsko kołysząc biodrami. Trigger zmarszczyła brwi.

— Coś nie tak? — zapytała Mihul. Stała przy ściennej umywalce i myła szklankę.

— Dlaczego ona tak chodzi?

— Masz na na myśli ten seksowny chód? Uczyła się tego. — Mihul napełniła szklankę do połowy wodą, wyjęła z kieszeni ampułkę z czymś przezroczystym i przełamała ją nad szklanką. — Twoi znajomi nazywają to „krokiem Trigger”. Dziewczyno, ona udaje cię w sposób doskonały.

Trigger powstrzymała się od komentarza.

— Mam założyć jej ubranie?

— Nie. Mamy dla ciebie inne ubranie — Mihul podeszła, trzymając szklankę. — To dla ciebie.

Trigger spojrzała podejrzliwie na szklankę.

— A co to jest?

Niebieskie oczy potraktowały ją ze zrozumieniem.

— Możesz to nazywać środkiem uspakajającym.

— Dzięki, ale nie potrzebuję niczego takiego.

— Tak czy owak, lepiej weź to. Chyba że wolisz paralizator. — Mihul klepnęła się drugą ręką w biodro.

— Co?

— Twój wybór. Strzela tym samym środkiem, co twój fikuśny denton. To w szklance jest łatwiejsze do zażycia i nie pozostawia kaca.

— O co w ogóle chodzi?

— Znam cię od dawna — powiedziała Mihul — i przez ostatnie dwadzieścia minut obserwowałam cię na ekranie. Dasz nogę przy pierwszej sposobności. Nie mam ci tego za złe. Wystawili cię. Ale moim zadaniem jest przypilnować, żebyś nie uciekła, więc chcę mieć pewność, że nie będzie z tobą kłopotu, dopóki nie znajdziemy się tam, gdzie mam cię odstawić.

W długiej silnej opalonej ręce wciąż trzymała szklankę. Była trzy cale wyższa od Trigger i cięższa o trzydzieści pięć funtów, a w tych dodatkowych trzydziestu pięciu funtach nie było ani jednej uncji tłuszczu. I gdyby potrzebowała pomocy, to domek myśliwski był pełen potencjalnych pomocników. Ale nie potrzebowała.

— Nigdy nie twierdziłam, że mi się to wszystko podoba — powiedziała ostrożnie Trigger — ale mówiłam, że będę współpracować. Będę. Czy to nie wystarczy?

— Pewnie — odpowiedziała natychmiast Mihul. — Dasz słowo honoru?

Nastąpiła długa chwila milczenia.

— Nie — powiedziała Trigger.

— Tak myślałam. Pijesz czy wolisz pistolet?

— Piję — oznajmiła zimno Trigger. Wzięła szklankę. — Jak długo będę spała po tym?

— Osiem, dziewięć godzin.

Mihul stała i czekała, aż Trigger opróżni naczynie. Chwilę później szklanka upadła na podłogę. Gdy Trigger zaczęła osuwać się w dół, chwyciła ją i podtrzymała.

— W porządku — rzuciła przez ramię w kierunku otwartych z tyłu drzwi — możecie ruszać!

* * *

Trigger obudziła się i natychmiast sprężyła wewnętrznie. Przez kilka sekund leżała nieruchomo, nie otwierając oczu. Na powiekach czuła chłodny blask świecącego z zewnątrz słońca. W pomieszczeniu słychać było cichy szmer. Po chwili zorientowała się, że jest to przyciszony dźwięk serwisu informacyjnego dochodzący z sąsiedniego pokoju. W pobliżu jednak nie wyczuwała nikogo. Ostrożnie otworzyła oczy.

Leżała na kanapie w przewiewnym i przestronnym pokoju urządzonym w kolorach bladej zieleni i kości słoniowej. Jedną ze ścian w całości zajmowało okno albo holoekran z widokiem na odległe pasmo górskie z ośnieżonymi szczytami i prawie bezchmurne niebieskie niebo. Słońce stało niezbyt wysoko wskazując na późny ranek lub wczesne popołudnie.

Widok sugerował Maccadon... Prawdopodobnie wciąż przebywali na planecie. Tu zresztą miało odbyć się przesłuchanie. Z drugiej strony równie dobrze mogli odbyć przed tym trzydniową podróż kosmiczną, co z pewnością byłoby lepszym sposobem na utrzymania więźnia dokładnie tam, gdzie chcieli, aby był. Mógł to być apartament na liniowcu kosmicznym, wyświetlający widok któregoś z setek światów i emitujący sztuczne światło słoneczne.

W pokoju były tylko jedne drzwi. Były otwarte i to przez nie słychać było głos wiadomości.

Trigger usiadła po cichu i sprawdziła, w co jest ubrana. Sama biel. Stanik z krótkim rękawem z jakiegoś bardzo wygodnego, miękkiego, dość grubego i nieznanego jej materiału. Goły brzuch. Białe spodnie z miękkiej skóry, luźne na biodrach, zwężające się powyżej kolan i opinające łydki, wpuszczone w długie buty z miękkiej skóry na grubej, elastycznej podeszwie.

Strój myśliwski... To oznaczało Maccadon!

Zgarnęła włosy do przodu i spojrzała na nie. Przefarbowane – tym razem ciepły mahoniowy brąz. Zsunęła nogi z kanapy i cicho wstała. Kilka ostrożnych kroków po gęstej, sprężystej powierzchni dywanu przywiodło ją do okna.

Usłyszała klik i wiadomości ucichły.

— Ładny widok? — zapytała właścicielka rysich uszu z sąsiedniego pokoju.

— Ładny — zgodziła się. Widać było rozległy obszar leśny, a za nim wrzosowiska stopniowo wznoszące się na otaczające stoki. Daleko po prawej błyszczały nieruchomo dwa jeziora. — Gdzie jesteśmy?

— W Rezerwacie Dzikiej Zwierzyny na wyżynie Byla. To co widzisz przed sobą, to ostoja ptaków łownych. — W drzwiach pojawiła się Mihul ubrana niemal identycznie jak Trigger, tyle że w odcieniu szaro-perłowym. — Dobrze się czujesz?

— Świetnie — odpowiedziała Trigger. Wyżyna Byla, skraj południowego kontynentu. Do Ceyce najwyżej dwie godziny lotu. Odwróciła się i uśmiechnęła do Mihul. — Ale jestem głodna. Jak długo spałam?

Mihul spojrzała na zegarek.

— Osiem godzin, dziesięć minut. Obudziłaś się według planu. Śniadanie przysłali pół godziny temu. Ja już jadłam... Powąchaj i wcinaj. Dobre!

Trigger przyjrzała się Mihul. Jej włosy zostały krótko obcięte, a z prawej strony dodano szare pasmo. Kolor oczu zmieniono na orzechowe. Ciekawe, co zrobiono z nią.

— Idziesz? — zapytała Mihul. — Możemy rozmawiać, gdy będziesz jadła.

Trigger skinęła głową.

— Ale najpierw muszę do łazienki.

W lustrze zobaczyła, że oczy zostawili jej w spokoju, ale była jakaś dużo tęższa, niższa, młodsza niż przedtem... nastolatka, siedemnaście, osiemnaście lat. Zmrużyła oczy. Jeśli jej przebudowali ciało, mogą być komplikacje.

Rozebrała się pośpiesznie i obejrzała. Ciała jej nie przekształcali. To musiało być ubranie; chociaż nie bardzo mogła zrozumieć, jak nawet najbardziej sprytny fason mógł zapewnić tak przekonywające złudzenie bycia bardziej okrągłym, tęższym w biodrach, z większym biustem... i nie będąc przy tym wcale krępym. Ubrała się z powrotem, jeszcze raz obejrzała i wyszła z łazienki, wciąż zdziwiona.

— Na śniadanie masz do wyboru trzy rodzaje dzikiego ptactwa — oznajmiła Mihul. — O żadnym z nich wcześniej nie słyszałaś. Wszystkie doskonałe. Do tego to, co zwykle. — Poklepała się po płaskim brzuchu. — Zjadłam za dużo — przyznała. — Wsuwaj, a ja ci streszczę sytuację.

— Oglądałam się w lustrze — powiedziała Trigger rzucając się na jedzenie. — Co to za trik z tymi, widzisz-nie-widzisz, piętnastoma funtami dziecięcego tłuszczu?

Mihul roześmiała się.

— Nie ma ich.

— Wiem. Ale jak to jest zrobione?

— Podprogowa gra kolorów w twoim ubraniu. W rzeczywistości wcale nie jest białe. Każdy, kto patrzy na ciebie, ulega złudzeniu optycznemu, nie zdając sobie z tego sprawy. Na przykład, oglądając większy fragment pewnych obszarów. Można to wykorzystywać na wiele sposobów.

— Nigdy o tym nie słyszałam — powiedziała Trigger. — Myślisz, że to będzie modne.

— Będzie. Ale na razie jest ściśle tajnym wynalazkiem służb specjalnych.

Trigger żuła jakiś pikantny kawałek.

— Dlaczego więc mi o tym mówisz?

— Buntujesz się, ale przecież jesteś jedną z nas. Umiesz trzymać język za zębami. A tak na marginesie, nazywasz się teraz Comteen Lod i właśnie skończyłaś osiemnaście lat. Ja jestem twoją ukochaną mamusią. Mówisz na mnie Drura. Jesteśmy ze Slyth-Talgon na Evalee i przyjechałyśmy tutaj na kilka dni, żeby sobie postrzelać.

Trigger skinęła głową.

— I postrzelamy?

Mihul wskazała stolik pod ścianą. Leżał tam denton, wyglądający jak zabawka obok standardowego pistoletu myśliwskiego z długą lufą.

— Jasne, Comteen! — powiedziała. — Zawsze szkoda mi było własnej forsy na rezerwat pierwszej klasy. Bo to jest pierwsza klasa. — Umilkła na chwilę. — Comteen i Drura Lod istnieją naprawdę. Jesteśmy ich całkiem dobrymi kopiami. One będą się trzymać z dala od ludzi, dopóki cała sprawa się nie skończy. Poza tym... — Oparła się wygodnie, przechyliła krzesło do tyłu i objęła rękami kolano. — Pomijając polowanie, jesteśmy tu ze względu na twoją rekonwalescencję. Dochodzisz do zdrowia po dość poważnym ataku choroby Dykarta. Słyszałaś o niej?

Trigger zastanowiła się.

— Czy to coś, co można złapać w tropikach, w niektórych miejscach na Evalee?

Mihul skinęła głową.

— Właśnie to, dziewczyno! Musiałaś przerwać polowanie na naszej poprzedniej wycieczce... A teraz, sześć miesięcy później, wciąż za to płacisz. Wczoraj, gdy tu przybyłyśmy, byłaś w komie, typowej zresztą dla choroby Dykarta.

— Bardzo sprytne — skomentowała kwaśno Trigger.

— Bardzo — Mihul ściągnęła wargi. — Jak wiesz, mikrob Dykarta powoduje czasowe zaburzenia świadomości... stan, w którym chory majaczy i opowiada niestworzone historie.

Trigger włożyła do ust kolejny kawałek mięsa.

— Bardzo dobra ta kaczka, czy co to tam jest — powiedziała, żując w zamyśleniu i spoglądając na Mihul. — Czyli może mi się wydawać, że zostałam w taki czy inny sposób porwana. O to ci chodziło?

— Mniej więcej — przyznała Mihul.

Trigger potrząsnęła głową.

— Nie zrobiłabym tego. Wiem, że musieliście zorganizować to wszystko tak, aby nikt nie miał formalnych wątpliwości.

— Jasne — zgodziła się Mihul. — Tylko o tym wspominałam. Dużo polowałaś z dentonem?

— Niezbyt. Ale to całkiem dobra broń do tego celu.

Trigger zastanawiała się czy magazynek paralizatora w dentonie pozostawili załadowany.

— Wiem. Ten drugi to yool. Również dobra broń myśliwska. Będzie twój.

Trigger przełknęła ślinę. Spojrzała w spokojne oczy Mihul.

— Nigdy takiego nie używałam. A czemu ta zamiana?

— Jest łatwy w obsłudze. A zamiana dlatego, że yoolem nie można nikogo ogłuszyć. Będzie lepiej, jeśli będziemy obie uzbrojone, chociaż to nie jest tu konieczne. Ludzie wydają na tych wyżynach tyle pieniędzy, że władze mogą sobie pozwolić na dokładny dozór policyjny. As w rękawie jednak nigdy nie zaszkodzi — stwierdziła. — Zmieniłaś może zdanie na temat słowa honoru?

— Nie zastanawiałam się nad tym — powiedziała Trigger.

— Dałabym ci twój własny pistolet.

Trigger myślała chwilę, po czym potrząsnęła głową.

— Nie, raczej nie.

— Jak uważasz, ale w takim przypadku musisz zrozumieć jeszcze jedną rzecz.

— Tak?

— Zanim on lub ona się pojawi, spędzimy tu razem trzy, cztery dni.

— Kto taki?

— Ktoś, kto życzy sobie przesłuchać cię i to wszystko zaaranżował — powiedziała Mihul. — Ktotaki! Może tak będziemy go w przyszłości nazywać. Na wypadek, gdybyś chciała o tym porozmawiać. Mogę ci od razu powiedzieć, że nie będę w tym temacie zbyt rozmowna.

— Ja myślę — dogryzła jej Trigger. — Należałam do gangu.

— Mam specjalne instrukcje na ten temat — powiedziała Mihul. — Tak czy owak, Ktotaki przyjedzie. Ty zostaniesz przesłuchana. A potem zrobimy to, co Ktotaki nam każe. Dobrze o tym wiesz.

Trigger skinęła głową.

— A w międzyczasie — powiedziała Mihul — będziemy tutaj. Moim zdaniem, to jest bardzo fajne miejsce na spędzenie trzech, czterech dni.

— Bardzo fajne — zgodziła się Trigger. — Podejrzewam, że to ty zaproponowałaś to miejsce na przeczekanie.

— Nie — powiedziała Mihul. — Chociaż zrobiłabym to, gdyby ktoś mnie zapytał. Zdaje mi się, że to Ktotaki decyduje o wszystkim. Możemy się więc tutaj rozerwać. Podejrzewam, że to ze względu na ciebie.

— Rozerwać? — zdziwiła się Trigger.

— No wiesz, żeby cię wprowadzić w dobry nastrój przed tym przesłuchaniem. Zresztą nie wiem. Trzy dni tutaj pozwolą się zrelaksować każdemu. Trochę postrzelamy. Poleniuchujemy na basenie. Pojeździmy konno. I tym podobne. Kłopot w tym, że obawiam się twoich ponurych pomysłów, które pozbawią nas całej przyjemności. Nie wspominając już o całkowitym zrelaksowaniu się.

— Jakich pomysłów? — zapytała Trigger.

— Och — westchnęła Mihul — jest oczywiście mnóstwo możliwości. — Skinęła głową w kierunku broni. — Na przykład wyrwanie dentona z mojej kabury i władowanie mi dawki paralizatora. Albo złapanie dzbanka z kawą i rąbnięcie mnie w głowę. Jest wystarczająco ciężki.

— Nie sądzę, żeby mi się to udało — powiedziała Trigger z namysłem.

— Dlaczego nie — sprzeciwiła się Mihul. — Może się udać. Jesteś szybka. Szkolona do improwizowanych działań. I coś cię gryzie. Jesteś sprężona jak kot.

— Tak? — zdziwiła się Trigger.

— Tak — potwierdziła Mihul. — Mamy więc kilka możliwości. Wymienię je po kolei. A ty wybierzesz sobie jedną. Pierwsza: mogę cię uśpić. Trzydniowy usypiacz ci nie zaszkodzi i problem będzie z głowy. Druga: pozwolę ci pozostać przytomną, ale nie ruszymy się z pokoju. Zamknę cię na noc. Okno jest zabezpieczone. Sprawdzałam. Będę się trochę nudzić, ale może sobie coś pooglądamy. Broń schowam i będę cię obserwować jak jastrząb, całymi dniami. Odpowiada ci to? — Spojrzała pytająco.

— Nie bardzo — odpowiedziała Trigger.

— Nie byłoby wtedy żadnego ryzyka — powiedziała Mihul. — Zupełnie by nie było. Może powinnam tak zrobić. No bo cóż, zagrożenie minęło i teraz pozostaje tylko przetrzymać cię do przybycia Ktotakiego. Ale mamy jeszcze inne opcje. Jedna z nich łączy się z czymś, co ci się również nie spodoba. Z drugiej strony daje ci uczciwą szansę ucieczki, jeśli ci będzie na tym specjalnie zależało. Moje instrukcje na to pozwalają. Ja ich ostrzegałam, że jesteś sprytna.

Trigger przerwała jedzenie.

— A na czym polega?

Mihul odchyliła się do tyłu na krześle i spojrzała na nią badawczo.

— Robimy dokładnie to, co przewiduje nasza legenda. Miło i przyjemnie spędzamy czas. Trochę postrzelamy, trochę popływamy. Do tego jazda konna, paralotnie, plaża. Z uwagi jednak na twoje nastawienie, dodałam jeszcze jeden element. Zniechęcanie.

— Zniechęcanie? — powtórzyła Trigger.

— Właśnie — powiedziała Mihul. — To nie jest całkiem zgodne z moimi instrukcjami, ale znając twoją dumę, powinno zadziałać.

— No dobrze, a na czym to zniechęcanie miałoby polegać? — zapytała z ciekawością Trigger.

— To na wypadek, gdybyś próbowała uciec — powiedziała Mihul. — Wiem, że coś cię gryzie i nie jestem pewna czy mi się podoba sposób, w jaki ta sprawa jest traktowana. Prawdę mówiąc, wcale mi się nie podoba. Będę więc starała się powstrzymać cię, ale nie będę chować urazy, jeśli mi się nie uda. Nawet jeśli wyjdę na kretynkę. — Zamilkła. — Z drugiej strony — kontynuowała po chwili — mamy być razem przez trzy, cztery dni. Wolałabym nie stracić ich na nieustanne zmagania z tobą, próbującą mnie przechytrzyć co chwila. Tak więc za każdym razem, gdy spróbujesz i ci się nie uda, droga Comteen, twoja mama położy cię płasko i spierze pupę tym, co będzie miała akurat pod ręką.

Trigger popatrzyła na nią i odchrząknęła, by oczyścić gardło.

— Mimo że będę miała broń? — powiedziała z napięciem w głosie. — Nie bądź śmieszna, Mihul!

— No przecież nie zastrzelisz mnie, żeby uchronić swoją pupę — powiedziała Mihul. — A yool do niczego innego się nie nadaje. To jak inaczej mnie przed tym powstrzymasz?

Triger zabębniła szybko palcami po blacie stołu. Oblizała wargi.

— Nie wiem — przyznała.

— Wszystkich tych nieprzyjemności możemy łatwo uniknąć. Bo jest jeszcze jedna opcja.

— Jaka?

— Daj słowo.

— Nie — odparła cicho Trigger.

— Dobrze. W takim razie, co wybierasz?

— Uczciwą szansę — odrzekła bez wahania. — Pozostałe, to żaden wybór.

— No i dobrze — stwierdziła Mihul. Wstała i podeszła do ściany. Wybrała jeden z dwóch wiszących tam pasów i zapięła w talii. — Od razu wiedziałam, że wybierzesz właśnie to — powiedziała i uśmiechnęła się do Trigger. — Upewnij się tylko, że ta szansa będzie dobra!

— Upewnię się — potwierdziła Trigger.

Mihul podeszła do stolika, wzięła dentona, przyjrzała się mu i wsunęła do kabury. Odwróciła się i wyjrzała przez okno.

— Ładna okolica — powiedziała. — W takim razie, jeśli już zjadłaś śniadanie, to chodźmy od razu zapolować na ptaki?

Trigger zważyła w ręku dzbanek z kawą. Waga była wystarczająca. Ale ryzyko trochę przekraczało jej oczekiwania, zwłaszcza uwzględniając zniechęcanie.

Poza tym czaszka tej wstrętnej jędzy mogła nie wytrzymać.

Delikatnie odstawiła dzbanek.

— Świetny pomysł — powiedziała. — Właśnie skończyłam.

10

Pół godziny później wciąż żadna szansa się nie pojawiła. Trigger zachowywała nieco melancholijne milczenie. Mihul, siedząca obok niej na siedzeniu kierowcy sportowego skoczka, paplała uprzejmie to o tym to o owym. Wydawało się, że nie oczekuje jakiejkolwiek odpowiedzi.

Nie było zbyt wiele czasu do zmarnowania.

Skoczek leciał na wysokości tysiąca stóp w kierunku przydzielonych im rano dwóch mil kwadratowych rezerwatu. Trigger patrzyła w zamyśleniu na ekran pokazujący zbliżenie terenu. Na tle obrazu odbijał się niewyraźnie łeb psa myśliwskiego, usadowionego na tylnym siedzeniu i wyglądającego zza oparcia pomiędzy ich głowami. Patrzył na wprost, zajęty swoimi psimi myślami.

W dole było mnóstwo ptactwa. Część z nich była oryginalnymi organizmami ziemskimi, zachowanymi w naturalnej formie w bankach genetycznych Ligi Uniwersyteckiej. Większość pozostałych była prawdopodobnie celowymi modyfikacjami wyprodukowanymi na farmach zwierzęcych Grand Commerce. W każdej innej sytuacji Trigger byłaby zafascynowana nie mniej niż Mihul.

Ale nie teraz. Jej myśli zajmowało co innego. Na przykład pieniądze. Nie zwrócili jej pieniędzy i najwyraźniej nie mieli tego zamiaru, przynajmniej nie przed tym przesłuchaniem. Jakieś pieniądze na bieżące wydatki musiała mieć Mihul w swojej portmonetce. Więcej powinno być w ich pokoju i ewentualnie w hotelowym depozycie.

Spojrzała na Mihul. Jej dobra przyjaciółka, Mihul, nigdy przedtem nie wydawała się taka duża, dobrze zbudowana, sprawna i, krótko mówiąc, przygotowana do bójki. Ten pomysł ze zniechęcaniem okazał się być diabelsko skuteczny! Jak można zaplanować coś spokojnie, jeśli wyobraźnia podsuwa ci żywe obrazy konsekwencji w przypadku nieudanej próby.

Mihul posadziła skoczka w centrum wyznaczonego obszaru, przez ostatnie pół mili prowadząc go wzdłuż parowu porośniętego gęstymi krzakami. Trigger otworzyła drzwi po swojej stronie. Pies przeskoczył lekko przez oparcie i za jej plecami wyskoczył na zewnątrz. Obrócił się, popatrzył na obie amatorki polowania i uprzejmie, choć bez nadmiernego entuzjazmu pomachał zachęcająco ogonem. Potem stanął i czekał na polecenia.

— Zdaje się, że to on tu dowodzi — stwierdziła Mihul i skinęła ręką. — No to dalej, chłopcze, prowadź.

Obrócił się z wdziękiem; smukłe brązowe stworzenie, prawdopodobnie w dużej mierze, ulepszony przez Grand Commerce, potomek jakichś ziemskich arystokratycznych psich ras. Okrążył gęste krzaki, przepatrując je jak nisko lecący jastrząb. Dwa puchate kłębki piór, szmaragdowo-zielony i szkarłatny, wyfrunęły z pobliskich zarośli i widząc przed sobą ludzi, wzbiły się pośpiesznie, nabierając wysokości.

W ciągu następnych czterech czy pięciu sekund doszło do kilku zupełnie odrębnych, choć wielce znaczących wydarzeń. Mihul zaklęła i wyrwała dentona z kabury. Trigger też chwyciła yoola, ale nie będąc obznajomiona z tą bronią, zawahała się. Zafascynowana, przeniosła wzrok z szybko wznoszących się pierzastych kulek na Mihul. Zobaczyła, jak jej wysoka towarzyszka prostuje się i składa do strzału sponad głowy, przytrzymując lewą ręką nadgarstek prawej, żeby ustabilizować lekki pistolet... i w tym momencie uświadomiła sobie dokładnie, co powinna teraz zrobić.

Denton wypalił. Mihul wyprostowała się jeszcze bardziej do następnego strzału. Trigger odwinęła się, przyciskając lewy łokieć do tułowia, upuściła yoola na ziemię i z całej siły rąbnęła lewą pięścią w goły, opalony brzuch Mihul, dokładnie w dołek poniżej miejsca, gdzie łączą się żebra.

Przeciętny człowiek po takim uderzeniu byłby niezdolny do jakiegokolwiek ruchu. Ale nie Mihul. Ta, złożona w pół, rzuciła się do przodu i, walcząc o odzyskanie oddechu, już odwracała się w kierunku Trigger. Trigger minęła ją, podniosła dentona i przesunęła kciukiem dźwignię na dwunastogodzinny ładunek usypiający, a potem władowała go Mihul pomiędzy łopatki.

Mihul szarpnęła się do przodu i zwiotczała.

Gwałtowne dreszcze wstrząsnęły Trigger. Stała i patrzyła na leżącą Mihul, nie mogąc opanować irracjonalnego uczucia, że właśnie popełniła morderstwo z zimną krwią.

Pies przybiegł ze strąconym ptakiem. Położył go ostrożnie na wyciągniętej ręce Mihul. Potem usiadł i spojrzał na Trigger w sposób kojarzący się z pozbawionym współczucia wzrokiem doświadczonego przedsiębiorcy pogrzebowego.

Wyraźnie, nie pierwszy raz miał do czynienia z wypadkiem na polowaniu.

Historia, którą chwilę później Trigger wyjąkała przez komunikator skoczka, mówiła o tym, że Drura Lod uległa nagłemu atakowi gorączki Dykarta i zapadła w śpiączkę... i że niezbędny jest jej natychmiastowy transport do najbliższego miasta.

Obsługa hotelu była zaskoczona, ale nie zgłaszała wątpliwości. Nie wiedzieli, że matka, podobnie jak córka, ma również tę samą dolegliwość, ale nie widzieli w tym nic nieprawdopodobnego. W ciągu ośmiu minut policyjna karetka na sygnale przetransportowała Mihul i Trigger do małej mieściny u podnóża gór.

Trigger nigdy nie poznała nazwy miasteczka. Opuściła po cichu budynek szpitala trzy minuty po tym, jak Mihul wjechała tam na antygrawitacyjnych noszach. Portfel Mihul zawierał dwieście trzydzieści koron. Trochę mało, ale powinno wystarczyć.

W pierwszym napotkanym automacie z ciuchami zmieniła całkowicie swoje ubranie, stare zabierając w torbie. Za taksówkę powietrzną, którą wynajęła na przelot do Ceyce, zapłaciła z góry, co pozostawiło jej osiemdziesiąt dwie korony. Jakiś czas później, gdy przelatywali nad jakimś jeziorem, wyrzuciła torbę ze strojem myśliwskim i resztą swoich rzeczy przez tylne okno pojazdu. Istniała możliwość, że agenci Zwiadu Kosmicznego już robili użytek z tych pluskiew umieszczanych w ubraniu.

W Ceyce, niecałe dwie godziny po obezwładnieniu Mihul, Trigger zadzwoniła do portu międzygwiezdnego i dowiedziała się, że „Dawn City” już przyjmuje na pokład pasażerów i ich gości.

Birna Drellgannoth odebrała swój bilet i weszła na pokład, wtapiając się niezauważenie w rozbawioną grupę turystów. Potem, w połowie drogi, gdy grupa zatrzymała się radośnie, pozując reporterce holowizji z jakiejś stacji informacyjnej, zniknęła nawet jeszcze bardziej niezauważenie. Po dłuższych poszukiwaniach dotarła do swojej kabiny, ustawiła drzwi na „nie przeszkadzać”, rozejrzała się dookoła i zdecydowała, że dokładniej obejrzy wszystko później.

Zrzuciła klapki, rzuciła się na przesadnie dużą, zbyt miękką kanapę, która służyła tutaj za koję i wyciągnęła się.

Leżała jakiś czas, wpatrując się w sufit i martwiąc o Mihul. Nawet teoretycznie, maksymalny ładunek usypiający nie mógł wyrządzić Mihul najmniejszej krzywdy. Niemniej usypiacza nie zaprojektowano tak, aby dawał przyjemne odczucia i mógł pozostawić całkiem sporego kaca. Z drugiej strony, Mihul zadeklarowała, że w razie udanej ucieczki, nie będzie chować urazy, a tę próbę, nawet jeśli zostanie schwytana przed dotarciem na Manon, pod względem technicznym należało niewątpliwie zaliczyć do udanych.

Jasne, pomyślała, zawsze mogą ją schwytać. Federacja musi dysponować ogromną ilością możliwości, jeśli naprawdę chce zlokalizować swojego zaginionego obywatela. Ale zanim Mihul będzie w stanie cokolwiek pomyśleć, „Dawn City” powinno być już od kilku godzin w drodze. Gdy ogłosi alarm, minie jeszcze trochę czasu, zanim dojdą do wniosku, że Trigger opuściła już planetę. Maccadon był w końcu jej rodzinnym światem. Gdzie mogłaby mieć lepsze możliwości ukrycia się niż tutaj.

A do Evalee, pierwszego przystanku wewnątrz Piasty, było tylko dziewięć godzin lotu. Garth to kolejne pięć godzin z Evalee, a potem już jedynie długi lot w podprzestrzeni na Manon...

Żeby powstrzymać ją przed opuszczeniem obszaru Piasty, musieliby działać bardzo szybko.

Spojrzała na dentona leżącego obok ComWebu na niewielkim stoliku w głowach tapczanu. Poczuła głębokie zadowolenie i narastające odprężenie. Zamknęła oczy.

W zasadzie, pomyślała, to biorąc pod uwagę wszystkie aspekty, nie wypadła najgorzej pośród tych wszystkich specjalistów od szpiegowania. Leciała na Manon.

Kilka godzin później, gdy „Dawn City” z hałasem wystartował, spała jak zabita.

Gdy się obudziła wokół panował półmrok. Wiedziała, gdzie jest, a dobrze jej znane poczucie lekkości świadczyło, że statek jest w drodze. Usiadła.

Gdy się poruszyła, rozbłysło światło i kabina znów stała się widoczna. Pomieszczenie był dość duże, o owalnym kształcie. W ścianach umieszczono trzy pary zamkniętych drzwi, a same ściany były w kolorze bladego bursztynu i wydawały się jakoś dziwnie niematerialne. Od podłogi płynął w górę blady róż, a w miarę jak się wznosił i pogłębiał, narastał towarzyszący mu ledwo słyszalny szmer odległej muzyki. Przyćmiony znak „nie przeszkadzać” wciąż świecił na wewnętrznym panelu drzwi wejściowych. Trigger odszukała wyłącznik na panelu koi i wyłączyła.

Natychmiast rozległ się brzęczyk miniaturowego ComWebu obok. Ekran wypełnił się pulsującym blaskiem, a z głośnika rozległ się głos.

— Panno Drellgannoth, to jest nagranie — oznajmił. — Jeśli Obsługa może przekazać wiadomość głosową, proszę być tak uprzejmą i dotknąć niebieskiego krążka na panelu ComWebu.

Trigger dotknęła niebieskiego krążka.

— Proszę bardzo — zachęciła.

— Dziękuję, panno Drellgannoth — powiedział głos. — W czasie podróży pani osobisty ComWeb będzie odbierał wywołania, zarówno głosowe jak i wizualne, dopiero po pani werbalnym zezwoleniu lub po dotknięciu niebieskiego krążka.

Głos ucichł. Po czym usłyszała kogoś innego.

— Panno Drellgannoth, tu pani osobista stewardesa. Proszę wybaczyć, że przeszkadzam, ale za godzinę statek się zanurzy. Czy życzy pani sobie przygotowania komory hibernacyjnej?

— Dziękuję, nie! — powiedziała Trigger. — Pozostanę na jawie.

— Dziękuję, panno Drellgannoth. Dla formalności, pozwolę sobie przypomnieć, że podczas zanurzenia, zgodnie z prawem Federacji, zabronione jest noszenie broni osobistej przez pasażerów.

Trigger spojrzała na dentona.

— W porządku — powiedziała — zastosuję się. Czy to ze względu na halucynacje występujące w zanurzeniu?

— Dziękuję bardzo, panno Drellgannoth. Ma pani rację. Chodzi o nieporozumienia spowodowane halucynacjami. Czy życzy sobie pani korzystać z moich usług w tym czasie? Może mogłabym zademonstrować różne interesujące możliwości terminalu usługowego pani osobistego ComWebu?

Trigger skierowała wzrok w drugi koniec kabiny, na raczej spory, elegancki element wyposażenia. Jego funkcje nie były dla niej oczywiste, niemniej słyszała już o terminalach usługowych ComWebu.

Podziękowała stewardesie, ale odmówiła. Kobieta rozłączyła się, wyraźnie zniesmaczona tym, że nie jest w stanie odkryć, co osobista stewardesa Birny Drellgannoth mogłaby zrobić w tej chwili dla Birny.

Trigger podeszła z ciekawością do terminalu. Uruchomił się po dotknięciu. Usiadła i spojrzała na panel. Większość opcji była opisana, co mogłoby wprowadzić zamęt w głowie przeciętnego obywatela Piasty. Trigger była jednak obyta ze sprzętem telekomunikacyjnym i terminal usługowy nie wydał jej się bardziej skomplikowany niż jakikolwiek inny sprzęt tej klasy.

Wyświetliła diagram położenia statku. „Dawn City” znajdował się nieco dalej niż godzinę lotu od Ceyce, lecz wciąż nie wyszedł jeszcze z zasięgu sieci sprzężonych podprzestrzennych pól siłowych wokół systemu Maccadon. Na tym obszarze statek nie mógł się zanurzyć bez ryzyka natychmiastowego zniszczenia. Sieci były starannie utrzymywanym zabezpieczeniem na wypadek, gdyby wojna w podprzestrzeni znów ogarnęła Piastę.

Trigger spojrzała na plan lotu. Evalee... Garth... Drobna zielona iskra w odległym kosmosie, z dala od centrum Piasty, reprezentowała słońce Manon.

Około jedenastu dni. Gdyby miała pieniądze na hibernator, ten czas można by skrócić do trzech, czterech godzin.

Z drugiej strony głupotą by było przespać jedyny być może rejs luksusowym liniowcem, jaki zdarzył jej się w życiu.

Przełączyła terminal na listę usług oferowanych pasażerom „Dawn City” i dowiedziała się, że wszystko pozostanie do dyspozycji czuwających pasażerów w czasie kolejnych zanurzeń. Sprawdziła ofertę barów, pokazów mody, jadalni i kasyna. Basen z wodospadem z pewnością spodobałby się Mihul. „...nasz duży zespół Asystentów Pasażera...” – akurat potrzebny jej ktoś do towarzystwa. Sala holowizji. „...i Piekiełko – Komnata Nieograniczonych Wrażeń”. Słodki głos poinformował ją z ubolewaniem, że prawo Federacji zakazuje transmisji pełnego zestawu NW do indywidualnych kabin. Niemniej pozwala na krótkie prezentacje. Trigger skorzystała z tej możliwości, rozkichała się straszliwie, po czym przełączyła się z powrotem na modę.

Na pokazie zobaczyła skromny czarny kostium. Mimo że nie miała zamiaru pokazywać się wcześniej – zanim „Dawn City” się nie zanurzy i większość jej współpasażerów nie spocznie w hibernatorach – to jednak na pokładzie takiego statku wciąż wyglądałaby podejrzanie w ciuchach z automatu. Ten czarny kostium wcale nie wyglądał drogo.

— Tysiąc dwieście czterdzieści dwa kredyty Federacji? — powtórzyła powoli minutę później. — Rozumiem!

To było w przybliżeniu osiemset pięćdziesiąt maccadońskich koron.

— Mamy to zaprezentować w pani kabinie, madam? — zapytała kierowniczka sklepu.

— Nie. Dziękuję. Chciałam tylko się zorientować — odpowiedziała Trigger i rozłączyła się.

Zmarszczyła czoło, spoglądając w zamyśleniu na opcję: „Utwórz swój osobisty profil kreatora iluzji”. Potrząsnęła głową. Wyłączyła terminal i wstała. Wyglądało na to, że miała wybór między robieniem podejrzanego wrażenia, a pozostaniem w kabinie i pogrążeniem się w sztucznie wykreowanej rzeczywistości.

Była już trochę za stara na tego typu rozrywkę.

Otworzyła drzwi i ostrożnie wyjrzała na wąski korytarz. Wyglądał całkiem spokojnie. Jednym z powodów było prawdopodobnie to, że najtańsze dostępne kabiny były położone z dala od głównych centrów aktywności pasażerów. W prawo korytarz otwierał się na większy hol ze sklepami, ciągnący się przez kilkaset jardów i zakończony schodami, którymi można było potem przejść na inne pokłady pasażerskie. Po lewej stronie korytarz kończył się drzwiami, które wydawały się prowadzić do jednej z kabin.

Trigger spojrzała w tamtym kierunku.

— Och... — powiedziała. — Dzień dobry.

Drzwi do kabiny były otwarte. Drobna, dość dziwnie wyglądająca, postać siedziała w niskim fotelu bezpośrednio za nimi. Gdy Trigger odwróciła się w tamtą stronę, skinęła chudą ręką przyodzianą w zielony rękaw.

— Podejdź tu dziewczyno — zawołała przyjaźnie trzęsącym się, starczym głosem i powtórzyła gest.

Nie wyglądało na to, żeby coś jej groziło. Trigger przybrała grzeczny uśmiech i poszła w kierunku otwartych drzwi. Bardzo drobna staruszka, całkiem łysa albo wygolona na łyso, ubrana była w ciemnozieloną piżamę. Długie szklane kolczyki tego samego koloru obciągały w dół płatki jej małych uszu. Dziwny wygląd wynikał głównie z przesadnego makijażu, zrobionego pod kolor ubrania.

Gdy Trigger podeszła, kobieta odwróciła głowę w lewo i coś ćwierknęła. Zza drzwi wychynęła druga kobieta, niemal identyczna jak pierwsza, tyle że całkowicie w kolorze różowym. Drobna różnica. Obie odwróciły się do Trigger.

Trigger cofnęła się. Stanęła na zewnątrz, przed drzwiami.

— Bądź pozdrowiona — powiedziała różowa.

— Bądźcie pozdrowione — odpowiedziała Trigger, zastanawiając się z jakiego mogą pochodzić świata. Nigdy wcześniej nie widziała nikogo podobnego do nich.

— My jesteśmy z Askabem z Elfkundu — poinformowała ją zielona z niepozbawioną uprzejmości protekcjonalnością.

— Och! — powiedziała Trigger, jak gdyby to zrobiło na niej wrażenie. Elfkund nie kojarzył jej się z niczym.

— A z kim ty jesteś, dziewczyno? — zapytała różowa.

— No cóż — powiedziała Trigger — aktualnie z nikim.

Uśmiechy zgasły gwałtownie. Spojrzały obie na siebie, a potem znów na Trigger. Raczej z dezaprobatą, jak jej się wydało.

— Chcesz powiedzieć — zapytała ostrożnie zielona — że nie jesteś podręczną?

Trigger skinęła głową.

— Jestem z Maccadonu — wyjaśniła. — Nazywam się Birna Drellgannoth.

— Z Maccadonu — powtórzyła różowa. — Pochodzisz więc z plebsu, młoda Birno?

— Oczywiście, że tak! — Zielona robiła wrażenie obrażonej. — Z Maccadonu! — Wstała z fotela ze zdumiewającą sprawnością i ruszyła do drzwi. — Strasznie tu wieje — powiedziała, patrząc poprzez Trigger, jakby jej tam nie było. Drzwi zamknęły się jej przed nosem. Chwilę później usłyszała trzask zamka, a potem na drzwiach pojawił się znak „nie przeszkadzać”.

No tak, pomyślała, wracając do swojej kabiny, nie zanosi się na to, żeby zbyt przyjacielsko nastawieni sąsiedzi naprzykrzali się jej za bardzo w tej podróży.

Wzięła kąpiel, a potem odkryła automat fryzjerski we wnęce za łazienkowym lustrem. Zaniosła urządzenie do kabiny, ustawiła na usuwanie barwnika z włosów i usadowiła się pod nim. Kilka minut później, znów rudowłosa, ustawiła styl maszyny na modę z Orado i pozwoliła jej elekronicznemu mózgowi zdecydować, co będzie najodpowiedniejsze w tych okolicznościach.

Automat skanował ją około minuty, powarkując i pogdakując podczas określania tych wyraźnie niekorzystnych kryteriów. Potem szybko i bezdźwięcznie wziął się do roboty. Gdy już się wyłączył, Trigger podeszła do lustra sprawdzić rezultat.

Nie było to całkiem zadowalające. Wysoko upięte włosy uwydatniały korzystnie jej rysy twarzy, ale nic poza tym. Prawdopodobnie fryzjer uwzględnił w swych kalkulacjach jej sukienkę z automatu.

No cóż, na pierwszą wycieczkę po statku musiało to wystarczyć.

11

ComWeb ostrzegł ją uprzejmie, że pozostało zaledwie dziesięć minut do zanurzenia. Czuwający pasażerowie, którzy doświadczyli już choroby podprzestrzennej w jakiejkolwiek formie, mogą otrzymać natychmiastową opiekę, zwracając się do któregokolwiek ComWebu. Jeśli sobie życzą, ich kabiny mogą być poddane ciągłemu nadzorowi osobistego stewarda lub stewardesy.

Gdy Trigger tam dotarła, pokłady spacerowe „Dawn City” wciąż były całkiem ludne. Niektórzy jednak wykazywali oznaki niezadowolenia ze swojej decyzji, by pozostać na jawie. Również ona zaczęła odczuwać lekkie mdłości.

Nie było to nic strasznego – głównie uczucie, że statek próbuje przez cały czas obrócić się wokół niej, co mu się nie udaje – poza tym wiedziała z poprzednich podróży, że w ciągu godziny przyzwyczai się i przestanie cokolwiek odczuwać. Szukając miejsca, gdzie mogłaby posiedzieć dyskretnie przez chwilę i poczekać, aż organizm przywyknie do choroby podprzestrzennej, weszła do niskiej, słabo oświetlonej sali kasyna, sprawiającej bardzo eleganckie wrażenie i wciąż zapełnionej tłumem jej bardziej zahartowanych towarzyszy podróży.

Najbardziej do tego celu wydawała się pasować kanapa obok zamkniętych drzwi w nieoświetlonym końcu sali.

Trigger usiadła i rozejrzała się dookoła. Grano w różnorodne gry, wszystkie jej nieznane. Graczami byli głównie mężczyźni, ale nie brakowało też ładnych kobiet, w pięknych sukniach, stojących wokół stołów i obserwujących. Asystentki Pasażera, domyśliła się nagle – personel „Dawn City” musiał być uodporniony na efekty podprzestrzenne. Z urywków rozmów, jakie do niej dochodziły, wynikało, że stawki są równomiernie wysokie.

Ponownie doznała nagłego zawrotu głowy; mocniejszego niż dotychczas. Przez chwilę nie była pewna, czy nie zwymiotuje. Wstała, podeszła do najbliższych drzwi, otworzyła je i wyszła, zamykając za sobą.

Przejście było osłonięte nie przepuszczającym światła ekranem. Po drugiej stronie sztucznym blaskiem świeciło słońce.

Stała na długim balkonie, galerii, a trzydzieści stóp poniżej rozpościerał się regularny ogród. W zasięgu wzroku nie było żywej duszy. Oparła się o ścianę obok drzwi, zamknęła oczy i przez kilka sekund ćwiczyła powolne, głębokie oddechy. Mdłości powoli zaczęły ustępować.

Gdy znów otworzyła oczy, ujrzała małego, żółtego człowieczka.

Stał bez ruchu w drugim końcu ogrodu, obok jakichś kwitnących zarośli, z których prawdopodobnie się wyłonił. Mógł przybyć piaszczystą ścieżką wijącą się zakosami w kierunku galerii i znikającą pod nią, poniżej miejsca, w którym stała Trigger.

Znieruchomiała zmrożona czystym strachem. W niewielkiej, krępej humanoidalnej postaci nie było nic ludzkiego. Żółty, karłowaty demon, niepokojący i złośliwy. Czy cały ten ogród nie jest iluzją, pomyślała nagle. Albo...

W tym momencie stwór się poruszył. Rozmazaną smugą przemknął po ścieżce i zniknął pod galerią. Sekundę czy dwie później usłyszała trzask drzwi zamykających się gdzieś dalej. W ogrodzie znów zapanował bezruch.

Trigger stała nieruchomo i tylko kolana jej lekko drżały. Strach, wydawało się, wypędził z niej wszelkie objawy choroby. Puls stopniowo wracał do swego naturalnego rytmu. Zrobiła trzy ostrożne kroki w kierunku barierki. Poniżej, w zasięgu ręki, kołysał się zielony czubek jakiegoś drzewa.

Z wahaniem wyciągnęła dłoń i poczuła gładką, roślinną fakturę liścia. Chwyciła go i zerwała. Cofnęła się do drzwi i obejrzała dokładnie. Był to całkiem zwyczajny liść. Podczas oglądania na końcu łodyżki uformowała się bursztynowa kropla przezroczystej wilgoci.

Żadna iluzja nie mogła być dopracowana tak dokładnie.

Po raz pierwszy miała więc halucynację zanurzeniową – co było dość niezwykłe!

Rzuciła liść. Roztrzęsiona, popchnęła drzwi i przeszła przez zaciemniający ekran z powrotem do sali kasyna, między uspokajający pomruk ludzkich głosów.

Godzinę później włączył się okrętowy system nagłaśniający. Oznajmiono, że z powodu zakłóceń grawitacyjnych „Dawn City” wynurzy się i dalszą drogę do Evalee pokona w normalnej przestrzeni z około pięciogodzinnym opóźnieniem w stosunku do rozkładu. Pasażerowie w hibernatorach nie będą niepokojeni, o ile nie pojawią się istotne powody, określone przez kwalifikowany personel.

Trigger, czując się raczej uspokojona, skierowała wzrok z powrotem na przeglądarkę. Nie miała już więcej żadnych halucynacji ani innych sensacji związanych z chorobą podprzestrzenną, niemniej to ostatnie przeżycie wystarczyło jej aż nadto. Niewielka czytelnia, w której się znajdowała, była skądinąd zupełnie pusta i Trigger czuła się przy swojej lekturze nieco nerwowo.

Głównym obiektem jej studiów były popularne w Piaście gry losowe. Udało jej się już zidentyfikować niektóre z widzianych w kasynie... a jedna z nich, dla kogoś, kto by do niej podszedł z inteligentnym rozumieniem szczegółów...

Jakaś część Trigger kręciła głową i sprzeciwiała się tym lekkomyślnym planom. Z kolei inna dowodziła, że jej sytuacja finansowa nie może się już bardziej pogorszyć. Co za różnica czy dotrze na Manon zupełnie bez grosza czy praktycznie bez grosza? Poza tym był jeszcze problem nie wzbudzania podejrzeń dopóki tam nie dotrą. Na „Dawn City”, komuś, kogo garderoba ogranicza się do jednej sukienki z automatu z ciuchami, trudno będzie się wtopić w tłum bez zwracania na siebie uwagi.

Trigger, w całości, nie rezygnowała więc z prób skalkulowania swoich szans na wygraną w różnych możliwych kombinacjach. W pierwszym opracowanym systemie odkryła obecnie szereg dziur i zabierała się do opracowywania nowego.

System nagłośnienia włączył się ponownie. Z początku była zbyt zaabsorbowana, żeby wsłuchiwać się w komunikat zbyt uważnie, potem jednak wyprostowała się i słuchała marszcząc brwi.

Mężczyzna, który mówił, przedstawił się jako szef ochrony statku. Mówił bardzo uprzejmie i z ubolewaniem w głosie. Zgodnie z kodeksem takim to a takim prawa Federacji, artykuł taki a taki, konieczne stało się przeszukanie, kabina po kabinie, części pasażerskiej „Dawn City”. Przeszukiwań osobistych nie będzie. Pasażerowie mogą, według życzenia, być obecni przy przeszukaniu kabiny, niemniej nie jest to wymagane. Bagażu nie będzie się otwierać, o ile zabezpieczenia przed skanowaniem nie zostały aktywowane. Wszelkie informacje uzyskane w wyniku przeszukania, o ile nie podlegają cytowanym wcześniej przepisom prawa, nie będą rejestrowane i nie będą mogły być wykorzystane w przyszłości jako dowody prawne w żadnych okolicznościach. Zażalenia na powyższe powinny być kierowane do biura któregokolwiek Moderatora Planetarnego.

To jej się nie podobało. Trigger wstała. Brak bagażu w kabinie mógł wzbudzić bardziej niż przejściowe zainteresowanie przeszukujących. Inna sprawa, to pistolet. Dyskretne poszukiwanie podróżującej kobiety, posiadającej dwulufowego myśliwskiego dentona, mogło być jedną z metod zastosowanych przez chłopców ze Zwiadu Kosmicznego, jeśli doszli do wniosku, że ze zniknięciem Trigger może mieć coś wspólnego któryś ze statków ostatnio startujących z Maccadonu. Mało prawdopodobne, żeby na pokładzie było więcej niż dwa lub trzy pistolety tego typu i prawie pewne, że jest jedyną kobietą posiadającą coś takiego.

Powinna tam iść i natychmiast zabrać dentona... a potem znów zniknąć w publicznej części statku. Oficer ochrony z dobrą pamięcią i nawykiem zapamiętywania twarzy mógł ją poza tym skojarzyć z jakimś reportażem z Manon.

A wtedy mógłby zacząć się zastanawiać, dlaczego podróżuje jako Birna Drellgannoth... no i zacząć sprawdzać.

Usiadła z powrotem i wyświetliła przepisy prawne do których odwoływano się w komunikacie.

Wynikało z nich, że na pokładzie doszło do morderstwa.

Do kabiny dotarła za późno. Dwóch młodych mężczyzn z ochrony już tam było. Trigger przywitała się z nimi uprzejmie. Było niedobrze, ale to nie ich wina. Wykonywali tylko swoje obowiązki.

Odpowiedzieli z uśmiechem, przepraszając za wtargnięcie i kontynuowali swoje. Usiadła i przyglądała się. Denton leżał na widoku. Schowanie go teraz do torebki z pewnością bardziej zwróci ich uwagę niż pozostawienie go tam, gdzie jest.

Urządzenia, którymi się posługiwali były umieszczone w futerałach, a po sposobie użycia nie była w stanie zorientować się, czego szukają. Żaden z nich nie sprawiał wrażenia, że próbuje ją zidentyfikować w jakikolwiek sposób. Gdy otworzyli drugą szafę, wyglądali na nieco zaskoczonych tym, że jest równie pusta jak pierwsza, ale nic nie komentowali. Dwie minuty po przyjściu Trigger skończyli i jeszcze raz przepraszając, wyszli. Skierowali się teraz do kabiny zajętej przez wiekowe podręczne Askaba z Elfkundu.

Trigger pozostawiła drzwi otwarte. W miarę możliwości, chciała to usłyszeć.

I usłyszała. Drzwi elfkundzkie również stanęły otworem, a hałas za nimi stał się przez chwilę nieznośny. W końcu zabrzęczał ComWeb. Kobiecy głos przemówił ostro. Wibrujące krzyki ustały. Wyglądało na to, że ochroniarze musieli skorzystać z pomocy kogoś o wyższej pozycji w środowisku elfkundzkim. Trigger zamknęła drzwi z uśmiechem.

Siedząc w swojej odosobnionej bibliotece obserwowała wielki prom lecący z Evalee na spotkanie z orbitującym „Dawn City”. Miał dostarczyć na pokład około pięciuset kolejnych pasażerów i zabrać te kilka osób, które wybrały się na modną ostatnio krótką wycieczkę z Maccadonu na Evalee. Najprawdopodobniej na promie byli również reporterzy holowizji, więc postanowiła trzymać się z dala od pokładów blisko wejścia.

Przeładunek odbył się bardzo sprawnie. Prawdopodobnie, żeby nadrobić trochę czasu straconego na podróż w normalnej przestrzeni. Gdy prom już odbił, przez głośniki oświadczono, że do przystanku na Garth lot będzie kontynuowany na „powierzchni”. Trigger, rozmyślając, poszła do swojej kabiny. Zamknęła za sobą drzwi.

Przed terminalem ComWebu siedział mężczyzna. Trigger zrobiła głęboki wdech. Stanęła w lekkim rozkroku, gotowa się odwrócić i uciekać.

— Spokojnie, Trigger! — powiedział major Quillan. Ubrany był w cywilne, raczej szpanerskie ciuchy.

Trigger przełknęła ślinę. Było zbyt oczywiste, że uciekać nie ma już dokąd.

— Jak mnie znaleźliście? — zapytała.

Wzruszył ramionami.

— To dłuższa historia. Ale nie jesteś aresztowana.

— Nie jestem?

— Nie — powiedział Quillan. — Polecimy na Manon, a potem komisarz złoży ci pewną propozycję.

— Propozycję? — zapytała podejrzliwie.

— Przypuszczam, że po powrocie na Manon, będziesz dalej pracować dla Prekolu, ale teraz będzie to już tylko przykrywka dla naszego małego projektu. O ile się zgodzisz.

— A jeśli nie?

Znów wzruszył ramionami.

— Zdaje się, że od teraz będziesz sama musiała już decydować o sobie.

— A dlaczego? — spojrzała na niego zaciekawiona.

— Dostaliśmy nowe instrukcje — uśmiechnął się. — Jak chcesz wiedzieć więcej, zapytaj Ktotakiego.

— Och! I dlatego tu jesteś?

— Jestem tu po to, żeby mieć cholerną pewność, że dolecisz na Manon. Wraz ze mną jest tu po to jeszcze kilka osób.

— Mihul też? — zapytała Trigger z lekkim niepokojem.

— Nie, Mihul pozostała na Maccadonie.

— Mocno jest... Jak się czuje?

— W porządku — powiedział Quillan. — Przesyła ci pozdrowienia i kazała powiedzieć, że następnym razem, jak uderzysz w splot słoneczny, to nie musi być tak mocno.

Trigger zarumieniła się.

— I nie jest zła?

— Przynajmniej nie tak, jak myślisz — powiedział. — Niewielu się znajdzie takich, co dali radę Mihul. Na swój pokręcony sposób, wydaje się być dumna ze swojej uczennicy.

Trigger poczuła, że rumieni się jeszcze bardziej.

— Zaskoczyłam ją — powiedziała.

— Jasne — zgodził się Quillan. — W każdej zwykłej bójce powyrywałaby ci nogi i związała nimi. Ale wciąż było to niezłe. Rozmawiałaś już z kimś po wejściu na pokład?

— Tylko ze stewardesą. I z dwoma staruszkami w kabinie obok.

— Tak? Z dwoma staruszkami? A o czym z nimi rozmawiałaś?

Trigger spróbowała sobie przypomnieć. Quillan zreflektował się, pokiwał głową i wstał.

— Do tamtej szafy wstawiłem dwie walizki — powiedział. — Twoje osobiste rzeczy, odpluskwione. I jeszcze jedno... Ktoś sprawdził twoje finanse i doszedł do wniosku, że jesteś bankrutem.

— No, niezupełnie — zaoponowała Trigger.

Quillan sięgnął do kieszeni, wyjął kopertę i położył na blacie.

— Tutaj masz niewielką sumę ekstra do wydania — powiedział. — Wyrównanie twojej pensji z Prekolu, do dnia dzisiejszego. Odebrałem to na Evalee dziś rano. Siedemset dwadzieścia osiem kredytów Federacji.

— Dzięki — powiedziała Trigger. — Będę mogła to wykorzystać.

Stali oboje spoglądając na siebie.

— Masz jakieś pytania? — zapytał.

— Jasne. Ale na pewno na nie nie odpowiesz.

— Spróbuj, mała. Ale może zanim zaczniesz, przenieśmy się do jakiegoś miłego baru. Powinienem się trochę odprężyć. Jak na jedną dziewczynę, sprawiłaś nam mnóstwo kłopotów przez ostatnie czterdzieści osiem godzin.

— Przykro mi — powiedziała Trigger.

— Ja myślę — zgodził się Quillan.

Trigger zajrzała do szafy. Jeśli zabrali wszystkie jej rzeczy, w jednej z tych walizek musi być sukienka, trochę zbyt śmiała jak na Maccadon. Powinna za to nadawać się do restauracji na „Dawn City”. W dodatku, jeszcze nigdy nie miała okazji jej założyć.

— Daj mi dziesięć minut — poprosiła.

— Nie ma sprawy — Quillan ruszył do drzwi. — A tak na marginesie, jestem teraz twoim sąsiadem.

— Zajmujesz kabinę na końcu korytarza? — zapytała zaskoczona.

— Dokładnie — uśmiechnął się do niej. — Będę z powrotem za dziesięć minut.

W gruncie rzeczy, zapowiadało się fajnie! Trigger znalazła sukienkę, strzepnęła i wślizgnęła się w nią, ogromnie zaintrygowana, ale również z ogromną ulgą. Ten Ktotaki!

Poprawiając makijaż, zastanawiała się, jak Quillanowi udało się namówić panie z Elfkundu do przeprowadzki. Pewnie zaoferował im lepszą kabinę. Nieźle jest mieć takie możliwości.

12

— No cóż, dużego wyboru nie dostały — powiedział Quillan. — Służby inżynieryjne statku wykryły w ich kabinie niewielki przeciek radiacji. Niewielki, ale wyraźny. Panie spakowały się z autentycznym pośpiechem. Z drugiej strony dostały lepszą kabinę — dodał.

— Ze mną miałbyś mniej kłopotu — stwierdziła Trigger.

— Być może, ale nie wiedziałem, w jakim możesz być nastroju.

Trigger zdecydowała się nie drążyć dalej tego tematu. Koktail-bar, w którym byli, wyglądał na ciekawe miejsce. Rozglądając się, naliczyła trzydzieści, czterdzieści osób w bezpośrednim pobliżu, ale gdy spojrzała po kilku minutach zobaczyła trzydzieści, czterdzieści całkowicie innych osób. Siedząc w wygodnych fotelach, stojąc w małych grupkach, rozmawiając, pijąc, śmiejąc się, dryfowali gdzieś powoli, w górę, w dół, czasem nachyleni pod dziwnymi kątami – to znikali z pola widzenia, to pojawiali się z powrotem.

W rzeczywistości, ona i Quillan znajdowali się w niewielkim boksie, a dzięki osłonie wyciszającej i zniekształcającej widok, którą Quillan uruchomił, zaraz po wejściu, mieli nieco więcej prywatności niż zazwyczaj

— Dopóki będziesz zadawać pytania — powiedział — pozostaniemy niewidoczni dla kręgu obserwatorów.

— Kręgu obserwatorów? — powtórzyła.

— Na pokładzie tego statku — Quillan zatoczył ręką dookoła — znajduje się więcej szpiegów, agentów przemysłowych, handlowych, politycznych, najwyższej klasy tajniaków i różnych innych, niż to jesteś w stanie sobie wyobrazić. Wielu z nich doskonale potrafi czytać z warg, a to, o czym chcesz porozmawiać, jest związane z największymi obecnie tajemnicami Federacji. Więc chociaż byłoby prawdziwą zbrodnią nie pokazać cię w miejscu takim jak to, nie będziemy ryzykować.

Tego tematu Trigger również nie drążyła. W międzyczasie przy wydłużonym stoliku, osiem stóp od nich, zmaterializowała się jakaś grupa. Wszyscy byli dość wysocy, a dwie pary migdaliły się w żenujący sposób. Nikogo z nich nie była w stanie wyobrazić sobie jako szpiega lub agenta. Wsłuchała się w głuchy szmer rozmów. Niektórych dialektów Piasty nigdy nie słyszała.

— I nikt z nich nas nie widzi i nie słyszy? — zapytała.

— Tak długo, jak będziemy chcieli. Ekran może zapewnić tyle prywatności, ile zapragniesz. Ale większość z tego tłumu nie widzi w tym żadnej potrzeby. Na przykład ta para.

Trigger spojrzała w tym samym kierunku. Nieco wyżej od nich, nachylone pod kątem, siedziały przy małym stoliku dwie młode czarnowłose, identycznie wyglądające kobiety w czarnych sukniach i rozglądając się leniwie dookoła, sączyły swoje drinki.

— Bliźnięta — stwierdziła Trigger.

— Nie — zaprzeczył Quillan — to Blent z Towarzyszką.

— O!

— Blent jest kobietą o gnuśnej i nieco zbyt narcystycznej naturze — wyjaśnił. Jeszcze raz krótko przyjrzał się parze. — Chyba nie można mieć jej tego za złe. Jedna z nich to sobowtór. Blent – bez względu na to, która to z nich – nigdy się nie pokazuje bez swojego sobowtóra.

— Aha — powiedziała Trigger, przyglądając się dokładniej ich sukienkom. — To dlatego wcale nie mam ochoty, żeby mnie tu pokazywano — stwierdziła z udawaną zazdrością.

— Co? — zapytał Quillan.

Trigger odwróciła się prawo i przejrzała w ściennym lustrze, które, jak zdążyła zauważyć, nigdy nie było zasłaniane przez dryfujących obserwatorów i obserwatorki. Przemyślany element dobrze świadczący o kierownictwie lokalu.

— Zanim tu przyszliśmy — wyjaśniła — wydawało mi się, że mam na sobie całkiem przyzwoitą kieckę.

— Hmm — Quillan chrząknął krytycznie. Przyjrzał się dokładnie lustrzanemu odbiciu jej smukłej, zielonej sukienki do pół uda z dużym dekoltem na plecach, która wyglądała tak uwodzicielsko i efektownie w oknie wystawowym w Ceyce. Oczy Trigger zwęziły się nieznacznie. Przecież już wcześniej obejrzał ją dokładnie.

— Jest na tyle elegancka, na ile może być elegancki ciuch za około sto pięćdziesiąt kredytów — stwierdził. — Większość tego, co dziewczyny tutaj mają na sobie, została specjalnie dla nich zaprojektowana. Ceny tych ciuchów zaczynają się od kwot dziesięć, dwadzieścia razy większych. Ale mówiąc o pokazywaniu ciebie, nie miałem na myśli sukienki. Może więc przejdźmy do tych pytań.

Trigger, po zastanowieniu, upiła mały łyk ze swego kieliszka. Wciąż nie wiedziała, co sądzić o majorze Quillanie, więc dopóki nie pozna go lepiej, postanowiła, że lepiej będzie sądzić go po wyglądzie. A wygląd wskazywał na to, że lepiej w jego towarzystwie nie pić za dużo.

— Jak wam się udało znaleźć mnie tak szybko — zapytała.

— Następnym razem, jak będziesz chciała zniknąć z planety — poradził jej — to wybierz raczej coś w rodzaju małego frachtowca. Wynajmij prom, by wywiózł cię z planety i podrzucił na orbitę. Każdy kapitan trampa chętnie zabierze wypłacalnego pasażera. A liniowce łatwo jest sprawdzić.

— Przykro mi — powiedziała potulnie Trigger — ale jestem wciąż nowa w tym interesie.

— No i dzięki Bogu! — powiedział Quillan. — Jeśli masz pieniądze, to niezłym pomysłem jest też zrobić parę razy „zyg”, zanim zrobisz „zag” w kierunku, w którym chcesz się udać. Ale tym razem, przypuszczam, cała chwała za to, że dorwaliśmy cię tak szybko, powinna przypaść komputerom analitytycznym.

— Tak?

— Tak — major Quillan zajrzał z ponurą miną do swojego kieliszka. — Całe ich rzędy świecą tam tymi głupimi plastikowymi obudowami. Załadują do nich coś, czego nie rozumiemy. One też tego nie rozumieją. Nikt mnie nie przekona, że rozumieją. Pogrzebią w tym, pochichoczą sobie i wyrzucą jakąś bezbożną sugestię.

— I to one pomogły mnie znaleźć? — zapytała ostrożnie. Było jasne, że stosunek majora Quillana do komputerów jest bardzo emocjonalny.

— O, jasne — powiedział. — Zwykle okazuje się, że to, co one sugerują, jest dobrym pomysłem. Wszystko niezwykłe, co pojawi się w obszarze twoich zainteresowań, jest włączane do sprawy jako istotny fakt. Sprawdzamy liniowce: „Dawn City” donosi o podwójnym morderstwie. „Dawn City” na początek listy – krzyczą komputery. Nikt nie pyta dlaczego. Przeszukujemy dane sprzedanych biletów. No i jest mały odcisk kciuka Trigger Argee! A ja byłem pewien — dodał oskarżycielskim tonem — że jesteś na jednym z tych statków, które akurat wystartowały. Nie wiedzieliśmy, że miałaś rezerwację.

— Jednego nie rozumiem — powiedziała Trigger, zmieniając temat. — Dlaczego te morderstwa zostały uznane za niezwykłe. W końcu takie rzeczy przecież się zdarzają.

— To prawda, ale niezupełnie takie. To wyglądało na robotę kotołaka.

— Co? — zapytała zdumiona. — Dwie osoby zostały zabite przez kotołaka?

— Tak przynajmniej uważa ochrona statku.

Trigger zmarszczyła brwi.

— No dobrze, ale wciąż nie rozumiem, co to ma wspólnego...

Quillan wyciągnął rękę i poklepał ją po dłoni.

— No właśnie! — powiedział z aprobatą. — Dokładnie o to chodzi! Nic wspólnego. Któregoś dnia przejdę się tam i rozwalę je jednego po drugim. Dla czegoś takiego warto się poświęcić.

— Myślałam, że planeta kotołaków jest strzeżona.

— Dobrze myślałaś. Trudno byłoby dzisiaj wykraść stamtąd kotołaka. Są jednak w Piaście hodowle. Nie za duże, żeby utrzymać wysokie ceny.

Trigger skrzywiła się z odrazą. Widziała na filmie, jak te szybkie, sprytne i z natury mordercze stworzenia zachowują się w akcji .

— Powiedziałeś, że tylko podejrzewają kotołaka. To znaczy, że go nie znaleźli?

— Nie. Ale wygląda na to, że już się go pozbyli. Po wynurzeniu, wypompowano powietrze z większej części statku, a resztę przeczesano biodetektorami. Ten system lokalizacyjny wykryje kotołaka, zanim ten zdąży pokonać dwadzieścia stóp.

— To dlatego się wynurzyli. Biodetektory fiksują poza normalną przestrzenią.

— Masz słuszną rację, mała — Quillan skinął głową. — Ochrona jest pewna, że został wyssany w przestrzeń. O ile nie wyrzucił go wcześniej jego właściciel. Ale i tak będą go szukać, dopóki nie zanurzymy się za Garth.

— A kto został zabity?

— Pracownik spalni i funkcjonariusz ochrony. Pewnie szukał kogoś w hibernatorach. Najwyraźniej nadział się na nich i zaatakował. Zabił obu na miejscu. Strażnik zdążył strzelić i to uruchomiło alarm. No i kociak tym razem nie zdążył wykonać zadania.

— Przerażająca historia — powiedziała Trigger.

— Kotołaki już takie są — zgodził się Quillan.

Trigger pociągnęła następny łyk i odstawiła kieliszek.

— Jest jeszcze jedna sprawa — powiedziała z pewnym wahaniem.

— Tak?

— Gdy powiedziałeś, że jesteś tu po to, żeby dopilnować, abym dotarła na Manon, byłam pewna, że nikt, kto mnie śledził na Maccadonie, nie mógł trafić za mną na „Dawn City”. Ale myślę, że to nieprawda. Mogli mnie namierzyć całkiem łatwo.

— O!

— Tak. Widzisz, dzwoniłam dwa razy do biura biletów. Raz z ulicznego ComWebu, a drugi raz z banku. A wtedy już mnie namierzyli dzięki tym pluskwom. Przecież równie dobrze mogli mnie też podsłuchiwać.

— Masz rację. Lepiej będzie, jak założymy, że to zrobili — powiedział Quillan. — W każdym bądź razie, gdy wyszłaś z banku, to już miałaś ogon. — Spojrzał się gdzieś poza nią. — Wrócimy do tego później. Spójrz teraz w stronę wejścia.

Trigger odwróciła się we wskazanym kierunku.

— Wyglądają, jak ktoś ważny — powiedziała. — Znasz ich?

— Niektórych. Ten facet wyglądający jakby był pierwszym po bogu na „Dawn City” to rzeczywiście kapitan „Dawn City”. A kobieta, którą prowadzi do boksu, to Lyad Ermetyne. Ta Ermetyne. Słyszałaś o Ermetyne'ach?

— Wojny Ermetyne'ów? Tranest? — zapytała z powątpiewaniem.

— Dokładnie. Lyad jest obecnie głową klanu.

Historia światów Piasty innych niż świat macierzysty była tak złożona i dynamiczna, że w jej szczegółowe poznanie angażowali się jedynie specjaliści. Trigger nie była specjalistką w tym zakresie.

— Tranest jest jedną z planet o ograniczonym statusie? — zaryzykowała.

— Tak. Ograniczenie statusu ma być utrudnieniem. Ale Tranest jest również jedną z najbogatszych planet w Piaście.

Cała grupa, śledzona przez niewidocznych obserwatorów, przeszła w półmroku. Trigger z zainteresowaniem przyglądała się kobiecie. Lyad Ermetyne wyglądała na nie więcej niż kilka lat starszą od niej. Dość niska, szczupła, z delikatnymi pięknymi rysami twarzy. Na sobie miała coś do kostek w kolorze matowo-szarym, z długimi rękawami, odznaczającego się jakąś dziwną niedzisiejszą elegancją.

— Ona jest czymś w rodzaju cesarzowej Tranestu, tak? — zapytała Trigger.

Quillan potrząsnął głową.

— Z technicznego punktu widzenia, to nie. Od chwili podpisania traktatu z Federacją, na Traneście nie ma już cesarzy. Ona jest po prostu właścicielką planety i tyle.

— A co robi tutaj, leci na Manon?

— Też chciałbym wiedzieć — powiedział Quillan. — Ermetyne jest kobietą o bogatych zainteresowaniach. Ale spójrz... Widzisz tego podstarzałego tłuściocha zaraz za nią?

— Tego brzydala z wielką głową, tego, co cały czas mruga oczami.

— Tak. To jest Belchik Pluly...

— Pluly? — przerwała mu Trigger. — Pluly Lines?

— Tak, A co?

— Ee, nic takiego. Słyszałam... Jeden z moich przyjaciół... Jacht Plulego jest w układzie Manon. I jego córka.

— Nelauk — przytaknął Quillan.

— Skąd wiesz?

— Znam ją. Ładna dziewczyna, ta Nelauk. Jedyne dziecko Plulego. Stary oszalał na jej punkcie. No więc, w ciągu ostatnich trzech dekad Grand Commerce wielokrotnie próbował go umieścić na czarnej liście. Nigdy jednak nie można było mu udowodnić niczego więcej niż tylko balansowanie na granicy wielu różnych przepisów prawa.

— Musi być bardzo bogaty? — zastanawiała się Trigger.

— Bardzo. Ale byłby jeszcze bogatszy, gdyby nie jego hobby.

— Jakie hobby?

— Jego harem. Kobiety z haremu Plulego uważa się za najbardziej intrygujące i wykształcone w Piaście.

— Łał! — mruknęła pod nosem i ponownie przyjrzała się Pluly'emu.

Quillan roześmiał się.

— Pluly płaci wystarczająco dobrze. No, gapie rozchodzą się. Zwróć uwagę na jeszcze jedną osobę. Wysoka dziewczyna w pomarańczowym, długie czarne włosy.

Trigger skinęła głową.

— Widzę ją. Bardzo ładna.

— Ładna, masz rację. To jest Gaya, agentka Zwiadu Kosmicznego. Pochodzi z Farnhart. Ma tylko imię. Taki tam zwyczaj. Znakomity jeździec, bardzo bogata, ustalona pozycja społeczna. Dlatego lubimy ją wykorzystywać w sytuacjach takich jak ta.

— A co to za sytuacja? — zapytała po dłuższej chwili. — Co się tu dzieje? Co ona ma wspólnego z tą Lyad i pozostałymi?

— Prawdopodobnie przyłączyła się do nich, widząc Lyad na pokładzie. Zrobiła dokładnie to, co bym jej kazał zrobić, gdybym to ja wcześniej zauważył Lyad.

Tym razem Trigger milczała przez dłuższy czas.

— Uważasz, że ta Lyad może być... — zapytała w końcu.

— Jedną z naszych podejrzanych? Czemu nie — stwierdził krytycznie. — Powiedzmy, że ma wszelkie kwalifikacje. A skoro już jest na pokładzie, lepiej weźmy ją pod uwagę. Jeśli coś się dzieje w trochę bardziej skomplikowany sposób, warto przyjrzeć się dokładniej Lyad. A poza tym, jedna rzecz wydaje mi się teraz bardziej interesująca, niż sądziłem wcześniej.

— Co takiego?

— Te dwie staruszki, które wyrzuciłem z kabiny.

— A co one mają z tym wspólnego? — Trigger spojrzała na niego.

— A to, że Askab z Elfkundu jest, w pewnym sensie oczywiście, menadżerem jednej z filii koncernu Ermetyne'ów w Piaście. Oczywiście intensywnie pracuje na własny rachunek. Ale nie jest kimś odpowiedniego rozmiaru, by być człowiekiem, którego szukamy. A Lyad jest. Mogła mu coś zlecić.

— Zlecić? — Trigger roześmiała się. — Ale chyba nie tym dwom śmiesznym babciom.

— Te śmieszne babcie są nam dobrze znane. To są trucicielki Askaba, bardzo doświadczone. Słuchaj mała, w czasie tej drobnej pogawędki, one przymierzały się do ciebie. Chociaż tym razem raczej nie chodziło o trumnę. Po prostu coś rodzaju oceny twojego zdrowia. I jestem pewien, że w żadnym zbożnym celu.

Trigger poczuła się nieswojo.

— Skąd wiesz? — zapytała.

— Jedna z tych małych walizek w ich kabinie zawierała skaner diagnostyczny. Gdy tam byłaś, stała bardzo blisko drzwi. Gdyby nie udało im się zrobić twojego skanu przed moim przybyciem, to by się nie dały tak łatwo wyrzucić. Były obserwowane i wiedziały o tym. Uważaliśmy, że to dobry pomysł podenerwować trochę Askaba, dopóki się nie wyjaśni, dlaczego te jego pupilki zostały ulokowane obok ciebie.

— Wyraźnie nie bez powodu — zgodziła się Trigger. — Fajne towarzystwo!

— Och, nie są wcale tacy źli pod każdym względem. Lyad ma swoje wady, owszem. A stary Belchik, na przykład, to też żaden bandzior. Jest po prostu pozbawiony jakiejkolwiek etyki. Jak również zasad moralnych. Hołduje też odrażającym obyczajom. No dobrze, wszystko to doprowadziło nas do problemu, co mamy teraz zrobić z tobą.

Trigger odstawiła kieliszek na stół.

— Dolać ci? — zapytał Quillan. Sięgnął po kryształową karafkę.

— Nie — powiedziała. — Chcę coś oświadczyć.

— Oświadczaj!

Quillan napełnił swój kieliszek.

— Z pewnych powodów — zaczęła Trigger — postępowałam ostatnio... w ostatnich dwóch dniach... w szczególnie głupi sposób.

Quillan zakrztusił się. Odstawił gwałtownie kieliszek i poklepał Trigger po dłoni.

— No mała, w końcu to do ciebie dotarło.

Trigger skrzywiła się z niechęcią.

— Zwykle tak nie postępuję — powiedziała.

— I tego właśnie nie mogłem zrozumieć. Wszyscy zgodnie twierdzili, włącznie z komisarzem, że zwykle przejawiasz wystarczającą jasność umysłu. I szczerze...

— Wiem — powiedziała ze złością. — Nie rozgrzebuj już tego.

— Przepraszam — powiedział Quillan i poklepał ją po drugiej dłoni.

— W każdym bądź razie — powiedziała Trigger, zabierając ręce — teraz, gdy już wszystko zrozumiałam, mam zamiar się zastosować. Od tej chwili będę współdziałała.

— Ręka w rękę.

— Ręka w rękę. — Skinęła głową. — Cokolwiek to będzie.

— Nawet sobie nie wyobrażasz, jak mi ulżyło. — Popatrzył na nią z ulgą, a potem napełnił jej kieliszek. — Mimo że dostałem oczywiście określone instrukcje, żeby tego nie robić, mógłbym złapać cię za kark, wsadzić do hibernatora i siedzieć na wierzchu z pistoletem w dłoni, dopóki nie przyziemimy w porcie Prekolu. I muszę się przyznać, że bardzo mnie do tego kusiło. — Przez chwilę milczał, zastanawiając się. — Wiesz co — dodał — to chyba byłoby najlepsze.

— Nie — zaprotestowała ze złością. — Gdy powiedziałam, że będę współpracować, to miałam na myśli, że aktywnie. Mihul mówiła, że uważacie mnie za członka zespołu w tej sprawie. Od tej chwili będę więc zachowywać się, jak członek zespołu. I oczekuję, że będę tak samo traktowana.

— Hm — powiedział Quillan. — No dobrze, jest coś, co możesz zrobić.

— Co takiego?

— Pokazać się tutaj, teraz.

— Po co? — zapytała.

— Na przynętę, słodka idiotko. Jeśli szef porywaczy jest na statku, powinniśmy mu podsunąć coś na pokuszenie.

Ponownie spojrzał w lustro i zmierzył krytycznym wzrokiem jej zieloną sukienkę. Zamyślił się głęboko. Byłoby lepiej, pomyślała Trigger z lekkim niepokojem, gdyby udało się odwrócić uwagę majora Quillana od takich rzeczy, jak pokusa.

— Dobrze — powiedziała ostro. — Zróbmy to, ale musisz mnie wprowadzić w szczegóły.

13

Przez pierwsze dwie, trzy minuty czuła się mocno wyeksponowana. Ale przeszło jej, gdy uchwyciła wzrokiem odbicie ich stolika dryfującego między innymi i zorientowała się, że widoczna przy nim uśmiechnięta rudowłosa obserwatorka wygląda na całkowicie wyluzowaną.

Pomogło jej również to, że major Quillan zmienił nagle temat rozmowy na entuzjastyczną, acz lekką, konwersację towarzyską. Wprowadzając ją pokrótce w szczegóły, podkreślił, że lekki flirt itp. jest koniecznym, a przynajmniej pożądanym elementem tej gry. Trigger zapewniła go, że nie zamierza się opierać flirtowi, ale chciałaby być przygotowana na itp.

Kuszenie szybko dało rezultaty. Chociaż nie takie, jakich oczekiwali.

— Prośba o połączenie z majorem Quillanem — wymruczał niewidoczny ComWeb wmontowany w stolik. — Połączyć?

— Oho — stwierdził Quillan jadowitym tonem. — Pewnie lepiej było nam pozostać w ukryciu. Kto dzwoni?

— Podane nazwisko: Keth Deboll.

Quillan roześmiał się.

— Przekaż młodemu wilkowi pozdrowienia od majora Quillana i powiedz, że to było dobre. Zobaczę się z nim jutro.

Mrugnął do Trigger.

— Niech trochę powzdychają — powiedział. — Na odległość!

Uśmiechnęła się niepewnie. Gdyby miał wąsy, pomyślała, to by je teraz zaczął podkręcać.

W ciągu następnych dwóch minut były jeszcze dwa wywołania, podobnej natury. Quillan radośnie je odrzucił. Swoją drogą musiało mu to schlebiać. Zaskoczyło ją, że tak wiele osób w tym lokalu zna Quillana po nazwisku.

Gdy ComWeb zaanonsował czwarte wywołanie, zabrzmiało to złowieszczo.

— Podane nazwisko: lady Lyad Ermetyne!

— Lyad? — wykrzyknął Quillan. — Boże błogosław jej serduszko! Z przyjemnością. Połącz.

Lustro na ścianie z prawej strony przekształciło się w ekran. Pojawiła się twarz Lyad Ermetyne.

— Heslet Quillan! — Uśmiechnęła się. — Myślałam, że jesteś już całkiem stracony dla przyjaciół. — Mówiła lekko, potoczyście, głosem doskonale do niej pasującym.

— Tylko dla ponuraków — odpowiedział Quillan. Jego gęste czarne brwi uniosły się do góry, a twarz przybrała minę pełną poświęcenia. — Wysyłają mnie na Manon.

— Wciąż w Inżynierii Podprzestrzennej? — Pokiwała głową.

— Ale teraz w randze majora.

— Gratuluję! Zauważyłam już, że twoje sławetne powodzenie wciąż cię nie opuszcza. — Oczy Lyad spoczęły na Trigger. Znów się uśmiechnęła. Był to miły, beztroski uśmiech, ukazujący jej białe zęby. — Quillan, mógłbyś postawić tarczę u siebie?

— Zabezpieczyć ComWeb? — Quillan wyglądał na zdziwionego. — Czemu nie? Jasne! — Sięgnął ręką pod stolik. Dryfujące wizerunki obserwatorów zniknęły. — Już!

Lyad ponownie spojrzała na Trigger. Jej oczy, w kolorze bursztynu albo może raczej młodego wina, ocienione długimi czarnymi rzęsami, nosiły oznaki zdeprawowania. Były to oczy wyrachowane; oczy, które dużo widziały. Trigger sprężyła się w sobie.

— Proszę mi wybaczyć tę bezceremonialność, ale zapytam wprost — odezwała się swobodnym głosem Lyad. — Pani jest Trigger Argee, tak?

Quillan uderzył płasko dłonią w stół. Spojrzał na Trigger i roześmiał się.

— Od razu daj sobie spokój, Trigger! Mówiłem ci, że jesteś bardziej sławna, niż ci się wydaje.

* * *

— Tak, tak, Brule — mruczała smętnie Trigger w kierunku opartego o poduszkę hologramu — gdybyś tylko wiedział, kto zaprosił mnie na kolację, to byś dopiero wytrzeszczył te swoje śliczne niebieskie oczęta.

Brule w odpowiedzi uśmiechał się jedynie zwycięsko. Trigger leżała na koi, w swojej kabinie, brodę oparła na skrzyżowanych ramionach, trzydzieści centymetrów od pięknych niebieskich oczu i ponuro studiowała jego rysy twarzy.

— Major Heslet Quillan to zupełnie niemożliwy facet — oświadczyła nagle chłodno i spokojnie.

To było coś więcej niż prawda. I nie chodziło o to, że nie powiedział jej, co knuje Lyad Ermetyne, wstawiona obecnie na listę podejrzanych, bo nie mieli zbytnio czasu na taką rozmowę. Gdy na zaproszenie Lyad przyłączyli się do jej towarzystwa, on i ten paskudny Belchik Pluly zaczęli się poklepywać i trącać łokciami. Quillan radośnie pokrzykiwał, że ma z Belchikiem rozległe wspólne zainteresowania... ha ha ha! Potem ci serdeczni kumple zniknęli razem na całą godzinę, na jakimś specjalnym seansie Nieograniczonych Wrażeń, niedostępnym publicznie nawet w Piekiełku „Dawn City”.

Po ich wyjściu Lyad zaczęła się z nich wyśmiewać.

— Czyż mężczyźni nie są durnowaci — stwierdziła z pobłażaniem.

I to miało nie zrobić na niej wrażenia? Z kimś takim mogłaby się nawet zaprzyjaźnić. Oczywiście, Quillan musi mieć jakieś swoje wywiadowcze plany w stosunku do Pluly'ego, ale to, na pewno, można by załatwić jakoś inaczej. Później, gdy się na niego trochę boczyła, Quillan zdenerwował się i powiedział, że nie powinna być taka pruderyjna.

Wsunęła obrazek pod poduszkę, a potem obróciła się na bok i wpatrzyła w ścianę.

Jasne, że osobiste obyczaje majora Quillana, to nie jej sprawa. Za godzinę miał przyjść i zabrać ją do apartamentu Ermetyne na kolację. Zastanawiała się, jak ma go potraktować.

Zdecydowała, że najrozsądniej będzie uprzejmie, ale chłodno. Z drugiej strony nie powinno być zbyt chłodno, gdyż zobowiązała się pomóc mu dowiedzieć, co planuje ta krezuska z Tranestu. Wszelkie otwarte animozje między nimi mogą znacznie utrudnić zadanie.

Trigger westchnęła.

W czasie, gdy Quillan zaspokajał swoje bardziej prymitywne zainteresowania niekwestionowanymi atrakcjami Piekiełka, Trigger wydała trzysta, z wypłaconych przez Prekol, kredytów na czarną wizytową suknię... którą jeszcze wczoraj uważałaby za niewiarygodnie elegancką. Niemniej w tej sukni, nawet na kolacji u Ermetyne, nie powinna wyglądać źle. A potem, w towarzystwie Gayi, która okazała się bardzo sympatyczną, choć niezbyt rozmowną towarzyszką, poszła do kasyna, by odzyskać pieniądze za suknię.

To niestety jej się nie udało. Gra, którą szczególnie dokładnie rozpracowała, miała minimalną stawkę pięćset kredytów. To kończyło sprawę. System, który chciała wykorzystać wyglądał bardzo obiecująco, ale żeby spróbować, potrzebowała więcej niż jednej szansy. Usiadły z Gayą przy innym stole, z inną grą, gdzie stawki zaczynały się od pięćdziesięciu kredytów. W ciągu ośmiu minut Trigger przegrała sto dwadzieścia i zrezygnowała.

Gaya wygrała siedemdziesiąt pięć.

To był interesujący dzień, chociaż niesatysfakcjonujący pod pewnymi względami.

Wyciągnęła ponownie hologram spod poduszki.

— A ty przyjacielu, zdaje się, wpadłeś w złe towarzystwo! — powiedziała do Brula ostrzegawczym tonem. — Masz szczęście, że wracam, by powstrzymać cię przed poważniejszymi kłopotami!

* * *

Wzięła prysznic, a potem przymierzała przed lustrem czarną suknię, gdy zabrzęczał ComWeb.

— Zezwalam na połączenie audio — powiedziała odruchowo, nie oglądając się. Nabierała już pewnych przyzwyczajeń.

— Dziękuję, panno Drellgannoth. W pani skrzynce pocztowej została zdeponowana przesyłka ze sklepu Beldon — powiedział ComWeb i wyłączył się.

Sklep Beldon? Trigger zmarszczyła brwi. Położyła suknię na krześle i podeszła do komory transmitera. Otworzyła. Ze środka wyślizgnęła się niewielka zielona paczuszka oznakowana logo „Dom Mody Beldon”. W ślad za nią rozszedł się delikatny zapach. Do paczki była przymocowana niewielka biała koperta.

W kopercie znajdowała się kartka.

Trigger przeczytała: „Proponuję pokój. Założysz to na kolację na znak przebaczenia? Szczerze skruszony. Q.”

Na twarzy Trigger pojawił się uśmiech, ale go natychmiast zgasiła. A potem znów się uśmiechnęła. Jak można traktować poważnie kogoś takiego. Pociągnęła zawleczkę paczki i otworzyła. W środku były trzy mniejsze pakiety.

Otworzyła pierwszy i z powątpiewaniem patrzyła przez chwilę na cztery obiekty wielkości kciuka, wyglądające jak pączki zielonych liści. Odłożyła je i otworzyła drugi pakiet. Ten zawierał parę bardzo fantazyjnych pantofli na wysokim obcasie w kolorach zieleni i bladego złota.

Z trzeciego wypłynęło coś, co, przede wszystkim, było zrobione z jakiegoś nadzwyczaj pięknego materiału. Aksamitna zieleń... mieniąca się jak żywa. Dotknięcie było pieszczotą. Zapach jak delikatny szept. Podnosząc z wielką ostrożnością za koniec dwoma palcami, Trigger pozwoliła rozwinąć się całości w dół.

Przechyliła głowę w bok i przyjrzała się temu czemuś, co wyglądało jak kocia kołyska, wykonana z lekkich jak piórko, błyszczących szmaragdowych wstążek.

Ma to założyć?

Co to w ogóle jest?

Zastanawiała się chwilę, po czym wyjęła z walizki szlafrok, ubrała się i z tajemniczymi wstążkami w ręku usiadła przed terminalem ComWebu. Wybrała numer Gayi.

Agentka była w swojej kabinie i najwyraźniej ucinała sobie drzemkę. Natychmiast jednak się rozbudziła.

— Połączenie jest bezpieczne — oświadczyła od razu, gdy tylko pojawiła się na ekranie. — Mów!

— To nic ważnego — powiedziała pośpiesznie Trigger. Gaya rozluźniła się. — Chodzi o... — podniosła wyżej wstążki. — Major Quillan przysłał mi to.

Gaya zagwizdała z podziwu.

— Cudowne! To beldon!

— Tak było tam napisane.

— Musisz mu się podobać. — Gaya uśmiechnęła się.

— Hm! — powiedziała Trigger i zawahała się.

— Czy to ma jakieś znaczenie? — zapytała Gaya, patrząc na nią pytająco.

— Chyba nie — odpowiedziała Trigger. Zastanawiała się chwilę. — Możesz mi powiedzieć... ale się ze mnie nie śmiej — ostrzegła — bo cię znienawidzę. Co to w ogóle jest, ten beldon? — Wskazała na wstążki.

Gaya zamrugała oczami.

— Widzę, że od bardzo dawna nie interesowałaś się naszą dekadencką kulturą — powiedziała poważnym tonem. A potem roześmiała się. — Daj spokój Trigger, nie złość się. To jest ostatni krzyk mody. Poza tym... — Przyjrzała się szybko temu, co Trigger trzymała w ręce. — To jest bardzo gustowne, jak na ten rodzaj ciuchów. To jest suknia z Beldonu.

Suknia?

Niektóre z pięknych wstążek były nieco szersze od pozostałych. Żadna jednak nie sprawiała wrażenia wystarczająco szerokiej. Przynajmniej jak na suknię.

Trigger z niedowierzaniem wsunęła na siebie i próbowała ułożyć ten ostatni krzyk mody. Zanim jeszcze spojrzała w lustro, już wiedziała, że nic z tego nie będzie. To było niewykonalne! Na wielu światach Piasty można było zetknąć się z dość śmiałymi przejawami mody, niemniej coś jej mówiło, że nie to było celem projektantów z Beldonu.

Stanęła przed lustrem lekko zszokowana.

— O nie! — westchnęła.

Beldon leżał na kobiecie jak paski na tygrysie. Już na pierwszy rzut oka pojawiało się pytanie, czemu natura sama nie załatwiła tego wcześniej w ten sposób. Oczywiste jednak było, że w niektórych miejscach wciąż jest nieco za mało beldonu.

Trigger sprawdziła czas i poczuła, że musi się zacząć spieszyć. Prawdopodobnie i tak będzie musiała założyć tę czarną suknię, ale zanim podejmie decyzję, chciała przynajmniej spróbować. Zażądała drinka, wypiła dwa łyki i przyszło jej do głowy, że mogła to założyć odwrotnie. Albo do góry nogami.

Pięć minut później, pogwizdując cicho, wciąż siedziała przed lustrem i uderzając końcami palców w blat, gapiła się na stos leżących przed nią zielonych wstążek. Wyraz jej twarzy znamionował głęboką frustrację. Nagle wstała i podeszła do ComWebu.

— Wstążki? — zapytała sprzedawczyni ze sklepu Beldon. — To musi być model 741. Cudowna kreacja!

— Cudowna — zgodziła się Trigger — ale chciałabym ją zobaczyć na modelce.

— Już pokazuję, proszę pani.

Chwilę później na ekranie pojawiła się długonoga modelka prezentująca misterny układ wstążek w kolorze sjeny palonej, wzbogacony o cztery większe elementy przypominające liście. Trigger spojrzała szybko w kierunku stołu. Położone tam dziwne zielone pączki, w międzyczasie, po cichu się rozwinęły.

Podziękowała sprzedawczyni, wyłączyła ComWeb, jeszcze raz założyła beldon i przymocowała liściaste elementy w tych samych miejscach, w których miała je modelka. Kawałki materiału przywarły lekko, układając się i zgrabnie uzupełniając kostium.

Włożyła szpilki i ponownie przejrzała się w lustrze.

— O nie! — westchnęła ponownie. Na Maccadonie tego nie zaakceptują. Nie była pewna, czy sama to akceptuje.

Jedno było pewne – beldonowi nikt nie mógł w żaden sposób zarzucić, że jest niemodny. Obiektywnie mówiąc, efekt był porażający.

Czując się nieco jak tygrysica, Trigger powoli uniosła, a potem opuściła, jedną rękę. Odwróciła się i przeszła po kabinie podziwiając w dużym lustrze zachowanie beldonu w ruchu.

Porażające!

Po następnym drinku zaczęło się jej podobać.

Zamówiła kolejny drink i usiadła pod automatem fryzjerskim dopasować sobie fryzurę. Tym razem maszyna pomrukiwała, przygotowując się, a potem szumiała podczas pracy. Gdy fryzura była już gotowa i Trigger chciała wstać, automat przytrzymał ją swoim elastycznym manipulatorem, popchnął łagodnie z powrotem, a potem uniósł jej brodę. Przez chwilę była zaniepokojona, po czym okazało się, że maszyna wysunęła błyszczący zestaw do makijażu. Tym razem zasługiwała na więcej...

Dwadzieścia minut później głos Quillana poinformował ją przez ComWeb, że może przyjść, gdy tylko będzie gotowa. Trigger, zadowolona, oznajmiła mu, że już jest gotowa, wzięła swoją torebkę i pomaszerowała do drzwi, uśmiechając się zimno, po kociemu.

— Pruderyjna, co? — mruknęła do siebie.

Otworzyła drzwi.

— Łał! — wykrzyknął Quillan, zaskoczony.

14

Siedzieli na tarasie w otoczeniu iluzji pięknego wieczoru wysoko w górach. Kolacja była wspaniała. Serwowana w starym stylu przez dwie szczupłe dziewczyny o czekoladowej skórze i czerwonych wargach, wyglądające zbyt młodo jak na takie umiejętności. Obie pochodziły z Tranestu, o czym z dumą poinformowała ich Lyad. Dwie najlepsze specjalistki od przyrządzania żywności w Piaście. W każdym bądź razie, były to dwie najlepsze specjalistki w tej dziedzinie, jakie Trigger dotychczas spotkała.

Podany później koniak wydawał się nie sprawiać zawodu zebranym tu koneserom. Trigger, mimo że przed wejściem do apartamentu Ermetyne połknęła kilka kapsułek trzeźwiących, próbowała z dużą ostrożnością. Kapsułki zaczęły działać w czasie pierwszego dania, a tym, co zaraz potem do niej dotarło, była deprymująca świadomość, że to ona ściąga na siebie uwagę wszystkich. Mężczyźni nieustanie zerkali na nią-plus-beldon. Nawet olbrzymi kamerdyner, majordomus czy jak go tam Lyad określała, o imieniu Virod, rzucał ponuro okiem z oddali. Trigger odpierała ich spojrzenia, jedno po drugim, co ich trochę powstrzymywało. Lyad, ubrana bardzo ładnie w coś, co przeszłoby nawet na oficjalnym dorocznym obiedzie Prezydium Ligi Uniwersyteckiej w Ceyce, wyglądała na rozbawioną.

Pod koniec drugiego dania Trigger poczuła się swobodniej. W międzyczasie beldon przestał zajmować całkowicie jej myśli. Rozmowa podczas kolacji ograniczała się do lekkich, nic nie znaczących tematów. Gdy wyłączono iluzję, żeby obejrzeć cumowanie w Garth, skorzystała z okazji, by się przyjrzeć dokładniej pozostałym uczestnikom kolacji.

Oprócz niej i Lyad, przy stole było jeszcze trzech mężczyzn. Quillan siedział naprzeciw niej. Odpychającą postać Belchika Pluly'ego, odzianą w czarną jedwabną togę, z tłustym lewym ramieniem gołym do łokcia, miał po swojej prawej.

Fascynujący był trzeci mężczyzna. Sprawiał wrażenie jakiegoś dziwnego lodowatego stwora przybyłego na pokład statku wprost z polarnego morza.

To wrażenie nie wynikało jednak z jego wyglądu, chociaż z pewnością przyczyniała się do tego zielona wypustka gąbki vethi owiniętej wokół jego szyi. Trigger słyszała o gąbkach z Vethi i o ludziach od nich uzależnionych, chociaż sama nigdy ich nie spotkała. Uzależnienie nie wiązało się z jakimiś poważniejszymi konsekwencjami, o ile nie liczyć tego, że niezmiernie rzadko udawało się wyjść z tego nałogu. Gąbki łagodziły stargane nerwy i stabilizowały rozchwiane emocje.

Balmordan nie wyglądał na człowieka, który by tego potrzebował. Był wielki, choć nie tak wysoki jak Quillan, ale wyglądał na cięższego i o mocniejszej budowie. Miał mocno wyeksponowany nos i wyblakłe, jasne oczy. Wyglądał na około pięćdziesiąt lat. Ubrany był w niebieski, bogato zdobiony strój, składający się z koszuli i spodni. Koszula zwisała luźno, być może, żeby ukryć spłaszczone kontury jego dziwnego symbionta. Lyad przedstawiła go jako uczonego z Devagas, w sposób wskazujący, że jest to ktoś o dużym znaczeniu. Z tego wynikało, że należy on do devagaskiej hierarchii, co samo w sobie sprawiało, że stawał się interesujący.

Trigger zdarzyło się już spotkać, rozsyłanych po Piaście, osobliwych misjonarzy z Devagasa i czasami próbowała sobie wyobrazić przywódców tego chronicznie niezadowolonego, nieprzewidywalnego narodu, który, na swoich dwudziestu ośmiu planetach o ograniczonym statusie, stanowił ponad sześć procent populacji Piasty. Mieszkańcy Devagasa wydawali się nie lubić nikogo, a z pewnością sami też nie byli lubiani przez nikogo.

Balmordan nie odbiegał zbyt mocno od jej wyobrażeń przywódców Devagasa. Jego zachowanie i słowa nie wzbudzały niechęci. Ale szczególny sposób, w jaki spoglądał na nią – co zauważyła od razu – był odstręczający. Coś jakby wzrok biologa planującego wiwisekcję.

Bo Balmordan był, oczywiście, biologiem.

Trigger nie mogła zrozumieć, po co Lyad zaprosiła go na tę kolację. Jedno było pewne: Belchik Pluly był z tego powodu bardzo niezadowolony.

Kolacja się skończyła, zanim wystartowali z Garth, więc przełączyli widok z powrotem na iluzję gór i przesiedli się na fotele. Ruda, smagła, zielonooka, ładnie zbudowana młoda kobieta imieniem Flam pojawiała się od czasu do czasu i dolewała koniaku do kieliszków oraz podawała schłodzone owoce. Od czasu do czasu przyglądała się Trigger chłodnym zaciekawionym wzrokiem.

Potem ponownie pojawił się Virod z płaską tacą, na której, okazało się, był jakiś bardzo specjalny tytoń. Trigger odmówiła. Mężczyźni wydali dźwięki mające wykazać, jakimi to są koneserami, po czym wszyscy, łącznie z Lyad zapalili niewielkie fajki zrobione z jakiegoś wyjątkowego rodzaju korala i zaczęli pykać z zadowoleniem. Quillan popatrzył na Viroda.

— Cześć wielki chłopie — zawołał przyjaźnie. — Co słychać u ciebie?

Virod, ubrany w szkarłatny żakiet z długimi rękawami i czarne marszczone spodnie, skłonił lekko swą łysą, jak kula armatnia, głowę.

— Dziękuję, majorze Quillan — odpowiedział. — Wszystko w porządku.

Odwrócił się i odszedł. Trigger popatrzyła za nim. Trochę się bała Viroda – był taki wielki. Krążąc wokół nich, sprawiał wrażenie lekko stąpającego słonia. A tę małą tacę z tytoniem trzymał z jakąś słoniową gracją.

Ermetyne mrugnęła do Quillana.

— Wie pani, że Quillan kiedyś położył Viroda w zapasach na łopatki — powiedziała do Trigger. — Zdaje się, że w pięćdziesiątej siódmej minucie?

— Coś koło tego — przyznał Quillan i dodał: — Trigger jeszcze nie wie, że w młodości byłem zapalonym sportowcem.

— Naprawdę? — zdziwiła się Trigger.

Skinął głową.

— W istocie pochodzę z długiej linii zapalonych sportowców. Niestety złamałem tradycję i wziąłem się w jakimś momencie za interesy. Teraz to już nie to, zestarzałem się. Nie, Belchy? — I siedzący obok siebie dwaj serdeczni kumple zaczęli się trącać łokciami i chachać. Trigger odwróciła wzrok z odrazą.

— A tak nawiasem mówiąc, wciąż zajmujesz się tym samym? — zapytała Lyad.

Quillan popatrzył na nią i uśmiechnął się.

— Mniej więcej — powiedział.

— Musimy o tym porozmawiać później — powiedziała znacząco Lyad. — A co do tego meczu z Virodem — znów zwróciła się do Trigger — to było porażające wydarzenie! Zanim przyjęłam go na służbę, Virod był zawodowym mistrzem Tranestu w zapasach i bardzo rzadko przegrywał w zawodach. — Roześmiała się. — A zwłaszcza przed taką dużą grupą widzów! Boję się, Quillan, że nigdy ci tego całkiem nie wybaczył.

— Będę mu schodził z drogi — oświadczył beztrosko Quillan.

— A wiecie już — powiedziała Lyad — że te problemy, po drodze, między Maccadonem i Evalee, były z powodu zabójstwa dokonanego przez kotołaka?

W jej głosie Trigger wyczuła jakąś złośliwą nutę.

Rozległy się zdumione pytania. Ermetyne opowiedziała w skrócie to, co już wcześnie Trigger usłyszała od Quillana. W zasadzie była to ta sama historia.

— A wiesz Belchik, co ten stwór próbował zrobić? Chciał się dostać do spalni. Zastanawiam się, czy nie chodziło mu o ciebie.

To było dość okrutne. Pluly potrząsnął głową i, mrugając gwałtownie, spojrzał na Lyad, ale nic nie powiedział. Robił w tym momencie wrażenie śmiertelnie przerażonego, małego człowieczka. Trigger zrobiło się go żal, chociaż nie całkiem tak do końca. Sposób, w jaki Belchy na nią zerkał, należał do rodzaju tych jawnie obleśnych.

— Belchik, w komorze hibernacyjnej będziesz całkiem bezpieczny — zapewnił go uspokajająco Quillan. — A ty sama, Lyad, nie czułabyś się w niej trochę bezpieczniej? Zwłaszcza że, jak mówisz, nie są pewni, czy udało im się zabić stwora...

— Chyba każę przynieść sobie komorę tutaj — powiedziała Lyad. — Ale nie z obawy przed kotołakiem. I tak nigdy by mu się nie udało przejść obok Pilli. — Spojrzała na Trigger. — Och zapomniałam. Pani nigdy nie spotkała Pilli. Virod! — zawołała.

Virod pojawił się w przeciwległym końcu tarasu.

— Tak, Pierwsza Damo?

— Przyprowadź Pilli — poleciła.

— Pilli jest tutaj, Pierwsza Damo. — Virod ukłonił się. Rozejrzał się dookoła, podszedł do ciężkiego, wygodnego fotela stojącego kilka metrów od niego i odsunął go. Coś, co było za fotelem, coś wyglądające jak ogromna kula złocistego futra, poruszyło się i usiadło.

Było to jakieś zwierzę. Jego głowa wydawała się być zwrócona w kierunku zebranych, niemniej jego prawdziwe kształty pozostawały ukryte pod futrem. Trigger zobaczyła jak wyciąga łapę, jakby niedźwiedzią, i opuszcza na oparcie fotela wielką futrzastą, prawie ludzką dłoń.

— Pilli odpoczywa, ale nie śpi — powiedziała Lyad. — Pilli nigdy nie śpi. Jest idealnym strażnikiem. Chodź, Pilli... Poznaj Trigger Argee.

Pilli podniósł się. Był to ruch oszałamiająco płynny i lekki. Pod złocistym futrem ukrywała się szeroka pierś i krótkie, potężne nogi. Budową ciała przypominał goryla. Mógł ważyć około czterystu funtów.

Ruszył cicho naprzód. Trigger poczuła alarmujący dreszcz. Pilli zatrzymał się sześć stóp od niej. Przyjrzała się zwierzęciu.

— Powinnam coś do niego powiedzieć? — zapytała.

Lyad wyglądała na rozbawioną.

— Nie. To jest biokonstrukt. Bardzo inteligentny, ale mowy nie uwzględniono w jego projekcie.

Trigger przyglądała się złotowłosej marze sennej.

— A jak on sobie daje radę z pilnowaniem pani, nie widząc nic przez te wszystkie włosy?

— On nie widzi — powiedziała Lyad. — A przynajmniej nie w taki sam sposób jak my. Pilli jest wynikiem jednego z naszych eksperymentów. Oryginalne geny pochodzą z banku żywych form na Maccadonie, od pewnej małej złotowłosej ziemskiej małpki. Obecnie te konstrukcje są na etapie eksperymentalnym. Pilli, na przykład, ma cztery serca, i co więcej, drugi mózg w dolnej części kręgosłupa. Ale nie został wyposażony organ wzroku. Mamy dwadzieścia trzy egzemplarze tego typu. Zamiast wzroku posiadają zmysł innego rodzaju, wciąż jeszcze niezbyt zbadany. Planujemy pokonać barierę mowy i wyhodować takiego, który powie nam, co zastępuje mu wzrok... Dobrze Pilli. Idź już! — Odwróciła się do Balmordana i powiedziała: — Wydaje mi się, że nie lubi pańskiej gąbki vethi.

— Też mi się tak wydaje — zgodził się Balmordan.

Być może, pomyślała Trigger, w tym leży przyczyna, że trzymał się tak blisko. Obserwowała, jak biokonstrukt, ogromny i groteskowy, odchodzi na drugi koniec tarasu. Gdy przechodził obok poczuła jego zapach, świeży i raczej przyjemny, podobny do zapachu dojrzałych jabłek. Nocna mara, niemal przyjazna. Zapach jabłek wydawał się do niego pasować. Ale wrażenie sennego koszmaru również. Poczuła współczucie dla Pilli.

— No właśnie — powiedziała Lyad. — Pilli doprowadził nas do sprawy, o której wspominałam wcześniej.

Wszystkie oczy zwróciły się w jej kierunku. Uśmiechnęła się.

— Na Tranest mamy bardzo dobrych naukowców — powiedziała. — Pilli jest tego dowodem. W Unii Devagaskiej również są doskonali naukowcy. — Skinęła głową Balmordanowi. Wszyscy wiemy, że traktaty stowarzyszeniowe nakładają na oba nasze rządy ograniczenia uniemożliwiające naszym obywatelom poważne zaangażowanie się w prace nad plazmoidami.

Trigger zwróciła uwagę, że blade, bursztynowe, oczy zatrzymały się przez chwilę na niej. Quillan ostrzegł ją, żeby nie okazywała zaskoczenia niczym, co może powiedzieć lub zrobić Ermetyne. Jeśli nie będzie wiedziała, co powiedzieć, ma jedynie zrobić nieprzeniknioną minę. „Wtedy się włączę i przejmę inicjatywę, a ty podążysz za mną. Rozumiesz?”– poinstruował ją.

— O ile zrozumiałam, pan Balmordan jedzie na Manon, żeby wziąć udział w seminariach i pokazach na stacji plazmoidów? — zapytała Lyad.

— Ma pani całkowitą rację, Pierwsza Damo — przyznał Balmordan.

— No więc powiem otwarcie. — Lyad zwróciła się do wszystkich. — Informacje, jakie będzie można uzyskać na tych seminariach, są dla nas bez wartości. Zarówno on — skinęła głową w kierunku devagaskiego naukowca — jak i ja, jedziemy na Manon w tym samym celu. Chcemy otrzymać plazmoidy dla naszych rządowych laboratoriów.

Balmordan uśmiechnął się przyjaźnie.

— A w jaki sposób chcecie je otrzymać? — zapytała Trigger.

— Oferując bardzo duże sumy pieniędzy, lub równoważne zachęty, ludziom, którzy są w stanie nam to umożliwić — wyjaśniła Lyad.

Quillan prychnął z dezaprobatą.

— Umysł Pierwszej Damy ochoczo zwraca się ku nielegalnym sposobom — powiedział do Trigger.

— Zawsze, gdy okazuje się to konieczne — potwierdziła Lyad bez skrępowania. – A teraz się okazuje.

— A pan? — Quillan zapytał Balmordana. — Mamy rozumieć, że również jest pan zainteresowany kupnem jednego czy dwóch przeciętnych plazmoidów?

— Oczywiście, dlaczego nie — odpowiedział Balmordan. — Ale nie za cenę ryzyka sprawiającego kłopoty dla mojego rządu.

— Jasne, że nie — powiedział Quillan. Zastanawiał się chwilę. — Belchy, a ty?

Pluly wyglądał na zaniepokojonego.

— Nie, nie, nie! — oświadczył pośpiesznie, mrugając oczami. — Pozostanę przy interesie ze statkami. Jest bezpieczniejszy.

Quillan poklepał go przyjaźnie po ramieniu.

— Oto jedyny tutaj obywatel przestrzegający prawa. — Zrobił oko do Trigger. — A Trigger zastanawia się — zwrócił się do Lyad — dlaczego nam o tym mówicie.

— Och, to oczywiste — powiedziała Lyad. — Trigger i ty jesteście odpowiednio ustawieni, albo wkrótce będziecie, żeby pośredniczyć w tym interesie.

— Co... — zaczęła zdumiona Trigger, ale powstrzymała się, gdy wszystkie oczy skierowały się na nią. — Naprawdę pani uważa, że zgodzimy się na to.

— Jasne, że nie — powiedziała Lyad. — Wcale nie uważam, że ktoś, tutaj, zgodzi się dzisiaj na cokolwiek... Chociaż można bezpiecznie założyć, że nie jestem jedyną osobą, która upewniła się, że ta rozmowa nie zostanie nagrana i nie będzie mogła zostać odtworzona. Jak sądzisz, Quillan? — Uśmiechnęła się.

— Jak zwykle masz rację, Pierwsza Damo — powiedział Quillan, poklepując się po kieszeni. — Szyfrator i zakłócacz obecny i w akcji.

— A pan, Balmordan?

— Muszę przyznać — odpowiedział uprzejmie Balmordan — że przedsięwziąłem pewne kroki zabezpieczające.

— Bardzo mądrze — powiedziała Lyad. Jej wzrok przesunął się z pewnym rozbawieniem na Pluly'ego. — Belchik?

— Lyad, jesteś kobietą targającą mi nerwy — powiedział Belchik nieszczęśliwym tonem. — Tak, oczywiście, również zakłócam. — Wzruszył ramionami. — Nie mogę sobie na to pozwolić. Zwłaszcza w twojej obecności.

— Oczywiście, że nie, ale pomimo tego — powiedziała Lyad — są wciąż powody, dla których nieprzemyślane słowo mogłoby sprawić kłopot w tym towarzystwie. Tak więc, nie, panno Trigger, nie oczekuję, że ktoś się dzisiaj zgodzi na cokolwiek. Ja tylko nadmieniam, że jestem zainteresowana kupnem plazmoidu. A przypadkiem, jestem nawet bardziej zainteresowana w zatrudnieniu bezpośrednio pani i Quillana. Co takiego, Belchik?

Pluly zaczął się dziko chichotać.

— A ja... ha ha... też o tym pomyślałem! — Sapnął. — W każdym bądź razie o jednym... ha ha... z nich! Ja...

Szarpnął się i uspokoił gwałtownie, zmrożony spojrzeniem Trigger. Potem sięgnął po swój kieliszek i zaczął mrugać gwałtownie oczami.

— Przepraszam — mruknął.

— Cały Belchik! — powiedziała Lyad i mrugnęła nieznacznie do Trigger. — Zapewniam panią, Trigger Argee, że moje warunki płacowe będą się pani podobały.

Trigger uznała, że to jest właśnie dobry moment, by wyglądać na nieprzeniknioną.

— Mówisz serio, Lyad? — zapytał Quillan.

— Oczywiście, że serio — odpowiedziała Ermetyne. — Oboje możecie być obecnie bardzo wartościowym nabytkiem. — Przyglądała mu się przez chwilę. — Opowiadałeś już Trigger, w jaki sposób udało ci się odzyskać majątek rodzinny?

— Niezbyt szczegółowo — przyznał Quillan.

— Świetna kariera porywacza statków i przemytnika zmarnowała się, gdy podpisał kontrakt z Inżynierią — powiedziała Lyad. — A może nie całkiem się zmarnowała.

— Może i nie — przyznał Quillan i uśmiechnął się rozbrajająco. — Ale ja jestem skromnym człowiekiem. Jeden majątek mi wystarczy.

— Wiesz, był taki moment — powiedziała Lyad — że zastanawiałam się, czy nie będzie lepiej cię zabić.

Quillan roześmiał się.

— Był taki moment, Pierwsza Damo — przyznał — gdy podejrzewałem, że myślisz o czymś takim. Ale nie straciłaś chyba zbyt wiele?

— Wystarczająco dużo — powiedziała Lyad i wykrzywiła usta w jego kierunku. — No dobrze, to stare dzieje, wszystko minęło. A teraz... koniec rozmów o interesach na dzisiaj. Obiecuję. Flam! — zawołała, odwróciwszy nieco głowę.

— Tak, Pierwsza Damo — rozległ się głos rudej dziewczyny.

— Przynieś, proszę, pannie Argee jej własność.

Flam przyniosła niewielki pakiet dysków, sklejonych taśmą. Lyad wzięła je od niej.

— Czasami Askab staje się zbyt samodzielny — powiedziała do Quillana. — Już mu zwrócono uwagę. Tutaj... może ty weź to dla Trigger.

Wyciągnęła pakiet w ich kierunku.

— Dzięki — powiedział Quillan. Wziął dyski i włożył do kieszeni. — Odwołam moje ogary.

— Jak uważasz — powiedziała Ermetyne. — Ale nie zaszkodzi, jak postraszysz Askaba jeszcze trochę.

Zamilkła. Rozległ się sygnał ComWebu. Virod podszedł do terminalu.

— ...za godzinę statek zanurzy się w podprzestrzeń na odcinku Garth-Manon. Komory hibernacyjne zostały przygotowane...

— To dla mnie — oświadczył Belchik Pluly, wstając pośpiesznie. — Nie znoszę podprzestrzeni. Mam halucynacje. Bardzo paskudne. — Zatoczył się lekko i Trigger uświadomiła sobie dopiero teraz, że Belchy jest kompletnie pijany.

— Virod, podaj rękę naszemu gościowi — zawołała Lyad przez ramię. — Szczęśliwych snów, Belchik! A pani, Trigger, też idzie spać? Nie? Ty, Quillan, oczywiście, również nie. Balmordan?

Naukowiec z Devagasa także potrząsnął głową.

— W takim razie — zaproponowała Lyad — zostańmy jeszcze trochę tutaj.

15

— Interesująca kobieta — stwierdziła Trigger.

— Aha, interesująca — zgodził się Quillan.

— Mogę ci w końcu zadać kilka istotnych pytań — zapytała przymilnie Trigger.

— Nie tutaj, cukiereczku — odpowiedział Quillan.

— Wiesz co, Quillan, jesteś apodyktycznym, aroganckim chamem — stwierdziła spokojnie.

Quillan nie zareagował. Zeszli schodami na pokład handlowy i poszli długą, dobrze oświetloną galerią, w kierunku swoich kabin. Trigger czuła się rozkosznie zrelaksowana. W głowie jednak kłębiło jej się mnóstwo konkretnych pytań, na które chciała uzyskać od Quillana odpowiedzi.

— Co...? — obruszyła się, czując nagle rękę Quillana na ramieniu.

— Cicho teraz — szepnął Quillan, popychając ją. — Nie zatrzymuj się.

— Widziałeś to? — zapytała Trigger, próbując zawrócić i jeszcze raz zajrzeć do niewielkiego sklepu, który właśnie minęli.

— Jasne — westchnął Quillan. — Facet w skafandrze kosmicznym.

— Ale co on tam robi?

— Przypuszczam, że coś sprawdza. — Puścił jej ramię i przytknął na moment palec do jej ust. Trigger spojrzała na niego. Szedł obok, nie patrząc na nią.

No dobrze, pomyślała, rozumiem sugestię. Znów była spięta i czuła się nieszczególnie. Niewątpliwie coś się działo.

Skręcili w boczny korytarz i podeszli do drzwi jej kabiny. Trigger zaczęła odwracać się do niego, ale Quillan, nie zatrzymując się, objął ją wpół, uniósł i poszedł dalej .

— Zaraz ci wszystko wyjaśnię. Tu jest niebezpiecznie — wyszeptał jej prosto do ucha.

Zamknął za sobą drzwi kabiny na końcu korytarza, po czym postawił ją na podłodze. Spojrzał na zegarek.

— Tutaj możemy porozmawiać — powiedział. — Chociaż nie mamy na to zbyt wiele czasu. Widzisz ten sprzęt. — Wskazał ręką na stolik pod ścianą.

Trigger przyjrzała się. Stół był zastawiony sprzętem elektronicznym. Na ekranie widać było zarówno jej kabinę, jak i część korytarza obok, w kierunku galerii handlowej.

— Co to jest? — zapytała niepewnie.

— To jest, przede wszystkim, pułapka na kotołaka.

— Na kotołaka! — pisnęła Trigger.

— Właśnie! Ale nie denerwuj się. Już zdarzało mi się na nie polować. Można powiedzieć, że to moja specjalność. Mają jeden słaby punkt. Jak już złapiesz jednego żywcem i podsuniesz mu tę ich kocimiętkę, to wszystkie inne, słysząc jego paplanie, powystawiają swoje małe szpiczaste pyszczki... — Zdjął kurtkę i wyciągnął z niej ogromny pistolet z dzwonowatą lufą. Położył broń obok ekranu. — Na wszelki wypadek — powiedział niepokojąco. — Jeszcze chwila.

Usiadł przed ekranem i coś zrobił.

— W porządku — stwierdził. — Siedzimy i czekamy. Przewidywany moment nastąpi za trzy minuty i potrwa z godzinę. Reaguj na każdy sygnał. I żadnego paplania. Pamiętaj, że one są bardzo szybkie. Nie zagap się.

Nie było odpowiedzi. Quillan zrobił coś jeszcze z tym ekranem i wstał. Spojrzał ponuro na Trigger.

— Znów te przeklęte komputery! — powiedział. — Nie widzę w tym żadnego sensu.

— W czym? — zapytała z napięciem.

— Wszystko, co tu się dzieje, jest natychmiast do nich przesyłane — powiedział. — Gdy usłyszały o naszym zaproszeniu do Lyad na kolację i kto ma tam być oprócz nas, zaczęły snuć przepowiednie. W okresie czasu, o którym wspomniałem, w twojej kabinie ma się pojawić kotołak. Nadały temu dość wysokie prawdopodobieństwo.

Trigger nie otwierała ust. Gdyby otworzyła, byłby to prawdopodobnie znów tylko pisk.

— Ale nie martw się — powiedział ściskając uspokajająco jej ramię między swoim ogromnym kciukiem a czterema nieco mniejszymi paluchami. — Fajne muskuły — dodał jakby w zamyśleniu. — W kabinie jest pułapka. Poza tym przedsięwziąłem też inne kroki zabezpieczające. — Delikatnie pogładził jej biceps. — Prawdopodobnie nie wydarzy się nic więcej poza tym, że posiedzimy tu sobie z godzinę lub dłużej, a potem uśmiejemy się zdrowo z tych głupich komputerów. — Uśmiechnął się.

— Myślałam, że wszyscy są przekonani, że to jest martwe — powiedziała Trigger, starając się nie piszczeć.

Quillan zmarszczył brwi.

— No cóż, to niezupełnie tak. O ile wiem, są przynajmniej dwa sposoby przemknięcia się przez kontrolę tego typu. Pierwszy to wskoczyć i wyskoczyć z podprzestrzennej wnęki... mogli to przeprowadzić z własnej kabiny natychmiast, jak tylko wykonał plan... Naprawdę nie sądzę, aby był martwy. Po prostu...

— Quillan — rozległ się cichy głos od ekranu.

— Mów! — Quillan szybko odwrócił się, podszedł dwa kroki i usiadł przed ekranem.

— Szybki ruch w sekcji B. Przemieszcza się w twoim kierunku.

Szybki ruch. Trigger skojarzyło się to z czymś.

— Quillan... — zaczęła.

Podniósł rękę, uciszając ją.

— Masz sylwetkę? — zapytał. Położył ręce na panelu kontrolnym.

— Nie. Obraz się rozmywa, jak na rekonstrukcji. — Chwila ciszy. — Opuszcza sekcję B.

— Ruch w sekcji C — oznajmił inny głos.

— W porządku — powiedział Quillan. — Zbliża się. Żadnych werbalnych raportów od tej chwili, chyba że zmieni kierunek. I jak chcecie zachować życie, to nie ruszać się, o ile ktoś jest w pancerzu.

Zapadła cisza. Quillan siedział nieruchomo z oczami utkwionymi w ekran. Trigger stała za nim. Nogi zaczęły jej się lekko trząść. Chyba lepiej jak mu powie.

— Quillan...

Nagle, na ekranie, w przeciwległym końcu korytarza pojawiło się coś jak odblask ognia. Drzwi do jej kabiny otworzyły się. Wnętrze wypełnił krótki błysk niebieskiego światła. Na jego tle zobaczyła kształt. W jednej chwili wszystko zniknęło.

Zaskoczony Quillan krzyknął coś z niedowierzaniem. Lewą ręką uderzył w przełącznik.

Zza zamkniętych drzwi na korytarz dobiegł ich odgłos plaśnięcia, jakby ktoś dał komuś potężnego klapsa. A potem, dziwny szum jakby padających kropel, krótkie oberwanie chmury. I znów cisza.

Trigger uświadomiła sobie nagle, że Quillan poderwał się i stoi obok niej ze swoim ogromnym pistoletem w ręku, celując w kierunku drzwi. Jego oczy przesuwają się z drzwi na ekran i z powrotem. Poczuła, że się stopniowo rozluźnia. A potem odkryła, że ma w dłoni pełną garść jego koszuli wraz ze znacznym kawałkiem twardej skóry. Ale nie puściła.

— Fiu! Dostał jak packą na muchy — powiedział Quillan. Spojrzał w dół i poklepał ją po zaciśniętej dłoni. — To nie był kotołak! Pułapka w kabinie okazała się nie dość szybka. Postawiłem minę grawitacyjną pod naszymi drzwiami, tak na wszelki wypadek. Ledwo, ledwo, ale starczyło. — Po raz pierwszy Quillan wyglądał na przejętego.

— T-to b-było... — zaczęła Trigger. — T-to był mały żółty człowieczek... — wykrztusiła.

— Widziałaś go? W kabinie? Pierwszy raz widziałem coś takiego!

Trigger zacisnęła wargi, żeby nie drżały.

— A ja widziałam — powiedziała. — O tym właśnie chciałam ci powiedzieć.

Quillan przypatrywał się jej przez chwilę.

— Dobrze, ale za chwilę. Teraz muszę coś natychmiast zrobić. — Umilkł. Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech. — Wiesz co, mała?

— Co?

— Te przeklęte komputery dały ciała — stwierdził z zadowoleniem.

* * *

Mina grawitacyjna redukowała prawie wszystkie formy życia, które dostały się w zasięg jej działania, do dość rzadkiej mazi, ale z żółtego stwora nie pozostało nawet to. Coś – najprawdopodobniej coś, co niósł – zgniecione przez minę, przekształciło go w niewielki błysk ognistej energii. Wyjaśnił się również odgłos padającego deszczu. Był to dźwięk krótkiej, choć odpowiednio gwałtownej akcji automatów gaśniczych zainstalowanych w korytarzu.

Grupa Quillana nie pokazała się. Ledwo zdążył uprzątnąć minę, wraz z garścią poszarpanych metalowych odłamków, które prawdopodobnie były pozostałością mechanicznego sprzętu napastnika, i pozamykać z powrotem drzwi do kabin, gdy w wylocie korytarza pojawił się niewielki pojazd z trzema osobami. Mechanik okrętowy i jego dwaj asystenci przybyli, żeby sprawdzić, co uruchomiło gaśnice.

— Obejrzą i może sobie pójdą z powrotem — powiedział Quillan z nadzieją. Wraz z Trigger obserwowali mechaników na ekranie, który ukazywał teraz ich koniec korytarza.

Tamci nie poszli. Sprawdzili gaśnice, obejrzeli podłogę, wciąż mokrą, choć szybko wchłaniającą ostatnie krople krótkiej ulewy. Wymienili zaciekawione komentarze. Ponownie wszystko dokładnie sprawdzili. W końcu ich szef zaanonsował się i zapytał, czy mogą wejść. Quillan wyłączył ekran.

— Proszę — odpowiedział z rezygnacją.

Drzwi otworzyły się. Cała trójka spojrzała na Quillana, a potem na Trigger-plus-beldon. Ich oczy rozszerzyły się lekko, ale nic poza tym. Załoga „Dawn City” przywykła do różnych widoków.

Ani Quillan, ani Trigger nie wnieśli nic do wyjaśnienia, dlaczego włączyły się automaty gaśnicze. Mechanicy przeprosili i wyszli. Drzwi zamknęły się za nimi.

Quillan znów włączył ekran. Głosy tamtych wypełniły kabinę.

— ...nie widzę innego wytłumaczenia — mówił jeden z nich, gdy wsiadali do pojazdu.

— Masz rację, sam bym buchnął ogniem — powiedział ich szef.

I odjechali śmiejąc się.

Trigger zaczerwieniła się. Spojrzała na Quillana.

— Może powinnam się przebrać — powiedziała. — Przyjęcie się skończyło.

— Może — przyznał Quillan. — Poproszę Gayę, by ci coś przyniosła. Zostaniemy tu jeszcze z godzinę, dopóki twoja kabina nie zostanie dokładnie sprawdzona. Będziemy mieli w tym czasie kilka spotkań.

Gaya przyszła wkrótce, niosąc ubrania. Trigger poszła do łazienki i wróciła po kilku minutach znów ubrana. W międzyczasie przyszedł szef ochrony „Dawn City” i zainstalował na środku kabiny przenośne urządzenie do rekonstrukcji. Facet wyglądał dość ponuro, ale widać było, że odczuwa ulgę.

— Uważam, że w pierwszej kolejności powinniśmy puścić pana ciąg wydarzeń, majorze — powiedział. — Potem je zestawimy razem i porównamy.

Trigger usiadła na kanapie obok Gayi i przyglądała się. Powiedziano jej wcześniej, że widok małego demona, który mignął w kabinie, w rekonstrukcji wydarzeń ochrony został zamazany i ma o tym nie wspominać.

W takiej sytuacji, nie było w rzeczywistości zbyt dużo do oglądania. Czego użył atakujący stwór do zamazania rekonstrukcji wydarzeń nie wiedziano. Było jedynie pewne, że nie był to zwykły zagłuszacz. Powiększanie do granic czytelności i spowalnianie w czasie, aż do unieruchomienia, pozwoliły jedynie zobaczyć błysk energii i ledwo widoczny na jej tle zarys sylwetki karłowatego humanoida. Taki obrys, podkreślił szef ochrony, mógłby dać jedynie niezwykle mały i ciężki kotołak. To, że coś całkowicie materialnego uległo ostatecznie całkowitemu zniszczeniu na minie grawitacyjnej, było w nieprzyjemny sposób oczywiste, niemniej nie dawało żadnych dodatkowych informacji. Sekwencja kończyła się gwałtownym wzrostem temperatury, który odpalił automaty gaśnicze.

Potem puścili rekonstrukcję wcześniejszych wydarzeń podwójnego zabójstwa. Trigger oglądała, przełykając ślinę, dopóki sekwencja nie doszła do momentu, w którym zamglony kształt miał dotknąć swoich ofiar. Od tego momentu zaczęła szczegółowo studiować dywan, dopóki Gaya nie szturchnęła jej, że doszli do końca. Kotołaki, niemal bez wyjątku, używały do zabijania swojego naturalnego wyposażenia. Proces ten był, oczywiście, szybki, ale szokująco brutalny i Trigger wolała nie wiedzieć jaki efekt wywiera to na ludzkie istoty. Obaj mężczyźni zostali zabici w ten sposób, a oczywistym celem była chęć ukrycia faktu, że zabójstwa dokonał nie kotołak, ale coś jeszcze bardziej skutecznego w tej materii.

Szef ochrony nawet nie próbował przesłuchiwać Trigger. Rekonstrukcja temporalna ostatnich wydarzeń była dużo solidniejszym świadectwem niż jakiekolwiek mechanizmy ludzkich zmysłów czy pamięci. Zaraz potem wyszedł, przekonany, że incydent z kotołakiem został wyjaśniony. Dla Trigger zdumiewające było to, że ochrona nie miała zamiaru zajmować się na serio szukaniem czynników ludzkich stojących za morderstwem.

Quillan wzruszył ramionami.

Ktokolwiek to zrobił, zabezpieczył się na wszelkie sposoby. Szef o tym wie. Nie może przeskanować czterech tysięcy ludzi na podstawie ogólnego podejrzenia. I jeśli by to zrobił, to napotkałby blokadę umysłu u co najmniej co dwudziestego pasażera. W każdym bądź razie on wie, że my w tym siedzimy i że, w końcu, mamy dużo większą szansę przyszpilenia winnych.

— Więcej informacji dla komputerów, tak? — powiedziała Trigger.

— Aha.

— Mam wrażenie, że zdobycie jej było dość trudne — zauważyła.

— To prawda — przyznał Quillan. — Ale tak czy owak musimy ją zdobyć, bo bez niej nie będziemy mogli zrobić następnego kroku. — Spojrzał na nią, jak gdyby coś nowego mu przyszło do głowy. — Wiesz co — powiedział — wcale nie jesteś najgorsza jak na amatorkę!

— W ogóle nie jest najgorsza — usłyszała z tyłu głos Gayi. — Nie macie ochoty na drinka? Ja, po obejrzeniu tej ostatniej rekonstrukcji, muszę się napić.

Trigger poczuła, że się rumieni. Chwalili ją eksperci od afer szpiegowskich. Z jakiegoś powodu sprawiło jej to głęboką przyjemność. Odwróciła się z uśmiechem w kierunku Gayi trzymającej tacę z trzema szklankami.

— Dzięki — powiedziała. Wzięła jedną z nich. Gaya wyciągnęła tacę w kierunku Quillana, po czym sama wzięła trzecią szklankę.

— Wiecie co, jestem śpiąca — oświadczyła Trigger pięć minut później.

Quillan obejrzał się. Razem z Gayą demontowali ekwipunek.

— To połóż się na kanapie i zdrzemnij — zaproponował. — Chłopaki nie pojawią się wcześniej niż za godzinę.

— Dobry pomysł. — Trigger ziewnęła, dopiła swój drink, odstawiła szklankę na stół i skierowała się do kanapy. Wyciągnęła się na niej. Przemożna senność ogarnęła ją prawie natychmiast. Zamknęła oczy.

— W porządku, jest gotowa — oznajmiła Gaya, przyglądając się jej w dziesięć minut później.

— Fajnie — powiedział Quillan, pakując resztę wyposażenia. — Powiedz im, niech przyniosą komorę hibernacyjną. Ja skończę to za minutę. Ty i dyżurna spalni przejmujecie służbę.

Gaya popatrzyła na Trigger. Na jej twarzy pojawił się wyraz żalu.

— Będzie bardzo zła na ciebie, gdy się obudzi i stwierdzi, że jest na Manon.

— Nie wątpię — powiedział Quillan. — Ale jak udało mi się zauważyć podczas tej operacji, to ta laseczka i tak wciąż ma do mnie jakieś pretensje.

Gaya popatrzyła na jego plecy.

— Majorze Quillan — powiedziała — interesuje cię opinia spostrzegawczej agentki operacyjnej?

— Nie krępuj się agentko operacyjna — zgodził się uprzejmie Quillan.

— Nie, żebym ci tego nie życzyła, chłopcze — powiedziała Gaya — ale uważaj na siebie! Ona jest niebezpieczna. Żebyś nie wpadł po uszy.

— Rozum ci, mała, odjęło — obruszył się Quillan.

16

Kopuła Kwatery Głównej Prekolu na Manon wciąż znajdowała się w tym samym miejscu i wyglądała tak samo, jak wtedy, gdy Trigger wyjeżdżała, ale wszystko inne w jej pobliżu wydawało się być przeniesione, zmodernizowane, rozwinięte lub całkowicie zlikwidowane, a zamiast tego pojawiły się jakieś obce obiekty. Na ekranach, w biurze komisarza Tate, widać było zarówno port kosmiczny, wielki jak w metropolii, na którym rano wylądował „Dawn City”, jak i szklane wieże gigantycznego centrum handlu i rekreacji, otwartego niedawno przez Grand Commerce w ich wyścigu o przyszłe zyski pozaświatowe. Zyski, które zresztą już nie były wcale przyszłe.

Dziesięć mil stąd, w przeciwną stronę od kopuły Prekolu, powstawały codziennie nowe kwartały kopuł mieszkalnych. Według statystyk na dzień dzisiejszy żyło w nich pięćdziesiąt dwa tysiące ludzi. Większość ważniejszych gałęzi przemysłu i rozmaitych działów rządu Federacji utworzyło na Manon solidne przyczółki.

Trigger odwróciła się. Do biura wszedł Holati Tate. Zamknął dokładnie za sobą drzwi.

— I co porabia nasz mały stworek? — zapytał.

— Wciąż zasysa syrop — powiedziała Trigger. Obejmując delikatnie kciukiem i palcami, przytrzymywała lekko tajemniczy plazmoid Mantelisha, którego dolny koniec zanurzony był w płytkiej misie, wypełnionej do połowy czymś, co profesor uważał za pokarm dla plazmoidów, a przynajmniej dla tego jednego. Boki plazmoidu pulsowały w jej dłoni lekko i rytmicznie. — Poziom płynu ciągle spada — dodała.

— To dobrze — powiedział Holati Tate. Przyciągnął krzesło do stołu i usiadł naprzeciw niej. Popatrzył w zadumie na plazmoid 113-A.

— Naprawdę myśli pan, że on lubi szczególnie mnie? — zapytała Trigger.

— Przecież je. I porusza się. Zanim przyjechałaś było kilka takich dni, w których myślałem już, że zdechł — powiedział jej szef.

— Trudno uwierzyć — zauważyła Trigger — że takie coś, wyglądające jak pijawka, odróżnia ludzi.

— Akurat ten odróżnia. Czujesz coś, gdy go trzymasz?

— Bo ja wiem? — zastanawiała się. — Nic szczególnego. Już kiedyś mówiłam... Mały Wstręciuch jest dość miły w dotyku.

— Dla ciebie. Nie powiedziałem ci jeszcze wszystkiego.

— Nigdy pan nie mówi — podkreśliła Trigger.

— Więc teraz ci powiem — oświadczył Holati Tate. — Dzień po tym, jak wyjechaliśmy, gdy po raz pierwszy wykazał wysoką aktywność, a potem oklapł, Mantelish stwierdził, że pewnie mu brakuje dotyku kobiety, czyli twojego. Myślę, że sobie wtedy żartował. Niemniej nie widziałem powodu, żeby tego nie sprawdzić, więc wezwałem twojego sobowtóra i kazałem jej usiąść przy stole, blisko niego.

— I co?

— No cóż, od razu przybiegł do niej, krzycząc „mama”! Oczywiście, że nie dosłownie. Ale dotknął jej ręki, a potem cofnął się przerażony.

Trigger uniosła brwi.

— Takie odnieśliśmy wrażenie — upierał się. — Wszyscy tak to zrozumieliśmy. Potem ona wyciągnęła rękę, dotknęła go i cofnęła się przerażona.

— Dlaczego?

— Paskudnie kopnął ją prądem. W podobny sposób jak Mantelisha.

Trigger popatrzyła z powątpiewaniem na Wstręciucha.

— Jezu, panie komisarzu, dzięki, że pozwolił mi pan go potrzymać. A nawiasem mówiąc, chyba skończył już jeść. Czy co on tam z tym robi. Bo wcale nie wygląda na grubszego.

Komisarz przyjrzał się.

— Nie — powiedział. — A jeżeli go ważyłaś, to prawdopodobnie się okaże, że wciąż waży dokładnie trzy i pół funta. Mantelish uważa, że żywność przekształcana jest bezpośrednio w energię.

— No to mógłby teraz porządnie kopnąć mnie prądem — skomentowała Trigger. — Co mam w takim razie zrobić teraz ze Wstręciuchem?

Holati wyciągnął spod stołu ręcznik i rozłożył go.

— To materiał pochłaniający — powiedział. — Połóż go na tym, niech wyschnie. Zawsze tak robimy.

Trigger potrząsnęła głową.

— Będę mu więc zmieniała pieluchy?

— Tak źle nie będzie — powiedział komisarz. — A zresztą, przecież nie porzuciłabyś dziecka.

— Chyba nie. — Położyła plazmoid na ręczniku, wytarła ręce i cofnęła się. — A co, jeśli spadnie na podłogę?

— Nic się nie stanie. Będzie się poruszał dalej w tym samym kierunku. Trudno im zrobić krzywdę.

— W taki razie — powiedziała Trigger — obejrzyjmy ten zasobnik.

Komisarz otworzył sejf pod biurkiem, wyjął i podał jej. Zewnętrznie zasobnik Wstręciucha wyglądał jak modna, ale skromna, damska torebka z paskiem na ramię. Miał wmontowany dryf, który na życzenie redukował ciężar całości, wraz z plazmoidem, do dziewięciu uncji. Miał także ukryty zamek szyfrowy, którego ustawienia Trigger już znała na pamięć. Bez znajomości szyfru, otworzenie torebki mogło zająć zdeterminowanemu człowiekowi, wyposażonemu w precyzyjny blaster, około dziewięciu godzin. Była to bardzo żmudna robota.

Trigger wklepała hasło, otworzyła zasobnik i zajrzała do środka.

— Ciasno tu — zauważyła.

— Nie dla niego. Musieliśmy gdzieś umieścić całe to wyposażenie.

— Aha, ten obrót podprzestrzenny. — Potrząsnęła głową. — To też jest wynalazek Zwiadu Kosmicznego?

— Nie — zaprzeczył Holati. — Akurat to zostało podkradzione Inżynierii Podprzestrzennej. Oni oczywiście nie wiedzą, że to mamy. I o ile wiem, nikt tego od nich jeszcze nie dostał. No dalej... Wypróbuj.

— Właśnie mam taki zamiar.

Trigger zatrzasnęła zasobnik, przewiesiła pasek przez ramię i wyprostowała się, kładąc lewą dłoń na dolnej krawędzi niby-torebki. Opuszkami kciuka i środkowego palca wymacała odpowiednie miejsce i zaczęła naciskać. Nagle drgnęła zaskoczona. Torebka, wraz z paskiem, zniknęła.

— Dziwne uczucie! — roześmiała się. — I żeby ją mieć z powrotem, muszę być tutaj... w tym samym miejscu... i wypowiedzieć tamte słowa.

Potwierdził skinieniem głowy.

— Nie chcesz spróbować?

— A co się stanie — zapytała Trigger — jeżeli to się wynurzy dokładnie w miejscu, w którym akurat jest przypadkiem moja ręka? — Zatoczyła lewą ręką krąg wokół siebie

— Jeżeli w tym miejscu znajdzie się cokolwiek bardziej masywnego niż kilka drobin kurzu, to się nie wynurzy. To jedno z udoskonaleń, o których nie wie Inżynieria.

— No dobrze — rozejrzała się wokół, wzięła z biurka plastikową linijkę i ostrożnie zrobiła krok do tyłu. Wyciągnęła ostrożnie koniec linijki w okolicę, gdzie powinna znajdować się torebka.

— Fido, do nogi! — powiedziała.

Nic się nie wydarzyło. Wycofała linijkę.

— Fido, do nogi!

Torebka, wraz z paskiem, zmaterializowała się w powietrzu i upadła na podłogę.

— Zadowolona? — zapytał komisarz. Podniósł torebkę i podał jej.

— Wydaje się działać. Jak długo ten mały plazmoid może przetrwać pozostawiony w podprzestrzeni?

— Być może w nieskończoność. — Wzruszył ramionami. — One są bardzo odporne. Wiemy, że dwadzieścia cztery godziny bez przerwy nie ma żadnego znaczenia, więc ustaliliśmy ten czas, jako limit pozostawania w obrocie, o ile nie dojdzie do jakichś nadzwyczajnych wypadków.

— Czyli pan... i jeszcze ktoś, kogo nie ma tu nigdzie w pobliżu i kto powinien pozostać dla mnie nieznany... Wy dwoje możecie go również obrócić z powrotem?

— Tak, jeśli wiemy w którym miejscu został obrócony. Ustaliliśmy, że obrót będzie wykonywany jedynie w jednym z sześciu z góry ustalonych punktów, znanych dla nas trojga. Oczywiście nie licząc niespodziewanych wydarzeń.

Trigger skinęła głową. Otworzyła zasobnik i podeszła do stołu, na którym, na ręczniku, wciąż leżał plazmoid. Był już suchy. Podniosła go.

— Mnóstwo z tobą kłopotów, Wstręciuchu — powiedziała. — Ale ci ludzie uważają, że jesteś tego warty. — Wsunęła go do zasobnika, gdzie, jak jej się wydało, ułożył się wygodnie na dnie. Zamknęła torebkę, zredukowała jej ciężar do połowy i przewiesiła przez lewe ramię. — A teraz — zapytała — co mam zrobić z tymi rzeczami, które zwykle noszę w torebce?

— Przygotowaliśmy ci specjalny mundur, z dodatkowymi kieszeniami. Dopóki jesteś tutaj, będziesz go nosiła.

Trigger westchnęła.

— Och, te kieszenie są całkiem wygodne i nie zwracają uwagi — zapewnił ją. — Przetestowaliśmy to na dziewczętach.

— Nie wątpię! A kapciuch na porgee też testowaliście?

— Oczywiście. Zażywanie tego stało się teraz bardzo popularne w całej Piaście. W każdym bądź razie wśród pań. Ma udowadniać, że jesteście delikatne, czy coś w tym rodzaju. Nie pamiętam już tych bzdetów. Zaczniesz go od razu nosić?

— Niech pan to da — powiedziała z rezygnacją. — Na statku widziałam sporo osób noszących kapciuchy. Ludzie pomyślą, że też zaczęłam wąchać.

Holati podszedł do sejfu i wyjął płaski kapciuch długości dłoni, tylko węższy. Wydawał się zrobiony ze złotych nici. Po jednej stronie był ozdobiony perłami, powierzchnia drugiej była gładka. Trigger wzięła go i przyłożyła gładką stroną do swojej spódnicy, poniżej prawego biodra. Kapciuch przywarł do tkaniny. Trigger wysunęła nogę w bok i przez chwilę zastanawiała się.

— Nie wygląda najgorzej — zdecydowała. — Czy to, co tu jest w tej górnej przegródce, to prawdziwa porgee?

— Prawdziwa. Warta prawie dziewięćset pięćdziesiąt kredytów.

— No, bo gdyby ktoś chciał, żeby mu dać niucha... Wolałabym nie wzbudzać podejrzeń.

— To nie wchodzi w grę — powiedział komisarz. — Dlatego właśnie wybraliśmy porgee. Ta używka, gdy ją kupujesz, powinna być dokładnie dostosowana do twojego indywidualnego metabolizmu. To jest główna przyczyna jej wysokiej ceny. Spróbuj zażyć od kogoś, a wywróci cię na lewą stronę.

— Wolałabym w takim razie, żeby była dostosowana do mnie. Może będę musiała kiedyś demonstracyjnie zażyć, więc lepiej, żeby wszystko było w porządku.

— Już to zrobiliśmy — zapewnił.

— Dobrze — powiedziała Trigger. — Wypróbujmy to w takim razie. — Wyprostowała się, lewą ręką chwyciła za dno torebki, prawą opuściła luźno. Rozejrzała się po biurze. — Ma pan tu jakiś obiekt o niewielkiej wartości? — zapytała. — Coś większego?

— Co chcesz — powiedział komisarz, rozglądając się. — Na przykład ta przerośnięta roślina doniczkowa w rogu. A po co?

— Na próbę — powiedziała Trigger. Odwróciła się twarzą do doniczki. — Może być. A teraz... Wchodzę, nie myśląc o niczym. — Ruszyła w kierunku rośliny. — I nagle, wprost przede mną, pojawia się porywacz plazmoidów.

Zatrzymała się w pół ruchu. Torebka zniknęła, a jej prawa ręka zanurzyła się w kapciuchu na porgee. W jej dłoni pojawił się denton. Doniczka z trzaskiem rozleciała się na fragmenty.

— O rany — krzyknęła zaskoczona. — Fido, do nogi!

Torebka pojawiła się w powietrzu. Trigger sięgnęła i chwyciła za pasek. Obejrzała się w kierunku komisarza Tate.

— Przykro mi z powodu tej doniczki. Chciałam nią tylko lekko potrząsnąć. Zapomniałam, że grzebaliście przy mojej broni. Zawsze ją trzymam ustawioną na ogłuszacz — dodała z naciskiem.

— W porządku, nic się nie stało — zapewnił komisarz. — Powinienem cię uprzedzić. W każdym bądź razie, wracając do tematu, krytyczny moment, to zorientować się w porę, gdy się pojawią.

Trigger przestawiła dentona na ogłuszacz i włożyła z powrotem do przegródki z boku kapciucha. Przejechała końcami palców po długiej szczelinie, a ta zamknęła się ponownie.

— Też mnie to niepokoi — przyznała.

* * *

Wczesnym wieczorem, gdy Trigger zjawiła się jego prywatnej kwaterze, komisarz Tate był sam.

— Siadaj — zaproponował. — Od godziny próbuję znaleźć Mantelisha. Znów wybrał się na antypody.

Trigger usiadła i uniosła brwi.

— A nie powinien?

— Moim zdaniem, nie — powiedział Holati Tate. — Ale nie mogłem nic na to poradzić. Mantelish wciąż jest najważniejszym człowiekiem Federacji pracującym nad problemem plazmoidów. Wolno mi ingerować w jego prace tylko wtedy, gdy udowodnię, że jest to absolutnie konieczne. Prawdopodobnie mają rację. Poza tym ci strażnicy Ligi Uniwersyteckiej, którzy go ochraniają, są całkiem kompetentni.

— Jeśli są porównywalni z tymi, którzy ochraniali Projekt Plazmoidowy, to są najlepsi — powiedział Trigger.

— Dzięki za tę ocenę w imieniu Zwiadu Kosmicznego — powiedział komisarz. — Ci ludzie nie byli ze Straży Uniwersyteckiej. Gdy rozważano, kto ma cię ochraniać, nie ustąpiłem.

— No tak, mogłam się domyślić — uśmiechnęła się. — A czego profesor szuka na tamtej półkuli?

— Poluje na jakieś hipotetyczne stworzenia, które nazywa dzikimi plazmoidami.

— Dzikimi plazmoidami?

— Aha. Wpadł na pomysł, że jakieś plazmoidy Starych Galaktów na Manon uciekły, albo, powiedzmy, zostały pozostawione samym sobie, by przetrwać do naszych czasów. Uważa, że mogą nawet się rozmnażać. Zbudował specjalny detektor i wybrał się na poszukiwania.

— Taki jak ten? — zapytała Trigger, wyciągając palec z niepozornym złotym pierścionkiem z zielonym oczkiem.

— Taki zabrał ze sobą również, tylko większy model. Ale jest przekonany, że jeśli są tutaj jakieś dzikie plazmoidy, to najprawdopodobniej należą do linii 113-A. Skonstruował więc inny, reagujący na 113-A.

— Rozumiem. — Trigger zamilkła na chwilę. — Czy Mantelish ma jakieś pojęcie, dlaczego te zwykłe detektory reagują na wszystkie plazmoidy, z wyjątkiem Wstręciucha?

— Najwyraźniej ma — powiedział Holati. — Kiedy jednak zaczyna o tym mówić, nie jestem w stanie za nim nadążyć. — Spojrzał ponuro na Trigger. — Czasami podejrzewam, że profesor Mantelish jest nieco świrnięty — wyznał. — Ale najprawdopodobniej jest tak błyskotliwy, że to przekracza moje możliwości umysłowe.

Trigger roześmiała się.

— Mój ojciec, gdy wracał ze spotkania z Mantelishem, mówił dokładnie to samo. —- Spojrzała ponownie na pierścionek. — Przy okazji, ukradziono ostatnio tutaj jakieś plazmoidy, których moglibyśmy poszukać?

Komisarz skinął głową.

— Z Księżyca Plonów zniknęło kilka sztuk, a także z różnych magazynów. Nie byłbym zdziwiony, gdyby jakieś znalazły się w tej kopule. Nie żeby to była poważna strata. To co padło łupem złodziei, to jakieś małe rzeczy, takie plazmoidowe drobiazgi. Chociaż za każdy z nich wciąż można dostać setki tysięcy kredytów. O ile zostaną zaoferowane właściwym ludziom. Słuchaj Trigger, jeśli to zebranie koliduje z jakimiś twoimi osobistymi planami, to powiedz. Możemy je przełożyć na jutro. Zwłaszcza że zanosi się na to, że Mantelish również nie przyjdzie.

— Również? — zdziwiła się Trigger.

— Quillan już odwołał swoją obecność. W coś się wplątał dziś po południu.

— Aha — stwierdziła chłodnym tonem. Spojrzała na zegarek. — Umówiłam się z Brulem Ingerem na kolację, za półtorej godziny. Powiedział pan, że to nie potrwa dłużej niż godzinę?

Skinął głową.

— Czyli jestem wolna. Na kwaterze już się rozlokowałam, rano mogę podjąć swoje stare obowiązki.

— W porządku — zgodził się komisarz. — Jest kilka spraw, które chciałbym przedyskutować z tobą na osobności. Jeśli Mantelish nie znajdzie się w ciągu dziesięciu minut, zajmiemy się tamtym. Wolałbym, żeby Quillan był z nami i przedstawił dane na temat czołowych kryminalistów w Piaście. To jego specjalność. Ja się w tym światku zbytnio nie orientuję.

Umilkł na chwilę.

— Choćby ta Lyad Ermetyne — kontynuował. — Sprawia wrażenie, jakby również była już częścią naszego problemu albo starała się usilnie nią zostać. Od dwóch tygodni przebywa tutaj okręt wojenny Tranestu. Nazywa się „Aurora”.

— Przebywanie okrętów wojennych w układzie Manon jest zakazane — zdumiała się Trigger.

— Nie jest w obrębie układu. Orbituje jakieś pół roku świetlnego stąd. Nie można mu tego zabronić. Poza tym, to żaden powód do zmartwienia. Po prostu ciężko uzbrojona fregata, mieszcząca się w granicach limitu nałożonego na Tranest. A ponieważ jest to prywatny statek Lyad, wyobrażam sobie, że wyposażyli go we wszystko, co tylko mogli. W każdym bądź razie, fakt, że przysłała go tutaj przodem, wskazuje, że to nie jest przypadkowa wizyta.

— Ona to już wyraźnie sama zadeklarowała — powiedziała Trigger. — Jak pan sądzi, czemu zrobiła to tak otwarcie?

Wzruszył ramionami.

— Z wielu różnych powodów. Jednym z nich mogło być to, że i tak by wszyscy świdrowali ją wzrokiem natychmiast po przybyciu. Lyad nigdy nie podróżuje, jeśli nie ma w tym interesu. Po raporcie Quillana z waszej kolacji, zebrałem wszystkie dostępne dane na jej temat. Pierwsza Dama, to ciężki orzech do zgryzienia. I sprytny. Większość z Ermetyne'ów kończy skanem martwego mózgu zdjętym przez któregoś z kochających krewnych i jest oczywiste, że jeszcze zanim trafią do przedszkola, muszą umieć szybko przygotować trujący napój. Lyad, już jako osiemnastolatka, została ich liderką...

Odwrócił głowę. W sąsiednim pokoju rozległ się dzwonek. Komisarz wstał.

— To chyba ludzie Mantelisha — powiedział. — Kazałem im dzwonić, natychmiast, gdy go znajdą. — Zatrzymał się w drzwiach. — Trigger, dziewczyno, zrób sobie drinka. Wiesz, gdzie co jest.

— Dziękuję, nie teraz.

Komisarz wrócił po kilku minutach.

— Ten cholerny głupiec zagubił się na bagnach. Znaleźli go w końcu, ale jest teraz zbyt zmęczony, żeby zjawić się tutaj.

Usiadł i poskrobał się w zamyśleniu po brodzie.

— Czy ty pamiętasz, jak straciłaś przytomność na Księżycu Plonów? — zapytał.

Trigger spojrzała na niego z zaciekawieniem.

— Czy co pamiętam?

— Jak straciłaś przytomność. Zemdlałaś. Padłaś nieprzytomna.

— Ja? Chyba pan rozum postradał, komisarzu. Nigdy w życiu nie zemdlałam.

— Pytam dlatego — powiedział — gdyż podobno krótki pobyt w komorze hibernacyjnej, takiej samej jak wszystkie, tyle że użytej do celów terapeutycznych, czasami pozwala na odzyskanie pamięci.

— Odzyskanie pamięci? O czym pan mówi?

— O tobie — odpowiedział komisarz. — To będzie dla ciebie szok, dziewczyno, łatwiej by ci było po drinku. Ale powiem wprost. Jakiś tydzień po przyjeździe Mantelisha i jego zespołu badawczego, gdy pokazywaliśmy im Księżyc Plonów, straciłaś przytomność. Potem niczego nie pamiętałaś.

— Nie pamiętałam? — zapytała Trigger słabym głosem.

— Tak. Myślałem, że może wszystko się wyjaśni, że masz jakiś powód, żeby o tym nie mówić. — Wstał. — To co, chcesz tego drinka? Zanim przejdę do szczegółów?

— Poproszę.

17

Holati Tate podał jej drinka i przeszedł do szczegółów.

Trigger, wraz z nim i kilkunastoma badaczami z pierwszej grupy przysłanej przez Ligę Uniwersytecką, była w miejscu oznakowanym obecnie jako Sekcja 52 Księżyca Plonów. Komisarz pozostał w tyle, żeby sprawdzić wyposażenie zainstalowane w jednym z pomieszczeń. Chwilę później dołączył do niego doktor Azol i oznajmił, że Mantelish, z pozostałymi, przeszli do następnej sekcji. Wraz z Azolem, dokończyli sprawdzanie urządzeń i właśnie mieli opuścić teren i podążyć za grupą, gdy Holati Tate zobaczył Trigger leżącą na podłodze w sąsiednim pomieszczeniu.

— Wydawałaś się być w jakimś stanie podobnym do komy. Podnieśliśmy cię i posadziliśmy na krześle przy jednym ze stanowisk pomiarowych. Próbowaliśmy wezwać prom ratunkowy przez komunikator w skafandrze Azola, gdy nagle otworzyłaś oczy. Spojrzałaś na mnie i powiedziałaś: „Och, tu pan jest. Właśnie miałam iść pana poszukać.”

Wyraźnie nie widziałaś niczego dziwnego w tym, co się dzieje. Azol zaczął coś mówić, ale przestał, gdy nadepnąłem mu na nogę. Po prawdzie, to zorientował się wtedy tak szybko, że zacząłem go trochę podejrzewać.

— Biedny Azol — powiedziała Trigger.

— Wcale nie biedny — oświadczył zagadkowo komisarz. — Opowiem ci o tym później.

Zgodnie z surowymi wymaganiami obowiązujących zasad bezpieczeństwa, komisarz zabronił doktorowi Azolowi mówić o tym komukolwiek, dopóki incydent się nie wyjaśni. —...przynajmniej powinny obowiązywać — poprawił się. Następnie natychmiast poleciał wraz Trigger na Manon, gdzie przebadana została przez personel medyczny Prekolu. Fizycznie nic jej nie dolegało.

— Tego też nie pamiętam — powiedziała Trigger lekko przerażona.

— No cóż — powiedział komisarz — nie możesz tego pamiętać. Naszprycowaliśmy cię hipno-sprajem. Przez trzy godziny byłaś nieobecna. Gdy się ocknęłaś, byłaś przekonana, że ucięłaś sobie miłą drzemkę. Ponieważ lekarze byli pewni, że nie złapałaś od plazmoidów żadnej dziwnej infekcji, chciałem się dowiedzieć, co jeszcze się wtedy wydarzyło. Równie dobrze, przecież, mogłaś zostać potraktowana hipno-sprajem przez kogoś z tych naukowych grubych ryb, żeby cię można było w przyszłości wykorzystać do jakichś niecnych celów jako uwarunkowanego asystenta.

— Ale pan jest podejrzliwy. — Trigger uśmiechnęła się lekko, ale zaraz spoważniała. — Czy to skanowanie umysłu na Maccadonie, którego udało mi się uniknąć, miało wyjaśnić te kwestie?

— Między innymi — przyznał.

Trigger przyglądała się mu przez jakiś czas w zamyśleniu.

— No dobrze, namieszałam — podkreśliła — ale czemu wszyscy... za przeproszeniem — potrząsnęła głową — tak się miotają.

— Czcigodna doktor Leeharvis osobiście cię zahipnotyzowała — mówił dalej komisarz. — Gdy próbowała przywrócić ci pamięć tych wydarzeń, natknęła się na coś, co według niej mogło być blokadą umysłu. Nie chciała jednak ciągnąć tego dalej i kazała mi wezwać specjalistę. W takiej sytuacji zwróciłem się do kwatery głównej Służby Psychologicznej na Orado.

Trigger popatrzyła zdumiona, a potem roześmiała się.

— Zwrócił się pan do esperów? I to od razu na samą górę?

— Starałem się — powiedział Holati Tate. — Gdy potrzebna jest prawdziwa pomoc, jest to najlepszy pomysł. Kazali mi zachować spokój i nic ci nie mówić. Obiecali natychmiast wysłać specjalistę.

— I wysłali?

— Tak.

Oczy Trigger zwęziły się nieco.

— Czyli znów zostałam potraktowana hipno-sprajem?

— Dokładnie — potwierdził komisarz. — Przyleciał, podał ci spraj i przesłuchał. Potem kazał mi zachować spokój i wyjechał, sprawiając wrażenie nieco oszołomionego.

— Oszołomionego?

— Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że ci specjaliści są różnej rangi — powiedział komisarz. — Ten pierwszy był wystarczająco dobry, żeby się zorientować, że w tej sprawie może być coś, z czym on sobie nie poradzi. I to wszystko.

Trigger milczała przez chwilę.

— To znaczy, że tych sesji było więcej? — zapytała podniesionym głosem.

— Tak — potwierdził ostrożnie komisarz.

— Ile?

— Jeszcze siedem.

Trigger zrobiła się najpierw czerwona, a potem wyprostowała się, oczy jej rozbłysły i wypowiedziała kilka słów, których paniom nie przystoi wypowiadać.

— Przepraszam — dodała chwilę później — poniosło mnie.

— Nic się nie stało, wszystko w porządku — powiedział komisarz.

— Tak czy owak, wyprowadzają mnie już z równowagi ludzie doszukujący się u mnie w kółko, w ten czy inny sposób i kiedy tylko im się zachce, jakichś szwindli — mówiła dalej wciąż podniesionym głosem.

— Nikt cię o nic nie oskarża — zapewnił ją komisarz.

— Tylko proszę, niech pan nie myśli, że ja nie doceniam tego, że wezwał pan tych specjalistów. Doceniam. Nie znoszę jedynie ich podstępnych, zakłamanych, niejawnych metod.

— Ja też ich nie lubię — powiedział komisarz.

Trigger spojrzała na niego podejrzliwie.

— Pan sam jest też bardzo podstępnym typem — powiedziała. — No dobrze, przepraszam za ten wybuch. Prawdopodobnie mieli swoje powody. Znaleźli chociaż coś dzięki tym wszystkim hipnozom i sondowaniom?

— O, tak. Wydaje się, że osiągnęli znaczące postępy. Ostatni raport dostałem... jakiś miesiąc temu... Donosili, że oryginalna amnezja została całkowicie zlikwidowana.

Trigger spojrzała ze zdziwieniem.

— Tak? To dlaczego ja nic nie pamiętam? — zapytała z ożywieniem.

— Masz tego nie pamiętać do ostatecznego przesłuchania. Dlaczego, tego nie wiem. W każdym bądź razie twoja pamięć jest już dostępna. Krótko mówiąc, wymaga tylko włączenia. Podadzą ci hasło i wszystko sobie przypomnisz.

— Tak po prostu? — Zamilkła na chwilę. — Czyli Ktotaki to Służba Psychologiczna.

— Ktotaki? — zapytał komisarz.

Wyjaśniła mu o co chodzi. Uśmiechnął się.

— Tak — potwierdził. — W twoim przypadku, to oni mają ostatnie słowo.

Przez jakiś czas milczeli.

— Słyszałam — zaczęła Trigger po chwili — że esperzy, jeśli tylko chcą, mają straszliwe wpływy. O niczym innym się nie słyszy. Muszę chwilę pomyśleć.

— Nie krępuj się — zgodził się komisarz.

Przez kilka minut się nie odzywała.

— Wciąż nie daje mi spokoju to, co powiedział pan na Maccadonie. Czyli Służba Psychologiczna uważa, że ja wiem coś, co by mogło rozwiązać problem plazmoidów. A przynajmniej w tym pomóc.

Potwierdził skinieniem głowy.

— A ludzie, którzy próbowali mnie porwać, prawdopodobnie myślą dokładnie to samo.

— To jest prawie pewne — znów potwierdził.

— Myśli pan, że esperom udało się już znaleźć powiązania?

Komisarz potrząsnął głową.

— Gdyby tak było, już byśmy coś w tym celu robili. Rada Federacji stała się bardzo nerwowa.

— No tak... — powiedziała Trigger. Zwilżyła wargi. — Ta Lyad... — zaczęła.

— Tak?

— Próbowała mnie zatrudnić. Major Quillan pewnie wspominał o tym w swoim raporcie?

— Oczywiście.

— I na pewno nie po to, żeby ukraść jakiś głupi plazmoid. Zwłaszcza że, jak pan twierdzi, pewna liczba mniejszych egzemplarzy jest już na rynku. Są jeszcze te, które przechwycono w Piaście. Myślę, że do tej pory ona zgromadziła już całą kolekcję.

— Pewnie masz rację — zgodził się.

— I wydaje się, że ona jest w tym wszystkim całkiem dobrze zorientowana.

— Też tak uważam.

— Porwijmy ją — zaproponowała Trigger. — Moglibyśmy to zrobić wcale nie zwracając na siebie uwagi. Ona jest zbyt grubą rybą, żeby miała blokadę umysłu. Przynajmniej niektóre rzeczy się wyjaśnią. A może wszystko!

Małe oczka komisarza Tate'a rozbłysły na chwilę. Pochylił się i poklepał ją po kolanie.

— Takie kobiety właśnie lubię — powiedział. — Też bym tak zrobił. Ale połowa Rady padłaby trupem słysząc tę propozycję.

— Są aż tak przewrażliwieni? — zapytała zawiedziona.

— Aż tak. I nie należy ich za to zbyt mocno obwiniać. Mógłby z tego wyniknąć niezły skandal. Gdy sprawa dotyczy kogoś tej rangi, co Lyad, nie wolno nam podejmować innych działań, jak tylko defensywne. Jeśli zdobędziemy przeciwko niej jakieś dowody, dyplomaci zadecydują o dalszym postępowaniu. Taktownie. A nasza rola się skończy.

— Tak? Więc co dalej?

— No cóż, działania defensywne też dają oczywiście mnóstwo możliwości. Gdybyśmy teraz złapali Pierwszą Damę na gorącym uczynku, będziemy mogli ją zatrzymać na tak długo, jak będziemy chcieli. A wszystko wskazuje na to, że ona teraz osobiście wszystkim zaczęła kierować i można oczekiwać z jej strony bardzo szybkiej, bezpośredniej akcji.

— Jak szybkiej?

— Sądzę, że w ciągu tygodnia. Jeśli do tego czasu się nie ruszy, spróbujemy ją trochę podpuścić.

— Odsłonicie jej jakąś furtkę? Czemu nie, to wcale nie wygląda najgorzej — zgodziła się Trigger. — W takim razie pozostaje nam sprawa numer dwa.

— Tak? Co takiego?

Trigger skrzywiła się.

— Wcale nie mam na to ochoty — wyznała — ale myślę, że dobrze by było, gdybyśmy zrobili coś z tym przesłuchaniem, które mnie ominęło. Jeśli ten Ktotaki wciąż chce ze mną rozmawiać...

— Chce. I to bardzo.

— A jak to się stało, że teraz im nie przeszkadza, że przyleciałam na Manon?

Komisarz Tate pociągnął się delikatnie za płatek lewego ucha.

— Szczerze mówiąc, ta sprawa mną trochę wstrząsnęła.

— Wstrząsnęła? Dlaczego?

— To się wiąże z kategorią tych ekspertów. Specjaliści wyższej rangi w Służbie Psychologicznej są ludźmi bardzo zajętymi. Co jest zrozumiałe. Po twoim pierwszym przesłuchaniu, przesuwaliśmy się stopniowo w górę. Zbadanie sprawy przez kilku średnio wysokiej kategorii ekspertów zajęło trochę czasu. Ale po czwartym przesłuchaniu kazali mi przewieźć cię do Piasty, w celu wykonania tego, co oni tam z tobą robią, przez kogoś o naprawdę wysokich kwalifikacjach. Oświadczyli mi, że nie mają nikogo tej rangi, kto by miał czas, żeby przylecieć na Manon.

— I to był prawdziwy powód wyjazdu na Maccadon? — zdumiała się Trigger.

— Właśnie. Niemniej to wciąż nie był żaden z czołowych ekspertów. O ile wiem, ich eksperci najwyższej rangi nie tracą czasu na indywidualne przypadki. Zajmują się problemami na skalę naszych, co bardziej kłopotliwych, kultur planetarnych. I wygląda na to, że nie ma ich więcej niż około setki w tej kategorii. Dlatego byłem bardzo zdziwiony, gdy powiedzieli mi w końcu, że jeden z nich przybędzie na Maccadon, żeby poprowadzić dziewiąte przesłuchanie.

— Jeden z prawdziwych esperów! — Trigger roześmiała się nerwowo. — A ja mu zwiałam. No, to nie mogą mieć o mnie zbyt dobrej opinii.

— Najwyraźniej w ogóle się tym nie przejęli — powiedział komisarz. — Kazali mi zachować spokój i upewnić się, że dotrzesz bezpiecznie na Manon. Potem zawiadomili mnie, że mają statek działający w tym rejonie i przyślą go na Manon, jak tylko tu dotrzesz.

— Statek? — zapytała Trigger.

— Widziałem niektóre z ich statków... Wyglądają jak przerośnięte latające góry. Prowadzą zakamuflowane działania. O tym, który ma tu przylecieć, słyszałem, że to latające superlaboratorium. Na pokładzie jest kilkoro z tych czołowych specjalistów i jeden z nich ma się zająć tobą. Będą tutaj jutro lub pojutrze.

Trigger lekko zbladła.

— No — powiedziała — teraz to czuję się też trochę wstrząśnięta.

— Nie dziwię się.

— No dobrze. — Trigger potrząsnęła głową. — Ale jak to są czołowi specjaliści, to muszą sobie zdawać sprawę z tego, co robią. — Uśmiechnęła się. — Wygląda na to, że jestem czymś bardzo niezwykłym! Co najmniej jak kłopotliwa kultura planetarna... Brzmi jak kiepski żart — dodała.

Komisarz nie skomentował tego.

— Jest jeszcze jedna sprawa — powiedział, zastanawiając się.

— Co takiego?

— Gdy im wspomniałem o twojej niechęci do przesłuchań, odpowiedzieli, żebym się nie martwił; że nie będziesz więcej uciekała. Dlatego byłem taki zaskoczony, gdy sama wyciągnęłaś sprawę tego przesłuchania.

— No tak, to jest dziwne — przyznała po chwili. — Skąd mogli wiedzieć?

— Właśnie — powiedział komisarz i westchnął. — Chyba oboje zostaliśmy nieco skołowani. Kilka razy niemal przez nich straciłem cierpliwość. Wydawało mi się, że mnie zwodzą i ukrywają informacje. Mam nadzieję, że wiedzą, co robią. — Spojrzał na zegarek. — Tak na marginesie, minęła właśnie godzina.

— Jeśli trzeba, to mogę odwołać tę kolację — powiedziała Trigger z pewnym oporem. — Widziałam się już z Brulem w porcie dziś rano, gdy przylecieliśmy.

— Nie ma takiej potrzeby — powiedział Holati Tate. — Jest jeszcze kilka spraw do omówienia, ale kilka godzin wte czy wewte nie robi różnicy. Spotkamy się wszyscy jutro podczas lanczu. Wtedy zapoznasz się z całą resztą tej sprawy.

— Może być — zgodziła się Trigger.

— Jedyne, co jeszcze mi się przypomina, to sugestia Służby, żebyś, po przybyciu, zapoznała się z ich ostatnim raportem na twój temat. Myślę, że zdążysz to zrobić przed pójściem. Postarasz się?

— Oczywiście! — odpowiedziała Trigger.

Studiowała raport, gdy w sąsiednim pokoju rozległ się sygnał komunikatora. Holati Tate wyszedł, by odebrać. Raport był dość długi i gdy wrócił, Trigger wciąż czytała. Usiadł i czekał.

— Widzisz w tym jakiś sens? — zapytał, gdy w końcu spojrzała na niego.

— Niewiele — przyznała Trigger. — Przedstawia jedynie hipotetyczny ciąg wydarzeń. Nic na temat: jak i dlaczego. Ale wygląda na to, że podczas tego ostatniego przesłuchania udało im się odzyskać moją całkowitą pamięć z tego wyciętego okresu. Powtórzyłam im nawet pana rozmowę z doktorem Azolem w sąsiednim pomieszczeniu.

Komisarz skinął głową.

— Pamiętam tę rozmowę na tyle, żeby można to było zweryfikować.

— Poza tym, jakiś czas przed tym, zanim upadłam, byłam wyraźnie już w tej tajemniczej komie. Wpadałam w to coraz głębiej. Wszystko się zaczęło, gdy odeszłam od grupy Mantelisha. Nie miałam żadnego szczególnego powodu. Po prostu odeszłam. Potem byłam w innym pomieszczeniu, sama, i wciąż szłam, a to stawało się głębsze i głębsze, aż straciłam fizyczną kontrolę nad sobą i upadłam. Leżałam tam dopóki pan nie nadszedł i mnie nie zobaczył. A potem, gdy podnieśliście mnie i posadziliście na tym krześle... Wszystko nagle, ot tak sobie, wraca do normy. Tyle że nie pamiętam, co się stało i myślę, że opuściłam Mantelisha, żeby poszukać pana. Nawet się nie zastanawiałam, w jaki sposób znalazłam się na krześle!

Komisarz uśmiechnął się.

— No właśnie. W ogóle się nie zastanawiałaś.

Uderzyła palcami w plik kartek raportu. Zielony kamień w pierścionku słabo błysnął odbitym światłem.

— Wydają się być całkiem pewni, że nikt więcej nie zbliżał się do mnie w tym czasie. I że przed tym porwaniem, czy co to tam miało być, nikt nie opryskał mnie hipno-sprajem ani nie wstrzyknął mi nic pod skórę. Nic w tym rodzaju. Myśli pan, że oni mogą być tego pewni?

— Nie wiem — powiedział Holati Tate. — Ale myślę, że możemy spokojnie założyć, że tak.

— Też tak myślę. To co mnie najbardziej wzburzyło, to ich opinia, że zostałam poddana jakiemuś bardzo powolnemu, ale i bardzo głębokiemu wstrząsowi emocjonalnemu, którego źródło, choć wciąż nieznane, było wystarczająco potężne, żeby, na pewien czas, pozbawić mnie całkowicie przytomności. Z tym, że oni również twierdzą, podpierając się całą listą powodów, że to w ogóle nie mógł być wstrząs emocjonalny. A kiedy efekt ustał, odbyło to się błyskawicznie. Czy to nie jest właśnie odwrócenie sekwencji wydarzeń wstrząsu emocjonalnego?

— Tak — zgodził się Holati Tate. — Mnie się również tak wydawało, niemniej nic mi to nie wyjaśnia. Może jednak wyjaśnia coś Służbie Psychologicznej.

— No tak — powiedziała Trigger — to jest z pewnością bardzo dziwne. Ale również trudne do akceptacji. — Położyła raport na oparciu fotela i spojrzała na komisarza. — Chyba muszę już iść. Męczy mnie tylko jeszcze jedno, to co pan powiedział wcześniej: że, po tym wypadku z plazmoidem, bardzo niewiele pozostało z doktora Azola.

— Tak powiedziałem — potwierdził.

— To nie był Azol, prawda?

— Nie.

— Oj mężczyźni, mężczyźni! — Trigger wstała, pochyliła się nad jego fotelem i szybko uszczypnęła go w koniuszek ucha. — Jeśli jeszcze o coś zapytam, będziemy tu siedzieli ze dwie godziny. Uciekam więc. Do zobaczenia na lanczu, panie komisarzu!

— Do zobaczenia, Trigger — powiedział wstając.

Zamknął za nią drzwi i podszedł do komunikatora. Nie sprawiał wrażenia zadowolonego.

— Tak? — odezwał się głos w komunikatorze.

— Właśnie wyszła — oznajmił. — Tylko jej nie zgub.

18

— No cóż — powiedziała Trigger, patrząc krytycznym wzrokiem na Brule'a — chciałam tylko powiedzieć, że pod tą całą opalenizną stajesz się troszeczkę pulchniejszy. Przyznaję, że w ubraniu tego nie widać.

Brule uśmiechnął się tolerancyjnie. W srebrzystych spodenkach i sandałach prezentował się jako wyjątkowo przystojny okaz młodego mężczyzny i zdawał sobie z tego sprawę. Trigger też. Tak samo również kwartet drapieżnych młodych kobiet siedzących przy stoliku kilka metrów dalej i spoglądających z zaciekawieniem.

— Od czasu, gdy otworzyli centrum, przychodzę tu dosyć często, żeby popływać — powiedział. Napiął muskuły prawej ręki i popatrzył z dumą na biceps. — To co tu widzisz, kochanie, to wyłącznie opływowy mięsień.

Trigger sięgnęła i postukała w biceps końcami palców.

— To ma być muskuł? — powiedziała uśmiechając się do niego. — Zobacz jaki miękki.

Położył drugą rękę na jej dłoni i lekko ścisnął.

— O rany, Brule — głos Trigger kipiał szczęściem. — Jak to dobrze być tu z powrotem.

— Nie tylko ty się z tego cieszysz. — Uśmiechnął się do niej.

Rozejrzała się wokół, mrucząc coś cicho. Siedzieli w jednej z restauracji centrum Grand Commerce. Ta akurat znajdowała się pod powierzchnią sztucznego jeziora – gigantyczna grota otoczona ze wszystkich stron przestworem zielono-złotej wody. Za ogromnymi oknami widać było nurkujących pływaków i włóczących się po dnie płetwonurków. Srebrna iskra błysnęła na tle ciemnoczerwonego wąwozu, próbując uciec przed trójką rybaków polujących z harpunami. Jak głosiła reklama GC, nawet ryby w jeziorze były importowane z Piasty.

Oczy Trigger nagle rozszerzyły się.

— Zobacz ich! — zawołała.

— Co?

— Tamta grupa.

— Tak? Co z nimi? — Brule spojrzał we wskazanym kierunku.

— Nie mają kostiumów, idioto!

Brule uśmiechnął się.

— Mnóstwo ludzi nie ma. Wiesz, że prawo Federacji tego nie zabrania! A ponieważ Manon jest już niemal włączone do obszaru Federacji, nie chcemy zmuszać nikogo do przestrzegania mniej istotnych przepisów Prekolu.

— No cóż... — zaczęła Trigger. Brule wciąż się uśmiechał. — A ty? — zapytała podejrzliwie.

— Czy pływałem na goło? Jasne. To zależy od towarzystwa. Gdybyś nie była taka pruderyjna, zaproponowałbym to dziś wieczorem. Chcesz spróbować później?

Trigger zapłoniła się. Wciąż mi zarzucają pruderyjność, pomyślała.

— Raczej nie. Wszystko ma swoje granice.

Poklepał ją po policzku.

— Wyglądałabyś uroczo.

Potrząsnęła głową, czując niewielkie wyrzuty sumienia. Kreacja z Beldonu w rzeczywistości zakrywała znacznie mniej niż dwuczęściowy odpowiednik srebrzystych spodenek Brula, który miała aktualnie na sobie. Powinna powiedzieć o tym Brule'owi, bo było więcej niż prawdopodobne, że i tak się o tym dowie od innych – choćby od Nelauk Pluly.

Ale nie teraz. Sytuacja w tej materii zrobiła się zbyt delikatna.

— Zmieńmy temat, świntuchu — zaproponowała radośnie. — Powiedz mi lepiej, co robiłeś, oprócz starań o tę wspaniałą opaleniznę.

W kilka godzin później, sprawy znów zaczęły nabierać delikatnego charakteru. W tym samym kontekście. Trigger była nieco zdumiona, gdy Brule oznajmił jej rano na kosmodromie, że przeniósł się z kwater Prekolu do apartamentu w centrum GC i że spora liczba innych pracowników również skorzystała z tej możliwości. Zastępca Holatiego Tate'a, komisarz Chelly, wyraźnie nie potrafił utrzymać dyscypliny wśród personelu.

Trigger przyjęła to milczeniem. Faktem było, że Manon, jedynie pod względem formalnym, pozostawał wciąż światem prekolonialnym. W dalszym ciągu nie wiedzieli o tej planecie tyle, ile powinni byli wiedzieć, zanim będą mogli oficjalnie pozwolić na nieograniczone osadnictwo, ale obecnie nie było już żadnych powodów, żeby trzymać się ustalonych wcześniej wymogów bezpieczeństwa. Co więcej, przybyło tutaj już tak wielu ludzi z Piasty, że stało się praktycznie niemożliwe egzekwowanie wszystkich zasad Prekolu.

To co niepokoiło ją najbardziej w tej sprawie z apartamentem Brule'a w centrum GC, to obawa, że ten wieczór może się zakończyć znacznie mniej przyjemnie, niżby chciała. Brule stał się jakiś taki nabuzowany. Nie raziło jej to, bynajmniej, ale wskazywało, że rozpierają go jakieś ambicje. W ciągu ostatnich kilku godzin odniosła wrażenie, że coś się zmieniło w jego stosunku do niej. Brule zawsze wykazywał się dużą pewnością siebie w stosunku do kobiet, więc to nie o to chodziło. To wygląda, pomyślała, jak jakieś niesformułowane ultimatum. I ta myśl zmroziła ją trochę.

Apartament był wspaniały. Pewnie zasługa Nelauk, domyślała się. Albo ktoś inny z tej paczki. Brule miał niezły gust, ale na pewno nie pomyślałby o tylu drobiazgach. Trigger przyznała, że sama też by tego nie zrobiła. Niektóre rzeczy wyglądały na bardzo drogie.

Brule powrócił do salonu w szlafroku, niosąc drinki. Nie było to zbyt eleganckie, ale co tam.

— Podoba ci się? — zapytał, zataczając krąg ręką.

— Wspaniały — przyznała uczciwie Trigger. Uśmiechnęła się. Upiła łyk ze swojej szklanki i postawiła ją na oparciu fotela. — Pomagał ci jakiś dekorator wnętrz?

Brule roześmiał się i usiadł naprzeciw niej ze szklanką w ręku. W jego śmiechu czuć było zdenerwowanie.

— Tak — potwierdził. — A skąd wiesz?

— Nigdy nie byłeś zbyt sumienny, a ten pokój to dzieło sztuki.

Pokiwał głową. Odniosła wrażenie, że się uspokoił. Rozejrzał się z dumą.

— Masz rację — powiedział. — I nawet nie kosztowało to zbyt drogo. Po prostu trzeba to umieć.

— Umieć, co? — zapytała Trigger.

— Umieć żyć — powiedział Brule. — Wiedzieć po co to wszystko jest. Wtedy jest łatwo.

Patrzył na nią. Uśmiechał się. Słyszała jego ciepły, pełny głos. Cały jego dawny urok powrócił. To był Brule. I nie był. Trigger uświadomiła sobie, że zaciska pięści. Spojrzała na nie. Mały kamyk pierścionka, który dał jej Holati Tate, błysnął purpurową poświatą.

Purpurową?

Powoli nabrała powietrza.

— Brule — powiedziała.

— Tak? — zapytał Brule. Kątem oka zobaczyła, że w jego uśmiechu pojawia się pożądanie.

— Daj mi ten plazmoid — zażądała. Podniosła wzrok i spojrzała na niego. Przestał się uśmiechać. Spoglądał na nią dłuższą chwilę. Przynajmniej jej tak się wydawało.

Nagle znów się uśmiechnął.

— Co chciałaś przez to powiedzieć? — zapytał, prawie z żalem. — Jeśli to żart, to mnie nie bawi.

— Powiedziałam — powtórzyła powoli Trigger — że masz mi dać ten plazmoid. Ten, który ukradłeś.

Brule wypił swój drink i odstawił szklankę na podłogę.

— Dobrze się czujesz? — zapytał troskliwie.

— Oddaj plazmoid!

— Trigger, o czym ty mówisz? — Potrząsnął głową i roześmiał się.

— O plazmoidzie. Tym, który zabrałeś. Tym, który masz tutaj.

Brule wstał. Przyglądał się jej i mrugał oczami, zaskoczony. Potem roześmiał się beztrosko.

— Trigger, chyba wmusiłem w ciebie o jeden drink za dużo. Nigdy nie myślałem, że mi na to pozwolisz. Zastanów się, gdybym miał tutaj jakiś plazmoid, to skąd ty mogłabyś o tym wiedzieć?

— Po prostu wiem. Brule, nie wiem jak go zabrałeś ani dlaczego. Nie obchodzi mnie to. — Skłamałam, pomyślała ze strachem. Obchodziło ją. — Daj mi go, a ja odłożę na miejsce. Potem możemy porozmawiać.

— Potem! — Roześmiał się, ale jego śmiech nie brzmiał już tak naturalnie. Zrobił krok w jej kierunku i zatrzymał się z rękami na biodrach. — Trigger — powiedział ponuro — wszystko co zrobiłem, a co ci się nie spodoba, zrobiłem dla nas obojga. Nie rozumiesz tego?

— Myślę, że rozumiem — głos Trigger zabrzmiał ostrzegawczo. — Daj mi to, Brule.

Brule skoczył do przodu. Widząc to, Trigger ześlizgnęła się bokiem z fotela na podłogę. Mętnie sobie zdawała sprawę z tego, że wewnątrz łka. Brule właśnie byłby ją zabił, gdyby mu tylko pozwoliła.

Obiema rękami chwyciła jego lewą stopę i wykręciła z całej siły.

Brule wrzasnął. Jego czerwona, wściekła twarz mignęła jej u góry. Zaciskając pięści, rąbnął obok niej na podłogę, z jedną nogą przerzuconą przez jej biodra.

W Szkole Kolonialnej Brule przeszedł ten sam kurs walki wręcz, co Trigger. W dodatku był prawie osiemdziesiąt funtów cięższy od niej i były to głównie mięśnie. Ale przez prawie cztery ostatnie lata nie zawracał sobie głowy treningiem.

Nie uczęszczał również na prowadzony przez Mihul kurs dla zaawansowanych.

Stracił przytomność po niecałych dziewięciu sekundach.

Plazmoidy były w małej elektronicznej skrytce wbudowanej w zestaw muzyczny. Hasło do skrytki było w jego portfelu.

Plazmoidów było trzy, wielkości myszy, przezroczyste, twarde, bezbarwne kawałki kształtu rozgwiazdy. Nie poruszały się.

Trigger położyła je w rzędzie na wypolerowanej powierzchni stołu i przyglądała im się przez chwilę zapłakanym lewym okiem. Prawe było przesłonięte opuchlizną. Pięść Brule'a trafiła ją silnie podczas dzikiej szamotaniny. Wzięła jakiś mały słoik, wyrzuciła na stół znajdującą się w nim, ostro przyprawioną, zawartość, włożyła do niego plazmoidy, zakręciła wieczko i opuściła apartament. Brule poruszył się z jękiem.

Komisarz Tate wciąż nie spał. Bez słowa wpuścił ją do siebie. Trigger postawiła słoik na stole.

— Tu są trzy z pańskich drobiazgów — powiedziała.

— Wiem — przytaknął.

— Tak właśnie myślałam — powiedziała Trigger. — Dzięki za błyskawiczną kurację. Bardzo pana nie lubię w tej chwili. Możemy to omówić jutro rano.

— Dobrze — zgodził się komisarz. Wahał się przez chwilę. — Jest coś, o co należałoby zadbać wcześniej?

— Już o to zadbałam — powiedziała Trigger. — Jeden z naszych pracowników uległ niegroźnej kontuzji. Wezwałam pogotowie. Zabrali go. Dobranoc.

— Nie miałabyś nic przeciwko temu, żebym poszukał czegoś na to oko — zapytał.

— Znajdę coś u siebie. — Trigger potrząsnęła głową.

Zamknęła się w swojej kwaterze, wyjęła słoik z maścią gojącą i posmarowała oko oraz kilka mniejszych zadrapań. Odłożyła maść, machinalnie sprawdziła nowo zainstalowany system antywłamaniowy, przyciemniła światło i poszła do łóżka. Przez następne dwadzieścia minut szlochała gwałtownie. A potem zasnęła.

Jakąś godzinę później przewróciła się na bok i nie otwierając oczu, powiedziała: — Fido, do nogi!

Torebka z plazmoidem pojawiła się tuż nad łóżkiem, pomiędzy ścianą i poduszką Trigger. Upadła z cichym hałasem i pozostała w równowadze chwiejnej. Trigger nie obudziła się.

Pięć minut później torebka otworzyła się sama. Jeszcze trochę później Trigger nagle uniosła z wysiłkiem ramię, zmarszczyła brwi i krzyknęła cicho coś na pół w złości, a na pół skarżąc się. Potem jej twarz wygładziła się. Oddech uspokoił i spowolnił.

* * *

Major Heslet Quillan z Korpusu Inżynierii Podprzestrzennej pojawił się w porcie kosmicznym planety Manon wczesnym rankiem. Stamtąd zabrał go latacz Prekolu i odstawił na lądowisko przy kopule Kwatery Głównej, w pobliżu biur komisarza Tate'a. Pokierowany przez cały szereg dyżurnych funkcjonariuszy znalazł się pod drzwiami biura akurat w chwili, gdy otworzyły się i stanęła w nich Trigger Argee.

Chwycił ją wylewnie za ramiona i radośnie przywitał. Trigger warknęła coś nieartykułowanego z głębi gardła. Jej lewa ręka uderzyła w jego prawą, a prawa w lewą. Quillan chrząknął i puścił ją.

— Co znowu? — zapytał robiąc krok do tyłu. Potarł jedno ramię, potem drugie.

Trigger spojrzała na niego, znów warknęła i sztywno wyprostowana wyminęła go, znikając w sąsiednich drzwiach.

— Wejdź Quillan — zawołał komisarz Tate z głębi biura.

Quillan wszedł i zamknął za sobą drzwi.

— Co ja takiego zrobiłem? — zapytał skonsternowany.

— Nic takiego — powiedział Holati Tate. — Dotknęło cię nasze wspólne nieszczęście bycia rodzaju męskiego. Trigger jest obecnie wrogo do nas nastawiona. Wczoraj wieczorem zerwała z Brulem Ingerem.

— O! — Quillan usiadł. — Nigdy mi się nie podobał ten pomysł.

Komisarz wzruszył ramionami.

— Bo jeszcze jej nie znasz. Gdybym to ja zdemaskował Ingera, nigdy by mi tego nie wybaczyła. Musiałem pozwolić, by zrobiła to sama. Ona to rozumie.

— A jak to się odbyło?

— Ten co ją ubezpieczał, mówi, że to było kilka sekund bardzo dobrej walki. Gdybyś się przyjrzał bliżej, to byś mógł jeszcze zobaczyć ślady podbitego oka pozostawione przez Ingera. Wczoraj wyglądało pięknie.

Quillan zbladł.

— Ale jeśli myślisz o pogawędce z Ingerem na ten temat — ciągnął komisarz — to daj sobie spokój. — Wziął z biurka raport medyczny. — Zwichnięte ramię... złamany kciuk... umiarkowany wstrząs mózgu. I tak dalej. Sprawę zakończył cios w gardło. Wciąż nie jest w stanie mówić. Uważamy te porachunki za wyrównane.

Quillan chrząknął.

— Co pan z nim teraz zrobi?

— Nic — powiedział Holati Tate. — Znamy jego kontakty. Po co zawracać sobie głowę? Z końcem miesiąca złoży wymówienie.

Quillan odkaszlnął i spojrzał w kierunku drzwi.

— Pewnie będzie go chciała teraz zrehabilitować... Wydaje się być mocno zakochana.

— Spokojnie, synu — powiedział komisarz — Trigger to indywidualistka. Jeśli Inder spróbuje się zrehabilitować, to dlatego, że on będzie tego chciał. A on oczywiście nie chce. Odpowiada mu bycie niegrzecznym chłopcem. Być może w przyszłości będzie z tym ostrożniejszy. Niech sobie idzie szczęśliwy swoją drogą. No dobrze – przejdźmy do interesu. Co tam ciekawego w haremie na jachcie Pluly'ego?

Wspomnienie wywołało na twarzy Quillana lekki uśmiech. Potrząsnął głową.

— O bracie, cudownie — powiedział. — Wprost cudownie!

— Masz coś użytecznego?

— Niespecjalnie. Ale ile razy Belchy wychodzi ze swego estetycznego transu, jest bardzo zmartwiony. Weźmy go pod uwagę.

— Na pewno?

— Na pewno.

— Dobrze. Weźmiemy go pod uwagę. Rozpracowaliście już „Aurorę”?

— Nie — powiedział Quillan. — Dziewczyny pracują nad tym, ale Ermetyne trzyma wszystko twardą ręką i ma bardzo zdyscyplinowaną załogę. W przyszłym tygodniu planujemy znaleźć coś na kilku z tych chłopaków. Ale nie wcześniej.

— Tydzień może nam wystarczyć — powiedział komisarz. — Ale może też nie wystarczyć.

— Wiem — powiedział Quillan. — Ale „Aurora” wygląda na trochę zbyt oczywistą, nie uważa pan?

— Tak — przyznał Holati Tate. — Trochę zbyt.

19

Do obiadu Trigger znów stała się niemal wylewna.

— Ustawiłam już moją pracę w Prekolu — raportowała komisarzowi. — W miarę możliwości, będę to robiła jak dotychczas. A gdy to nie będzie możliwe, automatycznie włączy się młodzież. — Młodzieżą nazywała pięcioro stażystów, między których rozdzielono jej obowiązki, gdy wyjechała.

— Około dziesiątej major Quillan wezwał mnie do pracowni Mantelisha — kontynuowała. — Profesor chciał widzieć Wstręciucha, więc go tam zabrałam. Potem okazało się, że po południu będzie chciał go zabrać w teren.

— Nie wolno mu tego zrobić i dobrze o tym wie. — Holati Tate był zaskoczony. Sięgnął ręką po komunikator.

— Nie trzeba, panie komisarzu. Powiedziałam Mantelishowi, że to ja jestem odpowiedzialna za Wstręciucha i że straci rękę, jeśli spróbuje wyjść z nim z pracowni.

— Aha. — Holati Tate odkaszlnął, by oczyścić gardło. — I jak on na to zareagował?

— Fukał przez chwilę. Jak to on. Potem uspokoił się i stwierdził, że może pójść bez Wstręciucha. Przez jakiś czas go mierzył, ważył itp. Potem stał się bardzo przyjacielski i oznajmił, że na pana prośbę wprowadzi mnie w najnowszą teorię plazmoidów.

— Tak, poprosiłem go o to — potwierdził Holati Tate. — I co? Zrobił to?

— Próbował. Tak mi się wydaje. Ale było tak, jak pan powiedział. Po trzech zdaniach zgubiłam się i już nie mogłam za nim nadążyć. — Spojrzała z ciekawością na komisarza. — Nie miałam okazji rozmawiać z majorem Quillanem, ale zastanawiam się, czemu Mantelishowi powiedziano, że niezależne floty przeszukują terytorium Vishniego w poszukiwaniu plazmoidów. Myślałam, że uważacie go za zbyt prostodusznego, żeby mu powierzać takie sprawy.

— Nie udało nam się tego utrzymać w tajemnicy — powiedział Holati Tate. — Sam na to wpadł.

— Nie musieliście mu mówić, że pojawiły się takie możliwości.

— Niestety, powiedzieliśmy. On miał już od miesiąca te swoje detektory plazmoidów, ale nie przyszło mu do głowy, żeby o tym powiedzieć. Celem jego powrotu na Manon była początkowo konieczność selekcji tego, co przysyłały floty. To najbardziej niesamowita kolekcja prymitywnych form życia jaką kiedykolwiek widziałem. Niestety nie było tam plazmoidów. Mantelish się zirytował i zażądał, żeby mu wyjaśnić, dlaczego ci idioci nie używają detektorów.

— O Boże! — powiedziała Trigger.

— Tak właśnie wygląda praca z nim — powiedział komisarz. Zaczęliśmy wytwarzać hurtowo te detektory i wysyłać je, ale wyników jak na razie nie ma.

— No tak, to wyjaśnia sprawę. — Trigger spoglądała przez chwilę na biurko, a potem podniosła wzrok i napotkała spojrzenie komisarza. Zaczerwieniła się lekko.

— Tak się składa — powiedziała — że miałam okazję przeprosić majora Quillana za to, że uderzyłam go rano. Nie powinnam.

— Nie wydawał się być urażony.

— Tak, rzeczywiście — potwierdziła.

— Wytłumaczyłem mu, że masz poważny powód, by czuć się napastowana.

— Dziękuję. A przy okazji, czy to prawda, że był kiedyś przemytnikiem? I porywaczem?

— Tak... z dużym powodzeniem, zresztą. To doskonała przykrywka podczas niektórych akcji wywiadowczych. Chociaż słyszałem też, że Quillanowi przydarzyło się zostać wmieszanym w jedną z najpaskudniejszych afer narkotykowych w Piaście, za co został zdegradowany o dwa stopnie.

— Zdegradowany? Dlaczego?

— Nieupoważniona ingerencja w sytuację polityczną. Takie sprawy są bardzo surowo traktowane w Zwiadzie. Masz obowiązek orientować się w tym. Ale czasem nie możesz. A czasem możesz i mimo to idziesz dalej. Prywatnie mogą cię poklepać po plecach, a oficjalnie odsuną od sprawy.

— Rozumiem.

Uśmiechnęła się.

— Jak daleko wczoraj zaszliśmy z tym wprowadzaniem? — zapytał komisarz.

— Do tego, że te szczątki, to nie był doktor Azol.

Gdyby nie to niezwykłe wydarzenie z Trigger, Holati Tate nigdy by nie potraktował sceptycznie domniemanego wchłonięcia doktora Azola przez plazmoid podczas chwilowej utraty przytomności spowodowanej zakrzepem w układzie krążenia. Nic bowiem nie wskazywało na to, żeby ktoś mógł od samego początku w strategiczny sposób manipulować selekcją naukowców Ligi Uniwersyteckiej mających się zająć odkryciem plazmoidów.

W zaistniałej sytuacji potraktował jednak całe wydarzenie niezwykle podejrzliwie. Śmierć doktora Azola, w taki szczególny sposób, wydała mu się zbyt dużym zbiegiem okoliczności. Zwłaszcza że, oprócz niego, tylko Azol wiedział, o poprzednim przypadku utraty przytomności na Księżycu Plonów. I tylko Azol mógł liczyć na to, że komisarz spokojnie poinformuje prowadzących śledztwo o poprzednim incydencie, czyniąc w ten sposób teorię o jego przypadkowej śmierci bardziej prawdopodobną, niż gdyby miało to być tylko podejrzenie zawału.

Przyszło mu również do głowy, że jeżeli Azol chciał zniknąć, to równie dobrze mógł też chcieć przekazać ważne informacje komuś czekającemu na to w Piaście. Dopilnował więc zabezpieczenia szczątków i przekazał swoje podejrzenia do wysokiego urzędnika Federacji, o którym wiedział, że jest godny zaufania. Osobiście nic więcej w tej sytuacji nie mógł ani nie miał zamiaru robić. Krótko potem przybyli ludzie ze służb bezpieczeństwa i zabrali domniemane pozostałości ciała doktora Azola z powrotem do Piasty.

— Przez kilka miesięcy było cicho i dopiero, kiedy wybuchła cała afera i mnie kazano się tym zająć, sprawa wypłynęła ponownie — kontynuował Holati Tate. — Okazało się, że to nie jest Azol. To był fragment jakiegoś niezidentyfikowanego nieboszczyka, najprawdopodobniej przywieziony przez niego specjalnie w tym celu. W każdym bądź razie materiał genetyczny Azola do niego nie pasował.

Zabrzęczał komunikator. Trigger podniosła słuchawkę.

— Argee — powiedziała. Słuchała przez chwilę. — Dobrze, już idę. — Wstała, odkładając słuchawkę. — Zamieszanie w biurze — wyjaśniła. — Pewnie myśleli, że odeszłam, a ja tymczasem wróciłam. Postaram się być tu z powrotem, jak tylko to poodkręcam. Aha, przy okazji.

— Tak?

— Statek Służby Psychologicznej odezwał się dziś rano. Będą tu jutro i chcą, żeby im przydzielić orbitę gdzieś na uboczu, gdzie nie będą zwracać uwagi. Rzeczywiście to jest taki ogromny statek.

— Widziałem kilka jeszcze większych — powiedział komisarz — ale nie tak bardzo.

— Gdy już zaparkują, wyślą po mnie prom.

Komisarz skinął głową.

— Sprawdzę, czy wszystko jest przygotowane. Czy to przesłuchanie wciąż cię niepokoi?

— Cóż, wolałabym się bez niego obejść — przyznała Trigger. — Ale przypuszczam, że jest potrzebne. — Uśmiechnęła się nieznacznie. — W każdym bądź razie, będę mogła któregoś dnia opowiedzieć wnukom, że raz kiedyś rozmawiałam z prawdziwym esperem.

* * *

Kobieta ze Służby Psychologicznej, która następnego wieczora wstała z kanapy, gdy Trigger weszła do małej poczekalni na kosmodromie, wyglądała zdumiewająco podobnie do Gayi, asystentki majora Quillana na „Dawn City”. Gdy stała, można było zauważyć, że jest znacznie szczuplejsza niż Gaya. Poza tym wyglądała zupełnie tak jak ona.

— Nazywam się Pilch — powiedziała. Spojrzała na Trigger i uśmiechnęła się. Miły uśmiech, pomyślała Trigger, która spodziewała się chłodnego profesjonalisty. — Wszyscy, którzy znają Gaję — dodała — uważają nas za bliźniaczki.

— A nie jesteście? — roześmiała się Trigger.

— Tylko siostry cioteczne. — Jej głos był również miły, czysty i przyjemny. Trigger poczuła, że się nieco rozluźnia. — Dlatego też wybrano mnie, żeby cię przywieźć. W ten sposób prawie się znamy. Poza tym zostałam wyznaczona, żeby po przybyciu na statek przeprowadzić cię przez procedury przygotowawcze do sesji. Po drodze sobie trochę porozmawiamy. To pozwoli zmienić twoje negatywne nastawienie. Prom jest tam, na parkingu.

Ruszyły krótkim korytarzem w tamtym kierunku.

— A jakie powinnam mieć nastawienie? — zapytała Trigger.

— W twoim przypadku, raczej pozytywne. Jesteś bardziej uwarunkowana do tego procesu, niż ci się wydaje. Przesłuchujący po prostu zacznie w tym miejscu, w którym skończył jego poprzednik. Tak się dzieje, gdy musisz pracować z barierami, które sprawiają trochę kłopotu.

Wsiadając jako pierwsza do mniejszego z dwóch zaparkowanych obok siebie, ostrodziobych pojazdów, Trigger wciąż odczuwała niechęć. Pilch wsiadła za nią i zamknęła właz.

— Ten drugi, to łódź bojowa — oznajmiła. — Nasza eskorta. Komisarz Tate bardzo na to nalegał.

Popchnęła Trigger w kierunku miękkiego niskiego siedzenia zajmującego połowę przestrzeni niewielkiej kabiny za śluzą, po czym usiadła obok.

— W porządku. Możemy lecieć — powiedziała do komunikatora na ścianie.

Widoczne na ekranie niebiesko-zielone niebo przesunęło się do tyłu; kołyszący się krajobraz przemknął, po czym zniknął w dole. Pilch mrugnęła do Trigger.

— Ten chłopak startuje jak przerażony yazong! Będzie się ścigał do statku z łodzią bojową. Wracając do tych barier. Przypuśćmy, że powiedziałabym ci coś takiego: W tego typu procedurze nie dochodzi do istotnego naruszenia prywatności. Zmierzamy prosto do konkretnej informacji, na której nam zależy i zajmujemy się tylko nią. Twoje prywatne życie, twoje osobiste myśli pozostają tajemnicą, uświęconą i nienaruszoną. Co powiedziałabyś na to?

— Że kłamiesz — odpowiedziała Trigger bez zastanowienia.

— Oczywiście. Takie rzeczy czasami się mówi bardziej nerwowym przesłuchiwanym. My sobie nie będziemy tym zawracać głowy. Ale teraz przypuśćmy, że powiedziałabym ci bardzo uczciwie, że żadne osobiste odczyty, które mogą zostać zrobione, nie będą nigdzie zapisywane?

— Znów kłamiesz.

— Oczywiście — przyznała Pilch. — Zostałaś już przeskanowana tak dokładnie, jak to tylko możliwe poza totalną terapią. Twoje osobiste tajemnice są już dawno zapisane, a ponieważ ja wykonuję większość prac przygotowawczych w twoim przypadku, przestudiowałam bardzo wnikliwie wszystko, co wydaje się mieć jakieś znaczenie. Moim zdaniem jesteś całkiem przyzwoitym człowiekiem. Odpowiada ci to?

Trigger popatrzyła zakłopotana na jej twarz. Trudno, żeby odpowiadało, ale...

— Myślę, że mogę to zaakceptować — powiedziała. — Przynajmniej dopóki będę miała do czynienia z tobą. — Zawahała się. — A ten esper, to jaki jest?

— Czcigodna Cranadon? Myślę, że nie będziesz miała nic przeciwko niej. Macierzyński typ. Zróbmy najpierw te prace przygotowawcze, a potem cię jej przedstawię. Jeśli sądzisz, że to ci jakoś pomoże, postaram się być cały czas w pobliżu. Uczestniczyłam już wcześniej w jej przesłuchaniach. Może tak być?

— Pewnie będzie lepiej — zgodziła się Trigger. Poczuła się trochę rozluźniona.

Wślizgiwali się właśnie do długiego tunelu śluzy statku kosmicznego, który Holati Tate opisał jako latającą górę. Z tego, co Trigger zdążyła zauważyć podczas podejścia w świetle lamp naprowadzających, przypominał dość mocno bardzo dużą górę o skalistym charakterze. Poszli serią wind, portali i korytarzy, by w końcu znaleźć się w małym, słabo oświetlonym pomieszczeniu z niewielkim biurkiem, bardzo dużą kanapą, ogromnym ekranem na ścianie i mnóstwem różnych urządzeń. Pilch usiadła za biurkiem i poprosiła Trigger o wygodne ułożenie się na kanapie.

Trigger ułożyła się. Przez chwilę miała takie uczucie, jakby łagodnie opadała w ciemność.

* * *

Pół godziny później usiadła na kanapie. Pilch włączyła lampę na biurku i popatrzyła na nią w zadumie. Trigger zamrugała oczami. Potem oczy jej się rozszerzyły, najpierw w zaskoczeniu, a potem w zrozumieniu.

— Kłamczucha — powiedziała.

— Hm-m-m — powiedziała Pilch — tak.

— To było przesłuchanie.

— Masz rację.

— To ty jesteś tym esperem.

— E tam! — obruszyła się Pilch. — No dobrze, zgadzam się. Można mnie, nie przesadzając, określić jako kogoś w tym rodzaju. Tak. Ty zresztą też jesteś kimś takim. Po prostu jesteśmy uzdolnione w innych dziedzinach. Chociaż niespecjalnie odległych.

— Ale ty okazałaś się uzdolniona w tej dziedzinie — powiedziała Trigger. Opuściła nogi na podłogę i popatrzyła na Pilch z powątpiewaniem. Pilch uśmiechnęła się.

— No co, pozbyłaś się już swojego negatywnego nastawienia?

— Tak — przyznała Trigger. — Pozbyłam się. To co robimy dalej w takiej sytuacji?

— Teraz ci wszystko wyjaśnię — powiedziała Pilch.

* * *

To, co przyciągnęło ich uwagę, było całkiem prostym procesem. Tyle tylko, że był to proces, dotychczas nie obserwowany przez Służbę Psychologiczną w tych okolicznościach.

— Tutaj jest to, co nasi badacze wydostali ostatnim razem — powiedziała Pilch. — Mnóstwo materiału, oczywiście. Ale widać w tym proste konsekwencje, dzięki którym wszystko staje się jasne. Twoja matka umiera, gdy masz sześć miesięcy. Potem następuje cały szereg opiekunek, których zbytnio nie lubisz. Dobre opiekunki, ale, szczerze mówiąc, zbyt głupie jak dla ciebie, chociaż ty sobie z tego nie zdajesz sprawy, a one również nie. Skończyłaś siedem lat i przebywasz na farmie, niedaleko Ceyce, gdzie zawsze spędzasz wakacje. Jest tam błotnista sadzawka. Uwielbiasz ją.

Trigger roześmiała się.

— W rzeczywistości zapyziałe śmierdzące bajorko, pełne żab i tym podobnych stworzeń. Byłam tam sześć lat temu, tak żeby jeszcze raz zobaczyć. Ale masz rację. Kiedyś uwielbiałam to bajoro.

— Aż do tych siódmych wakacji — powiedziała Pilch. — Podczas których, wraz z tobą, była tam również kuzynka twojego ojca.

— Być może — przytaknęła Trigger. — Nie pamiętam tego zbyt dobrze.

— No więc, to była błyskotliwa kobieta — kontynuowała Pilch. — Na swój sposób. Była mniej więcej w wieku twojej matki, gdy ta umarła. Miała doskonałą prezencję. I była sympatyczna. Bawiła się z małą dziewczynką, śpiewała jej, opowiadała historie. Rozpieszczała ją.

Trigger zamrugała oczami.

— Naprawdę? Nie...

— Ale nigdy nie bawiła się, nie opowiadała historii, nie rozpieszczała itd. itp. małej dziewczynki, która — głos Pilch nagle stał się ostry i wysoki — przychodziła śmierdząca i cała ubłocona w tym mulistym, oślizgłym bajorze!

Trigger sprawiała wrażenie zaskoczonej.

— Wiesz — powiedziała — wydaje mi się, że pamiętam ją, jak to mówi... Dokładnie w taki sposób!

— Teraz pamiętasz — powiedziała Pilch. — Nigdy potem już jej nie spotkałaś. Twój ojciec wykazał się zdrowym rozsądkiem. Nie ożenił się z nią, chociaż wyraźnie miał taki zamiar, gdy zorientował się, jak ona zamierza traktować ciebie. Byłaś tam jeszcze raz, w następne wakacje. Jej już tam nie było. Weszłaś do swojego starego błota. Co robiłaś? Brodziłaś w nim, czując smutek. Nastąpiłaś na jakiś ostry patyk i rozcięłaś sobie paskudnie stopę. Taka forma samoukarania.

Pilch przewinęła kilka stron zapisów.

— Teraz, zanim zaczniesz pytać, co w tym jest interesującego, pokażę ci kilka rzeczy powiązanych z tym. Masz dwanaście lat. Na Maccadonie jest takie zwierzę, coś w rodzaju lądowej meduzy. Mingo, tak? Połknęło twojego kota.

— Tak, mingo — potwierdziła Trigger. — Pamiętam to. Zabiłam je.

— Właśnie. Rozerwałaś je i wyciągnęłaś kota, ale ten był już nieżywy i częściowo strawiony. Płakałaś z tego powodu przez cały dzień i pół nocy.

— Być może.

— Tak było. Weźmy te dwa kluczowe momenty. Są z nimi powiązane jeszcze inne wydarzenia. Nie będziemy wchodzić w szczegóły. Ogólnie mówiąc, zdarzało ci się natknąć tu i ówdzie na coś, co się wije i pełza. Śmierdzi. I tym podobne. A jakie są twoje odczucia w stosunku do plazmoidów?

Trigger zmarszczyła nos.

— Są paskudne. Z wyjątkiem...

Ups! Zamilkła.

— ...Wstręciucha — dopowiedziała Pilch. — W porządku. Zostaliśmy poinformowani o twoim supertajnym zadaniu. I tak byśmy się o tym dowiedzieli. Mów dalej.

— No cóż, to jest dziwne — przyznała Trigger, zastanawiając się. — Właśnie powiedziałam, że uważam plazmoidy za nieprzyjemne stwory. Ale tak właśnie przywykłam o nich myśleć. A teraz tego wcale tak nie odczuwam.

— I znów pojawia się wyjątek — powiedziała Pilch. — To małe straszydło na „Dawn City”. O ile to był plazmoid. Ty chyba podejrzewasz, że tak?

Trigger skinęła głową.

— To wygląda niezbyt dobrze! — powiedziała.

— Całkiem niedobrze — zgodziła się Pilch. — W zasadzie, plazmoidy nie budzą w tobie innych reakcji niż ziemniaki... skały... czy inne obojętne rzeczy?

— Mniej więcej — przyznała Trigger. Wciąż sprawiała wrażenie skonsternowanej.

— Za chwilę dojdziemy do tego, co, jak się wydaje, zmieniło twój stosunek. Bo tutaj mamy jeszcze coś... — Pilch przerwała na moment, po czym powiedziała: — Poprzedniej nocy, jakąś godzinę po tym, jak poszłaś do łóżka, wykryłam u ciebie bardzo słaby ślad utraty świadomości o tym samym charakterze, co na stacji plazmoidów.

— W czasie snu? — zapytała Trigger, zdumiona.

— Właśnie. Stosunkowo słaby, bardzo krótki. Pięć, sześć minut. Aktywność senna i tym podobne, gładka linia. Jakieś blokady na rozmaitych ścieżkach zmysłowych. Potem normalny sen, aż do chwili na pięć minut przed przebudzeniem, gdy pojawia się znów minimalny ślad tego samego. Zbyt krótki, żeby powiedzieć coś konkretnego. Najwyżej kilka sekund. Problem w tym, że to jest proces ciągły. — Spoglądała na Trigger przez chwilę. — Nie niepokoi cię to zbytnio? — zapytała.

— Nie — odpowiedziała Trigger. — Co wydaje mi się bardzo dziwne — dodała — bo kiedy komisarz Tate po raz pierwszy mi o tym powiedział, byłam raczej wystraszona.

— Wiem.

20

Pilch przez chwilę milczała ze wzrokiem skierowanym w kierunku ściennego ekranu, jakby myśląc o czymś z nim powiązanym.

— No dobrze, zostawmy to na razie — powiedziała w końcu. — Opowiem ci teraz, co wydarzyło się w tych miesiącach, poczynając od tej pierwszej amnezji i utraty świadomości na Księżycu Plonów. Podstawowe kursy psychologii w Szkole Kolonialnej na Maccadonie mają dobrą opinię, więc nie będę musiała ci zbyt wiele wyjaśniać. Czy związek między wydarzeniami, o których wspominałam i twoją dawną awersją do plazmoidów jest dla ciebie jasny?

Trigger skinęła głową.

— Dobrze. Gdy wtedy, na żądanie komisarza Tate'a, badano cię po raz pierwszy, nie można było zbyt wiele zrobić. Amnezja od razu nie ustąpiła, co nie jest niczym nadzwyczajnym. Interesująca mogła być utrata świadomości, a to ze względu na okoliczności. Z drugiej strony, badania wykazały, że jesteś w dużo lepszej kondycji niż normalnie. Poza ogólną terapią, a chyba zdajesz sobie z tego sprawę, że to długi proces, nie można było właściwie nic zastosować. Nie było też do tego szczególnych powodów. Zainicjowano więc tylko proces przywracania ci pamięci i pozostawiono na pewien czas.

To, o czym mówimy, było właściwie już wtedy u ciebie zainicjowane, ale zauważyliśmy to dopiero przy następnym badaniu. Ten proces był stosunkowo delikatną, ale bardzo precyzyjną i wyraźnie celową terapią. Twoja podświadoma pamięć, zawierająca tę grupę wydarzeń, o których mówiłam, a także różnych wydarzeń powiązanych z nimi, była stopniowo wymazywana. Reakcje emocjonalne zanikały, a utrwalone systemy wartości słabły. Ścieżki skojarzeń były zmieniane.

Samo w sobie nie ma to zbyt dużego znaczenia. Dobry terapeuta mógłby zrobić to samo i o wiele szybciej. Mówiąc prościej, kilkugodzinna intensywna terapia została rozciągnięta do kilku tygodni, co pozwoliło ci na stopniowe przyswojenie sobie tego bez zaburzeń świadomości. Bardzo interesującą rzeczą jest tutaj to, że ten systematyczny delikatny proces okazuje się zachodzić sam z siebie. A takie rzeczy się nie zdarzają. Czy to cię teraz niepokoi?

Trigger skinęła głową.

— Trochę. Zastanawiam się przede wszystkim, dlaczego ktoś chce, żebym nie czuła niechęci do plazmoidów.

— Mnie też to zastanawia — powiedziała Pilch. — Ktoś wyraźnie tego chce. I to ktoś bardzo bystry. Prędzej czy później się tego dowiemy. To właśnie żeśmy przypadkowo wykryli. No i wyraźnie temu komuś nie zależy, żebyś szalała za plazmoidami. Wystarcza mu, że nie będziesz czuła do nich odrazy.

Trigger uśmiechnęła się.

— Nie wyobrażam sobie, jak ktoś mógłby sprawić, żebym oszalała na punkcie plazmoidów. Wszystko jedno w jaki sposób.

— To nie byłoby zbyt trudne — Pilch potrząsnęła głową. — Oczywiście, stałabyś się świrem. Ale to zupełnie co innego niż ta prosta neutralizacja, o której mówimy. Zajmijmy się teraz czymś innym. Przez jakiś czas miotałaś się, nie mogąc sobie poradzić z tym wszystkim. W tym przypadku jest to wyłącznie nasza wina. Zaraz ci to wyjaśnię.

Ci, co cię badali, mogli jedynie zastosować dość ograniczone środki terapeutyczne na kilka różnych sposobów. Ponieważ to nie dawało niczego, zrezygnowali. Ale przy trzecim badaniu znaleziono coś nowego. Znów prawie niezauważalnego. U kogoś innego być może by to zbagatelizowano. Ale u ciebie to w ogóle nie pasowało do twojego głównego profilu osobowościowego. Chciałaś zostać tam, gdzie byłaś.

— Chciałam zostać tam, gdzie byłam?

— Tak, w układzie Manon.

— Aaa! — Trigger zarumieniła się. — No cóż...

— Tak, tak, wiem. Ale poczekaj chwilę. Wykryliśmy tę niezharmonizowaną skłonność. W tej sytuacji poleciliśmy komisarzowi Tate zabrać cię do Piasty i trzymać tam, żeby zobaczyć, co się stanie. Otóż ta umiarkowana chęć bycia na Manon, na Maccadonie zaczęła urastać do poziomu największej potrzeby.

Trigger zwilżyła wargi.

— Ja...

— Tak, wiem — powiedziała Pilch. — Musiałaś przecież znaleźć sobie jakiś sensowny powód. I znalazłaś.

— Ale...

— Och, no dobrze. Byłaś zakochana w tym młodym człowieku. Kto by zresztą nie był? Cudowny chłopak. Sama bym... to jest, dopóki bym go nie położyła na tej kozetce. Ale tym razem po raz pierwszy nie byłaś w stanie wytrzymać z dala od niego przez te kilka miesięcy. Po raz pierwszy, również, zrobiłaś się zazdrosna. W ten sposób znalazłaś swoje powody. Tymczasem dla nas — kontynuowała ponuro Pilch — była to jednoznaczna, trwała obsesja o niewątpliwie złożonym charakterze. I wiesz, co jest w tym wszystkim najgorsze. Ty już nie masz tej obsesji.

— Tak?

— Nie masz już nawet tej początkowej umiarkowanej skłonności. Czy to nie powinno budzić jakichś podejrzeń. Ale odłóżmy to na razie.

Przełączyła coś na pulpicie. Wielki ścienny ekran rozjaśnił się. Ogromna bursztynowa płaszczyzna, sugerująca jakieś ukryte głębie.

Wczoraj w nocy, krótko przed obudzeniem, miałaś sen. Właściwie, w ciągu nocy, była to seria ośmiu snów, które wydają się mieć jakieś znaczenie. Z tym, że te wcześniejsze miały charakter raczej przygotowawczy. W taki czy inny sposób treść tych snów została włączona w końcowy zespół symboli. Zobaczmy, co da się z tego wydobyć.

Na ekranie pojawił się kształt.

Trigger drgnęła, a potem się roześmiała.

— Co o tym myślisz? — zapytała Pilch.

— Mały zielony ludzik! Czy to nie może odpowiadać temu małemu żółtemu stworowi na statku? Dobry karzełek i bardzo zły karzełek.

— Może — zgodziła się Pilch. — Masz jakieś dalsze skojarzenia?

— Dobre i złe plazmoidy? — Trigger potrząsnęła głową. — Nie. Chyba raczej nie.

— A coś jeszcze?

— Farmer. Mały staruszek, właściciel farmy, gdzie była ta mulista sadzawka.

— Lubiłaś go?

— Bardzo lubiłam. Wiedział mnóstwo ciekawych rzeczy — znów się roześmiała. — Wiesz co, nie chciałabym, żeby on się o tym dowiedział... ale ten mały zielony człowieczek kojarzy mi się dość mocno z komisarzem Tate.

— Nie sądzę, żeby miał coś przeciwko temu — powiedziała Pilch. — No dobrze — dodała po chwili. — A to?

Pojawił się następny kształt.

— Karykatura dzikiego, złośliwego konia — powiedziała Trigger i, po zastanowieniu, dodała: — Na tej farmie był taki koń. Pewnie wiesz?

— Tak wiem. Nasuwają ci się w związku z tym jakieś myśli?

— N-nie. No dobrze, jedna. Ten staruszek był jedynym człowiekiem, który mógł sobie z tym koniem poradzić. To był mutant, a właściwie... produkt banku żywych form, który nie bardzo się udał. Niezwykle silny. Mógł pracować czterdzieści osiem godzin bez przerwy i nie protestował. Ale to było bardzo złośliwe zwierzę.

— Bestia — zauważyła Pilch. — Tak odczuwałaś to w tym śnie.

Trigger skinęła głową.

— Pamiętam, że zapał tego konia do kopania i gryzienia wszystkiego dookoła zawsze uważałam za szaleństwo. Nic innego go nie interesowało. Myślę, że ten koń był szalony.

— Ale nigdy nie groziło ci od niego żadne niebezpieczeństwo?

— Nie mogłam się do niego zbliżyć! — Trigger roześmiała się. — Powinnaś zobaczyć zagrodę, w której ten rolnik go trzymał po pracy.

— Widziałam — powiedziała Pilch. — Długie, szerokie zagłębienie w ziemi, dokładnie ogrodzone. Ocienione od słońca, dużo jedzenia, bieżąca woda. To był dobry gospodarz. Dookoła bardzo wysoki szczelny płot, nie pozwalający małym dziewczynkom, i innym, zbliżać się do tego pożytecznego potwora.

— Dokładnie — przyznała Trigger. Potrząsnęła głową. — Jak już zaglądacie do czyjejś głowy, to zaglądacie!

— Taki mamy zawód — powiedziała Pilch. — Zobaczmy, co powiesz o tym.

Trigger milczała prawie minutę, zanim odezwała się stłumionym głosem.

— Nic więcej oprócz tego, co widać. Z niczym mi się nie kojarzy.

— A co widać?

— Roześmiani giganci rozdeptujący farmę. Taką niedużą farmę. To może być farma małego zielonego ludzika. Nie, poczekaj! Nie! To należy do innych zielonych ludzików.

— Jakieś emocje?

— Hm... Nienawidzę ich! — powiedziała Trigger. — Są okrutni. I zadowoleni ze swojego okrucieństwa.

— Boisz się ich?

Trigger zmrużyła oczy i przyglądała się ekranowi przez kilka sekund.

— Nie — powiedziała cichym, sennym głosem — jeszcze nie.

— A zobacz jeszcze ten — odezwała się Pilch po chwili.

Trigger spojrzała i zmarszczyła brwi.

— Wydaje mi się, że to ma jakieś znaczenia — powiedziała po namyśle. — Ale jedyne, co mi się kojarzy, to dwie tarcze zegarowe. Na jednej wskazówki kręcą się bardzo szybko, a na drugiej powoli.

— Tak? — Pilch czekała trochę. — I nic więcej w związku z tymi zegarami? Tylko to, że mają jakieś znaczenie?

— Nic. — Trigger potrząsnęła głową.

Pilch ponownie przełączyła coś na pulpicie. Ekran zgasł, a światło w pomieszczeniu powoli się rozjaśniło. Na twarzy Pilch pojawiła się zaduma.

— To na razie wystarczy — powiedziała. — Słuchaj Trigger, ten statek wykonuje obecnie pilne zadanie w innym miejscu. Musimy tam wrócić i to dokończyć. Będę mogła powrócić na Manon za około dziesięć dni i wtedy zrobimy następną sesję. Myślę, że wtedy uda nam się wyjaśnić tę małą zagadkę.

— Całą?

— Myślę, że całą. Obraz powoli wydaje się rozjaśniać. Za dziesięć dni będzie jeszcze więcej szczegółów, a dalsza ostrożna stymulacja powinna ujawnić resztę.

— No to wspaniale. — Trigger pokiwała głową. — Jestem już trochę zmęczona byciem tą chodzącą zagadką.

— Nie jesteś niczemu winna — powiedziała Pilch, prawie dokładnie tak, jak komisarz Tate. — Tak się składa, że jesteś obecnie bardzo zapracowaną kobietą, ale jeśli uda ci się znaleźć od czasu do czasu wolne pół godziny, to usiądź sobie wygodnie i wsłuchaj się w swoje myśli. Biorąc pod uwagę to, co już wiemy, może ci się uda wyjaśnić resztę.

Trigger popatrzyła z powątpiewaniem.

— Wsłuchać się w swoje myśli?

— Szybko się tego nauczysz — powiedziała Pilch i uśmiechnęła się. — Po prostu pomyśl o tym ogólnie, jak tylko będziesz miała czas i nie staraj się za bardzo. Masz jeszcze jakieś pytania przed powrotem na Manon?

Trigger zastanawiała się przez chwilę.

— Jest jedna rzecz, co do której chciałabym być pewna — powiedziała. — Ale wydaje mi się, że wy również macie swoje problemy z bezpieczeństwem.

— A kto nie ma? Według mnie, ty jesteś wystarczająco bezpieczna. Ale pytaj.

— No więc... — zaczęła Trigger. — Komisarz Tate powiedział mi, że wy nie zajmujecie się indywidualnymi przypadkami.

— To prawda. A przynajmniej nie tyle, ile byśmy chcieli.

— Czyli nie zajmowalibyście się mną, gdyby nie to, jest to jakoś związane z plazmoidami.

— Dlaczego nie. Ja bym się zajęła — powiedziała Pilch. — Czcigodna Cranadon też. Albo ktoś inny. Jeśli są istotne podstawy, by żądać takiej pomocy, to jej udzielamy. Oczywiście, nie moglibyśmy porzucić teraz innej pracy i przylecieć na Manon, by usunąć jakieś osobiste trudności.

— Czyli jednak jestem wplątana w tę aferę z plazmoidami?

— Trigger, ty jesteś dokładnie w jej centrum. To jest pewne. Wszystko powinno się wyjaśnić podczas następnej sesji.

Pilch wyłączyła lampę na pulpicie i wstała.

— Nienawidzę pozostawiać niedokończonych spraw — przyznała. — Tym razem jednak muszę odlecieć. Plazmoidy nie są obecnie na szczycie listy problemów Federacji. Chociaż bardzo szybko pną się do góry.

* * *

Gdy Trigger przyszła następnego dnia rano do biura, dowiedziała się, że kosmolot Służby Psychologicznej opuścił układ Manon wieczorem, godzinę po jej powrocie do kopuły Prekolu.

Nikogo z zepołu plazmoidów nie było w pobliżu. Komisarz, który nie miał zbyt dobrej opinii o spaniu, był tu już trzy godziny temu; zostawił jej wiadomość, że w razie potrzeby można go znaleźć w większym z dwu statków, zaparkowanych przy kopule na kosmodromie Prekolu. Prawdopodobnie zamknął się w nim i siedział w kabinie łączności, wymieniając wiadomości z niezależnymi flotami na terytorium Vishniego. Zajmie mu to pewnie jeszcze kilka godzin. Profesor Mantelish nie powrócił jeszcze ze swej ostatniej wyprawy, a majora Hesleta Quillana nie było.

Dzień wydawał się całkiem dobry, żeby się zająć pracą dla Prekolu – zdecydowała Trigger bynajmniej nie z niechęcią. Poleciła personelowi przekazać sobie wszystkie sprawy nie będące w całości rutynowymi i zajęła się nimi.

Podczas wczorajszej konferencji, gdzieś w kwaterze głównej zawieruszył się zestaw żywotnie ważnych raportów ekspedycji Prekolu badającej gazowe giganty. Uspokoiła członków zespołu i nakazała poszukiwania. Grupa ekologów z Piasty, która zdecydowała, że szczepienia ochronne są im na Manon zbyteczne, donosiła nerwowo ze stacji polarnej, że wypadają im włosy. Trigger wcisnęła przycisk „gorączka Manon” na swoim pulpicie i poradziła im, żeby sobie sprawili tupeciki.

Ekolodzy poczuli się urażeni. Skoczek pomocy medycznej już wystartował z kopuły na ratunek; Trigger podała namiar na nich, sprawdzając jednocześnie w rejestrze medycznym, kto pozwolił na wjazd bez szczepień. Odbyła krótką rozmowę z młodym człowiekiem, po czym pozostawiła go z jego wykrętami, by odpowiedzieć na ponaglenia zespołu od gigantów dopominającego się o swój raport. Znalazłszy się w starych dobrych koleinach, poczuła błogie zadowolenie.

W tym momencie na jej pulpicie pojawiła się wiadomość z sekcji medycznej. Była zaadresowana do komisarza Tate'a i donosiła, że Brule Inger może już mówić.

Trigger zmarszczyła brwi, westchnęła, przygryzła wargi i zastanawiała się przez chwilę. Potem zadzwoniła do doktor Leeharvis.

— Dostałam od pani wiadomość — powiedziała. — Jak on się czuje?

— Dobrze — odpowiedziała sędziwa lekarka.

— Coś mówił?

— Nie. Jest wystraszony. Nie zdobył się nawet na poproszenie o adwokata.

— No, ja sobie wyobrażam. Niech pani mu przekaże więc – od komisarza, nie ode mnie – że Prekol nie wniesie oskarżenia, ale z końcem miesiąca ma złożyć wymówienie.

— Poważnie? — zapytała z niedowierzaniem doktor Leeharvis.

— Oczywiście.

Lekarka parsknęła.

— Ludzie, chyba wam rozum odebrało! Dobrze, powiem mu.

Minęło południe. Trigger z podejrzliwością zaczęła studiować wiadomość z kontroli ruchu, donoszącą, że statek misjonarzy z Devagas przeszedł odprawę i stoi w porcie kosmicznym, gdy zadzwonili z zarządu centrum GC i nieco nerwowo zawiadomili, że ich szeroko reklamowana osłona przeciw-meteorytowa właśnie odbiła w rejon portu kilkadziesiąt ton materiału opadowego z pasa księżycowego. Większość z tego spadła niefortunnie na statek misjonarzy i w jego pobliżu.

— Został uszkodzony? — zapytała Trigger.

Odpowiedzieli, że nie, ale kapitan misjonarzy chce rozmawiać z osobą odpowiedzialną za port. Do kogo powinien się zgłosić?

— Odeślijcie go do mnie — odpowiedziała Trigger bez namysłu.

Włączyła ekran. Kapitan statku misyjnego był wysokim, siwym, ubranym w mundur, mężczyzną z kwadratową szczęką. Po upewnieniu się, ku swej satysfakcji, że Trigger jest rzeczywiście osobą odpowiedzialną, poinformował ją zimnym tonem, że Unia Devagaska obciąży ją odpowiedzialnością za niesprowokowane szkody, o ile nie zostaną natychmiast przeproszeni.

Trigger przeprosiła natychmiast. Przyjął przeprosiny drętwym skinieniem głowy.

— Statek wymaga teraz remontu powłoki — oznajmił stanowczym tonem.

Trigger skinęła głową.

— Zaraz wyślemy brygadę remontową.

— A my — powiedział kapitan-misjonarz — dokładnie wszystko sprawdzimy. Zaakceptujemy tylko farbę najwyższej jakości!

— Tylko taka zostanie użyta — zgodziła się Trigger.

Jeszcze raz sztywno skinął głową i wyłączył się.

— Dupek — powiedziała Trigger.

Przebiła się przez zabezpieczenia typu „nie przeszkadzać” i połączyła z kosmolotem Holatiego Tate'a.

Trochę to trwało; komisarz prawdopodobnie robił coś przy pojeździe. Podobnie jak Belchik Pluly, Tate, chociaż wciąż bardzo bogaty, mógłby być jeszcze bogatszy, gdyby nie jego hobby. A tym hobby były statki kosmiczne, których obecnie miał dwa. Tym, co robiło je droższymi, było to, że oba zostały zbudowane na zamówienie, według szczegółowej specyfikacji komisarza, jako dość dokładne repliki dwóch bojowych kosmolotów Zwiadu, na których Tate za starych dobrych czasów, jako dowódca eskadry, obrzydził złoczyńcom przestrzeń kosmiczną. Jak na razie nikt nie odważył się wytknąć mu, że przestrzeń układu Manon jest ściśle zakazana dla prywatnych okrętów bojowych.

Kiedy w końcu się odezwał, Trigger powiedziała mu o Devagasach.

— Wiedział pan, że te typy są tutaj — zapytała.

Komisarz wiedział. Trzy dni temu przycumowali do układowej stacji kontroli. Statek był czysty.

— Wszyscy ich misjonarze podróżują uzbrojeni, ale taki przywilej uzyskali w traktacie. Na razie rozglądali się dookoła i latali to tu, to tam promami. Do dzisiejszego rana statek przebywał na orbicie.

— Myśli pan, że ma to związek z tą samą sprawą, cokolwiek by to było, co sprowadziło tutaj Balmordana? — zapytała Trigger.

— Zakładamy, że tak. Balmordan, nawiasem mówiąc, wziął wczoraj udział w wielkiej libacji na jachcie Pluly'ego. I o ile jego ogon nie został wykiwany, to wciąż tam jest, wyraźnie w charakterze gościa.

— Pozostałych Devagasów też śledzicie?

— Nie pojedynczo. Jest ich zbyt wielu i są rozproszeni po całym terenie. Aha, Mantelish wrócił. Zameldował się godzinę temu.

— Ma pan na myśli, że jest teraz na górze, w swojej kwaterze? — zapytała.

— Tak. Przywlókł do pracowni kilka dalszych skrzyń, zamknął się z nimi i włączył zabezpieczenia antyszpiegowskie. Być może znalazł coś ważnego, a być może ma jeden z tych swoich napadów podejrzliwości. Wkrótce się dowiemy. A, i jest jeszcze wiadomość towarzyska. Pierwsza Dama Tranestu robi dziś rano zakupy w centrum Grand Commerce.

— Tak? No to im rozrusza interes — powiedziała Trigger. — Wróci pan do kopuły przed lanczem?

— Mam nadzieję. Może będę miał przypadkiem trochę interesujących wieści.

— Dobrze, więc do zobaczenia.

— Dwadzieścia minut później na pulpicie pojawiło się żądanie bezpiecznego połączenia. Włączyła tarczę.

Na ekranie zobaczyła twarz majora Quillana. Był w laboratorium Mantelisha. Mantelish stał za nim przy stole roboczym.

— Cześć — powiedział Quillan.

— Cześć. Kiedy wróciłeś?

— Przed chwilą. Możesz zabrać to coś i przynieść tutaj?

— Teraz?

— Jeśli możesz — powiedział Quillan. — Profesor twierdzi, że ma jakiś nowy pomysł.

— Już idę — powiedziała Trigger. — Będę za pięć minut.

Pobiegła do swojej kwatery, przywołała zasobnik Wstręciucha i przewiesiła pasek przez ramię.

Zatrzymała się na chwilę, marszcząc brwi. Coś... jakiś strzęp pamięci... coś, co powinna pamiętać, pojawiło się w jej głowie. A potem umknęło.

Trigger potrząsnęła głową. Wrażenie nie ustępowało. Otworzyła drzwi i wyszła na korytarz.

Upadła.

Padając, próbowała nacisnąć mechanizm torebki, ale nie mogła poruszyć palcami. W ogóle nie mogła się poruszyć.

Dookoła niej pojawili się ludzie. Poruszali się bardzo szybko. Odwrócono ją na plecy i przez kilka chwil widziała swoją własną twarz uśmiechającą się do niej z odległości kilku stóp.

21

Ocknęła się nagle w dużym, dobrze oświetlonym i luksusowo umeblowanym pomieszczeniu. Siedziała, na pół leżąc, w miękkim fotelu przy małym stoliku wykończonym na wysoki połysk. Dwie osoby siedzące po drugiej stronie przyglądały się jej z wyrazem łagodnego zdziwienia. Jedną z nich była Lyad Ermetyne. Drugą osobą był nieznany mężczyzna.

— Bardzo szybko się ocknęła — powiedział mężczyzna, odwracając się do Lyad.

Spojrzał z powrotem na Trigger. Był niewielkiego wzrostu, miał szpakowate włosy, porysowaną głębokimi zmarszczkami twarz i piękne czarne wilgotne oczy.

— Bardzo szybko — zgodziła się Lyad. — Musimy to wziąć pod uwagę na przyszłość. Witaj, Trigger!

— Witajcie — powiedziała Trigger.

Jej spojrzenie jeszcze raz obiegło dookoła i powróciło do przyjaźnie spoglądającej twarzy Lyad. Zasobnika ze Wstręciuchem nigdzie w pobliżu nie było. Wydawało się, że w pokoju nie ma nikogo więcej. Pod ścianą stał ozdobny ComWeb. Dwie ściany były zakryte ciężkimi zasłonami, a z sufitu zwieszał się połyskujący złotem brokatowy baldachim. Nie zauważyła drzwi. Mogły być zakamuflowane albo za zasłonami. W zasięgu głosu mogła przebywać dowolna ilość ludzi – i z pewnością niektórzy ją teraz obserwowali, gdyż mały mężczyzna nie wyglądał na zdolnego do bijatyki.

Człowiek ten obserwował ją z jakimś powściąganym rozbawieniem.

— Spokojna — mruknął. — Bardzo opanowana!

Trigger spojrzała na niego, a potem z powrotem na Lyad. Wcale nie czuła się spokojna. Była spięta i śmiertelnie wystraszona. Czuła, że sytuacja jest bardzo niedobra.

— Czego ode mnie chcecie? — zapytała.

— Zrobić interes. — Lyad uśmiechnęła się. — Wie pani, gdzie jesteśmy?

— To nie jest pani statek, Pierwsza Damo.

— Blade, bursztynowe oczy jedynie lekko się zwęziły. Ale Lyad, w tym momencie, stała się bardzo czujna.

— Dlaczego pani tak uważa? — spytała przyjaznym tonem.

— Ten pokój — powiedziała Trigger. — Myślę, że pani ma lepszy gust. O jaki interes chodzi?

— Za chwilę — powiedziała Lyad. Znów się uśmiechnęła. — A gdzie, w takim razie, możemy być?

Trigger pomyślała, że mogłaby zgadnąć, ale nie miała ochoty na zgadywanki. Zwłaszcza na głos. Wzruszyła ramionami.

— Wolałabym nie być nigdzie — powiedziała.

Usadowiła się trochę wygodniej w fotelu. Jej prawa ręka prześlizgnęła się po kapciuchu na porgee.

Kapciuch na porgee.

Było wysoce prawdopodobne, że Ermetyne przeszukała dokładnie kapciuch, wyjęła pistolet, a sam kapciuch zostawiła. Ale wcale nie musiało tak być.

Ktoś na pewno ją teraz obserwuje. Nie może sprawdzić... przynajmniej dopóki nie zdecyduje się skorzystać z dentona.

— To nie ulega wątpliwości — powiedziała Lyad. — Proszę mi wybaczyć natarczywość tego nagłego zaproszenia, ale ostatnie wydarzenia spowodowały, że wydawało się to konieczne. A wracając do interesu... Na początek przedstawię: ten dżentelmen to doktor Veetonia, specjalista od przesłuchań, nadzwyczaj utalentowany w swojej dziedzinie. W tej chwili jest nieco wyczerpany wielogodzinnym przesłuchaniem, które odbyło się w nocy.

Doktor Veetonia odwrócił się i spojrzał na nią.

— Naprawdę, Pierwsza Damo? No cóż, to wyjaśnia moje dziwne zmęczenie. Jak mi się udało?

— Wspaniale — zapewniła go Lyad. — Nigdy nie był pan lepszy, doktorze.

Veetonia skinął głową, uśmiechnął się niewyraźnie i znów spojrzał na Trigger.

— Tym razem też musi być tak samo?

— Obawiam się, że musi — powiedziała Lyad.

— Co za szkoda! — powiedział doktor Veetonia. — Co za szkoda. To byłoby piękne wspomnienie. Ona jest taka opanowana. — Niewyraźny uśmiech znów pojawił się na pomarszczonej twarzy. — Jesteś, dziecko, taka piękna w swojej złości, przerażeniu i rozpaczy — powiedział do Trigger. — A przy tym wszystkim wciąż ważysz swoje szanse, szybko, intensywnie myślisz. Łatwo nie rezygnujesz. O nie! Wcale nie. Pierwsza Damo — powiedział z rozżaleniem — chciałbym ją zapamiętać. Nie dałoby się tego zrobić?

Drobne lodowate palce przebiegły w górę i w dół wzdłuż kręgosłupa Trigger. Ermetyne spojrzała na nią z ukosa.

— Obawiam się, że nie, panie doktorze. Będziemy dyskutować o bardzo ważnych sprawach. Poza tym, Trigger Argee i ja dojdziemy bardzo szybko do przyjacielskiego porozumienia.

— O, nie! — Twarz doktora Veetonii pokryła się smutkiem.

— Nie? — zapytała Lyad.

— Ona się na nic nie zgodzi. Każdy głupiec to widzi. Zaleciłbym więc proste podejście chemiczne. Pani sługusy mogą to zrobić bez mojej pomocy. Wyciągnąć z niej to. Zmarnować ją. Ja nie mam tutaj nic do roboty.

— Och, doktorze! — zaprotestowała Ermetyne. — To byłoby zbyt okrutne. I bardzo niepewne. Mamy wciąż bardzo dużo czasu.

Veetonia potrząsnął głową.

Lyad uśmiechnęła się. Koniuszkami palców pogłaskała go w pokryty zmarszczkami policzek.

— Zapomniał pan o pałacu nad jeziorem Hamal? — zapytała. — O wielkiej bibliotece? O laboratoriach? Nie byłam wystarczająco hojna?

Doktor Veetonia odwrócił się w jej kierunku. Uśmiechnął się melancholijnie.

— Tak, to prawda — przyznał. — Przez chwilę o tym zapomniałem. — Znów spojrzał na Trigger. — Pierwsza Dama daje — powiedział do niej — i Pierwsza Dama odbiera. Dała mi bogactwo i mnóstwo przyjemności. A teraz bierze i zabiera pamięć. Bardzo umiejętnie, gdyż była moją uczennicą. Tylko że za każdym razem, gdy to robi umysł ulega lekkiej degradacji.

Jego twarz nagle pokryła się powagą. Spojrzał na Lyad.

— Jeszcze dwa lata — powiedział. — A potem będę mógł przejść na emeryturę?

— Taka była umowa, doktorze — Lyad skinęła głową. — Wie pan, że dotrzymuję umów.

— Tak, wiem, Co jest dziwne w przypadku Ermetyne'ów. Dobrze! Zrobię to. — Spojrzał na Trigger. Jego czarne wilgotne oczy zamrugały raz czy dwa razy. — Ona jest prawie pewna, że ją obserwują — powiedział. — Ale wyobraża sobie, że zdoła uruchomić ComWeb. To dziecko, moim zdaniem, jest przygotowane, by nas zaatakować przy pierwszej okazji. — Uśmiechnął się. — Proszę jej pokazać, dlaczego nie powinna mieć nadziei. A potem zobaczymy.

— Dlaczego? Jej sytuacja wcale nie jest beznadziejna — powiedziała Lyad. — Trigger, proszę za bardzo nie przejmować się doktorem. Jego metody są całkowicie bezbolesne i w porównaniu do metod chemicznych nie pozostawiają żadnych ujemnych efektów. Jeśli będzie pani rozsądna, po prostu posiedzimy sobie tutaj i porozmawiamy przez jakieś dwadzieścia minut. Potem powie mi pani, jaką sumę by sobie życzyła mieć zdeponowaną na swoim koncie w banku i będziemy mogły się rozstać.

— A o czym będziemy rozmawiać? — spytała Trigger.

— No cóż, przede wszystkim mamy tutaj tę piękną małą torebkę, noszoną ostatnio przez panią. Moi technicy poinformowali mnie, że próba otwarcia jej siłą może nieść pewne ryzyko uszkodzenia zawartości. A tego byśmy nie chcieli. Więc porozmawiamy krótko na temat właściwego sposobu jej otwarcia — Lyad uśmiechnęła się nieznacznie do Trigger. — Doktor Veetonia będzie weryfikował szczerość pani wyjaśnień w tej sprawie. — Zastanawiała się przez chwilę. — Och, a potem zadam pani jeszcze kilka pytań. Niezbyt dużo. A pani mi odpowie. To będzie całkiem proste. Zanim jednak do tego dojdzie, powiem dlaczego tak bardzo chciałam się dzisiaj z panią zobaczyć. Mieliśmy tu wczoraj gościa. Balmordana. To ten dżentelmen, którego już miała pani okazję spotkać. Niestety miał blokadę mózgu w zakresie dość istotnej sprawy, no i – mimo że doktor i ja byliśmy bardzo cierpliwi i ostrożni – nie przeżył tego. Ale zanim umarł, powiedział mi tyle, ile chciałam się od niego dowiedzieć.

Z tą informacją — mówiła dalej — i z zawartością pani torebki, a także z kolejną cząstką wiedzy uzyskaną od pani, będę mogła odjechać. A za kilka godzin, na Orado, ambasador Tranestu odbędzie cichą konferencję z kilkoma członkami Rady Federacji. I to wszystko. Naprawdę. — Uśmiechnęła się. — Żadnych dramatycznych wydarzeń! Żadnych krzyków i rozpaczy. Kilka traktatów zostanie gruntownie znowelizowanych. Cała awantura wokół plazmoidów ucichnie — pokiwała głową — a one same zostaną zaprzęgnięte do pracy. No i dobrze!

W czasie, gdy Lyad mówiła, doktor Veetonia nie spuszczał wzroku z Trigger.

— Gratuluję, Pierwsza Damo — powiedział. — Niemniej dziewczyna bynajmniej nie została przekonana, że powinna współpracować. Chyba liczy na to, że zostanie uwolniona, zanim wymusi pani na niej te informacje, o które chodzi.

— Och, Trigger, naprawdę? — Lyad Ermetyne westchnęła i wydęła wargi z niezadowoleniem. — No dobrze, skoro to konieczne, to wytłumaczę również to. — Przez chwilę zastanawiała się. — Widziała pani swojego sobowtóra?

— Bardzo krótko. — Trigger skinęła głową.

Lyad uśmiechnęła się.

— Opowieść o tym, w jaki sposób moi ludzie przeniknęli, a następnie wydostali się z kopuły oraz jak to się stało, że ochroniarzy pani kwatery znaleziono nieprzytomnych i w pośpiechu przewieziono na oddział zakaźny, byłaby niezmiernie zajmująca, ale zbyt długa, by ją teraz opowiadać. Pani sobowtórem została znakomita aktorka z Tranestu. Do odegrania tej roli przygotowywała się przez kilka miesięcy. Doskonale wie, jak poruszać się po kopule i co zrobić, żeby nie spotkać ludzi, którzy znają panią osobiście. Jeśli okaże się, że uniknięcie zdemaskowania jest już niemożliwe, w ciągu minuty przeobrazi się w całkowicie odmienną osobę. Mogą więc upłynąć godziny zanim ktoś zacznie podejrzewać pani nieobecność.

Chociaż, z drugiej strony — Lyad przyznała uczciwie — pani sobowtór mógł zostać schwytany od razu albo w ciągu krótkiego czasu. W takiej sytuacji straci przytomność, a wątpię, czy wasz bojowy komisarz przekroczy granice etyki i wykona skan martwego mózgu na żywej kobiecie. Zresztą, jeśli nawet to zrobi, to i tak niczego się nie dowie.

Niemniej załóżmy, że z jakiegoś powodu pani przyjaciele będą od początku podejrzewać mnie i tylko mnie. W czasie, gdy zabierano panią z kopuły, widziano, jak opuszczam centrum Grand Commerce. Robiłam dość swobodne zakupy. Kilka całkiem dużych skrzyń i różnych innych rzeczy zostało załadowane do mojego promu. Widziano również, jak wracam na „Aurorę”.

— Nieźle — przyznała Trigger. — Przypuszczam, że to również był sobowtór?

— Oczywiście. — Lyad spojrzała na mały ozdobny zegarek. — W tej chwili „Aurora”, o ile moje polecenia zostały wykonane, a zostały, od pięciu minut znajduje się w podprzestrzeni. Chyba że ktoś, kto mógłby być pani rozwścieczonym ratownikiem, dotarł tam wcześniej i zanurzyła się wcześniej. W obu przypadkach zanurzenie było obserwowane przez agentów komisarza i wcześniej lub później zostały z tego wyciągnięte odpowiednie wnioski.

— A nie przypuszcza pani, że również się zanurzyli i dogonili ją? — spytała Trigger.

— Mogli to zrobić. Ale nie tak łatwo dogonić „Aurorę” w podprzestrzeni. To potrwa kilka godzin. Nie będzie miało żadnego wpływu na wydarzenia, nie sądzi pani? — Bursztynowe oczy spojrzały zimno na Trigger. — Jak pani myśli, Trigger Argee, ile godzin czy minut potrafi pani wytrzymać, jeśli zostaniemy zmuszeni do wywarcia prawdziwej presji?

— Nie wiem — przyznała Trigger. Zwilżyła językiem wargi.

— Mogłabym podać ten czas z całkiem dobrym przybliżeniem — powiedziała Lyad. — Proszę mi wybaczyć, że podnoszę ten temat. To zupełnie niepotrzebna nieuprzejmość. Przypuśćmy więc, że ci sprytni ludzie, z którymi pani pracuje, są wystarczająco sprytni, żeby przejrzeć wszystkie te drobne manewry. Przypuśćmy dalej, że zdołali się domyślić, gdzie teraz jesteśmy.

A przypadkiem jesteśmy na „Gryfie”, przesadnie dużym jachcie Belchika Pluly'ego, na orbicie Manon. To pomieszczenie znajduje się na wydzielonym pokładzie jachtu, gdzie Belchik wiedzie, nie niepokojony, swoje prywatne życie. Przekonałam go dwa dni temu, że powinien oddać mi ten przedział do wyłącznego użytku. Na tym pokładzie znajduje jedno wejście przez portal, obecnie zamknięte i mocno strzeżone. Są tu również dwa wyjścia portalowe. Jedno z nich prowadzi bezpośrednio do specjalnej śluzy, w której znajduje się moja mała łódź, przygotowana do lotu. To jest bardzo szybka łódź. Nie słyszałam, żeby w Piaście budowano szybsze. Poza tym może zanurzyć się od razu w śluzie. — Uśmiechnęła się do Trigger. — Teraz ma pani obraz całości. Jeśli pani przyjaciele zdecydują się wejść na pokład „Gryfa”, nikt nie będzie stawiał specjalnego oporu. Nie chcemy przecież przypadkowo wylecieć w powietrze. Ale przedostanie się tutaj zajmie im dużo czasu. Tymczasem my, gdy dostaniemy sygnał, że weszli na pokład, spokojnie wszyscy odlecimy. Bez pośpiechu i zamieszania. Gwarantuję pani, że nikt nie wyśledzi ani nie przechwyci tej łodzi. Rozumie pani?

— Tak — przyznała niepocieszona Trigger, wciskając się głębiej w fotel. Prawa ręka opadła jej na kolana. No cóż, pomyślała, mam ostatnią szansę.

Doktor Veetonia zmarszczył brwi.

— Po pierwsze... — zaczął.

Trigger sięgnęła do kapciucha. Bezgłośny strzał z dentona rzucił utalentowanego specjalistę od przesłuchań do tyłu na oparcie fotela.

— Pistolet, Pierwsza Damo— wyjaśniła niepotrzebnie Trigger.

Lyad zbladła. Spojrzała szybko w dół, na mężczyznę, a potem z powrotem na Trigger.

— Wyobrażam sobie, że we mnie też są wycelowane pistolety — powiedziała Trigger — ale ten ma bardzo lekki spust. Każdy wstrząs może spowodować strzał.

Lyad nieznacznie skinęła głową.

— Proszę się nie martwić. To nie są głupcy. Nie będą ryzykować. — Mówiła ostrożnie, ale całkiem spokojnie. Twardy orzech, jak stwierdził komisarz.

— Nie zawracajmy sobie nimi teraz głowy — powiedziała Trigger. — Wstańmy jednocześnie.

Obie kobiety wstały.

— Pozostańmy w tej odległości, około pięć stóp od siebie. Na wypadek, gdyby pani potrafiła odebrać mi broń.

— Nie potrafię. — Lyad Ermetyne uśmiechnęła się bardzo nieznacznie.

— Lepiej proszę nie próbować — powiedziała Trigger. — Pięć stóp. — Przyjrzała się szybko doktorowi Veetonii. Wyglądał na beznadziejnie martwego. — Podejdziemy teraz do ComWebu. Pewnie nie jest podłączony bezpośrednio do sieci zewnętrznej?

Lyad potrząsnęła głową.

— Rozmowy idą za pośrednictwem systemu łączności statku.

— Pani ludzie ją obsługują?

— Nie Plulego.

— Wykonają pani polecenia?

— Oczywiście.

— Będą podsłuchiwać?

— Jeśli zabezpieczymy się tutaj, to nie.

Trigger skinęła głową.

— Pani będzie mówiła. Dam pani osobisty numer komisarza Tate'a. Proszę im kazać się połączyć. Komunikatory Prekolu są połączone z siecią ComWebu. Gdy już będziemy miały połączenie, włączy pani wizję. On będzie chciał mnie zobaczyć. Gdy się zgłosi, powie mu pani po prostu, co się stało, gdzie jesteśmy i jaka jest sytuacja. Lecąc po nas, ma zabrać ze sobą oddział. Ja nie będę się zbytnio odzywała, może wcale. Cały czas będę w panią celowała. Jak komuś się poślizgnie palec, dostaniemy obie.

— Nikomu się nic nie poślizgnie — zapewniła Lyad.

— To dobrze. Zanim więc się ruszymy, ustalmy wszystko. Gdy komisarz się wyłączy, będzie tu równo za trzy minuty. Albo i szybciej. A co z załogą statku... Również posłuchają pani rozkazów?

— Pomijając panią, Trigger, jako oczywisty wyjątek — powiedziała Lyad — wszyscy na „Gryfie” słuchają teraz moich rozkazów.

— Więc rozkaże pani temu, co pełni wachtę na jachcie, żeby wpuścił oddział zanim zaczną strzelać. Komisarz potrafi być paskudnie narwany. Niech więc zabiorą strażników spod wejścia portalowego. Dla własnego dobra.

— Zrobią to — Lyad Ermetyne skinęła głową.

— Dobrze. Myślę, że to wszystko. — Przez chwilę spoglądały na siebie. — Dzięki informacjom, które uzyskała pani, Pierwsza Damo, od Balmordana — podkreśliła Trigger — powinna pani wciąż mieć bardzo dobrą pozycję przetargową w układach z Radą. Mam podstawy sądzić, że bardzo im zależy, by szybko i po cichu zakończyć to zamieszanie wokół plazmoidów.

Lyad nieznacznie wzruszyła ramionami.

— Może — powiedziała.

— Ruszajmy! — rozkazała Trigger.

Obie, raczej spięte, ruszyły w kierunku ComWebu, niezbyt szybko, ale i niezbyt wolno, Trigger cztery, pięć kroków z tyłu. Zza ścian nie dobiegł żaden dźwięk ani inny znak, chociaż musiało tam panować znaczne podniecenie. Trigger poczuła na plecach przechodzący dreszcz. Dobry operator mógłby wąskim polem siłowym odchylić dentona, a także jej rękę, nie stwarzając realnego zagrożenia dla Lyad. Prawdopodobnie jednak nawet najmniejsze zagrożenie Pierwszej Damy było nie do przyjęcia dla obywateli Tranestu.

Lyad dotarła do ComWebu i zatrzymała się. Trigger również stanęła, pięć kroków od niej.

— No dalej — powiedziała spokojnie Trigger.

Lyad odwróciła się do niej.

— Pozwoli pani, że spróbuję jeszcze raz... dobrze? Nazwijmy to apelem — powiedziała. — Trigger Argee, niech pani nie będzie zbyt etycznym głupcem! To, co zaplanowałam, nie zrobi nikomu szkody. Zgodzi się pani i będzie mogła sama decydować o swoim losie do końca życia.

— Nie ma mowy — powiedziała Trigger. Zakołysała lekko dentonem. — No dalej! Potem będzie pani mogła zaproponować to Radzie.

Lyad wzruszyła z rezygnacją ramionami, odwróciła się i wyciągnęła rękę do terminala.

W tym momencie Trigger chyba rozluźniła się lekko. Albo może był jakiś inny czynnik, który Pilli uznał za korzystny. Z baldachimu na suficie nie doszedł jej żaden dźwięk. Wyczuła jedynie jakiś ruch nad głową. A potem wielka złota masa wylądowała z przerażającą lekkością na grubym dywanie pomiędzy nią i Lyad.

Głowa bezokiej mary nocnej pojawiła się nie dalej niż trzy stopy od Trigger.

Światła w pomieszczeniu zgasły.

Trigger zrobiła przewrót w tył, przetoczyła się sześć stóp w bok, wstała, cofnęła jeszcze kawałek i stanęła bez ruchu.

22

Ciemność była całkowita. Przestawiła dentona na zabijanie. Wokół zapanowała kompletna cisza, a po chwili rozległ się cichy szmer w większej odległości. To mógł być odgłos ciężkich stóp poruszających się ostrożnie po grubym dywanie. Szmer ucichł. Gdzie się podziała Lyad?

Trigger rozejrzała się, próbując przebić wzrokiem ciemność. Mają noktowizory, pomyślała.

— Lyad? — zawołała.

— Tak? — rozległo się w ciemności. Tamta mogła stać trzydzieści stóp od niej, w drugim końcu pokoju.

— Odwołaj swoje zwierzę — powiedziała spokojnie Trigger. — Nie chcę go zabić.

Powoli ruszyła w kierunku, z którego dobiegał głos Lyad.

— Pilli nie zrobi ci krzywdy — powiedziała Ermetyne. — Został posłany, żeby cię rozbroić, to wszystko. Rzuć pistolet, to nawet cię nie dotknie — roześmiała się. — I nie trudź się strzelaniem do mnie. Już mnie nie ma w tym pomieszczeniu.

Trigger znieruchomiała. Nie z powodu tego, co powiedział nienawistny roześmiany głos. Ale dlatego, że w ciemności, obok niej pojawił się świeży ostry zapach. Zapach dojrzałych jabłek.

Zwilżyła wargi.

— Pilli — wyszeptała — nie podchodź!

Stworzenie nie miało oczu, ciemność nie miała dla niego żadnego znaczenia. Kilka sekund później usłyszała jego oddech.

Odwróciła się w tym kierunku. Zamarł na moment, a potem znów. Powolny oddech zwierzęcia. Wydawało się okrążać ją z lewej. Po chwili zatrzymało się. A potem ruszyło w jej kierunku.

— Pilli, zatrzymaj się — powiedziała cicho, prawie prosząc. — Pilli, odejdź!

Cisza. Zapach zwierzęcia rozchodził się intensywnie dookoła. Trigger usłyszała, jak krew pulsuje jej w uszach, a potem, wyobraziła sobie, że wyczuwa, jak namacalny opar, ciepło ciała potwora stojącego przed nią w ciemności.

To nie była jedynie wyobraźnia. Coś jak gładka, ciężka gumowa macka owinęło się wokół jej prawego nadgarstka i zacisnęło straszliwie.

Denton wypalił dwa razy, trzy, cztery zanim została szarpnięta gwałtownie w bok i rzucona do tyłu. Poleciała, obijając się o jakieś niskie fragmenty umeblowania i rozciągnęła na nich. Pistolet przepadł.

Gdy zbierała się pospiesznie na nogi, Pilli zajęczał. Był to cichy, wysoki, ściskający za serce dźwięk, podobny do płaczu przestraszonego ludzkiego dziecka. Nagle ucichł. I wtedy, jakby na ten sygnał, zapaliły się wszystkie światła.

Trigger zamrugała oczami oślepiona. Przed nią stał Virod, przyglądając się. Żółte nieprzezroczyste gogle miał zsunięte na czoło. Okulary noktowizyjne. Złotowłose stworzenie leżało na podłodze dwadzieścia stóp od niej jak wielka bezkształtna sterta. Jej pistoletu nie było nigdzie widać. Za to Virod miał pistolet i celował z niego do niej.

Niespodziewanie wziął ręką zamach. Jego dłoń z dużą siłą trafiła ją w twarz. Trigger odsunęła się niezgrabnie, odzyskała równowagę i znów stanęła naprzeciw niego. Nawet nie czuła gniewu. Policzek zaczął ją palić.

— Przestań się zabawiać, Virod! — Usłyszała głos Lyad, a potem zobaczyła ją samą, stojącą w małych, na wpół otwartych drzwiach, po drugiej stronie pokoju, gdzie zasłony ścienne były rozsunięte.

— Była w szoku, Pierwsza Damo — wyjaśnił spokojnie Virod.

— Pilli nie żyje?

— Tak. Mam jej pistolet. Pilli go wytrącił. — Virod poklepał się po kieszeni kurtki. Jakaś część umysłu Trigger odnotowała ten gest i nagle stała się czujna.

— Widziałam. No dobrze... Szkoda Pilli. Ale nie dało się tego uniknąć. Daj ją w takim razie tutaj. I bądź łagodny, na rozsądnym poziomie. — Lyad wciąż wyglądała na opanowaną. — A ten pistolet schowaj do innej kieszeni, głupku, bo ci go zabierze.

Przyglądała się obojętnie, jak Virod ciągnie Trigger ku małym drzwiom, przytrzymując ją lewą ręką zaciśniętą na ramieniu tuż powyżej łokcia.

— Niedobrze, Trigger, że zabiłaś mojego eksperta — powiedziała Lyad. — Będziemy musieli zastosować podejście chemiczne. Flam i Virod są w tym całkiem nieźli, ale to będzie bolało. Niezbyt mocno, dopilnuję tego. Niemniej, obawiam się, że to będzie raczej poniżające. No i będzie dużo dłużej trwało.

Wysoka, opalona i dobrze zbudowana Flam stała w małym pokoju za drzwiami. Trigger ujrzała długi, niski, pokryty plastikiem stół z uchwytami i połyskującym wyposażeniem. To tutaj zimnokrwisty Balmordan ostatecznie nie wytrzymał z powodu blokady umysłu. Wciąż jeszcze mogła zrobić jedną rzecz. Jacht był na orbicie.

— To wszystko nie będzie konieczne — powiedziała drżącym głosem. Głos jej zadrżał z taką łatwością, jakby to przez dłuższy czas ćwiczyła.

— Nie? — spytała Lyad.

— Wygrałaś — oświadczyła Trigger z rezygnacją. — Zgadzam się. Pokażę ci jak otworzyć torebkę, na początek.

Lyad skinęła głową.

— Jak ją otwierasz?

— Trzeba nacisnąć w odpowiednim miejscu. Niech ją przyniosą. Pokażę.

Lyad roześmiała się.

— Jesteś trochę zbyt chętna, Trigger. I zbyt uległa. Biorąc pod uwagę zawartość tej torebki, można raczej wykluczyć, że wybuchnie, gdy ci ją zaraz damy i pozwolimy nacisnąć. Ale to czy owo, niepożądanej natury, z pewnością może się wydarzyć! Flam...

Rudowłosa skinęła głową i się uśmiechnęła. Podeszła do ściennej szafki, otworzyła ją i wyjęła zasobnik Wstręciucha.

— Połóż to na razie na półce — poleciła Lyad — i przynieś mi pistolety, Viroda i jej.

Położyła dentona na półce obok torebki, a pistolet Viroda zatrzymała dla siebie.

— Obawiam się, Trigger, że teraz musisz się tam położyć — powiedziała. — Jeśli naprawdę zdecydowałaś się współpracować, to nie będzie tak źle. Zaczniesz po kolei opowiadać nam bardzo szczegółowo, co należy zrobić z tą torebką. No i trochę innych rzeczy.

Chyba coś zobaczyła na twarzy Trigger, bo dodała sucho:

— Słyszałam kilka dni temu, że jesteś całkiem niezła w walce wręcz. Virod i Flam też są nieźli. Jeśli masz więc ochotę zabawić trochę Viroda, to proszę bardzo!

W tej sytuacji nie pozostawało nic innego, jak tylko uśmiechnąć się i położyć na stole. Trigger stwierdziła, że nie może tego zrobić. Zaczęła się gwałtownie, bezgłośnie i brutalnie szarpać, z zaciśniętymi ustami, ciężko oddychając przez nos. Było to całkiem bezużyteczne. Nie pozwolili jej nawet zbliżyć się do Lyad. Virod pobawił się nią trochę, a potem chwycił i położył na stole. Chwilę później leżała rozciągnięta, twarzą w dół, nadgarstki i kostki nóg w miękkich uchwytach, przymocowane do stołu.

Flam wzięła mały nóż i zręcznie rozcięła mundur Prekolu na plecach wzdłuż linii kręgosłupa. Zsunęła ubranie na boki. Trigger poczuła lodowaty dotyk, pachnącego wanilią spraju, wędrujący w górę jej pleców, do podstawy czaszki.

Nie bolało zbytnio; Lyad mówiła prawdę. Ale po chwili poczuła się straszliwie poniżona. Jej myśli przyspieszały i zwalniały, wirowały w dziwny, mętny sposób. W końcu zaczęła wyrzucać z siebie słowa, których nie chciała wypowiadać.

Potem chyba nastąpiła jakaś przerwa. Skądś z dala dotarł do niej przepełniony zimną furią głos Lyad. Poczuła się, jakby ją wyciągano z tej małej, wypełnionej snem, enklawy.

— Jest pusta?

Cały łańcuch wspomnień pojawił się nagle, jak rzucona przez kogoś seria petard. Uformowały się w pewien schemat. I ten schemat pojawił się w głowie Trigger. Spojrzała na niego. Oczy otworzyły jej się ze zdziwienia. Zaczęła się cicho śmiać.

Lekkie kroki natychmiast zbliżyły się do niej.

— Trigger, gdzie jest ten plazmoid?

Ermetyne kipiała wściekłością. Lepiej będzie coś jej odpowiedzieć.

— Zapytaj komisarza — powiedziała niezbyt wyraźnie Trigger.

— Pierwsza Damo, przestało działać — powiedziała Flam. — Mogę?

Myśli Trigger zawirowały i nie dosłyszała odpowiedzi Lyad. Znów poczuła zapach wanilii i przesuwający się lodowaty dotyk. Tym razem, urwał się nagle w pół drogi.

Dookoła zapanował bardzo dziwny bezruch. Jak gdyby wszyscy i wszystko jednocześnie zamarło.

— Mam nadzieję, że nie będziecie sprawiać kłopotu — rozległ się głęboki groźny głos. — Ona jest mi dużo bardziej potrzebna niż wam.

Trigger zmarszczyła brwi ze zdziwieniem. Usłyszała wściekły ryk, jakiś tępy łomot i nagły ostry trzask.

— Ups — powiedział głęboki głos z zadowoleniem. — Obawiam się, że to było trochę za mocno!

A dlaczego, pomyślała Trigger. Otworzyła oczy i obróciła głowę w drugą stronę.

— Wciąż przytomna, Trigger? — zapytał Quillan od drzwi. Wyglądał na mile zdziwionego. W ręku trzymał ogromny pistolet z rozszerzoną lufą.

Mała grupa w drzwiach, jak na jej wyczucie, wyglądała dziwnie. Przed Quillanem klęczał tłusty, starszy mężczyzna i mrugając oczami, patrzył oszołomiony na Trigger. Na sobie miał jedynie jaskrawo-purpurowy ręcznik kąpielowy zawiązany na biodrach. Chwilę trwało, zanim rozpoznała Belchika Pluly'ego. Stary Belchy! A przed Belchym, na podłodze, twarzą do dołu jakby w religijnym uniesieniu, leżał bez ruchu Virod. Niewątpliwie martwy. Nie powinien był zabawiać się z Quillanem.

— Tak — odpowiedziała więc Trigger, przypominając sobie pytanie Quillana. — Bardzo szybko doszłam do siebie... Ale przed chwilą dali mi świeżą dawkę ogłupiacza.

— Widziałem — powiedział Quillan. Jego wzrok powędrował poza Trigger.

— Lyad — odezwał się niemal przyjaźnie.

— Tak, Quillan?

Głos Lyad doszedł do Trigger z drugiej strony. Odwróciła głowę. Lyad i Flam stały w przeciwległym końcu pokoju. Nie wyglądały na szczęśliwe.

— Wcale mi się nie podoba to, co się tutaj dzieje — powiedział Quillan. — Ani trochę! Dlatego ten wielkolud w końcu skręcił kark. Czy pozostali rozumieją tę aluzję?

— Oczywiście — powiedziała Ermetyne.

— W takim razie Flam, drogie dziewczę, przestań zerkać na leżące tam pistolety i pozostań na miejscu albo stracisz nogę. A pani, Pierwsza Damo, podejdzie do stołu i odepnie Trigger.

Trigger poczuła, że znów zamykają jej się oczy. Leżała tak przez jakiś czas. W pobliżu poczuła ruch i uchwyty na nadgarstkach opadły. Potem Lyad poszła w kierunku jej nóg.

— Ten mały pistolet, wyglądający jak zabawka, należy do Trigger? — spytał Quillan.

— Tak — odpowiedziała Lyad.

— I to on jest przyczyną tego, co przydarzyło się Pilli i dżentelmenowi w sąsiednim pomieszczeniu?

— Tak.

— Proszę, proszę! — podsumował refleksyjnie Quillan. — Och... chyba macie coś, żeby zreperować jej ubranie?

— Tak — powiedziała Lyad. — Podaj mi, Flam.

— Rzuć jej, Flam — ostrzegł Quillan. — I pamiętaj o nodze.

Ręce Lyad zrobiły coś z ubraniem Trigger na plecach. Po czym zniknęły.

— Możesz teraz usiąść, Trigger! — poinformował ją głośno Quillan. — Zsuń się jakoś ze stołu i zobacz, czy możesz stanąć.

Trigger otworzyła oczy, obróciła się, wysunęła nogi poza krawędź stołu, opuściła się w dół i stanęła.

— Chcę mój pistolet i torebkę — oznajmiła. Zauważyła jedno i drugie leżące na półce, podeszła i wzięła zasobnik z plazmoidem. Zajrzała do środka, zatrzasnęła i przewiesiła pasek przez ramię. Wzięła dentona, spojrzała na ustawienia, zmieniła je i odwróciła się. — Pierwsza Damo... — powiedziała. Wargi Lyad zbielały. Quillan wydał z siebie jakiś dźwięk zaskoczenia. Trigger strzeliła. Flam, wyjąc i wymachując rękami, skoczyła w jej kierunku z dzikim wzrokiem, jarzącym się jak u zwierzęcia. Trigger obróciła się nieco i jeszcze raz strzeliła. — Są tylko ogłuszone — wyjaśniła, spoglądając na Quillana.

Quillan powoli wypuścił powietrze.

— Tak będzie lepiej! — Spojrzał na Pluly'ego. — Torebka, zdaje się, została otwarta.

— Aha — potwierdziła Trigger.

— I jak nasz gołąbek?

— Zdrowy i bezpieczny — roześmiała się. — Wierz mi.

— To dobrze — powiedział. Wciąż sprawiał wrażenie nieco stropionego. — Miej przez chwilę oko na Belchy'ego. Zabieramy Lyad ze sobą. Będę musiał ją teraz nieść.

— W porządku — powiedziała Trigger. Przez chwilę czuła się wspaniale. Spojrzała na Belchika. Belchik jęknął.

Wyszli z pokoju. Pluly szedł na czele, przytrzymując ręcznik. Lyad Ermetyne, sprawiająca wrażenie całkowicie martwej, kołysała się luźno na lewym barku Quillana.

— Trigger, ty idziesz z tej strony — powiedział Quillan. — Wciąż się dobrze czujesz?

— Tak — skinęła głową.

W rzeczywistości, wcale nie czuła się dobrze. Głównie za sprawą myśli, które wykazywały tendencję do poruszania się za pomocą dziwnych niewielkich skoków i skojarzeń oraz krótkich przerw pomiędzy, jakby coś próbowało je powstrzymać. Jeśli to ma potrwać jak za pierwszym razem, powinno minąć zanim dotrą tam, gdzie mają zamiar dojść.

W większym pomieszczeniu, na środku, zobaczyła złotowłose stworzenie leżące jak wielki futrzany worek i zadrżała.

— Biedny Pilli — powiedziała.

— To znaczy — powiedział grzecznie Quillan — że Pilli nie został ogłuszony?

— Nie mogłam — potrząsnęła głową. — Był zbyt duży i zbyt szybki.

— A ten drugi?

— Och, tamten. Tylko ogłuszony. To specjalista od przesłuchań. Myśleli, że został zabity. Dlatego Lyad i Flam były takie przerażone.

— Aha. No nie ma się co dziwić — powiedział Quillan, zamyślając się.

Jeszcze jeden fragment ściany został odsłonięty, a szerokie drzwi, wcześniej niewidoczne, teraz stały otworem. Wyszli przez nie wprost na zwierciadlany portal. Pluly wciąż pospiesznie dreptał z przodu.

— Trigger, bądź gotowa do strzału na wszelki wypadek. Mogą próbować nas zaskoczyć — ostrzegł Quillan. — Chociaż, nie sądzę. Musieliby przejść obok komisarza.

— Och, to on też tu jest?

Nie usłyszała odpowiedzi, gdyż świat wokół niej rozpłynął się. Gdy znów się pojawił, lustrzany portal zniknął. Znajdowali się teraz na górnym podeście krótkich, szerokich schodów prowadzących do bardzo pięknej sali. Pomieszczenie było długie i wysokie, ale niezbyt szerokie. Na środku znajdował się niewielki kwadratowy basen pływacki, a na przeciwległej ścianie długi rząd wysokich kryształowych prostopadłościennych pilastrów, oświetlonych dziwnym powoli falującym światłem. Trigger spojrzała z ciekawością w najbliżej położony i stanęła jak wryta.

— O Galaktyko! — wykrzyknęła zdumiona.

Quillan sięgnął do tyłu i zahaczył ją za ramię kolbą swego pistoletu.

— Ruszaj się, dziewczyno! To jest harem Belchika. Przechowuje je tam, gdy musi popracować. Całkiem niezły pomysł... Nie gadają tyle. A to jego biuro.

— Biuro?

Za basenem dostrzegła nagle stojące na dywanie wielkie biurko ze zwykłym wyposażeniem. Przeszli szybko obok basenu. Trigger wciąż gapiła się na mijane pilastry, a Quillan ciągnął ją za ramię. A one – długonogie, zgrabne i bezwładne, z zamkniętymi oczami i włosami rozwianymi wokół twarzy – unosiły się w kryształowych klatkach oświetlone kolorowym falującym światłem.

— Urocze, nie uważasz? — usłyszała głos Quillana.

— Tak — powiedziała Trigger. — Urocze. W każdym jedna... Co za świnia! Wyglądają jakby się utopiły.

— Jeśli chodzi o niego, to tak, ale one bynajmniej... — powiedział Quillan. — Gdy je wypuścić, to okazują się bardzo żywymi dziewczynami. Tu skręcamy i... Ups!

Pluly dotarł do zakrętu przy końcu szeregu pilastrów, znów jęknął i upadł do przodu.

— Zemdlał! — krzyknął Quillan. — To nic, już jest nam niepotrzebny. Trigger, uważaj... masz trupa zaraz za Plulym.

Trigger wydłużyła krok i przeszła gładko nad trupem. Dalej, w wejściu do kolejnej dużej sali, leżało jeszcze trzech. Minęła ich, czując się jak we śnie. Widok pękatej, czarnej łodzi podprzestrzennej z podniesioną kopułką kokpitu nie zrobił na niej wrażenia czegoś niezwykłego. Chwilę później stwierdziła, że wychylający się z kokpitu mężczyzna z pistoletem w ręku, to komisarz Tate. Uśmiechnęła się.

— Cześć, Holati! — Pomachała mu ręką, gdy weszli.

— Cześć — odpowiedział komisarz. — Co jej jest? — zapytał Quillana.

— Nic takiego — odpowiedział Quillan. — Trochę nie tego w tej chwili. Podwójna dawka ceridimu, sądząc po zapachu. Miał pan, widzę, drobne kłopoty.

— Niewielkie — przyznał komisarz. — Przyszli wziąć swoje pistolety.

— Jacyś źle poinformowani dżentelmeni — powiedział Quillan. Zsunął bezwładne ciało Lyad z barku i schylił się, żeby ją wsunąć na tylne siedzenie promu. Trigger wyczekała, aż to zrobi i włączyła się do rozmowy.

— Kto tu jest, w tej chwili, nie tego? — zapytała marszcząc brwi.

— Ty — odpowiedział Quillan. — Podano ci narkotyk, pamiętasz? Pojedziesz z przodu, obok komisarza. Tutaj. — Podniósł ją, wraz z torebką, plazmoidem i wszystkim, i posadził na przednim siedzeniu. Holati Tate już siedział obok. Quillan wślizgnął się na siedzenie za nią. Kopułka opuściła się i zatrzasnęła.

Komisarz dotknął sterów. Pomieszczenie widoczne na ekranach zniknęło. Ogarnęła ich ciemność.

W głowie Trigger nagle pojawił się natłok myśli i zalała się łzami. Komisarz popatrzył na nią.

— Co się stało, Trigger, dziewczyno?

— Tak mi przykro. Zabiłam Pilli. Załkała.

W tym momencie jej umysł doznał szoku i straciła przytomność. Quillan sięgnął z tyłu i ułożył ją wygodniej na siedzeniu.

— W końcu padła! — powiedział. Usiadł wygodniej. Zasępił się na chwilę. — Nie powinna się tak przejmować tym Pillim — oznajmił. — On i tak by nie przeżył.

— Tak, a dlaczego? — zapytał komisarz nieobecnym tonem, koncentrując się na ekranach.

— Te jego mózgi. Były za bardzo rozproszone — wyjaśnił Quillan.

Komisarz zamrugał oczami.

— Czy ty, synu, nie cierpisz na to samo! — odpowiedział.

23

Trigger wyszła z transu ceridimowego kilka godzin przed tym, zanim Lyad odzyskała przytomność po wchłonięciu ładunku ogłuszacza. Komisarz siedział w fotelu obok jej koi i drzemał.

Rozejrzała się szybko dookoła i ogarnęło ją poczucie bezpieczeństwa i wygody. Była w swojej kabinie na „Big Job”, statku komisarza Tate'a – tym zbudowanym na wzór dalekodystansowych statków patrolowych Zwiadu Kosmicznego. Statek nie był właściwie bardzo duży, ale mogło nim wygodnie podróżować sześć, siedem osób. Wyglądało na to, że obecnie leci dokądś, przemierzając podprzestrzeń z piekielną szybkością.

No cóż, czemu nie.

Trigger wyciągnęła rękę i stuknęła komisarza w kolano.

— Hej, panie komisarzu — szepnęła. — Pobudka!

Otworzył oczy, spojrzał na nią i uśmiechnął się.

— Obudziłaś się? — powiedział.

— Nie pan zamknie — Trigger pokazała na drzwi. — Muszę panu coś powiedzieć.

— Mów. Quillan pilotuje, Pierwsza Dama wciąż jest nieprzytomna, a Mantelish ma chorobę podprzestrzenną i musiałem go uśpić. Nikogo więcej nie ma na pokładzie.

Trigger położyła się z powrotem i spojrzała na niego.

— To, co powiem, będzie dość dziwne — ostrzegła. Potem opowiedziała mu, co zrobił Wstręciuch i co jeszcze próbował zrobić.

Komisarz sprawiał wrażenie mocno wstrząśniętego.

— Jesteś tego pewna?

— Całkowicie.

— Próbował się z tobą porozumieć?

— Dokładnie.

Mrugnął do niej.

— Zaglądałem do torebki. On zniknął.

— Lyad o tym wie — powiedziała Trigger. — Gdyby przypadkiem komuś wypaplała, powiemy, że pan go miał.

Skinął głową i wstał.

— Zostań tutaj — polecił. — Twoja kuracja, to dzień leżenia w łóżku.

— A pan? Dokąd pan teraz idzie?

— Idę pogadać z tym statkiem psychologów. Niech tylko znów spróbują się mnie pozbyć!

Poszedł korytarzem w kierunku przedniej części statku, do kabiny łączności. Minęło kilka minut. Nagle Trigger usłyszała podniesiony głos komisarza Tate'a i słowa pełne gniewu. Słuchała. Tym razem Służba Psychologiczna, każąc mu siedzieć cicho, nastąpiła na nogę nieodpowiedniej osobie.

Wrócił po jakimś czasie i usiadł obok koi, wciąż czerwony na twarzy.

— Dogonią nas — powiedział. — Zagroziłem, że jeśli tego nie zrobią, to wrócę, wedrę się siłą i narobię im wstydu.

— Dogonią nas ? A gdzie?

Komisarz chrząknął.

— To miejsce nazywa się Delicja. Będziemy tam za jakiś tydzień. Im to zajmie około trzech. Ale już wystartowali.

Trigger zamrugała oczami.

— Wygląda na to, że plazmoidy wysunęły się na czoło listy problemów.

— I nic dziwnego — przyznał komisarz. — Przełączyli mnie na chwilę do tej Pilch. Kazała mi przypomnieć ci, żebyś się wsłuchiwała w swoje myśli, gdyby co. Wiesz o co chodzi?

— Nie jestem pewna — odpowiedziała Trigger z wahaniem. — Mówiła mi o tym. Postaram się. A po co lecimy na tę Delicję?

— Flota Selana znalazła tam plazmoidy. Delicja znajduje się na terytorium Vishniego.

— Co to za plazmoidy?

Wzruszył ramionami.

— Z tego, co słyszałem, nic specjalnego. Niewielkie sztuki. Ale zdecydowanie są to plazmoidy. Wydaje się, że ktoś tam mógł przeprowadzać jakieś eksperymenty. I to całkiem niedawno.

— Znaleźli tego dużego?

— Jeszcze nie. Na Delicji, zresztą, nie było żadnych ludzi. — Przygryzł w zamyśleniu wargi. — Jakąś godzinę po tym, gdy przechwyciliśmy ciebie i Lyad, na statek dotarło polecenie Rady. Kazali nam zboczyć nieco z kursu i spotkać się z ich kurierem w szybkiej łodzi.

— Po co?

— Rozkaz mówi, że kurier ma zabrać Lyad na pokład i wrócić z nią do Piasty. Dyplomatyczne manewry. — Podrapał się po brodzie. — Kazali nam również traktować w międzyczasie Pierwszą Damę Tranestu z szacunkiem przynależnym jej stanowisku.

— A niech ich! — wykrzyknęła Trigger ze złością.

— Niestety nie mogłem odebrać tej wiadomości — powiedział Holati Tate. — Jakieś zaburzenia grawitacyjne. Punkt spotkania jest już kilka godzin za nami. Nigdy do tego nie dojdą.

— No, no, panie komisarzu! To niesubordynacja.

— Już nie. Wspomniałem tej Pilch o Lyad. Powiedziała, że skontaktuje się z Radą. Mamy zabrać Lyad ze sobą, a gdy Pilch dotrze na Delicję, to ją przesłucha.

Trigger uśmiechnęła się.

— No, to mi daje powody do sporej satysfakcji. Pilch, jak już położy na kimś swoje łapy, to już mu się nie pozwoli wywinąć.

— Też miałem takie wrażenie. A nawiasem mówiąc, jak ona tylko oprzytomnieje, poddamy ją rutynowemu przesłuchaniu. Przy umiarkowanym poszanowaniu jej pozycji. Prawdopodobnie wyjawi nam sporo z tego, co wie, zwłaszcza jeśli usiądziesz naprzeciw niej i rzucisz jej od czasu do czasu wrogie spojrzenie.

— Jeśli o to chodzi, to nie sprawi mi to żadnej trudności — zapewniła go.

— Wyobrażam sobie. Jesteś pewna, że to coś pojawi się z powrotem?

Trigger skinęła głową.

— Niech pan zostawi mi tylko torebkę.

— No dobrze. — Wstał. — Zrobiłem ci coś ciepłego do jedzenia. Przyniosę też torebkę. A potem mi opowiesz, co się stało po tym, gdy cię porwali.

— A jak żeście się dowiedzieli, że mnie nie ma? — spytała Trigger.

— Przez twojego sobowtóra. Ta dziewucha była piekielnie dobra. Rozmawiałem z tobą... z nią... przez komunikator i nic nie zauważyłem. Cały czas trzymała się z dala od wszystkich. Bardzo umiejętnie. Mogło to potrwać jakiś czas, bo przygotowywaliśmy się do wyjazdu na Delicję. Ale sama się zdradziła.

— W jaki sposób?

— Zobaczyłem ją w końcu na podglądzie. Była sama i nie musiała nic udawać. Zażyła porgee.

Trigger roześmiała się z zadowoleniem.

— Stary dobry kapciuch! Przydał się dwa razy. A jak się dowiedzieliście, gdzie jestem?

— O, bez problemu. Wiedzieliśmy, że Lyad ma haka na Pluly'ego. A Quillan wiedział o tym wydzielonym pokładzie na jachcie Pluly'ego. Po przylocie „Dawn City” dał się zaprosić Pluly'emu, żeby podziwiać harem. Podziwiając, nagrał układ pomieszczeń, dzięki czemu mogliśmy tam wskoczyć łodzią. Tajemnica tego triku została w dużej mierze spalona, ale w zamian za ciebie i Lyad to się opłacało. Byliśmy tam pięć minut po tym, jak dorwaliśmy twojego sobowtóra.

— Ermetyne przewidywała, że będziecie ścigać „Aurorę” — powiedziała Trigger.

— No cóż — powiedział komisarz z pobłażaniem — Ermetyne jest jeszcze bardzo młoda. „Aurora” była zbyt oczywista.

— A Quillan nie dziwił się, że nie dotarłam do pracowni Mantelisha ze Wstręciuchem?

— A więc do tego był potrzebny — powiedział Holati Tate. Potarł swoją szczękę. — Nie mogłem tego zrozumieć. To nie był Quillan. To był jego sobowtór.

— W pracowni Mantelisha? — zdziwiła się Trigger.

— Jasne. W ten sposób wszyscy się tam dostali. W tych skrzyniach na próbki Mantelish przemycił ich do kopuły kilka dni temu. Wygląda na to, że profesor był od miesięcy zahipnotyzowany po uszy.

* * *

Ostatnie pięć godzin swojej rekonwalescencji Trigger przespała w zamkniętej kabinie z otwartą torebką na koi obok. Holati Tate przyszedł ją zawiadomić, że Ermetyne właśnie się obudziła, ale jest bardzo oszołomiona, wyraźnie, bardziej niż trochę, przestraszona i jeszcze nie całkiem skłonna uwierzyć, że wciąż żyje. Podał jej to i tamto, ale przepytywanie odłożył, dopóki wszyscy nie będą na nogach.

Gdy Trigger przebudziła się ze swojej pięciogodzinnej drzemki, torebka była zamknięta. Otworzyła i zajrzała do środka. Wstręciuch był wewnątrz, zwinięty na dnie.

Sprytna mała ciota — powiedziała nie całkiem z aprobatą.

Sięgnęła ręką i dała mu klapsa. Zamknęła zasobnik, ubrała się i poszła na dziób statku, zabierając Wstręciucha ze sobą.

Pozostała czwórka była już mesie, która połączona została obecnie ze sterownią. Przepierzenie wsunięto w ścianę i komisarz, który siedział aktualnie przy sterach, obrócił swój fotel bokiem do pozostałych.

Gdy Trigger weszła, spojrzał na torebkę, uśmiechnął się i mrugnął nieznacznie.

— Wejdź i siadaj — powiedział. — Czekaliśmy na ciebie.

Trigger usiadła i spojrzała na nich. Wyraźnie coś się działo. Quillan pod swoją opalenizną, wyglądał na zamyślonego i być może nieco rozbawionego. Mantelish był czerwony na twarzy i zły. Szopa siwych włosów była okropnie potargana. Ermetyne sprawiała wrażenie osłabionej.

— Co się dzieje? — zapytała Trigger.

To nie było właściwe pytanie. Mantelish wziął głęboki oddech i zaczął buczeć jak raniony wieloryb. Trigger słuchała z pełnym podziwem. To była najlepiej wyrażona werbalizacja wściekłości, jaką kiedykolwiek słyszała, nawet w wykonaniu profesora. Niemniej ochłonął w niecałe pięć minut... wyraźnie wypuściwszy większą część pary.

Lyad odhipnotyzowała go na żądanie komisarza. Była to dość długa praca, wymagająca kilku godzin, ale została doprowadzona do końca. Co nie budziło niczyjego zdziwienia, gdyż to Pierwsza Dama, osobiście, podporządkowała sobie Mantelisha w jego własnym ogrodzie na Maccadonie, po pierwszym powrocie z Księżyca Plonów. Wszystko to Trigger stopniowo wydedukowała, słuchając ich rozmowy.

Również to Lyad, przez komunikator, podała mu po swoim przylocie słowne hasło inicjujące intensywne działania, a potem kazała mu urwać się strażnikom Ligi i zgubić na kilka godzin na bagnach Manon. Tam spotkała się z nim i wyciągnęła od niego wszystko, co wiedział. A na koniec, kazała mu przemycić swoje kohorty, zapakowane do skrzyń, jak kobiety z haremu Pluly'ego, do kopuły Prekolu, zadbać tam o nich i w odpowiednim momencie uwolnić do działania. A wszystko pod przykrywką bezcennych okazów biologicznych!

Mantelisha nie uspokoił bynajmniej fakt, że – znów na żądanie komisarza – Lyad zaszczepiła mu nowe drobne polecenie hipnotyczne, które, jak oświadczyła, uwolni go na stałe od skłonności ulegania atakom choroby podprzestrzennej. W końcu jednak ochłonął całkiem i siedział co i raz spoglądając na nią ze złością.

— No dobrze, to może być równie dobry moment, jak każdy inny, żeby zadać parę pytań — stwierdził komisarz. — Masz swój mały tester, Quillan?

Quillan skinął głową. Lyad spojrzała na nich, a potem, po raz pierwszy, zerknęła w kierunku Trigger.

Nie było w tym wyraźnej prośby. Być może chciała tylko zapytać. Trigger nagle odkryła, że czuje do niej trochę sympatii. Lyad właśnie przegrała w wielkiej rozgrywce. Otaczający ją trzej mężczyźni byli, każdy na swój sposób, ludźmi sukcesu. I żaden z nich nie był do niej nastawiony przyjaźnie. Dwaj z nich mocno przewyższali ją fizycznie, a ten który był mniejszy miał jednoznaczną opinię zimnokrwistego przeciwnika wszystkich, którzy stali po przeciwnej stronie prawa i porządku. Trigger postanowiła odłożyć wrogie spojrzenia na inną okazję.

— Głowa do góry, Lyad! — powiedziała. — Nikt nie ma zamiaru zrobić ci krzywdy. Po prostu odpowiedz im na kilka pytań!

Kolejne spojrzenie. Bynajmniej nie dziękczynne. Ale też nie wrogie. Chwilowe wsparcie zostało zrozumiane.

— Komisarz Tate poinformował mnie, że wasza grupa nie uznaje mojego immunitetu dyplomatycznego. W tych okolicznościach jestem zmuszona to zaakceptować. Odpowiem więc na wszystkie pytania, na które będę mogła. — Spojrzała na kieszonkowy tester niespiesznie ustawiany przez Quillana. — Takie urządzenia weryfikujące nie mają do mnie zastosowania.

— A dlaczego? — zapytał ospale Quillan.

— Zostałam przeszkolona w tym zakresie — oświadczyła Lyad. — Jestem Ermetyne z Tranestu. Już gdy miałam dwanaście lat, takie zabawki nie były w stanie zarejestrować reakcji, których nie chciałam okazać.

Quillan wsunął urządzenie do kieszeni.

— Wskazał prawdę, Pierwsza Damo — przyznał. — Niewielkie fory dla ciebie. Podejrzewaliśmy, że możesz oszukać urządzenie. W takim razie po prostu zadamy ci kilka pytań. Nagrywanie jest włączone. Odpowiadaj bez namysłu.

Quillan i komisarz rzucali pytania. Ermetyne odpowiadała. O ile Trigger mogła się zorientować, robiła to bez namysłu. A przynajmniej nie miała na to czasu.

Azol: Doktor Azol był jej człowiekiem od samego początku. Obecnie przebywał na Traneście. Głównym punktem jego raportu dla niej było znaczenie kompleksu plazmoidów 112-113. On również doniósł, że Trigger Argee straciła przytomność na Księżycu Plonów. Brali pod uwagę możliwość, że ktoś kontroluje Trigger Argee, albo stara się ją kontrolować, ze względu na jej udział w badaniach plazmoidów.

Gess Fayle: Lyad szukała doktora Fayle, po jego zniknięciu, równie intensywnie, jak wszyscy inni. Nie była w stanie go przekupić. O ile wie, nikt nie był w stanie go przekupić. Wyglądało na to, że doktor Fayle ma zamiar pracować dla siebie. Obecnie przebywał gdzieś bardzo daleko od obszaru Piasty. Wciąż był w posiadaniu 112-113. Tak, jest w stanie nieco zawęzić rejon – z pomocą map gwiezdnych.

— Pokażmy je — zdecydował komisarz Tate.

Pokazali jej mapy. Ermetyne zakreśliła okrąg wokół sporej części obszaru działania Floty Vishniego. Padły dalsze pytania.

113-A: Profesor Mantelish powiedział jej o swoich eksperymentach, o plazmoidzie...

Nastąpiła krótka przerwa, gdyż Mantelish zaczął fukać na to wspomnienie. Bardzo krótka, bo profesor chciał wiedzieć więcej o tym, jak Pierwsza Dama go znieprawiła.

— ...i jego prawdopodobnych związkach z głównym zespołem. Ale zanim ta informacja do niej dotarła, 113-A został umieszczony pod silną strażą. Profesor Mantelish próbował raz wykraść go dla niej...

Znów fukanie.

— ...ale nie był w stanie pokonać ochrony. Agenci Tranestu wykonali kilka nieudanych prób przechwycenia plazmoidu. Wie też, że inna grupa również kilka razy próbowała to zrobić bezskutecznie. Devagasi. Jak dotąd nie wie nic na temat szczególnych właściwości 113-A. Wie, że jest ważny.

Trigger: Może Trigger Argee sama mogłaby im powiedzieć dlaczego jest tak ważna. Z pewnością mógłby to zrobić również doktor Fayle. Albo najwyżsi hierarchowie Davagasów. Lyad, obecnie, nie może. Wie tylko, że ważność Trigger Argee jest ściśle powiązana z plazmoidem 113-A. Tę informację otrzymała od agenta Devagasów, już nieżyjącego. To nie był Balmordan. Agent ten miał za zadanie próbować przechwycić Trigger na Evalee. Ta bardziej skomplikowana akcja w Szkole Kolonialnej była zorganizowana przez Tranest. Grupa Devagasów próbowała przeszkadzać, ale została unieszkodliwiona.

Pluly: Lyad miała haka na Belchika. Bał się Devagasów, ale znacznie bardziej jej. Bał się Devagasów, bo wraz ze wspólnikiem dostarczył hierarchom dużą ilość przemyconych materiałów. Charakter tych materiałów wskazywał, że Devagasi konstruowali ufortyfikowany posterunek na świecie posiadającym trującą atmosferę albo całkiem jej pozbawionym. Wspólnik Pluly'ego został zamordowany. Pluly uważał, że jego uciszą w następnej kolejności.

Balmordan: Balmordan był dość wysokiej rangi agentem wywiadu Devagasów. Lyad nie słyszała o nim wcześniej. Jego zadaniem było wykraść 113-A. Lyad przekonała go, że będzie dla niego bardzo niebezpiecznym konkurentem w rejonie Manon. Dostarczyła mu również informacji na temat swojej działalności.

W takiej sytuacji Balmordan i doborowa grupa jego ludzi wdarła się na jacht Pluly'ego podczas przyjęcia. Pozwolono im dostać się na izolowany pokład, gdzie schwytano ich w pułapkę ciemności. Agenci zostali zabici. Balmordana poddano przesłuchaniu.

Przesłuchanie ujawniło, że Davagasi znaleźli doktora Fayle i kompleks 112-113 niemal natychmiast po ich zniknięciu. Udało im się uruchomić niektóre plazmoidy. Żeby jednak osiągnąć pełen sukces wciąż potrzebny był 113-A. Balmordan nie wiedział dlaczego. Niemniej Trigger Argee nie była im już potrzebna. Miała zostać zlikwidowana przy pierwszej sposobności. W tym wypadku Balmordan również nie wiedział dlaczego. Fayle, wraz ze swoim zespołem plazmoidów, przebywał w ufortyfikowanej kopule, którą budowali Devagasi. To jest gdzieś w okolicy, którą wskazała. Przypuszczalnie jest ona dobrze ukryta. Balmordan znał, a może i nie znał jej dokładnego położenia. Jej specjaliści nie byli w stanie w końcu tego uniknąć i wywołali ostrą reakcję blokady umysłu. Balmordan zmarł. W wyniku skanowania martwego mózgu nie uzyskano dodatkowych istotnych informacji.

Nawała pytań ucichła nagle. Trigger spojrzała na zegarek. Całość trwała nie dłużej niż piętnaście minut, niemniej czuła się w jakiś sposób oszołomiona. Ermetyne wyglądała na jeszcze bardziej wykończoną.

Po jakiejś minucie komisarz Tate zapytał grzecznie, czy jest jeszcze coś, co Pierwsza Dama uważa, że mogłaby im przekazać tym razem.

Lyad potrząsnęła głową. Nie.

Jedynie profesor Mantelish jej uwierzył.

Niemniej było oczywiste, że jest to koniec przesłuchania.

24

Quillan siadł za sterami, a komisarz i Trigger poszli z dyktafonem do małego gabinetu za kabiną łączności, żeby sporządzić kilka szybkich raportów dla Piasty i innych miejsc. Gdy wychodzili, Lyad usilnie przepraszała Mantelisha. Profesor fukał na nią, ale dość wyrozumiale.

Jakiś czas później Lyad, wykazując oznaki powstrzymywanego zdziwienia, pomogła Trigger przygotować kolację. Zaniosły jedzenie do mesy. Quillan pozostał przy sterach, podczas gdy pozostali zabrali się do jedzenia. Trigger przygotowała tacę i zaniosła Quillanowi.

— Dziękuję za ratunek, majorze! — powiedziała.

— To była sama przyjemność — uśmiechnął się.

Trigger spojrzała na jedzącą grupę.

— Zastanawiam się, czy ona trochę nie kłamała.

— Jasne. Przede wszystkim już wcześniej zdecydowała, co może nam powiedzieć, a czego nie. Jak potrzeba, to ona myśli bardzo szybko. Żadnych wpadek. To, co powiedziała, układa się w całkiem spójną historię, a niektóre rzeczy możemy szybko sprawdzić. Możemy z tego uzyskać mnóstwo informacji. Na razie nam wystarczy.

— Zaczęła już urabiać Mantelisha.

— I zrobi to. Zanim dotrzemy na Delicję, profesor prawdopodobnie znów będzie w transie. Myślę, że komisarz chce podsunąć jej mały haczyk.

— Jak daleko jest Delicja od tego obszaru, który pokazywała?

Quillan spojrzał na ekran nawigacyjny i nałożył na niego mapę z obszarem zakreślonym przez Lyad.

— Czerwony punkt znajduje się dosyć głęboko — wskazał. — To jest prawdopodobnie dość wiarygodna informacja. — Spojrzał na nią. — Czy to, że Devagasi zrezygnowali z porywania cię i teraz chcą tylko zabić, robi ci jakąś różnicę?

Trigger potrząsnęła głową.

—- Zupełnie nie. W sumie to żadna różnica, nie uważasz?

— Niewielka. — Poklepał ją po dłoni. — Tak czy inaczej, mała, nie mają żadnej szansy, by cię dostać!

Trigger uśmiechnęła się.

— Wierzę ci — powiedziała. — Dziękuję.

Znów spojrzała w kierunku mesy. W tej chwili czuła się beztrosko i całkowicie bezpiecznie. Chociaż prawdopodobnie ten stan nie potrwa zbyt długo. Spojrzała na Quillana.

— Czy te twoje komputery... — zapytała. — Czy one miały coś do powiedzenia na temat tego zmiażdżonego niby-kotołaka?

— Te durnowate maszyny twierdzą teraz, że to był plazmoid. Koszmarna koncepcja. Ale trochę sensu w tym jest. Pasuje też do tego, co powiedziała nam Lyad. Pamiętasz tę gąbkę vethi, którą nosił Balmordan?

— Tak.

— Nie miał jej, gdy schodził ze statku. Powiedział, że zdechła po drodze.

— No to rzeczywiście jest to koszmarna koncepcja! — przyznała Trigger po chwili. — Tyle że teraz mamy przynajmniej detektory.

Ale jej poczucie bezpieczeństwa gdzieś zniknęło.

* * *

Zanim skończyli kolację, gwałtownie ożywiły się długodystansowe transmitery. Przez następne trzydzieści minut nieustannie wysypywały się z nich wiadomości – w miarę jak rozmaite centrale, w różnych miejscach, reagowały na raport w sprawie Ermetyne. Komisarz usiadł w małym gabinecie i sortował je, a Trigger dyżurowała przy transmiterach, podając mu je w miarę jak się pojawiały. Żadna nie wpłynęła bezpośrednio na ich plany – już wcześniej kierowali się w miejsce, do którego wkrótce zaczną napływać całe tłumy.

Potem wszystko ustało tak nagle, jak się zaczęło. Nadeszło z pół tuzina wiadomości o niskim priorytecie, jak również wiele sprawozdań. Transmiter pomrukiwał jakiś czas bezczynnie. Po czym rozległ się sygnał połączenia wideo.

Trigger wcisnęła przycisk. Jakiś głos wyrecytował adres statku.

— Zgadza się — odpowiedziała. — Z kim rozmawiam?

— Centrala ComWebu, Orado, proszę czekać, będzie rozmawiał członek Rady Federacji Roadgear.

Trigger rąbnęła w przycisk oznaczający panikę. Nazwisko Roadgear robiło wrażenie.

— Czekam! — odpowiedziała.

Komisarz Tate wszedł do kabiny i zajął krzesło zwolnione przez Trigger, która usiadła z boku. Czuła się nieco zdenerwowana, niemniej chciała zobaczyć wszechmocnego dyplomatę w akcji.

Ekran pojaśniał. Roadgeara znała ze zdjęć. Wysoki, przystojny mężczyzna z posiwiałymi bokobrodami. Siedział w fotelu na tle luksusowego biura.

— Moje gratulacje, komisarzu! — odezwał się z uśmiechem. — Sądzę, że zdaje pan sobie sprawę, że pański ostatni raport wprawił w ruch wszystkie tryby.

— Oczekiwałem, że tak będzie — przyznał komisarz. Również się uśmiechnął.

Omawiali to jakiś czas, bardzo przyjaźnie. Wyglądało na to, że Roadgear nie jest powiązany w żaden sposób z operacją, która wkrótce zostanie przeprowadzona w pobliżu Delicji. Trigger zaczęła się zastanawiać, o co mu chodzi.

— Niektórzy z nas chcieliby wiedzieć, dlaczego nie zastosował się pan do ostatniego polecenia Rady — powiedział Roadgear.

Trigger o mało co nie wzdrygnęła się nerwowo.

— Którego polecenia? — zapytał komisarz.

Roadgear miękko się uśmiechnął i powiedział mu.

— Mamy tu zapis, że coś nadeszło wtedy w stanie mocno zniekształconym — powiedział komisarz. — Dobrze, że pan mi o tym powiedział. Jaka jest treść tego polecenia?

— Tak się złożyło, że już jest nieaktualna — powiedział Roadgear. — Właściwie, to dzwonię do pana w innej sprawie. Pierwsza Dama Tranestu wydaje się być bardzo zobowiązana do informowania pana o niektórych z jej ostatnich przedsięwzięć.

— Tak, jest bardzo zobowiązana — przyznał komisarz.

— W tak krótkim czasie po jej, hmm, zatrzymaniu. Musi pan być bardzo przekonywujący.

— No cóż, chyba nie bardziej niż zwykle — odpowiedział komisarz.

— Tak — przytaknął członek Rady Roadgear. — Niektórzy członkowie Rady wykazują lekkie zainteresowanie... No cóż, powiedzmy, że chcieliby się upewnić, że konwenanse przestrzegane w stosunku do głów państwa będą przestrzegane i w tym przypadku. Oczywiście nie sądzę, żeby mogło być inaczej.

Komisarz Tate milczał przez chwilę.

— Jakiś czas temu dostałem informację, że pełną odpowiedzialność za tę Głowę Państwa ponosi moja grupa — powiedział. — Czy to się zgadza?

Członek Rady poczerwieniał lekko.

— Całkowicie — przyznał. — Oficjalne polecenie Rady powinno do pana dotrzeć jutro lub pojutrze.

— W takim razie mogę pana zapewnić, a pan może zapewnić członków Rady, że konwenanse są przestrzegane. Wszyscy mogą więc odetchnąć. W porządku?

— Nie, nie całkiem — powiedział Roadgear podenerwowanym głosem. — Po prawdzie, to członkowie Rady byliby bardzo usatysfakcjonowani, gdybym miał możność porozmawiać z Pierwszą Damą osobiście i gdyby to ona zapewniła mnie o tym.

— No cóż, ona nie może w tej chwili podejść do transmitera — oświadczył komisarz Tate. — Zmywa naczynia.

Członek Rady tym razem mocno poczerwieniał na twarzy. Wpatrywał się w komisarza przez dłuższą chwilę. A potem powiedział bardzo cicho:

— A niech to wszyscy diabli! — I dodał: — Powodzenia, komisarzu... Będzie pan go wkrótce potrzebował.

Ekran ściemniał.

* * *

Zwiadowcy z niezależnej Floty Selana, którzy jako pierwsi odkryli tę planetę i postanowili nazwać ją Delicja, wybrali nazwę, która, według Trigger, doskonale pasowała do miejsca. A przynajmniej do okolicy, w której założyli obóz.

Trigger przekręciła się z boku na brzuch i odepchnęła od skały, którą kontemplowała przez ostatnie kilka minut. Stopami do przodu, przesunęła się w miejsce nieco głębsze od reszty Potoku Plazmoidów.

Wszędzie było raczej płytko. Tu i tam, w części strumienia, gdzie zwykle przychodziła, znajdowały się zagłębienia – w których stojąc na palcach w czystej ciepłej wodzie, z wyciągniętymi do góry rękami, ledwo sięgała końcami palców do powierzchni – ale w większości łożyska duże kamienie nawet nie były zakryte.

Ślizgając się po piasku dotarła do kolejnej skały, odwróciła się i oparła o nią plecami, mrugając oczami pod wpływem refleksów słonecznych na wodzie. Obóz znajdował się kilkaset jardów w dół doliny, przesłonięty wyniesieniem terenu. Stał tam statek komisarza i pół tuzina namiotów, do tego spory moduł Floty z urządzeniami laboratoryjnymi, który zespół Selana wypożyczył Mantelishowi na okres pobytu. W obozie przebywało obecnie góra piętnaście, dwadzieścia osób. Wiedzieli, że Trigger chce poleniuchować trochę w wodzie i nie mieli zamiaru jej przeszkadzać.

Mówiąc ściśle, Trigger wcale nie leniuchowała. Uczyła się wsłuchiwać w swoje myśli. Nie sądziła, żeby zbyt szybko udało się jej odkryć na to sposób. Najlepsze, co wymyśliła, to puścić myśli jak najbardziej swobodnie; cierpliwie wyczekiwać, starając się, w miarę możliwości, wsłuchiwać ze spokojem w siebie; tak jakby, rozglądając się po jakimś dziwnym lesie, pozwalać wszelakim tworom pojawiać się i znikać, gdy tylko wyłoni się następny. Największym problemem było umysłowe rozluźnienie się, gdyż nie był to jej naturalny sposób podchodzenia do problemu.

Ale gdy tylko jej się to udawało, do jej świadomości zaczynały przesączać się informacje o bardzo interesującym charakterze. Cokolwiek tam się działo, głęboko w jej umyśle – a mogła się coraz bardziej domyślać, co to jest – wydawało się tak samo słabe i powolne, jak to stwierdzili ludzie ze Służby Psychologicznej. Ślady tego działania były zazwyczaj nikłe i niewyraźne. Ale z czasem zaczynały się układać w bardzo konkretne obrazy.

Leniuchowanie w wodzie Plazmoidowego Potoku każdego rana przez godzinę lub dłużej okazało się bardzo pomocne w tym procesie. Podczas pospiesznego, nieprzerwanego lotu na Delicję – cały czas w podprzestrzeni, z komisarzem i Quillanem, na zmianę, przez całą dobę przy sterach, z transmiterami domagającymi się uwagi co pół godziny, do tego zajęta zapewnianiem wiktu i opierunku na statku i świadoma tego, że ktoś oprócz Mantelisha musi mieć cały czas oko na Lyad – nawet nie pomyślała o sugestiach Pilch.

Ale gdy już wylądowali i okazało się, że nie ma nic, czym musiałaby się zajmować, mogła zmienić priorytet wsłuchiwania się w swoje myśli. Obecnie trwał jeden z tych okresów przejściowych, w których wszystko zostało już przygotowane, ale nic się jeszcze nie zaczęło. Jako planeta plazmoidów, Delicja okazała się prawdziwym eldorado. Plazmoidy rzeczywiście tu były. I rzeczywiście do niedawna były tu wytwarzane.

Kilka dni przed tym, zanim przybył Mantelish, by potwierdzić znalezisko, ludzie Selana, stosując prostą metodę grzebania w miejscu, gdzie plazmoidów było ich najwięcej, znaleźli nawet plazmoid, który wytwarzał inne. Porównując do ogółu znaleziska na Delicji, było to prawdziwe monstrum wysokości dwudziestu pięciu stóp; szare, jakby zmumifikowane, martwe i na pół zgniłe w środku. To był pierwszy plazmoid – nie licząc tego czegoś, co uległo zmiażdżeniu na minie grawitacyjnej Quillana – o którym można było powiedzieć, że jest martwy. Po jego znalezieniu zapanowało spore podniecenie, gdyż opis sugerował, że znaleziono w końcu 112-113.

Niestety jednak nie. O ile Trigger dobrze zrozumiała Mantelisha, ten plazmoid mógł być jedynie kiepską imitacją 112. Jego produkty, w porównaniu do działających obiektów sztucznego życia na Księżycu Plonów, wydawały się być na poziomie przedszkola: drobne elementy i tym podobne. Dla Trigger większość z nich wyglądała jak robaki i glizdy, chociaż jeden był nawet rozmiaru prosięcia.

— Żadnych struktur, żadnych współzależności — marudził Mantelish. — Czy to wszystko działało? Czy on próbował skonstruować sobie pomocnika i to wszystko tutaj to próbne egzemplarze? — Po czym wyraźnie nieusatysfakcjonowany znów zaczął mówić coś niezrozumiale. — Dajcie mi 112 — wrzasnął — to wszystko stanie się jasne! No, ale przynajmniej mamy materiał plazmoidowy do badań. Możemy śmiało poeksperymentować. Chodź, Lyad, moja droga.

I razem z Lyad udali się do laboratorium, gdzie zabrali się do pracy, krojąc, przypalając, stymulując, szczepiąc i robiąc mnóstwo innych rzeczy z fragmentami plazmoidów mniej więcej rozmiaru naleśnika.

* * *

Tego ranka Trigger zupełnie nie mogła doprowadzić się do najlepszego stanu półprzytomności. Przyczyna leżała najprawdopodobniej w tym „Lyad-moja-droga” Mantelisha.

— Wie pan co — powiedziała wczoraj z namysłem do komisarza — zanim tu skończymy, Lyad będzie wiedziała o plazmoidach więcej, niż ktokolwiek w Piaście oprócz profesora!

Komisarz nie wydawał się być tym przejęty.

— Nie ma znaczenia — powiedział. — Zanim skończymy, zarówno ona jak i reszta Ermetyne'ów straci kontrolę nad Tranestem. Wdając się w tę sprawę, złamali traktat.

— Och! A Lyad o tym wie?

— Oczywiście. Wie również, że wyjdzie z tego tanim kosztem. Gdyby była obywatelem Federacji, to już by zarobiła resocjalizację.

— Ona jeszcze czegoś spróbuje, przy pierwszej sposobności — ostrzegła Trigger.

— Na pewno — zgodził się komisarz, myśląc już o czymś innym i zabrał się do swojej roboty. Wyglądało na to, że Lyad nie jest jego największym zmartwieniem.

Trigger leżała płasko na płytkiej łasze piasku, trzymając ręce pod głową. Czuła jak ciepło słońca pada na jej zamknięte powieki. Skupiła się na swoich powoli dryfujących myślach.

To mógłby być Quillan.

Dzielny major Quillan. Wybawca w potrzebie. Pogromca niby-kotołaka. Przystojny facet. Opływająca ją woda wtórowała pomrukiem.

W drodze na Delicję ciągle wpadali na siebie, tu i tam, w czasie pracy. Po przylocie, Quillan znikał na większość czasu, pomagając w poszukiwaniach ukrytej fortecy Devagasów. Wciąż nie mogli jej znaleźć, nawet śladu.

Od czasu do czasu Quillan pojawiał się w obozie. I od czasu do czasu, gdy był w obozie i myślał, że ona nie patrzy, siadał gdzieś sobie i przyglądał się jej.

Trigger uśmiechnęła się z zadowoleniem. Dzielny major Quillan... był nieśmiały! No proszę!

I to pomogło. Poczuła, że się rozluźnia, pogrąża coraz głębiej, dryfuje w otchłań swego umysłu... coraz dalej... coraz głębiej... w zasięg cichutkiego głosu nawołującego w takim dziwnym języku, który staje się z każdym dniem coraz bardziej zrozumiały.

— O ja cię... Trigger!

25

Trigger wstrzymała oddech. Gwałtownie otworzyła oczy. Konwulsyjnie starała zagrzebać się pod powierzchnią potoku. Leżała rozciągnięta płasko na piasku i za nic jej się to nie udawało. Przestała rozchlapywać wodę i zamiast tego szybko zasłoniła się tu i tam.

— Jesteś bezczelny! — rzuciła, gdy już udało jej się odzyskać oddech. — Wynoś się. Już!

Dzielny nieśmiały Quillan, stojący na skarpie, piętnaście stóp nad nią, poczuł się urażony. Wciąż się jej przyglądał.

— Dlaczego? — zapytał z oburzeniem. — Przyszedłem tylko się upewnić, że nic ci nie jest. Wokół pełno dzikich zwierząt. A ja bynajmniej nie szukam kolorowych widoków.

— Wynoś się stąd! Natychmiast!

Z wyraźną trudnością nabrał powietrza.

— Niemniej powinienem ci powiedzieć, że te kolory: brązy, róże, rozkoszne biele... — mówił z coraz większym entuzjazmem. Trigger wystraszyła się, że zsunie się ze skarpy i wyląduje w potoku, obok niej. — I... och! ...te mokre rude włosy... te pieprzyki... — Plótł, wytrzeszczając coraz bardziej oczy. — Te słodkie...

— Quillan! — wrzasnęła. — Proszę!

— Uff! — przerwał i wziął głęboki wdech. Przestał się wygłupiać i spoważniał. — To o zwierzętach to prawda. Widziano tu ostatnio jakieś paskudne stworzenia buszujące po lesie, w górze potoku.

Trigger rzuciła okiem na brzeg. Jej ubranie leżało czterdzieści stóp dalej, tuż nad wodą.

— Ja widzę tutaj tylko jedno duże paskudne stworzenie — oznajmiła zimno. — I co gorsze, ono gapi się na mnie. Odwróć się.

Quillan westchnął.

— Okrutna z ciebie kobieta, Trigger Argee — powiedział, ale odwrócił się. Rzeczywiście miał przy sobie broń, ale ostatnio zawsze ją nosił. — Te stworzenia — ciągnął — mają podobno głowę jak nietoperz, trzy stopy średnicy. I latają.

— Bardzo interesujące — odpowiedziała Trigger. Doszła do wniosku, że już się w jej kierunku nie odwróci. — Pójdę teraz po moje ubranie i...

Zza zakrętu, spomiędzy drzew, jakieś sześćdziesiąt stóp dalej w górę strumienia, bezszelestnie coś wyfrunęło. Głowę miało jak nietoperz, od góry było niebieskie, a pod spodem żółte. Wymachiwało skrzydłami sięgającymi niemal obu brzegów strumienia. Ogromny pysk był szeroko otwarty, ukazując długie cienkie białe zęby. Stworzenie leciało szybko, tuż nad powierzchnią wody, w kierunku Trigger.

— Quiiiii-LLAN!

* * *

Wracali ścieżką z powrotem do obozu. Trigger szła kilka kroków z przodu, sztywno wyprostowana. Najbardziej nie mogła znieść wyrazu satysfakcji na jego twarzy.

— Drań! — powtarzała. — Drań! Drań! Drań!

— Trigger — powiedział delikatnie Quillan, idąc za nią. — W końcu, to ty wbiegłaś na skarpę i owinęłaś się wokół mnie. Cała mokra.

— Przestraszyłam się — warknęła Trigger. — Każdy by się przestraszył. A ty nie zawahałeś się nawet przez chwilę, żeby nie wykorzystać sytuacji.

— Oczywiście — przyznał Quillan. — Strąciłem tego nietoperza. A co miałem zrobić. Każdy by tak zrobił. Czy ja wyglądam na człowieka pozbawionego rozumu?

W napadzie furii obróciła się idąc i spojrzała mu w oczy. Oparła ręce na biodrach. Quillan, przezornie, zatrzymał się.

— Rozumu! — krzyknęła. — Mam gdzieś taki rozum. Myślisz, że kim ja jestem? Jedną z hurys Belchika?

Jak na faceta tych rozmiarów, był rzeczywiście bardzo szybki. Zanim zdążyła się poruszyć, już był przy niej, objął ją za ramiona wielką łapą i przycisnął jej ręce do tułowia.

— Nie złość się — powiedział czule.

Cóż, inni też próbowali przytrzymać ją w ten sposób, wbrew jej woli. Obrót, szarpnięcie, potem pociągnąć... w górę i w dół na ziemię. Trigger przygotowała się spokojnie. Jeśli teraz zadziała wystarczająco szybko... Obróciła się, szarpnęła, pociągnęła... i dała spokój, zniechęcona. Sytuacja nie zmieniła się zbytnio.

Tak jak się obawiała, z Quillanem to nie zadziało.

— Puść mnie! — krzyknęła ze złością, mierząc obcasem w podbicie jego stopy. Odsunął nogę. Obcas Trigger uderzył w murawę ścieżki. Ten małpolud musiał mieć dodatkowe oczy na stopach!

Wolną ręką ujął ją niespodziewanie pod brodę i odchylił delikatnie do góry. Jego oczy znalazły się tuż powyżej jej. Bardzo blisko. Bardzo ciemne.

— Ugryzę! — wycedziła gniewnie — Ugr... mmm!

— Mmmph-grrmm!

— Grr-mm-mhm... Hm-m-m... mhm!

* * *

Szli ścieżką trzymając się za ręce. Wyszli na wierzchołek niewielkiego wzniesienia, ostatniego przed obozem. Popatrzyli w dolinę. Trigger zmarszczyła brwi.

— Nic się nie dzieje — stwierdziła.

— Tak? — zdziwił się Quillan.

— Ja nie o tym, ty małpoludzie — powiedziała, ściskając jego dłoń. — Morale szwankuje, a nuda się do tego przyczynia. Mam na myśli, ogólnie. Siedzimy tu i czekamy. Nie wygląda na to, żeby coś się miało wydarzyć.

To była prawda, przynajmniej na pierwszy rzut oka. W pobliżu, a również i nieco dalej od Delicji, mimo że nie było ich widać, znajdowało się mnóstwo statków i ludzi. Wszyscy byli gotowi w każdej chwili skoczyć w dowolnym kierunku, tyle że kierunek wciąż nie był znany. Transmitery komisarza, w ciągu ostatnich dwóch dni, odezwały się najwyżej dwa, trzy razy. Nawet krótkodystansowe komunikatory milczały.

— Nie martw się, mała! — powiedział Quillan. — Coś się wkrótce musi wydarzyć.

* * *

Wieczorem w pobliżu Delicji wyłonił się statek Devagasów.

Byli na to oczywiście przygotowani. Oczekiwali, że ktoś tu zagląda od czasu do czasu, żeby sprawdzić, jak idzie produkcja plazmoidów. Gdy statek przyziemił w atmosferze po drugiej stronie planety, cztery jednoosobowe szturmowce Zwiadu z podniesionymi ekranami radiacyjnymi wyskoczyły z czterech stron zza horyzontu. Docisnęły go wiązkami holowniczymi i zajęły pozycje do ataku. Powyżej pojawił się niszczyciel Federacji.

Statek Devagasów nie miał szans. Wysadził się w powietrze.

Na to też byli przygotowani. Już w trzy minuty później wykonano skan martwego mózgu pilota. Nie wiedział nic istotnego, oprócz dokładnych współrzędnych ufortyfikowanej podziemnej bazy Devagasów znajdującej się trzy dni lotu od Delicji.

Polujące na tę bazę statki zwiadowców rzuciły się tam ze wszystkich kierunków. Za nimi podążyły większe okręty wojenne Federacji. Nie musiały się spieszyć. Przechwycony statek Devagasów próbował wysłać ostrzeżenie do bazy, ale zostało ono bez wysiłku zagłuszone. Zwiadowcy zmierzali tam wystarczająco szybko, żeby uniemożliwić wszelkie próby ucieczki.

— Teraz musimy się rozdzielić — oznajmił im komisarz. Był jedyną osobą, jak zauważyła Trigger, która wydawała się nie być zbytnio podekscytowana sytuacją. — Quillan, ty i twoja grupa lecicie! Im przydacie się o wiele bardziej niż tutaj.

Przez chwilę Quillan wyglądał jak człowiek ciągnięty gwałtownie w dwóch kierunkach. Nie spojrzał ani razu na Trigger.

— Myśli pan, że to jest rozsądne zostawiać was tutaj bez ochrony? — zapytał.

— Quillan — powiedział komisarz Tate — po raz pierwszy w życiu ktoś mi sugeruje, że potrzebuję ochrony.

— Przepraszam, sir — powiedział Quillan.

— Ma pan na myśli, że my nie lecimy? — spytała Trigger. — Że zostaniemy tutaj?

— Jesteś umówiona, zapomniałaś? — odpowiedział jej komisarz.

Quillan i jego oddział odlecieli w ciągu godziny. Mantelish, Holati Tate, Lyad i Trigger pozostali w obozie.

Delicja całkowicie opustoszała.

* * *

— Ta akcja wcale nie ma celu schwytania superplazmoida — powiedział do Trigger komisarz Tate. — I szczerze mówiąc jest mi wszystko jedno, czy ten stwór się odnajdzie, czy zaginie na najbliższe kilka tysięcy lat. Chodzi o to, że w zeszłym tygodniu dostaliśmy bardzo dziwny raport. Agenci Federacji przeczesywali ostatnio bardzo dokładnie zarówno planety podlegające Devagasom jak i Tranestowi. Według tego raportu nie ma najmniejszego dowodu na to, że najwyżsi przywódcy hierarchii Devagasów przebywali w ciągu ostatnich dwóch miesięcy na którejkolwiek z ich planet.

— O! I sądzi pan, że wszyscy są tam? W tej bazie?

— Takie są podejrzenia.

— Ale dlaczego?

Komisarz podrapał się po brodzie.

— Jeśli ktoś coś wie, to mi nie powiedział. Prawdopodobnie nie jest to nic przyjemnego.

— Doszliście do wniosku, że używają sobowtórów? Jak Lyad? — zapytała Trigger, zastanawiając się.

— Oczywiście, że używają. To jeden z dowodów na to, że ich nie ma. Nie są w tym tacy dobrzy, jak specjaliści od sobowtórów na Traneście. Wystarczyło przestudiować nagrania, żeby odkryć, że to sobowtóry.

Trigger znów nad czymś się zastanawiała.

— I znaleźli coś na Traneście? — zapytała.

— Tak? Nie mogli się doliczyć jednej bojowej eskadry tych podrasowanych fregat klasy „Aurora”, na które zezwala im traktat.

Trigger oparła brodę na dłoniach i spojrzała na niego.

— To dlatego zostaliśmy na Delicji... we czworo?

— To jeden z powodów. Drugim jest ta rzecz u ciebie, Wstręciuch.

— A co z nim?

— Mam jakieś silne przeczucie, że chociaż prawdopodobnie hierarchowie znajdą się w bazie Devagasów, to zespołu 112-113 tam nie będzie.

— Więc Lyad wciąż ryzykuje, a my zaryzykujemy, żeby w następnej rozgrywce uzyskać więcej niż ona. — Zawahała się. — Panie komisarzu...

— Tak?

— Kiedy pan zdecydował, że będzie lepiej, jeśli nikt nigdy więcej nie zobaczy tego superplazmoida?

— Gdy zobaczyłem rekonstrukcję wydarzeń z tym żółtym potworkiem Balmordana. Szczerze mówiąc, Trigger, dość długo żeśmy dyskutowali na ten temat, zanim zdecydowaliśmy się zgłosić odkrycie Księżyca Plonów. Gdybyśmy mogli utrzymać to w sekrecie przez kilkaset lat, dopóki sytuacja w Piaście nie ulegnie znaczniejszej poprawie, to byśmy to zrobili. Było jednak pewne, że prędzej czy później ktoś się musi na to natknąć. Poza tym te artefakty wyglądały na coś o kolosalnej wartości. Więc zaryzykowaliśmy.

— A teraz byście chcieli wszystko odwrócić?

— Gdyby to było możliwe. Połowa Rady Federacji prawdopodobnie też by tak chciała. Ale nawet nie próbują o tym pomyśleć. Doprowadziłoby to strasznego zamieszania. Polityka w Piaście stałaby się areną tak zażartych walk, jakich nie było od kilkuset lat. Jeśli coś miałoby być z tym zrobione, to musiałoby to wyglądać tak, jakby nic więcej nie dało się już z tym zrobić. A skutki mimo tego wciąż mogłyby być fatalne.

— Przypuszczam, panie komisarzu...

— Tak?

Potrząsnęła głową.

— Nie, nic. Jakby co, to zapytam później. — Wstała. — Chyba pójdę sobie popływać.

Wciąż co rano chodziła sobie poleżeć w Plazmoidowym Potoku. Nietoperz okazał się niewinną ofiarą swojego wyglądu, stworzeniem o bardzo łagodnych obyczajach, skoncentrowanym na ściganiu i połykaniu wielkich owadów podobnych do ciem, unoszących się nad zbiornikami wodnymi. Dla stworzeń o potencjale fizycznym i umysłowym istot ludzkich Delicja wciąż sprawiała wrażenie najbezpieczniejszego ze wszystkich możliwych światów. Niemniej teraz Trigger nosiła ze sobą dentona, tak na wszelki wypadek.

Znów się wyciągnęła w nagrzanej na słońcu wodzie, wyszukała gładki kamień, żeby oprzeć sobie głowę, zagrzebała się trochę w piasku, tak żeby prąd wody nie mógł jej zepchnąć i zamknęła oczy. Leżała nieruchomo, oddychając powoli. Kontakt z dnia na dzień okazywał się łatwiejszy i szybszy. Ale informacja, która zaczęła się ostatnio przesączać, nie była obliczona na to, żeby kogoś uszczęśliwić.

Obawiała się teraz, że to wszystko doprowadzi ją do śmierci. Prawie pozwoliła, by jej się to wymsknęło do komisarza, co wcale by nikomu nie pomogło. Musiała uważać na przyszłość.

Wstręciuch, w zasadzie, nie powiedział jej, że umrze. Powiedział, że „być może” umrze. Wstręciuch również był wystraszony. Bardzo wystraszony.

Trigger leżała spokojnie. Jej myśli, jej świadomość, dryfowały powoli do wewnątrz i w głąb umysłu. Woda potoku pluskała wokół jej policzków.

A wszystko dlatego, że jeden zegar chodził tak wolno. Tego niestety nie uda się już zmienić. Nigdy.

26

Trzy dni później sygnał alarmu wezwał ją do natychmiastowego powrotu.

Biegnąc ścieżką i próbując po drodze trochę się przyodziać, Trigger przejrzała w pamięci rozwój wydarzeń w ciągu ostatnich dni. Kopuła Devagasów była już dokładnie otoczona, a ich transmitery zagłuszone. Nikt z bazy nie próbował skontaktować się z atakującymi. Federalni, ze swej strony, nie przypuszczali ataku. Zajęli stanowiska i czekali na przybycie dużych, wolniejszych, statków z ciężkim sprzętem burzącym, który miał bardzo łagodnie i delikatnie odsłonić i otworzyć kopułę, rozbierając ją po kawałku na części. Hierarchowie mogli w każdej chwili poddać siebie i to, co tam ukrywali. Nie mieli innej możliwości. Nikomu i niczemu nie udało się uciec. Zwiadowcy zestrzelili kilka devagaskich statków, wszystkie leciały do bazy, żaden w przeciwnym kierunku.

Być może statek Służby Psychologicznej przyleciał kilka dni wcześniej.

Pozostałej trójki nie było w obozie, ale właz do statku komisarza stał otworem. Trigger weszła i znalazła ich zgromadzonych w jednym miejscu. Komisarz otworzył obudowę i zaglądał do środka, grzebiąc w przewodach.

— Co się stało? — zapytała Trigger.

— Transmitery padły — powiedział. — Jeszcze nie wiem dlaczego. Weź jakieś narzędzia i pomóż mi sprawdzać.

Trigger założyła rękawice ochronne, wzięła narzędzia i przyłączyła się do niego. Lyad i Mantelish przyglądali się w milczeniu.

Pierwsze kolonie pleśni znaleźli po kilku minutach.

— Pleśń! — wykrzyknął zdumiony Mantelish. Zaczął grzebać po kieszeniach. — Mój mikroskop...

— Ja mam. — Lyad podała mu przyrząd. Spojrzała na niego z uwagą. — Myśli pan, że...

— Bardzo możliwe. Byliśmy tu wczoraj wieczorem, pamiętasz? Przyszliśmy prosto z pracowni.

— Ale przechodziliśmy dekontaminację — powiedziała, sprawiając wrażenie zmieszanej.

— Niech pan tu nie wchodzi, panie profesorze! — ostrzegła Trigger, gdy Mantelish próbował przecisnąć się do przodu. — Jeszcze porazi pana prąd. Komisarz zeskrobie próbkę i poda panu. Czy to, o czym pan myśli, jest trujące?

— Kompletnie niegroźne dla życia, moja droga — zapewnił profesor, pochylając się nad plamą zielono-szarego nalotu na próbce podanej przez komisarza. — Ale fatalny dla delikatnych instrumentów. Dlatego byliśmy tacy ostrożni.

Holati Tate spojrzał na Trigger.

— Zajrzyj lepiej do tej czarnej skrzynki — powiedział.

Trigger skinęła głową i wsunęła się głębiej we wnętrzności transmitera.

— Pełno! I oczywiście nie możemy sami tego naprawić ani wymienić. Czy to jest ten pański organizm, panie profesorze?

— Na to wygląda — przyznał Mantelish z nieszczęśliwą miną. — Ale przynajmniej mamy płyn, który usunie to ze sprzętu.

Trigger wysunęła się spod transmitera z czarną skrzynką w ręku.

— To użyjmy go, zanim to paskudztwo zarośnie cały statek. Temu już nie pomoże. — Potrząsnęła czarną skrzynką. Zagrzechotało. — Trafiona! — powiedziała. — Kolejne ćwierć miliona pańskich kredytów diabli wzięli, panie komisarzu.

Mantelish i Lyad poszli w kierunku śluzy po płyn. Trigger zdjęła rękawiczki i poszła za nimi.

— Trochę potrwa, zanim wrócę — powiedziała.

Komisarz chciał coś powiedzieć, ale tylko skinął głową i wcisnął się z powrotem w obudowę transmitera. Po kilku minutach, dysząc, powrócił Mantelish ze spryskiwaczami i puszkami płynu.

— Szczęśliwie przynajmniej, że próbowałeś akurat się połączyć — powiedział. — Mogło doprowadzić do okropnych uszkodzeń.

— Nie sądzę — zaprzeczył Holati Tate. — Może jeszcze coś. Na przykład komunikatory. Ale większość urządzeń jest zabezpieczona. Jak ty to zakładasz?

Mantelish pokazał mu.

Komisarz podziękował. Skierował rozpylony płyn do czarnej skrzynki i przyglądał się, jak rozpuszcza nalot.

— A nie wiesz przypadkiem, gdzie podziały się Trigger i Lyad? — zapytał.

— Co? — spytał Mantelish, po czym zreflektował się. — Widziałem, wracając, jak szły do obozu i rozmawiały — przypomniał sobie. — Mam je zawołać?

— Nie trzeba — powiedział Holati Tate. — Same wrócą.

Wróciły do statku jakieś pół godziny później. Obie były dość blade i spięte.

— Lyad chciałaby panu coś powiedzieć — oznajmiła Trigger. — A gdzie Mantelish?

— W pracowni. Chyba poszedł się zdrzemnąć.

— To dobrze. Lepiej, żeby go tu nie było. No dawaj, Lyad. To co najważniejsze. Szczegóły opowiesz, gdy wystartujemy.

* * *

Trzy godziny później statek był już daleko od Delicji; leciał w podprzestrzeni, leciał bardzo szybko. Trigger weszła do sterowni.

— Mantelish wciąż śpi — powiedziała. Napoili profesora środkiem usypiającym, żeby nie musieć się szczegółowo tłumaczyć i spierać o to, jak dużo wyposażenia laboratorium powinni koniecznie zabrać ze sobą. — Przyprowadzić Lyad, żeby opowiedziała resztę tej historii, czy poczekamy, aż się obudzi? — zapytała.

— Lepiej poczekajmy — powiedział komisarz. — Ocknie się za jakąś godzinę i będzie mógł tego wysłuchać razem z nami. Wygląda zresztą na to, że nawigowanie będzie przez jakiś czas utrudnione.

Trigger skinęła głową i usiadła w fotelu obok.

— Jak ci się udało skłonić ją do mówienia? — zapytał, przyglądając się jej.

— Zabrałam ją kawałek w głąb lasu. Przywiązałam do drzewa i złamałam dwa kije na pierwszym siedzeniu Tranestu. To pomysł Mihul, w pewnym sensie — dodała mętnie. — Gdy wzięłam trzeci kij, Lyad zrobiła się strasznie gadatliwa. No i tak to poszło.

— Hm — powiedział komisarz. — I myślisz, że teraz powiedziała już całą prawdę?

— Wątpię. Chłostałam ją co i raz na tyle, żeby nie miała czasu myśleć za wiele. Poza tym nagrałam całe przedstawienie, ona o tym wie. Jeśli spróbuje zrobić jeszcze jeden taki numer, zanim ta sprawa się zakończy, to przekażę te nagrania mediom w całej Piaście, krzyki i wszystko. Prędzej porzuci Tranest, niż to zaryzykuje. Będzie grzeczna.

— Hm. Może i będzie — przyznał po namyśle. — Co do tej stacji podprzestrzennej... nie czułabyś się pewniej, gdybyśmy najpierw polecieli do zgrupowania przy bazie Devagasów i zabrali stamtąd jakąś eskortę?

— Jasne — powiedziała Trigger — ale wtedy nie pozwolą nam tego zrobić osobiście?

— Obawiam się, że tak będzie. Zwiad pozwoli mi na wiele. Ale nie sądzę, żeby aż na tyle. Moglibyśmy, co prawda, skontaktować się wyłącznie z Quillanem. Jest świetny jako pilot myśliwski.

— Wydaje mi się, że powinniśmy unikać spotykania kogokolwiek, dopóki nie dowiemy się dokładnie, co to jest.

— No cóż, zgadzam się z tobą. Nie powinniśmy.

— A co z Mantelishem i Lyad? Również nie powinni nic wiedzieć.

Komisarz pokiwał głową.

— W kabinach są hibernatory. Jak się okaże, że możemy coś zdziałać, wsadzimy oboje, niech śpią. Sądzę, że potem powinienem wymyślić coś wiarygodnego.

Trigger milczała przez chwilę. Lyad jej powiedziała, że „Aurora” została posłana, by pilnować stacji podprzestrzennej, w której został umieszczony superplazmoid, dopóki nie przybędzie tam zarówno ona jak i eskadra z Tranestu. Dokładne położenie stacji było najważniejszą informacją uzyskaną z takim trudem od Balmordana. Te współrzędne widniały w tej chwili na ekranie nawigacyjnym komisarza.

— A co z tymi okrętami z Tranestu? — zapytała. — Myślę, że Lyad mogła tu zaryzykować kłamstwo i mogą zdążyć na czas, żeby nam przeszkodzić.

— Nie sądzę. Musiałaby już z grubsza wiedzieć, gdzie je wysłać, zanim wyleciały z Piasty. Będzie dobrze, jak dotrą do stacji za dwa tygodnie. Natomiast „Aurora”... Jeśli wystartowała na Delicję wczoraj, zaraz potem, gdy Lyad ich powiadomiła, w żadnym wypadku nie może dotrzeć do stacji przed nami. Oceniam to na cztery dni. O ile zawrócą od razu i polecą z powrotem...

— O, mogę się założyć... — roześmiała się Trigger.

Współrzędne stacji podprzestrzennej, w postaci dwudziestomilowych znaków, komisarz wyrył przy pomocy działa okrętowego na górskim płaskowyżu nieopodal Plazmoidowego Potoku. Bardziej szczegółowe informacje zostawili w obozie, ale mogło się zdarzyć, że zostaną w pośpiechu przeoczone.

— Czyli będą tam jakieś cztery, pięć dni po nas — stwierdził komisarz. — Nie ma więc problemu. Tymczasem najszybsze statki naszych oddziałów, z bazy Devagasów, mogą tam być w mniej niż trzy dni po tym, gdy dostaną wiadomość od patrolu wysłanego na Delicję w celu sprawdzenia, dlaczego urwała się łączność i co się z nami stało. Może też się zdarzyć, że to statek Służby Psychologicznej dotrze na Delicję przed nimi i poda współrzędne.

— W każdym przypadku problemem, najprawdopodobniej, będą więc nasi — stwierdziła Trigger.

— No właśnie. Niemniej gdy tam już dotrzemy, powinniśmy mieć dwa dni, plus minus kilka godzin, na sprawdzenie, co można zrobić z korzyścią i zrobienie tego. Oczywiście, ktoś może się przyplątać na Delicję akurat teraz i zainteresować wyrytymi współrzędnymi albo wylądować w obozie i stwierdzić, że nas nie ma. Ale to jest w końcu mało prawdopodobne.

— I nic na to nie da się poradzić — przyznała Trigger.

— Nic. Ale jeśli nas załatwią, to ktoś oprócz eskadry z Tranestu i Devagasów powinien znać położenie tej stacji. — Potrząsnął głową. — Ta Lyad! Wiedziałem, że poradzi sobie z transmiterami, więc dałem jej szansę. Ale nigdy nie wyobrażałem sobie, że będzie umiała dostać się do wnętrza i zepsuć je nie narażając siebie.

— Lyad ma wiele zalet — stwierdziła Trigger. — Szkoda tylko, że wychowana została na szczura. Miał pan tam jakiś rejestrator?

— Miałem.

— Pełen pleśni, jak przypuszczam.

— Pełen — potwierdził komisarz. — Cóż, Lyad i tak na tym straciła. Będzie jej teraz również mniej wygodnie.

— Pewnie też już tak uważa.

* * *

Pierwszym zadaniem Lyad po przebudzeniu się profesora Mantelisha było wprowadzenie go z powrotem w trans i wyjaśnienie mu, w jaki sposób jeszcze raz został poddany hipnozie i wykorzystany do zbrodniczych celów przez Pierwszą Damę Tranestu. Pozwolili mu się wyzłościć dopóki był wciąż częściowo pod kontrolą. Po czym Ermetyne wybudziła go.

Popatrzył na nią zimno.

— Jesteś zdradliwą kobietą, Lyad Ermetyne! — oświadczył. — Nie chcę cię więcej widzieć w moim laboratorium! Nigdy! Pod żadnym pretekstem. Czy to jest jasne?

— Tak, panie profesorze — powiedziała Lyad. — I przepraszam za to, że uważałam za konieczne...

— Przepraszam! Konieczne? — Mantelish parsknął. — A żeby być pewnym, że to się nie powtórzy, przygotuję sobie zapas środków antyhipnotycznych. O ile przypomnę sobie przepis.

— Panie profesorze — zaproponowała Lyad — przypadkiem pamiętam bardzo dobry przepis na taki środek. Jeśli pan pozwoli...

Mantelish wstał.

— Nie chcę od pani żadnych przepisów — oświadczył lodowato. Wychodząc z kabiny, odwrócił się i spojrzał na Trigger. — Jak również żadnych napojów od ciebie, Trigger Argee! — warknął. — Czy w tej spiralnej galaktyce jest jeszcze ktoś, komu można zaufać?

— Przepraszam panie profesorze — powiedziała potulnie Trigger.

* * *

Pół godziny później, gdy się już wystarczająco uspokoił, wrócił do mesy i przyłączył się do pozostałych, żeby wysłuchać ostatniej wersji opowieści Lyad o Gessie Fayle'u i zaginionym superplazmoidzie.

Z tego, co wiedziała Lyad, Doktor Gess Fayle zmarł krótko po opuszczeniu układu Manon. Wraz z nim zmarli wszyscy ludzie na pokładzie transportowca Ligi Uniwersyteckiej. Prostsze by było, kontynuowała Lyad, opowiedzieć o tych wydarzeniach z punktu widzenia plazmoidu.

— Z punktu widzenia plazmoidu? — wtrącił profesor Mantelish. — Czy to znaczy, że on posiada świadomość?

— O, tak. Ten plazmoid posiada świadomość.

— Samoświadomość?

— Zdecydowanie.

— Och, w takim razie...

— Panie profesorze — wtrąciła uprzejmie Trigger — może podać panu coś do picia?

Zmiażdżył ją wzrokiem, warknął, po czym uśmiechnął się.

— Dobrze. Już będę cicho — powiedział.

Lyad kontynuowała.

* * *

Doktor Fayle podjął dalsze badania zespołu 112-113 prawie natychmiast, jak tylko znalazł się z nim sam na sam. Pierwszą rzecz, którą zrobił, to odłączył podjednostkę 113 od tej dużej. Gdy to robił, nie wziął pod uwagę możliwości, że funkcją 113 może być powstrzymywanie, ograniczanie czy przeciwdziałanie akcjom dużo większego partnera. Starzy Galakci z pewnością zdawali sobie sprawę z potencjalnego niebezpieczeństwa, jakie stwarzały ich bardziej zaawansowane konstrukty i w ten sposób zabezpieczali się. O tym, że jest to metoda godna zaufania, świadczy fakt, że przez trzydzieści tysięcy lat od czasu ich zniknięcia, plazmoid 112 pozostawał ograniczony do czynności niezbędnych dla utrzymania w działaniu Księżyca Plonów.

Tylko że jemu to się nie podobało.

Poza tym bardzo dobrze zdawał sobie sprawę z możliwości oferowanych przez nowe formy życia, które ostatnio wdarły się na Księżyc Plonów.

Z chwilą, gdy został uwolniony, podjął próbę opanowania umysłów ludzi w swoim otoczeniu.

— Kontrola na poziomie umysłu? — wykrzyknął zdumiony Mantelish. — W sumie... czemu nie. Braliśmy coś takiego pod uwagę... Ale ludzkich umysłów?

— Może się kontaktować z ludzkimi umysłami — przyznała Lyad — chociaż, raczej szczęśliwie, może rozprzestrzeniać to pole na ograniczonym dystansie. Devagasi określili to potem jako niecałe pięć mil.

Mantelish potrząsnął głową i zmarszczył brwi. Odwrócił się do komisarza i powiedział z przekonaniem:

— Holati, uważam, że ta rzecz może być niebezpieczna!

Przez chwilę wszyscy patrzyli na niego. Potem komisarz odchrząknął i powiedział:

— Mantelish, istnieje taka możliwość. Zastanowimy się nad tym później.

— A co zabiło ludzi na tym statku? — Trigger zwróciła się do Lyad.

Według Lyad, przyczyną była próba ich kontrolowania. Doktor Fayle wyraźnie umarł, gdy opuszczał pomieszczenie podjednostki 112. Pozostali, tam gdzie akurat przebywali. Statek, lecąc w podprzestrzeni bez pilota, wpadł prosto w następny wir grawitacyjny i rozbił się.

Detektory statku Devagasów natrafiły na wrak trzy dni później. Osobą podejmującą decyzję na pokładzie tego statku był Balmordan.

Devagasi pożądali w tym czasie plazmoidów tak samo, jak wszyscy inni i zdawali sobie sprawę, że przez kilka dekad nie będą w stanie tego zaspokoić. Wrak statku Ligi Uniwersyteckiej zdecydowanie wart był zbadania.

Gdyby wielki plazmoid nie był zdolny do uczenia się na własnych błędach, zespół abordażowy Devagasów również by nie przeżył. Superplazmoid jednak nie tylko mógł, ale również to robił – i dzięki temu wszyscy przeżyli. Przeszukując wrak, znaleźli ludzkie ciała i zmiażdżone pozostałości podjednostki 113 w uszkodzonej części statku. Potem odkryli wielki plazmoid, który przeżył w podprzestrzeni, nieuszkodzony i całkowicie świadomy stojących przed nim trudności.

Stwór miał już za sobą pierwsze próby rozwiązania swoich problemów. Był niezdolny do poruszania się na zewnątrz i nie mógł zmienić własnej struktury, ale nie był już osamotniony. Skonstruował mały plazmoid roboczy ze zmysłem wzroku i manipulatorami, równie niewrażliwy na ekspozycję w podprzestrzeni jak jego stwórca. Gdy grupa abordażowa napotkała tę parę, plazmoid roboczy wyraźnie zabierał się do wykonania jakiejś operacji na zamarzniętym i odwodnionym mózgu jednego z ludzkich ciał.

Balmordan nie był żadnym wybitnym uczonym devagaskim. Z początku nie zdawał sobie sprawy z tego, na co natrafił, ale rozumiał, że zbadanie tego może być bardzo ważne. Zabrał plazmoidy oraz martwy obiekt ich manipulacji do devagaskiego statku i obserwował, co się dzieje.

Uwolniony, plazmoid roboczy natychmiast powrócił do swojej pracy. Dokończył ją. Potem Balmordan i najprawdopodobniej również plazmoidy czekali. Nic się nie wydarzyło.

W końcu Balmordan zbadał martwy mózg. Znalazł w nim zainstalowane coś, co okazało się być mikroskopijnej wielkości odbiornikiem energii wykonanym z tkanki plazmoidowej. Nic nie wskazywało na to, jaki rodzaj energii to urządzenie miało – albo mogło – odbierać.

Uczeni Devagascy, zwłaszcza ci należący do hierarchii, mają zawsze jedną wielką przewagę nad swoimi kolegami z Federacji. Nigdy nie mają problemu ze znalezieniem, wśród swoich ludzi, ochotników potrzebnych jako króliki doświadczalne. Balmordan wyznaczył trzech najmniej niezbędnych członków swojej załogi jako ochotników do eksperymentów z plazmoidami.

Pierwszy z trójki umarł prawie natychmiast. Plazmoid, okazało się, nie rozumiał, między innymi, potrzeby stosowania środków znieczulających. Balmordan na wszelki wypadek osobiście uczestniczył w drugiej operacji. Z zadowoleniem stwierdził, że jego asysta jest chętnie i z rozmysłem akceptowana. Tym razem obiekt nie umarł natychmiast. Niemniej, po zainstalowaniu plazmoidowego urządzenia, nie odzyskał przytomności. Umarł w konwulsjach po kilku godzinach.

Numer trzy miał więcej szczęścia. Odzyskał przytomność. Skarżył się na bóle głowy, a po przespaniu się, na koszmary senne. Na drugi dzień był w szoku przez kilka godzin. Gdy z tego wyszedł, wstrząsany drgawkami, zeznał, że wielki plazmoid przemówił do niego. Niestety nic z tego nie udało mu się zrozumieć.

Zrobiono jeszcze dwie operacje, obie udane. We wszystkich trzech przypadkach bóle głowy i koszmary senne ustały po tygodniu. Ten pierwszy z serii zaczął rozumieć plazmoida. Balmordan wysłuchał raportu. Poddał swoich trzech żywych ochotników intensywnym badaniom fizycznym i psychicznym. Wydawali się być w doskonałej kondycji.

Wtedy Balmordan przeprowadził operację na sobie. Gdy się obudził, pozbył się swoich trzech poprzedników. Potem poświęcił całą swoją uwagę, żeby dowiedzieć się, co próbuje przekazać plazmoid. Po trzech tygodniach stało się to jasne...

Plasmoid ustanowił kontakt z ludźmi, gdyż potrzebował ich pomocy. Potrzebna mu była baza podobna do Księżyca Plonów, z której mógłby działać i w której miałby zabezpieczone swoje potrzeby. Nie posiadał wiedzy pozwalającej mu na skonstruowanie takiej bazy.

Zrobił więc Devagasom propozycję. Będzie pracował dla nich, podobnie jak pracował dla Starych Galaktów, o ile oni – w przeciwieństwie do Starych Galaktów – będą również pracowali dla niego.

Balmordan, nowo wykreowany VIP najwyższej rangi, przesłał tę ofertę do hierarchii w Piaście. Propozycja została bez wahania zaakceptowana, ale Balmordana ostrzeżono, żeby nie wwoził potwora na terytorium Piasty. Gdyby go odkryto na planecie Devagasów, hierarchia stanęłaby w obliczu wyboru pomiędzy jeszcze jedną wojną z Federacją albo poddaniem się bardziej restrykcyjnej kontroli. Żadna z tych perspektyw im nie odpowiadała; w przeszłości przegrali już trzy wojny ze światami Federacji i za każdym razem ich pozycja była coraz bardziej ograniczana.

Skontaktowali się z niezależną Flotą Vishniego. Pozycja statku Balmordana była niezbyt odległa od obszaru jej działania, a Devagasi już wcześniej robili interesy z Vishnim i jego ludźmi. Tym razem wynajęli jego flotę na czasowego opiekuna plazmoidu. W ciągu kilku tygodni osadzili plazmoid na Delicji, gdzie podjął eksperymenty z konstruowaniem drobnicy, która tak zaintrygowała profesora Mantelisha.

W międzyczasie Devagasi zabrali się intensywnie za konstrukcję, przeznaczoną na główną siedzibę nowo powstałego sojuszu. Zakładając, że wszystko będzie bardzo daleko od Piasty, że będzie bezpiecznie ulokowane i osłonięte przez grawitacyjne wiry i uskoki w burzliwym rejonie podprzestrzeni, i że będzie praktycznie niewykrywalne – monstrum mogło być bardzo wartościowym partnerem. A w razie wykrycia można by się partnerstwa wyprzeć. Tak samo jak budowy stacji dla niego – co samo w sobie było pogwałceniem traktatu z Federacją.

Zbudowali więc stację podprzestrzenną. Zbudowali też ufortyfikowaną podziemną bazę obserwacyjną znajdującą się trzy dni drogi od niej. Plazmoid został umieszczony w nowej kwaterze. Zażądał wtedy ludzi z Floty Vishniego do dalszych eksperymentów.

Hierarchowie chętnie się na to zgodzili. W ten sposób mogli się pozbyć nadmiaru zbyt dużo wiedzących najemników.

Dostawszy materiał do badań, plazmoid zażądał od Devagasów, żeby się trzymali przez jakiś czas z daleka od stacji.

27

Devagasi, jak mówiła Lyad, chociaż niezbyt zadowoleni z powodu zwiększającej się niezależności swojego sojusznika, to bardziej się niepokoili postępami sojuszu na płaszczyźnie roboczej. Żeby się wykazać swoją potencjalną użytecznością, monstrum dostarczyło im różnorodne plazmoidowe roboty, wykonane według ich własnych specyfikacji.

— Jakich specyfikacji? — chciała wiedzieć Trigger.

Szczegółów Lyad nie znała, ale niektóre z nich dysponowały dość alarmującymi możliwościami. Te możliwości, były jednak tym, co intrygowało hierarchów najbardziej.

Mantelish przygryzł w zamyśleniu wargi.

— Nie podoba mi się! — powiedział. — Całkiem mi się to nie podoba. Zaczynam się zastanawiać... — przerwał na chwilę. — Mów dalej, Lyad.

Hierarchowie zastanowili się od nowa nad zagadkowym żądaniem, które plazmoid przekazał zaraz, jak tylko Balmordan zaczął go rozumieć. Żądanie polegało na znalezieniu i zniszczeniu plazmoidu 113-A...

Bursztynowe oczy Ermetyne zwróciły się pytająco ku Trigger.

Trigger skinęła głową.

...i konkretnej istoty ludzkiej. Devagasi już ustalili, że tym człowiekiem jest Trigger Argee.

— Co? — Gęste siwe brwi Mantelisha uniosły się do góry. — 113-A, to jeszcze można zrozumieć... boi się, że w jakiś sposób znów będzie kontrolowany. Ale dlaczego Trigger?

— Bo 112 — ostrożnie powiedziała Lyad — wiedział, że 113-A chce przekształcić Trigger w swojego tłumacza.

Profesorowi Mantelishowi opadła szczęka. Skierował wzrok w kierunku Trigger.

— To prawda?

Trigger skinęła głową.

— Tak, to prawda — przyznała. — Pracujemy nad tym, ale wciąż jesteśmy od tego dość daleko. Opowiem panu później. Mów dalej, Lyad.

Devagasi oczywiście nie zrobili tego, czego w swojej naiwności zażądał superplazmoid. To, że się czegoś obawiał, zwiększało prawdopodobieństwo, że właśnie to im się przyda. Postanowili więc, że sami wejdą w posiadanie zarówno 113-A jak i Trigger Argee. Mieliby wtedy nowy silny argument w stosunkach ze swoim wątpliwym partnerem. Wkrótce się jednak przekonali, że ani Trigger, ani 113-A nie są łatwi do zdobycia.

Balmordan zasugerował wtedy zmianę taktyki. Hierarchowie dowiedzieli się, że było więcej tłumaczy dla 112. W konsekwencji tego Balmordan stracił wiele z początkowego znaczenia i teraz pragnął je odzyskać. Zaproponował więc, żeby wszystkie wysiłki skoncentrować na zdobyciu 113-A. Gdy już go zdobędą, on sam na ochotnika stanie się jego tłumaczem. Trigger Argee natomiast powinna zostać zlikwidowana, gdyż mogłaby dostarczyć informacji komuś innemu – miało to być znacznie prostsze niż porywanie jej.

Propozycję zaakceptowano i Balmordan został odpowiedzialny za obie te operacje.

Mantelish znów zaczął potrząsać głową.

— Nie! — wykrzyknął nagle. Spojrzał na Lyad, a potem na Trigger. — Trigger!

— Tak? — zapytała Trigger.

— Zabierz tę zdradliwą kobietę do jej kabiny — polecił Mantelish. — Zamknij ją tam. Muszę porozmawiać z komisarzem.

Trigger wstała.

— Dobrze — powiedziała. — Chodź Lyad.

I obie opuściły mesę. Mantelish wstał i podszedł do komisarza. Chwycił go za klapy kurtki.

— Holati, stary przyjacielu — zaczął nerwowo.

— Co takiego, przyjacielu — zapytał komisarz.

— To, co teraz powiem, zaszokuje cię — zagrzmiał Mantelish. — Głęboko.

— Niemożliwe — wykrzyknął komisarz.

— Tak. Ten plazmoid 112... ten stwór ma, oczywiście, wprost niewyobrażalną potencjalną wartość dla cywilizacji.

— Oczywiście — zgodził się komisarz.

— Ale także reprezentuje całkowicie niedopuszczalne zagrożenie.

— Matelish — westchnął komisarz — nie mówisz tego poważnie!

— Mówię.

— No dobrze — powiedział komisarz Tate. — Usiądźmy. Powiedz jakie masz propozycje.

* * *

Ćwiczenia z opancerzonym skafandrem kosmicznym nie zajmowały dużo miejsca w przeładowanym programie Szkoły Kolonialnej. Komisarz wyciągnął więc jeden z dwóch ciężkozbrojnych zestawów będących na wyposażeniu statku i kazał Trigger ćwiczyć w wolnym czasie, gdy nie była zajęta prowadzeniem statku, jedzeniem, spaniem czy pracami porządkowymi wraz z Lyad i Mantelishem.

Przy sterach nie zasiadała zbyt często. Robiła to tylko wtedy, gdy wynurzali się i poruszali w normalnej przestrzeni. Lyad natomiast okazała się, w czym nie było nic dziwnego, wykwalifikowanym pilotem podprzestrzennym. Zdążyła się już nawet dokładnie zapoznać z samym statkiem, co było jeszcze mniej dziwne. Po kilkugodzinnym treningu pod okiem komisarza, pełniła wraz nim wachty w mniej trudnych sektorach. W tej okolicy żaden sektor nie był łatwy.

Poza służbą, Lyad leżała w koi i kombinowała.

Mantelish starał się być użyteczny.

Wstręciuch musiał również coś kombinować. Nie dawał znaku życia.

Czas mijał. Sektory stawały się coraz trudniejsze. Przez ostatnie dziesięć godzin komisarz nawet nie odwrócił się od sterów. Lyad została znów zamknięta w kabinie z uwagi na krytyczny odcinek podróży. W normalnej przestrzeni stacja byłaby już dobrze widoczna dla detektorów. Tutaj, okazjonalne niewyraźne błyski na ekranach mogły wskazywać, że gdzieś w zawirowaniach energii znajduje się coś z solidniejszego materiału. Było to jak skradanie się w dżungli, przez zarośla, do punktu, w którym zapadła niebezpieczna zwierzyna.

Po osiągnięciu zadanych koordynat zwolnili. Weszli ślizgiem między dwa monstrualne zawirowania. Detektory ożyły.

— Statek! — powiedział komisarz i zaklął. — To fregata — dodał chwilę później. Odwrócił się do Trigger. — Daj tu Lyad! Są w zasięgu komunikatora. Niech ich wywoła.

Trigger, z bijącym sercem, pobiegła po Lyad. Gdy wbiegły razem do sterowni, komisarz włączył krótkodystansowy komunikator.

— To „Aurora”? — zapytał.

Lyad spojrzała na wyświetlacz detektora.

— Tak! — Zbladła na twarzy.

— Wywołaj ich — polecił komisarz. — Pamiętasz ich kod?

— Oczywiście. — Lyad usiadła przy komunikatorze. Przez chwilę trzęsły jej się ręce, potem się uspokoiła. — Co mam im powiedzieć?

— Na początek zapytaj po prostu, co się stało? Dlaczego są wciąż tutaj. Potem coś zaimprowizuj. Spróbuj ich namówić na połączenie wideo.

Lyad przebiegła palcami po klawiszach. Komunikator zasygnalizował połączenie.

— „Aurora”, odezwij się — powiedziała pewnym głosem. — Tu mówi Ermetyne.

Nastąpiła przerwa, a raczej, pomyślała Trigger, niezwykle długa przerwa. Po czym rozległ się głos:

— Tak, Pierwsza Damo?

Oczy Lyad rozszerzyły się na moment.

— Wejdźmy na wizję, kapitanie! — W jej głosie zabrzmiał ton rozkazu.

Ponowna przerwa. Potem nagle pojawił się obraz mostka „Aurory”. Rudobrody, pyzaty mężczyzna w mundurze siedział po drugiej stronie ekranu. Dwóch innych mundurowych widać było z tyłu. Trigger usłyszała jak Ermetyne robi ostry wdech i odwróciła się, by spojrzeć na nią.

— Dlaczego nie wykonaliście rozkazu, kapitanie? — Głos wciąż miała równy i opanowany.

— Mieliśmy problemy z silnikami, Pierwsza Damo.

— W porządku. — Lyad skinęła głową. — Czekajcie na nowe instrukcje.

Wyłączyła komunikator i odwróciła się do komisarza.

— Wynośmy się stąd — krzyknęła z twarzą białą jak kreda. — Natychmiast! To nie są moi ludzie.

Podprzestrzeń w pobliżu buchnęła ogniem. Ręka komisarza uderzyła w przycisk. Płomień zniknął, a wokół ukazały się gwiazdy. Silniki szarpnęły nimi do przodu. Dwanaście sekund później skręcili i znów zanurzyli się. Pojawiła się podprzestrzeń.

— Przypuszczam, że masz rację — powiedział komisarz. Przestawił silniki na jałowy bieg i pocierał brodę. — Ale czym oni są?

* * *

— Wszystko było nie tak! — mówiła Lyad, wciąż biała na twarzy. — Zwłaszcza twarze mieli zniekształcone. — Spojrzała na Trigger. — Zauważyłaś?

Trigger skinęła głową. Podejrzewała, że również ma twarz białą jak kreda.

— Ten kapitan — powiedziała — innym się nie przyjrzałam, ale on... jego policzki i czoło... wyglądał jak nadmuchany.

Przez chwilę nikt się nie odzywał.

— No dobrze — powiedział komisarz — wygląda na to, że ten plazmoid wykonał jeszcze kilka eksperymentów. Pytanie brzmi, jak on się do nich dobrał?

Nikt nie potrafił odpowiedzieć na to pytanie. Lyad twierdziła, że „Aurora” dostała specjalny rozkaz, żeby unikać bezpośredniego sąsiedztwa stacji podprzestrzennej. Jedynym jej zadaniem miała być obserwacja i raporty na temat wszystkiego, co wydaje się dziać w okolicy. Nie wyobrażała sobie, że jej załoga mogła zlekceważyć rozkazy.

— To ta kontrola umysłów — powiedziała w końcu Trigger. — Być może znalazł sposób oddziaływania na odległość.

Mogła poznać po twarzach, że ta hipoteza trafiła do nich i że im się nie podoba. No cóż, jej też się nie podobała.

Było jeszcze kilka innych pomysłów. Żaden nie wydawał się czegokolwiek wyjaśniać.

— Jeśli nie chcemy się stąd szybko wynosić — stwierdził w końcu komisarz — to nie pozostaje nam nic innego, jak wrócić tam i zaatakować fregatę. Nie możemy ryzykować wałęsania się wokół stacji z fregatą mogącą w każdej chwili zaatakować nas z tyłu.

Mantelish zrobił zaskoczoną minę.

— Holati — zwrócił uwagę — „Aurora” to okręt wojenny!

— Mantelish — odpowiedział komisarz chłodnym tonem — to czym lecimy, to też nie jest czółno. — Spojrzał na Lyad. — Przypuszczam, że podczas tego starcia będzie się pani czuła lepiej tutaj niż zamknięta w kabinie?

Lyad wysiliła się na uśmiech.

— Ma pan całkowitą rację, panie komisarzu — powiedziała.

— Zajmijcie w takim razie siedzenia i spróbujemy się podkraść.

Trwało około godziny, zanim znów natknęli się na „Aurorę”, prawdopodobnie dlatego, że tamci również ich poszukiwali. Nagle detektory ożyły.

Oba okręty natychmiast otworzyły ogień. Podprzestrzeń na ekranach wściekle wywinęła kozła. Trigger przez kilka sekund śledziła obraz, a potem przełknęła ślinę i zaczęła studiować wzór na podłodze.

Cokolwiek plazmoid zrobił załodze fregaty, nie osłabiło to w najmniejszym stopniu ich umiejętności bojowych. Akcja przebiegała bardzo dynamicznie. Były dowódca eskadry, Tate, również nie stracił swoich umiejętności w tym zakresie. Fregata miała więcej dział, ale ich zasięg nie był większy. A oni mieli szybszy statek. Cztery minuty po pierwszej salwie „Aurora” została trafiona.

* * *

W odłamku kadłuba „Aurory”, wciągniętym przez komisarza do śluzy, znajdowały się trzy otwory o średnicy jedna czwarta cala, wywiercone pod kątem, a następnie zaślepione. Materiał zaślepiający był tkanką plazmoidową.

— W innym odłamku były dwie dziury — powiedział komisarz, zastanawiając się. — Jeśli taka jest średnia, fregata była przedziurawiona w kilkuset miejscach. Przyjrzyjmy się temu dokładniej.

Przy pomocy podnośnika grawitacyjnego, zatargali, wraz z Mantelishem, podziurawioną stalową płytę do warsztatu okrętowego. Lyad ponownie została zamknięta w swojej kabinie, a Trigger pełniła wachtę w sterowni i przyglądała się tęsknie gwiazdom w normalnej przestrzeni.

Pół godziny później obaj mężczyźni przyszli i przyłączyli się do niej. Wydawali się być mocno zaaferowani.

— To nie wygląda najlepiej, dziewczyno — powiedział komisarz. — Te otwory robią wrażenie wygryzionych. Cokolwiek je wygryzło, wyraźnie potrafiło w miarę posuwania się w głąb uszczelnić otwór za sobą. Co zrobiło z ludźmi, po dostaniu się do środka, nie wiadomo. Mantelish uważa, że możemy to porównać do typowej inwazji zarodników. Tak naprawdę nie ma to znaczenia. Ludzie zostali podporządkowani.

— Jak na mikroby, są ogromne — powiedziała Trigger. — Dlaczego osłony przeciw-meteorytowe nie zareagowały?

— Jeśli statek zastopował, a one dryfowały niezbyt szybko...

— Rozumiem. Wtedy osłony się nie aktywują. Czyli gdybyśmy utrzymywali prędkość...

— Też o tym pomyślałem — powiedział komisarz.

28

Trigger nie mogła odwrócić wzroku od stacji podprzestrzennej.

Wciąż można było o niej powiedzieć, że ludzkie ekipy budowlane zbudowały tu standardową stację wojskową; bardzo dużą, bardzo masywną, ale normalną w kształcie, niemal sferyczną stację. Można tak było powiedzieć tylko dlatego, że w gniazdach dział wciąż widać było resztki pierwotnego materiału. W innych miejscach zniknął on pod grubą czarną masą materiału plazmidowego, którym została pokryta pierwotna konstrukcja.

Na całej tej czarnej, pękatej, podobnej do lawy powierzchni, czołgały się, chodziły, latały i wiły się plazmoidy. Było ich tysiące w kilkuset różnych rodzajach. Przypominało to wilgotny, czarny pień, spróchniały w środku, a na zewnątrz rojący się od drobnych stworzeń.

Ani Trigger, ani obaj mężczyźni nie komentowali zbytnio tego wyglądu. Można było jedynie powiedzieć, że jest okropny.

Widoczne plazmoidy ignorowały statek. Nie zwróciły również uwagi na osiem flar, zapalonych przez komisarza wokół stacji. Niemniej przez pierwsze dwie godziny po ich przybyciu, osłony przeciwmeteorytowe wykazywały aktywność. Najpierw pojedyncze uderzenia, potem ciągle bombardowanie, a w końcu dwudziestominutowa nawała, która wypełniła ekrany obłokami wściekle migoczących drobnych iskier. Nagle wszystko się skończyło. Superplazmoid wyczerpał zapasy tej szczególnej broni albo postanowił resztę zachować na później.

— A może by przetestować ich działa — mruknął komisarz. Trigger pomyślała, że nie wygląda na zbyt szczęśliwego.

Wyprostował statek, przyspieszył, zawrócił i przeleciał blisko flanki. Ściągnął na siebie ogień z dwóch gniazd, które zareagowały w sposób potwierdzający to, co już wcześniej było prawie pewne – stanowiska broni były w pełni zautomatyzowane. Wydawały się znacznie słabsze niż powinny być w stacji tego rozmiaru. Devagasi wyraźnie byli wystarczająco rozsądni, żeby nie zapewniać plazmoidowi zbyt wiele przewagi.

Komisarz oddał próbny strzał w jeden z czarnych występów. Pojawił się niewielki rozżarzony krater. Szybko ściemniał z powrotem. Z wielkiego otworu – w pobliży czegoś, co wyglądałoby na podstawę pnia, gdyby to był pień – wijąc się, wychynęło natychmiast coś długiego, czerwonego i podobnego do robaka. Podpełzło do uszkodzonej powierzchni i wsunęło w krater swój przedni koniec, z którego zaczął się wylewać czarny materiał. Plazmoid poruszał swoim końcem tam i z powrotem po uszkodzonym fragmencie. Kilka innych tego samego rodzaju przyłączyło się do niego. Krater zaczął się wypełniać.

Oddalili się trochę od stacji i wynurzyli. Normalna przestrzeń wyglądała czysto i pięknie, jak dom wypełniony łagodnym blaskiem. Nikt z nich, z wyjątkiem Lyad, nie spał od dwudziestu godzin.

— Co o tym myślicie? — zapytał komisarz.

Omawiali, to co się wydarzyło, przygaszonymi głosami. Nikt nie miał żadnego planu. Zgadzali się w jednym, że ludzie z Floty Vishniego, a także inni, którzy mogli być na stacji, gdy została ona przekazana plazmoidowi, z pewnością nie żyją. O ile oczywiście nie zrobiono z nimi czegoś bardziej drastycznego, niż to się przydarzyło załodze „Aurory”. Gdy statek przelatywał w pobliżu największych wrót, szeroko rozwartej czarnej gardzieli, byli tak blisko, że mogli zobaczyć, jak daleko sięga w głąb pierwotnego wnętrza stacji. Podobnie jak Księżyc Plonów, zanim opanowali go ludzie, wnętrze stacji było otwarte, nie zawierało powietrza.

— Niektóre z tych stworów — powiedział komisarz — posiadają wypustki zdolne do rozprucia każdego skafandra. Wśród nich jest wiele ogromnych i wiele bardzo szybkich. A jak się już dostaniemy do środka, nie będziemy mieli możliwości porozumiewania się. O ile te termity nie dostaną się do nas, zanim my dostaniemy się do środka.

Komisarz był ryzykantem, a ryzykanci nie cofają się przed niewykonalnymi zadaniami.

— A gdyby użyć dział? — zapytała Trigger.

— Nie bardzo. Nie są przeznaczone do zdobywania fortecy. Strzelanie po powierzchni porysowałoby ją tylko. Można by spróbować poszerzyć trochę te wrota i jak już będą szersze, to mógłbym wrzucić tam bombę. Niemniej, żeby dostać tego jednego, na którym nam zależy, musiałby się wydarzyć jakiś ślepy traf. Moglibyśmy też rozwalić stację, wrzucając do niej tuzin bomb. Ale tyle nie mamy.

Pokiwali głowami, zastanawiając się.

— Najgorsze w tym będzie — ciągnął komisarz — jak to się wszystko wyda. Rada ma rację, że się boi tej sprawy. Tranest i Devagasi wiedzą, że ten stwór tam jest. Jeśli Federacja nie będzie mogła go pokazać, obie te partie będą miały Radę na widelcu. Możemy uwikłać światy Piasty w pięćdziesięcioletnią wojnę i to być może już za kilka godzin.

Mantelish i Trigger znów pokiwali głowami. Jeszcze bardziej zafrapowani.

— Pomimo tego... — zaczął nagle Mantelish i urwał.

— Tak, masz rację — powiedział komisarz. — Tych rzeczy nie wolno tak pozostawić, i tyle. Ten stwór wciąż eksperymentuje. Nie wiemy, co jeszcze ma zamiar zrobić. Myślę, że będziemy musieli spróbować w końcu dział i bomb, a potem zobaczymy, co jeszcze da się zrobić... No dobrze! Zostało nam jakieś dziewięć, dziesięć godzin, zanim pierwsi chłopcy wparują tu, żeby przejąć sprawę. Co prawda, mogło się też stać coś, o czym nie wiemy i będą tu za pół godziny. Tego nigdy nie wiadomo. Niemniej jestem za tym, żeby zrobić przerwę i złapać parę godzin snu. Będzie nam się lepiej myśleć. Może w międzyczasie komuś coś przyjdzie do głowy. Co wy na to?

— A co ze statkiem, gdy pójdziemy spać? — zapytał Mantelish.

— Będzie w podprzestrzeni — odpowiedział komisarz. Popatrzył na nich i dodał: — Nie martwcie się. Wprowadzę go na szeroką orbitę i włączę wszystkie alarmy, jakie mamy. Sam będę spał na fotelu pilota. Za to, gdyby ktoś tu przybył wcześniej, będziemy na miejscu, żeby uprzedzić o tym triku z kosmicznymi termitami.

* * *

Trigger nie przypuszczała, że będzie mogła zasnąć, przynajmniej nie teraz. Ale potem nawet nie mogła sobie przypomnieć, kiedy się wyciągnęła na koi.

Obudziła się niecałą godzinę później, czując się fatalnie. Wstręciuch się odezwał.

Usiadła i wystraszona rozejrzała się po ciemnej kabinie. Po chwili, wstała i poszła korytarzem do mesy i sterowni.

Holati Tate leżał na fotelu nieruchomo, oczy zamknięte, oddech powolny i równy. Trigger wyciągnęła rękę w kierunku jego ramienia, po czym ją cofnęła. Przyglądała się przez chwilę stacji plazmoidów, widocznej na ekranie i wydającej się obracać powoli, w miarę jak ją okrążali. Zauważyła, że jedna z flar, umieszczonych wokół stacji, zgasła lub, być może, została została zagarnięta przez pobliski wir. Rozejrzała się szybko jeszcze raz, odwróciła i poszła pośpiesznie z powrotem przez mesę i korytarzem, w kierunku kabin. Minęła dwa stojące w śluzie opancerzone skafandry, nawet na nie nie patrząc. Otworzyła drzwi do kabiny Mantelisha i zajrzała do środka. Profesor leżał wyciągnięty na koi, w ubraniu, oddychał powoli i regularnie.

Może Lyad nie śpi, pomyślała, zamykając drzwi. Przeszła korytarzem i otworzyła drzwi do jej kabiny. Światło było zapalone, ale Lyad również leżała nieruchomo i spała. Twarz miała rozluźnioną – wyglądała młodo.

Trigger włożyła pięść do ust i przygryzła kostki. Bez powodu zmarszczyła mocno brwi. Zablokowała zamek i wróciła korytarzem do sterowni. Usiadła przed komunikatorem, jeszcze raz spojrzała na ekran pokazujący stację, po czym nerwowo się podniosła i podeszła do fotela komisarza. Stała przez chwilę spoglądając na niego. Komisarz spał.

Wtedy Wstręciuch znów się odezwał.

— Nie — szepnęła Trigger gwałtownie. — Nie, nie mogę. Nie zmusisz mnie do tego!

Ogarnął ją bezruch. W tym bezruchu stało się jasne, że nikt nie zamierza jej do niczego zmuszać.

A bezruch był po prostu oczekiwaniem.

Popłakała sobie trochę.

I tyle.

— No dobrze — powiedziała.

* * *

Szeroka, czarna, jakby wilgotna czeluść płynęła ku niej rozjaśniana potrójnym strumieniem światła szperaczy skafandra. Była znacznie większa, niż jej się to wydawało, patrząc ze statku. Ogniste igły pojedynczego stanowiska ogniowego pobudzonego do działania jej przelotem w kierunku stacji wciąż szyły bezmyślnie przestrzeń daleko za nią. Nie były w stanie powstrzymać skafandra. Strzały zresztą poszły daleko od niej. Plazmoidy mogły być do tego lepiej przygotowane.

Całe roje kłębiły się w czarnej gardzieli jak robaki w gnijącej czaszce. Część z nich wylała się poza wrota, gniotąc się, czołgając i kotłując. Trigger sterowała palcami jednej ręki, to zwalniając, to przyspieszając. Być może leciała zbyt szybko. Ale musiała się przebić przez tę masę.

Nagle czarna dziura na wprost niej zionęła rozległym rojem. Trigger wcisnęła lewą ręką spust działka. Podwójny płomień źgnął na wprost oślepiającą bielą, roztrącając i paląc wirujące masy. Płonęły, rozpraszały się, eksplodowały i napływały zdwojoną falą z powrotem na jej spotkanie – płonące i wybuchające.

— Za szybko — powiedział z niepokojem Wstręciuch. — Dużo za szybko!

Zdawała sobie z tego sprawę. Ale nie mogła się zmusić, by robić to powoli. Opancerzony skafander uderzył pod kątem w stłoczoną, drgającą masę palących się plazmoidów i został odrzucony z powrotem. Próbowała raz po raz, szarpiąc nieustannie drążek sterowy. Zamknęła na chwilę oczy.

Gdy je znów otworzyła, skafander wisiał nieruchomo nad czarną nierówną podłogą, zwrócony bokiem do wylotu. Jakieś dwadzieścia stóp nad głową widniało czarne sklepienie.

Plazmoidy były wszędzie. Strumienie światła reflektorów skafandra migotały na stłoczonych kotłujących się szeregowcach: pękatych i cienkich, ogromnych, szorujących po sklepieniu, porozgałęzianych i z otworami gębowymi, jak u dziadka do orzechów. Wszystkie w ruchu, tak że nie była w stanie dokładnie określić kształtu. Niektóre wciąż żarzyły się od ognia jej działek. Najbliższy był trzydzieści stóp od niej.

Trwały tak. Nie zbliżały się do niej.

Powoli obróciła skafander tyłem do wejścia. Pierścień wokół niej zamknął się, ale się nie zaciskał.

Wstręciuch uważał, że da radę.

— W którą stronę? — spytała w myślach.

Pojawiło się u niej poczucie kierunku, obróciła skafander jeszcze trochę i zaczęła się przesuwać. Szeregowcy z przodu nie odsuwali się, tylko rozstępowali. Ci co mogli. Niektórzy nie mogli. Skafander uderzył niezbyt mocno w jakiś wielki kadłub. Zanim go okrążyła, przez chwilę gapiło się na nią bladoniebieskie sześciocalowe oko. „Po co mu oczy?” zdziwił się niespodziewanie ktoś w głębi jej umysłu. Spojrzała we wsteczny ekran i zobaczyła, że te które się rozstąpiły, przesuwają się teraz z powrotem, mieszając z tymi tłoczącymi się z tyłu. Trzydzieści stóp od niej!

Dzięki Wstręciuchowi.

Jak dotąd nikt nie strzelał. Strzelanina była zadaniem Trigger i skafandra. Superplazmoid powinien teraz żałować, że zmarnował swój ludzki materiał eksperymentalny. Chociaż w rzeczywistości może nie zmarnował, tylko włączył do tej masy tłoczącej się za nią i rozstępującej z przodu.

Czarne sklepienie i czarna podłoga wydawały się ciągnąć bez końca. Trigger przesuwała skafander nieustannie do przodu. Po jakimś czasie strumienie światła padły na niskie ściany zbiegające się w punkcie, ku któremu zmierzała. U zbiegu ścian znajdowało się wąskie przejście.

Przejście zaklinowane kadłubami plazmoidów.

* * *

Twardymi stalowymi chwytakami skafander wyciągał plazmoidy, jednego po drugim. Stwory wcale nie były od niego słabsze, ale nie miały już mocy potrzebnej do działania. A skafander ją miał. Za plazmoidem, który został właśnie wyciągnięty, ukazały się mocno ze sobą splecione kształty blokujące przejście, jakby olbrzymie czerwone robaki. Zamierały w bezruchu, gdy skafander zwracał się ku nim, by wyciągnąć i odrzucić do tyłu kolejnego stwora, po czym, gdy tylko się odwrócił, tkały dalej swoją przeszkodę.

W końcu skafander przecisnął się przez gmatwaninę robaczych ciał. Dalej był jedynie zaślepiony korytarz.

Tworzywo było jeszcze miękkie. Działka bluzgnęły ogniem, uderzyły i pochłonęły przegrodę. Ich blask spowił wszystko wokół skafandra. Przegroda ustąpiła, zanim skafander na nią naparł. Przeszli i weszli do...

Trigger nic nie widziała. Wokół nich rozpościerała się ciemna mgła, gęstniejąca w miarę jak posuwali się do przodu. Światła reflektorów były coraz bardziej stłumione. Nagle, bez uprzedzenia, zgasły, jak gdyby się wyłączyły.

Namacała w ciemności wyłączniki i stwierdziła, że nie są wyłączone.

— Wstręciuchu — krzyknęła w myśli.

On też nic nie mógł na to poradzić. Znów pojawiło się poczucie kierunku. Ciemność wydawała się sączyć w głąb jej oczu. Śliskimi od potu palcami kurczowo naciskała dźwignię prędkości i to był jedyny znak mówiący, że wciąż poruszają się do przodu.

Chwilę później uderzyli łagodnie w coś, co musiało być ścianą, gdyż było takie wielkie – chociaż z początku Trigger nie miała pewności, że to jest ściana. Przez chwilę poruszali się wzdłuż niej, dopóki nie dotarli do końca, po czym znów ruszyli we właściwym kierunku.

Wydawało się, że obecnie są w dość wąskim korytarzu. Od czasu do czasu dotykali ścian lub sufitu. Trigger wydało się, że suną w dół.

Przed jej oczami pojawił się obraz. Nagle zrozumiała, że widzi go już od jakiegoś czasu, tylko że do tej chwili nie była tego świadoma.

Stwór był ogromny, silny i zły. Ryczał i wył, trzęsąc się i pokrywając pianą. Nie widziała zbyt wyraźnie, ale czuła jakąś wściekłość, obserwujące ją oczy oraz żądzę śmierci i zniszczenia.

Coś go jednak powstrzymywało. Coś go trzymało, spokojnie i mocno, nie pozwalało się ruszyć. Uniósł się jeszcze raz, wielki, ciężki ogrom, po czym, rzucony z hukiem na kolana, zwalił się na bok.

Reflektory znów się zapaliły. Trigger zacisnęła powieki oślepiona światłem odbitym od czarnych ścian. Potem doszedł do głosu trening i światło przygasło. Otworzyła oczy i przez dłuższy czas przyglądała się wielkiej szarej mumii leżącej pod czarną ścianą.

— Wstręciuchu? — zapytała w myśli.

Wstręciuch nie odpowiedział. Skafander unosił się nieruchomo w wielkiej czarnej komorze. Trigger nie mogła sobie przypomnieć, kiedy go zatrzymała. Powoli się obróciła. Z pomieszczenia wychodziło osiem czy dziewięć korytarzy, ze ścian, sufitu i podłogi.

— Wstręciuchu? — krzyknęła żałośnie.

Cisza.

Jeszcze raz spojrzała na superplazmoida leżącego pod ścianą. On również był cicho. Miała wrażenie, że obie cisze wzajemnie się kasują.

Przypomniała sobie, że ostatnio miała wrażenie ruchu w dół, ruszyła więc w kierunku sufitu. Zatrzymała się w wejściu do korytarza, zastanawiając, co dalej. Gdzieś wysoko, w ciemności, rozbłysło nagle jasne światło, na chwilę zniknęło, po czym znów się pojawiło. Coś się stamtąd zbliżało, i to szybko...

Przesunęła dłoń w kierunku spustu działek. Ale znów górę wziął trening i uruchomiła komunikator skafandra. Usłyszała głos.

— Trigger, Trigger, Trigger! — szlochał.

— Małpoludzie — wrzasnęła. — Jesteś ranny?

29

Ogród Mantelisha, położony w górach na południe od Ceyce, był słynny w całej Piaście. Ufundowała go dwadzieścia pięć lat temu ludność jednego ze światów Federacji jako dowód wdzięczności dla profesora. W wyniku zaniedbań na planetę została zawleczona paskudna zaraza i tragedii udało się uniknąć jedynie dzięki pośpiesznie opracowanej przez Mantelisha i na czas dostarczonej szczepionce. W rewanżu, spełniono marzenie jego życia – ufundowano prywatny ogród botaniczny oraz zapewniono nieograniczone fundusze na jego utrzymanie.

Nieopodal dużego letniego domu, gdzie Mantelish zwykle się zatrzymywał – gdy znalazł czas, żeby pobyć trochę wśród swoich okazów – stała ogromna sekwoja. Drzewo to – jeśli pominąć banki żywych form – uważane było za najstarszy żywy organizm w Piaście. Z pewnością było bardzo stare, nawet jak na sekwoję. Przez ostatnią dekadę toczyła się poważna dyskusja na temat tego, czy nie byłoby rozsądniej ściąć drzewo, zanim się przewróci i przygniecie dom, wraz ze wszystkimi w środku. Profesor zawsze wetował te propozycje, gdyż był to jeden z jego ulubionych okazów.

Gdy przybyła Pilch, Trigger stała na drugim piętrze, na balkonie swojej sypialni, opierając się łokciami o szeroką poręcz białej balustrady i obserwowała przez lornetkę koronę sekwoi. Odłożyła lornetkę i zaprosiła swego gościa, by usiadł i wraz nią podziwiał widok.

Przez chwilę w milczeniu kontemplowały krajobraz.

— Rzeczywiście piękne miejsce — powiedziała Pilch. Spojrzała na dół, na profesora Mantelisha, ubranego w brązowe szorty i pracowicie wymachującego szpadlem wokół jakichś nowych świeżo posadzonych krzaków, i uśmiechnęła się. — Musiałam przyjechać do ciebie. Skorzystałam z pierwszej okazji.

Trigger popatrzyła na nią i roześmiała się.

— Tak sobie pomyślałam, że pewnie przyjedziesz. Te raporty cię nie zadowoliły?

— Oczywiście, że nie — odpowiedziała Pilch. — Ale ponieważ to już nie był nagły przypadek, więc musiałam najpierw pojechać gdzie indziej. — Zmarszczyła lekko brwi. — Czasami mam trochę więcej obowiązków, niż bym sobie życzyła — przyznała. — W ten sposób minęło sześć miesięcy.

— Gdybyś mnie wezwała, to pojechałabym jeszcze raz — powiedziała Trigger.

— Wiem, ale wtedy byłaby to oficjalna sesja. A tak nie muszę tej wizyty rejestrować. — Przez chwilę patrzyła Trigger w oczy. — I myślę, że tego nie zrobię. Oczywiście, w takiej sytuacji, nie nalegam też na jakieś niemożliwe starania.

— Dlaczego nie? Nalegaj — powiedziała Trigger ochoczo.

— No więc, zadzwonił do nas komisarz. Ze swojego statku. Był bardzo przejęty. W każdym bądź razie wygląda na to, że przez jakiś czas mieliśmy tu jednego ze Starych Galaktów. Kiedy się zorientowałaś po raz pierwszy?

— Rano, na drugi dzień po naszej sesji. Gdy tylko się obudziłam.

— W jaki sposób?

Trigger roześmiała się.

— Ważę się codziennie rano. Zauważyłam, że w ciągu nocy przybyło mi trzy i pół funta w porównaniu do średniej z ostatnich czterech lat. Niemniej zupełnie mnie to wtedy nie obeszło.

Pilch uśmiechnęła się nieznacznie.

— Nic cię nie zaniepokoiło?

— Nie. Myślę, że byłam na to już wystarczająco przygotowana. I wiesz co, natychmiast o tym zapomniałam, aż do czasu, gdy Lyad i Flam otworzyły torebkę i okazało się, że jego w niej nie ma. Wtedy sobie to przypomniałam i potem już pamiętałam cały czas.

— No jasne. Oczywiście! — Pilch zastukała szczupłymi palcami w blat stołu. A potem wygłosiła największy komplement pod adresem Wstręciucha, jaki mógł paść z jej ust: — Ten stwór... On... okazał się dobrym terapeutą! — A po chwili dodała: — Jakąś godzinę temu rozmawiałam z komisarzem Tate'm. O ile zrozumiałam, znów zamierza opuścić Maccadon.

— Tak. Od kilku miesięcy przygotowuje wielką wyprawę badawczą Mantelisha. Będzie jej kierownikiem. Gdy już wystartują.

— A ty się nie wybierasz? — zapytała Pilch.

— Tym razem, nie — Trigger potrząsnęła głową. — Małpolud i ja... Kapitan Quillan i ja... To znaczy...

— Słyszałam — powiedziała Pilch i uśmiechnęła się. — Trafiłaś dobrze już przy drugiej próbie!

— Quillan jest w porządku — zgodziła się Trigger. — Trzeba go tylko trochę przypilnować.

— No tak, ale wracając do sprawy, komisarz Tate wydaje się wciąż trochę o ciebie niepokoić.

Trigger przyłożyła palec do czoła i zakręciła nim.

— Uważa, że jestem trochę... nie tego?

— Może niezupełnie. Zdaje się, że zdradziłaś mu spory kawałek historii Starych Galaktów, włącznie z tym, co spowodowało upadek ich rasy trzydzieści dwa tysiące lat temu.

Trigger spochmurniała na twarzy.

— Tak — przyznała. Siedziała chwilę w milczeniu. — No cóż, dowiedziałam się tego od Wstręciucha. Tak jakoś w międzyczasie. To wszystko było dla mnie przez dłuższy czas bardzo niejasne. Ułożyło się dopiero w jakiś czas po powrocie. Fragmenty tego pojawiały się już w tych obrazach podczas naszej sesji.

— Giganci rozdeptujący farmę.

Trigger skinęła głową.

— I dwa zegary: szybki i wolny. Próbował mi to wtedy przekazać. Jesterzy, ci giganci, byli szybcy i bezwzględni. Jak my. Wyraźnie byli do nas podobni pod wieloma względami. — Trigger zastanawiała się chwilę. — Ale byli gorsi. O wiele gorsi. A Starzy Galakci byli tacy powolni. Myśleli powoli, powoli się poruszali... prawie wszystko robili powoli. Nasz Wstręciuch, w pełnym galopie, nie dogoniłby zdrowego ślimaka. Poza tym lubili tworzyć, eksperymentować i tym podobne. Nigdy ze sobą nie walczyli i nigdy się tego nie nauczyli. Zostali więc praktycznie unicestwieni.

— A Jesterzy umieli walczyć, tak?

— Bardzo dobrze umieli — skinęła głową Trigger. — Znów podobnie jak my.

— Skąd przybyli?

— Wstręciuch uważa, że z zewnątrz. Nie jest pewien. Gdy przybyli Jesterzy, on i ci spośród Starych Galaktów, którzy przeżyli, znajdowali się na rubieżach; doglądali swoich przetwórni białka. Zanim dotarły do niego informacje, Jesterów już nie było i wszystko było skończone.

— Spoza Galaktyki! — powiedziała Pilch, zamyślając się. Odkaszlnęła, żeby przeczyścić gardło. — A o co chodzi z tym ich powrotem?

— Wstręciuch sądzi, że istnieje możliwość ich powrotu. Właśnie możliwość. Bo właściwie, to jest przekonany, że Jesterzy również wymarli.

— Tak? A dlaczego?

— Sporo Starych Galaktów zabrało się z nimi, w taki sam sposób, w jaki Wstręciuch podróżował ze mną. No, a Starzy Galakci, między innymi, umieli zrobić jedną rzecz, potrafili rozprzestrzeniać choroby na skalę masową. Tak jak my używamy herbicydów. Totalnie. Potrafili w ciągu tygodnia oczyścić przeciętnej wielkości planetę z każdej rzeczy, której tam nie chcieli. Więc jest bardzo nieprawdopodobne, żeby Jesterzy jeszcze raz tu się wybrali.

— No tak! — powiedziała Pilch.

— Ale jeśli do tego ma dojść, to Wstręciuch uważa, że powinni się pojawić w naszej okolicy za około osiemset lat. Dla niego to jest oczywiście bardzo krótki czas. Więc uważa, że powinien nas ostrzec.

— Wiesz, Trigger — powiedziała Pilch po krótkiej przerwie — chyba się z nim zgadzam, co do tego. I napiszę krótki raport na ten temat.

— Też uważam, że powinnaś. — Trigger uśmiechnęła się nagle. — Oczywiście, to może się skończyć tym, że ludzie uznają nas obie za nie ten-tego.

— Zaryzykuję — powiedziała Pilch. — Jeśli chodzi o mnie, to będzie nie pierwszy raz.

— Gdyby tamci się pojawili — powiedziała Trigger — to myślę, że tak czy owak powinniśmy ich pokonać. Zawsze jakoś sobie radziliśmy w tego typu sytuacjach. A poza tym...

Jej głos zamarł; zamyśliła się. Wpatrywała się przez chwilę w blat stołu, a potem spojrzała na Pilch.

— No dobrze — uśmiechnęła się — masz jakieś inne pytania?

— Kilka — powiedziała Pilch, pomijając milczeniem jej „a poza tym...”. Zastanawiała się chwilę. — Widziałaś go kiedykolwiek, gdy nawiązywał z tobą kontakt?

— Nie — odpowiedziała Trigger. — Zawsze wtedy spałam. Przypuszczam, że on upewniał się najpierw, że śpię. Wiesz, oni wyglądają jak jakieś pijawki. Myślę, że wiedział, że nie będę się czuła dobrze, gdy coś w tym rodzaju wpełza mi na szyję lub spełza z niej. Tak czy owak, nigdy nie pozwolił mi tego zobaczyć.

— Troskliwy maluch — powiedziała Pilch i westchnęła. — No dobrze, więc wszystko poszło całkiem nieźle, lepiej niż można było oczekiwać w swoim czasie. Pozostała intrygująca tajemnica, o której latami będzie się dyskutować w całej Piaście. Co takiego się wydarzyło na pokładzie zaginionego statku doktora Fayle'a, że spowodowało to powrót do życia tego szkaradnego superplazmoidu? Jakie równie tajemnicze wydarzenia doprowadziły później do jego śmierci w tej dziwnej konstrukcji, którą zbudował w podprzestrzeni? Co on tam planował zrobić? I tym podobne. — Uśmiechnęła się do Trigger. — No i bardzo dobrze!

— Zauważyłam, że przed wizytą dziennikarzy zamaskowano te wciąż widoczne fragmenty oryginalnej stacji — powiedziała Trigger. — Ktoś miał dobry pomysł!

— To ja. Zlikwidowaliśmy również hierarchię Devagasów i odebraliśmy Tranest Ermetyne'om. Dwa potencjalne ogniska zapalne! A nie wiesz, co się stało z twoim przyjacielem Plulym.

— Wiem. Grand Commerce wpisał go na czarną listę i stracił wszystkie swoje koncesje na transport. Za to jego córka wychodzi za mąż za młodego rozwijającego się biznesmena, który przypadkiem był pod ręką i posiadał wystarczająco dużo pieniędzy oraz kwalifikacje, żeby te koncesje przechwycić — roześmiała się. Teraz to będą Inger Lines. Bądź co bądź, sprytu im nie brakuje.

— Tak — przyznała Pilch. — Bądź co bądź. A wiesz, że Lyad Ermetyne zgłosiła się do nas dobrowolnie na resocjalizację, a potem całkiem zmieniła front i wstąpiła do Służby?

— Słyszałam — Trigger zawahała się. — Wiesz, Lyad złożyła mi rano krótką wizytę. Jakąś godzinę przed tobą?

— Tak podejrzewałam. Przyleciałyśmy na Maccadon tym samym statkiem.

* * *

Trigger była trochę zaskoczona, gdy otworzyła drzwi i zobaczyła stojącą za nimi Lyad Ermetyne. Zaprosiła ją do środka.

— Chciałam ci osobiście podziękować za te nagrania, które przysłałaś mi kilka miesięcy temu — oznajmiła Lyad jakby od niechcenia.

— Nie ma za co. Nie były mi do niczego potrzebne — powiedziała Trigger, również jakby od niechcenia.

Lyad przyglądała jej się przez chwilę.

— Szczerze mówiąc, Trigger Argee — powiedziała — wciąż nie czuję do ciebie specjalnej sympatii. Niemniej doceniam to, że oddałaś mi te nagrania. Postanowiłam więc wpaść i powiedzieć ci, że tak naprawdę, to nie mam również do ciebie żadnej pretensji.

Powściągliwie podały sobie ręce i Lyad poszła.

* * *

— Przyjechała tu z innego powodu — powiedziała Pilch. — Będzie finansować ekspedycję Mantelisha.

— O! Nie wiedziałem — zdziwiła się Trigger.

— To ma być jej zadośćuczynienie. Jej legalny majątek w Piaście jest, oczywiście, wciąż bardzo duży. Może sobie na to pozwolić.

— No cóż, jedno można o niej powiedzieć – ma gest!

— Taka już jest — przyznała Pilch. — Niezbyt często spotyka się kogoś, kto z taką werwą, jak ona, poddałby się całościowej terapii. Powiedziała kiedyś, przy jakiejś okazji, że musi znaleźć sposób, by być lepszą od ciebie.

— Tak?

— Tak. A nawiasem mówiąc, to jakie są twoje plany? Poza zamążpójściem, oczywiście.

Trigger założyła opalone ręce za głowę i uśmiechnęła się.

— Na razie nie mam żadnych — powiedziała. — Zwolniłam się z Prekolu. Dostałam kilka czeków od Federacji. Jeden z nich na pokrycie wydatków podczas tej awantury z plazmoidami, głównie bilet na „Dawn City”, a drugi jako wynagrodzenie za pięć tygodni służby w trudnych warunkach, tak przynajmniej oświadczyli. Znów mam więc około pięciu tysięcy koron, więc pomyślałam, że mogę sobie poleniuchować i takie tam, dopóki Quillan nie powróci z obecnego zadania.

— Rozumiem. A kiedy major Quillan wraca?

— Za miesiąc. Ale po prawdzie, to jest teraz kapitanem.

— O! A co się stało?

— Nieautoryzowana ingerencja w sytuację polityczną. Były rozkazy, żeby nie podejmować żadnych indywidualnych działań przeciw stacji plazmoidów. Niemniej, gdy on tam przybył i zobaczył komisarza w jakiejś dziwnej komie, i że mnie nie ma nawet na pokładzie, stracił głowę i przypuścił szturm na stację, obrzucając ją granatami. Plazmoidy wykończyłyby go, gdyby nie to, że większość plazmoidów, po wyłączeniu tego głównego, już zaczęła się też wyłączać. Inaczej szybko by się z nim załatwiły. Ten lunatyk miał po prostu szczęście, że termity nie dostały go, zanim dotarł w pobliże stacji.

— Termity? — zapytała Pilch.

Trigger opowiedziała jej o termitach.

— Uff! — westchnęła Pilch. — Nie słyszałam jeszcze o czymś takim. I za to go zdegradowali. To chyba nie w porządku.

— Muszą utrzymać dyscyplinę — stwierdziła Trigger z pobłażaniem. — Małpolud ma w tym zakresie pewne braki. Ale myślę, że wkrótce go awansują z powrotem. Nawiasem mówiąc, być może ja też wstąpię do Zwiadu Kosmicznego. Powiedzieli, że chętnie mnie przyjmą.

— I nie przypadkiem — podkreśliła Pilch. — Moja Służba również chętnie by cię przyjęła.

— Naprawdę — Trigger spojrzała na nią, zastanawiając się. — Musiałabym, zdaje się, przejść całościową terapię?

— Chyba tak — przyznała Pilch.

— No nie wiem. Może kiedyś. Ale jeszcze nie teraz. — Uśmiechnęła się. — Niech Lyad się wykaże. Prawdę mówiąc, tu się dzieje tyle interesujących rzeczy, że chciałabym się im trochę przyjrzeć, zanim znów wezmę się na serio za karierę zawodową. — Sięgnęła przez stół i poklepała Pilch po dłoni. — Pokażę ci jedną z nich, akurat to się dzieje tutaj. Widzisz to wielkie drzewo Mantelisha!

— Tę sekwoję?

— Tak. W zeszłym roku wyglądała tak kiepsko, że prawie namówiono profesora, żeby ją wyciął. Prawie nie było zielonych gałęzi.

Pilch osłoniła oczy i przyjrzała się górującej nad nimi koronie drzewa.

— Powiedziałabym, że jest w doskonałej kondycji — stwierdziła po zastanowieniu.

— Tak. I z każdym tygodniem jest coraz bardziej zielona. Mantelish wychwala jakiś nowy roztwór, którym podlewa korzenie. Widzisz tę wielką gałąź w kształcie litery L, sterczącą do góry, trochę powyżej połowy wysokości?

Pilch spojrzała jeszcze raz.

— Tak — powiedziała po chwili. — Chyba wiem, o którą ci chodzi.

— Zaraz obok tego miejsca, gdzie wykręca do góry, jest mała kępka zielonych gałązek.

— Tak, widzę je.

Trigger podała jej lornetkę.

— Obejrzyj to dokładnie — powiedziała.

— Widzę — powiedziała po chwili Pilch.

Trigger wstała i odwróciła się w stronę sekwoi. Złożyła ręce w trąbkę, przyłożyła do ust, nabrała powietrza i wrzasnęła:

— Heeej, Wstręciuchu!

Mantelish, w ogrodzie na dole, wyprostował się i rozejrzał ze złością. Potem zobaczył Trigger i uśmiechnął się.

— Heeej, Trigger! — krzyknął, po czym znów chwycił za szpadel.

Trigger patrzyła z boku na Pilch. Zobaczyła, jak ta się nagle wzdryga.

— O, Galaktyko — westchnęła Pilch. Wciąż się przypatrywała. — To jest niesamowite. On naprawdę wygląda jak mały zielony ludzik. — Opuściła lornetkę. Sprawiała wrażenie nieco oszołomionej.

— Ale tylko wtedy, kiedy ma na to ochotę. W ten sposób okazuje swoją sympatię.

— A co on tam robi?

— Przeniósł się na sekwoję, gdy tylko wróciliśmy — powiedziała Trigger. — Pewnie zostanie już tam na zawsze. To jest najbardziej odpowiednie miejsce dla Wstręciucha.

— Robicie to jeszcze... to znaczy, rozmawiacie?

— Nie. To jest zbyt duży wysiłek dla nas obojga. Dopiero na kilka dni przed przyjazdem tutaj dał ponownie znak życia. Tak się wyczerpał podczas spotkania z tym dużym plazmoidem.

— Ktoś jeszcze o nim wie?

— Nikt. Powiedziałabym komisarzowi, ale wciąż się wścieka o tę komę. Jeszcze by wziął i ściął sekwoję.

— Dobrze, w takim razie nie będę tego umieszczała w raporcie — powiedziała Pilch. — Nie daliby Wstręciuchowi spokoju!

— Wiedziałam, że mogę ci zaufać. Jest jeszcze jedna rzecz, bardzo interesująca.

— Tak? Co takiego?

— Oficjalny „super-tajny” cel ekspedycji Mantelisha, to oczywiście przeszukiwanie całego obszaru przestrzeni przy pomocy planetarnych detektorów plazmoidów. Ma to zapobiec przypadkowemu znalezieniu następnego obiektu typu Księżyc Plonów i aktywowaniu kolejnego władcy plazmoidów.

— Tak, wiem. Słyszałam o tym.

— To był pomysł Mantelisha — powiedziała Trigger. — On jest teraz bardzo przywiązany do tej sekwoi. Ustawił sobie pod nią wielką, wygodną kanapę, na której bardzo lubi sobie usiąść koło południa i na której lubi uciąć sobie małą drzemkę.

— Och, rozumiem — powiedziała Pilch. — A Wstręciuch stosuje swoje małe sztuczki?

— No właśnie. Dał Mantelishowi dokładne instrukcje. Z pewnością trafią na jeden z tych kompleksów produkcyjnych i powrócą z plazmoidami. No i wtedy przywiozą ze sobą coś, o czym nie będą wiedzieli.

Pilch spojrzała na nią.

— No powiedz!

Trigger uśmiechnęła się radośnie.

— Małą zieloną ludzikową.

KONIEC