Dionizjada
Author: Randall Garrett i Larry M. Harris
Date: 2020-05-26 22:00:00+00:00
Keywords: Pagan passions; Dionizjada; SF; fantastyka naukowa; science fiction; polski przekład; Randall Garrett; Larry M. Harris
Publisher: http://sf.giang.pl
Rights: Creative Commons: Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Generic (CC BY-NC-SA 3.0) License.

Spis treści

1. | I
2. | II
3. | III
4. | IV
5. | V
6. | VI
7. | VII
8. | VIII
9. | IX
10. | X
11. | XI
12. | XII

Randall Garrett i Larry M. Harris

Dionizjada
(Pagan passions)

Przekład Ireneusz Dybczyński

sf.giang.pl
2020

Ach ci bogowie?

Jak wyglądałby świat, gdyby wierzenia starożytnych Greków przetrwały do naszych czasów jako dominująca religia? Greccy bogowie różnili się między sobą dość znacznie – światopoglądem, kulturą, stylem życia itp. Nie chronił ich też żaden boski immunitet. W „Iliadzie” Diomedes bez żadnych konsekwencji rani Afrodytę, a potem boga wojny Aresa. Śmiertelnicy mieli więc wolny wybór. Bali się swoich bogów, ale nie musieli ich kochać. Mogli sobie wybrać jednego, takiego który dostarczał najwięcej satysfakcji. Dzisiejsi wyznawcy skupialiby się więc najprawdopodobniej wokół jednego boga, tworząc raczej grupy przypominające bardziej fankluby, niż jednolity kościół obejmujący wszystkich wierzących. Wenusjanie, Marsjanie, Dionizjanie... Jakie ciekawe obrzędy religijne mogłyby zaistnieć.

Powieść Randalla Garretta i Larry'ego M. Harrisa ukazała się po raz pierwszy pod tytułem „Pagan passions” w 1959r.

I.D., 2020

I

Dziewczyna w milczeniu ruszyła przez pokój. Była młoda. Była piękna. Rude włosy wiły się jak płomień wokół jej kuszącej twarzy w kształcie serca. Wyciągnęła ramiona. Dotknęła go dłońmi. Jej oczy były wypełnione blaskiem czystej miłości. Jestem twoja, zdawały się mówić. Zrób ze mną, co chcesz.

Forrester wpatrzył się w te oczy z jakąś fascynacją.

Usta dziewczyny otworzyły się, wargi nieznacznie rozchyliły i wymruczały cicho ochrypłym głosem:

— Weź mnie. Weź mnie.

Forrester zamrugał i cofnął się o krok.

— Boże — powiedział — to jest śmieszne.

Dziewczyna naparła na niego. To uczucie było czymś w rodzaju strasznej, niezaprzeczalnej przyjemności. Spróbował przypomnieć sobie nazwisko dziewczyny, ale nie mógł. Obróciła się nieco, a jej ramiona owinęły się wokół niego. Dłonie objęły kark, a usta zbliżyły się do ucha.

— Proszę — szepnęła. — Pragnę cię...

Forrester poczuł, że kręci mu się w głowie. Otworzył usta, ale nie wydał żadnego dźwięku. Zamknął usta i zastanawiał się, co ma zrobić z rękami. Zwisały mu głupio po bokach. Dziewczyna zbliżyła się jeszcze bardziej, choć Forresterowi wydawało się to już niemożliwe.

Czas stanął w miejscu. Zaczął tonąć we mgle różowych namiętności. Jedynie jakiś mały zaułek jego umysłu bronił się przed zatraceniem w blasku tej chwili. W tym zaułku Forrester czuł palący dyskomfort. Znów spróbował przypomnieć sobie nazwisko dziewczyny i znów nie mógł. Oczywiście nie było w istocie powodu, dla którego powinien znać jej nazwisko. W końcu to był przecież pierwszy dzień zajęć.

— Proszę — powiedział odważnie. — Panno... — urwał.

— Maja Wilson — szepnęła dziewczyna. — Jestem z pana grupy, panie Forrester. Wstęp do historii powszechnej. — Ugryzła go łagodnie w ucho.

Forrester podskoczył. Żaden z podręczników dobrego wychowania, jakie kiedykolwiek widział, nie odnosił się do sytuacji, w której się znalazł. Co powinno się zrobić w przypadku napaści (przyjemnej, co prawda, ale jednak napaści) przez uroczą dziewczynę, będącą przypadkiem jedną z nowych studentek? Nazywała go panem Forresterem. To było właściwe i w porządku, nawet jeśli trochę głupie. A jak on ma się do niej zwracać? Panno Wilson?

To wcale nie brzmiało dobrze. Ale z drugiej strony, Maja, brzmiało nawet gorzej.

— Proszę — powiedziało dziewczę i by zwiększyć siłę tego wyrazu, znów naparło na Forrestera, wijąc się przy tym lekko. To rozwiązało jego problem. Mógł zrobić tylko jedno.

Wyrwał się i oddzieliwszy od niej biurkiem, spojrzał na namiętne, wilgotne wargi studentki pierwszego roku.

— No dobrze — powiedział, a samotna, mała kropelka potu spłynęła po jego czole, łuku brwiowym, a następnie po policzku. Zignorował to dzielnie, zastanawiając się, co dalej. — No dobrze — powtórzył w końcu łagodnym i jak miał nadzieję, ojcowskim tonem. — Dobrze, dobrze, dobrze, dobrze. — Ale nie wydawało się, żeby to przyniosło jakiś efekt. Może, pomyślał, powrót na płaszczyznę stosunków nauczyciel - student da lepszy rezultat. — Chciała pani mi się pokazać? — powiedział suchym, nauczycielskim tonem. A potem, przełknąwszy szybko ślinę, poprawił się głosem wyższym nagle o oktawę — Chciała pani mnie zobaczyć? To znaczy, pani...

— Och, tak — powiedziała Maja Wilson. — Tak, panie Forrester, tak!

Zrobiła jakiś zmysłowy ruch, który dla Forrestera wyglądał tak, jakby nagle pozbyła się wszystkich kości. Nie było to nieprzyjemne. Wcale. A raczej wprost przeciwnie.

Oblizał wargi, które nagle zrobiły się całkiem suche.

— No dobrze — powiedział — to o co chodzi, panno... hm... panno Wilson?

— Proszę mi mówić Maja, panie Forrester. A ja będę panu mówiła... — zawahała się chwilę. — Panie Forrester — zapytała płaczliwie — jak ma pan na imię?

— Na imię? — Forrester nie mógł sobie przypomnieć, jak ma na imię. — Chce pani wiedzieć, jak ja mam na imię?

— No cóż — powiedziała Maja. — Chciałabym pana jakoś nazywać. W końcu... — robiła wrażenie, jakby chciała przeskoczyć przez biurko.

— Może mnie pani nazywać, panem Forresterem — powiedział Forrester, próbując pozostać przy zdrowych zmysłach.

Maja bez słowa ruszyła wokół biurka.

— Panie Forrester — powiedziała, podchodząc do niego — chciałam porozmawiać z panem o kursie Wstęp do historii powszechnej.

Forrester poczuł wstrząs, jakby ktoś potraktował zimną wodą jego rosnące aspiracje.

— Och — powiedział.

— Tak — szepnęła Maja. Jej usta znów znalazły się przy jego uchu. Inne jej partie znalazły się znów blisko jego innych partii. Forrester stwierdził, że ma problemy z koncentracją.

— Muszę zaliczyć ten kurs, panie Forrester — wyszeptała. — Muszę!

Forrester zdołał na tyle odzyskać trzeźwość umysłu, że przypomniał sobie standardową odpowiedź na takie oświadczenia.

— No cóż, jestem pewien, że pani zaliczy — powiedział tonem, który uważał za łagodny, serdeczny i pełen nadziei. Rozsądek go jednak przekonywał, że nie było w tym żadnej z tych cech, a z pewnością nie było wszystkich trzech na raz. — Wydaje się pani... całkiem inteligentną młodą damą — dokończył bez przekonania.

— Och nie — powiedziała. — Jestem pewna, że nie zapamiętam żadnej z tych staromodnych dat i rzeczy. Nigdy. Nigdy. — Przycisnęła się nagle mocno do niego, pozbawiając go trochę równowagi. Zwarci ze sobą zatoczyli się na biurko. Forrester poczuł, jak blat wpija mu się w krzyż. — Zrobię wszystko, żeby zaliczyć ten kurs, panie Forrester! — zaklinała się Maja. — Wszystko!

Uporczywy nacisk na blat pozbawił tę chwilę nieco z jej naturalnej wspaniałości. Forrester uwolnił się łagodnie i wyślizgnął ze zwarcia.

— Zaraz, zaraz — powiedział, ruszając gwałtownie przez pokój w kierunku ściany. — Tego się zazwyczaj nie robi, Maju. To znaczy, panno Wilson. Mam na myśli...

— Ale...

— Ludzie takich rzeczy nie robią — powiedział ostro Forrester. Pomyślał o ucieczce za drzwi, ale natychmiast zniechęcił go obraz, który pojawił się w jego umyśle. Ujrzał Maję goniącą go namiętnie po korytarzu i studentów oraz pracowników wydziału gapiących się z podziwem. — A przynajmniej nie na samym początku semestru — dodał po namyśle.

— Och — westchnęła Maja, zmierzając powoli w jego kierunku. — Ma pan na myśli, że powinnam najpierw sprawdzić, czy nie zaliczę sama tego kursu i dopiero wtedy...

— Wcale nie! — uciął Forrester.

— Och, pan niczego nie rozumie — powiedziała Maja, pociągając smutno nosem. — Bo pan jest Ateńczykiem, prawda?

— Atenianinem — poprawił automatycznie Forrester. Była to poprawka, którą robił dziesięć, dwanaście razy tygodniowo. — Ateńczyk, to mieszkaniec Aten, a Atenianin jest wyznawcą bogini Ateny. My...

— Rozumiem — powiedziała Maja. — Podobnie jest z nami. Wie pan, nie lubimy, jak nas nazywają Afrodyzjakami. Już wolimy być Weneranami.

Pochyliła się nad biurkiem. Forrester, chociaż wiedział, że niektórzy ludzie mogą się tym irytować, nie miał żadnych obiekcji w stosunku do określenia Afrodyzjacy. Dzika myśl o Sferach Wpływów błysnęła mu w głowie, ale zaraz ją mocno stłumił.

Dziewczyna była Wenusjanką, wyznawczynią Wenus, Bogini Miłości.

Wybrała sobie niezwykle dla niej odpowiednią religię, pomyślał.

A co do niego, to...

II

Trudno uwierzyć, że jakąś godzinę czy dwie temu spokojnie wykonywał swoje obowiązki w wielkiej Świątyni Pallas Ateny. Kierowany panicznym odruchem przeniósł się myślami z powrotem w głąb rozległej nawy.

Węgle żarzące się w złotych kadzidlanych trójnogach właśnie przygasały, niemniej gęste obłoki dymu kadzidlanego wciąż rozsiewały słodki aromat balsamu i goździków, snując się ciężko w spokojnym powietrzu nad głównym ołtarzem. W migotliwym świetle rozmieszczonych na ścianach gazowych kandelabrów przedstawione na wielkich gobelinach postacie wydawały się poruszać i żyć własnym wyrafinowanym życiem.

Mimo że wielki brązowy gong kończący nabożeństwo odezwał się ostatni raz jakieś dwadzieścia minut temu, w ławach wciąż przesiadywało sporo wiernych, modląc się do Bogini z pochylonymi głowami. Forester przyjrzał się im lepiej: przeciętnie wyglądający ludzie, nieco młodzieży, a daleko, w samym rogu dziewczyna przypominająca trochę...

Forrester zerknął nieco dokładniej. To nie było jedynie podobieństwo; to chyba rzeczywiście musiała być Gerda Symes. Jej długie jasne włosy błyszczały w ciemnościach. Nie mógł zobaczyć wyraźnie, ale cały czas pracowała jego wyobraźnia. Jej doskonale ukształtowana figura, cudowna twarz, ognisty temperament były w takim samym stopniu częścią jego snów jak i łóżko na którym sypiał

Gdyby nie jej brat...

Forrester westchnął i zmusił się do koncentracji na swoich obowiązkach. Ręce miał wciąż z uszanowaniem złożone na piersi. Cokolwiek by się nie działo w jego umyśle, ludzie wciąż przebywający w wielkim pomieszczeniu nie zobaczyliby nic niestosownego. W każdym razie, powiedział sobie, wyglądam dość imponująco w tych szatach i z pewną dozą próżności, o której wyplenienie modlił się do Ateny, poczuł coś w rodzaju dumy.

Był dość wysokim mężczyzną, nieco mniej niż sześć stóp, choć niewielki brzuszek sprawiał, że wyglądał na niższego. Twarz miał okrągłą, gładką i miłą, co dawało mu wygląd młodszego niż w rzeczywistości: dwadzieścia jeden lat zamiast dwudziestu siedmiu. Jak przystało akolicie Bogini Mądrości, jego ciemne, kręcone włosy ostrzyżone były raczej długo. Kiedy, pochylając głowę we wdzięcznym podziękowaniu za pełne szacunku skinienia, kłaniał się wychodzącym wiernym, czuł, że robi imponujące wrażenie.

Wierni nie oddawali mu, oczywiście, żadnych honorów. Ten ukłon nie był skierowany do niego, lecz do Sowy, wyhaftowanego na piersiach jego białej tuniki symbolu Bogini. Jako akolita plasował się, w końcu, tylko nieco wyżej niż świecki wyznawca; nie miał żadnej władzy.

Atena oczywiście to wiedziała. Ale u niego jakoś trudno się to przebijało przez niewątpliwie zbyt grubą czaszkę. Często marzył o władzy. Być kapłanem lub kapłanką, na przykład, obecnie miało znaczenie. Jeśli byłeś członkiem hierarchii, faworyzowanej przez bogów, to przynajmniej ludzie zwracali na ciebie uwagę. Forrester wiedział, że nie ma już na to szans. Albo cię wzięli, zanim skończyłeś dwadzieścia jeden lat, albo wcale i koniec. Bez względu na wygląd, Forrester był o sześć lat za stary.

Został więc akolitą. Czasami zastanawiał się, ile w tym było uczciwego pragnienia, by służyć Atenie, a ile zaspokajania doczesnej próżności. Z pewnością nauczyciel historii w koledżu miał wystarczająco dużo zajęć i bez dodawania sobie do nich darmowej pracy akolity przy religijnych posługach.

Były to myśli niegodne jego pozycji. Przypominały mu dzieciństwo, kiedy to marzył, by być Mniejszym Bogiem, a i nawet samym Zeusem! Najlepiej te marzenia potraktować słowami samego Zeusa: „Teraz jestem mężczyzną i niepotrzebna mi już ta dziecinada”.

No cóż, skonstatował Forrester, wypada już porzucić tę dziecinadę. Ta próżność i upodobanie do widowisk było niegodne Bogini, której służył. A w tym stroju i z tą pozycją z pewnością nie osiągnie za dużo z Gerdą.

Oderwał od niej oczy i westchnął.

Zanim powrócił znów myślami do Ateny, ktoś mu przerwał.

Z cienia po prawej wyszedł inny biało ubrany akolita i cicho podszedł do niego.

— Forrester? — szepnął.

Forrester odwrócił się i zobaczył młodego Batesa, bezbrodego chłopca w wieku dwudziestu dwóch lat o szeroko otwartych niewinnych oczach urodzonego fanatyka. Nie staje się sługą Ateny, ten kto źle myśli o innych jej sługach, napomniał się Forrester, rezygnując z opryskliwej odpowiedzi.

— Tak, o co chodzi? — zapytał po prostu.

Dwóch świątynnych myrmidonów chce cię widzieć. Są na zewnątrz — wyszeptał Bates. — Zastąpię cię.

Forrester nie odpowiedział, a jedynie skinął głową, jakby to było coś, co wydarza się codziennie. Ale to, co go poruszyło, nie było jedynie myślą, że zostawia tu Gerdę. Gdy się odwrócił i ruszył w kierunku małych drzwi z głównego audytorium do bocznych pomieszczeń, jego spokojny wygląd skrywał gwałtowne myśli.

Świątynni myrmidoni! Co oni mogli chcieć od niego? Jako akolita był przynajmniej chroniony przed zatrzymaniem przez cywilną policję i nawet świątynni myrmidoni nie mieli prawa pojmać go bez nakazu od samego Pontifexa.

A taki nakaz był poważną sprawą. Co zrobił nie tak?

Spróbował poukładać sobie powody do zatrzymania. Bluźnierstwo? Świętokradztwo? Nie mógł przypomnieć sobie niczego poza skrytymi myślami. A te, jak przekonywał siebie z gniewem na tyle gwałtownym, że aż sam był zdziwiony, nie były niczyim interesem, oprócz niego i Ateny. Władze, zarówno te mniej obywatelskie jak i te bardziej świeckie, nie miały żadnego interesu, by zajmować się myślami.

Poza tym tu też nic sobie nie przypominał. Zarówno w życiu prywatnym, jak i przy pełnieniu funkcji religijnych czy nauczycielskich, przynajmniej na ile pamiętał, nie okazywał żadnego lekceważenia któremukolwiek z Bogów. Bogowie wiedzieli, że nieortodoksyjne podejście, na przykład we wstępnym kursie historii, jest nie tylko niemądre, ale również cholernie trudne.

Oczywiście był świadomy prawdziwej pozycji Bogów. Nie byli wszechmocni. Ich położenie w strukturze rzeczy było wysokie, ale na pewno nie równe temu Jedynemu, który stworzył Wszechświat i samych Bogów. Być może, jak zawsze uważał Forrester, byli równi tym niezdefiniowanym „aniołom” z religii popularnych w czasach jego dziadka, przed powrotem Bogów sześćdziesiąt lat temu. Ale to była tylko taka teologiczna teoria i Forrester był gotów porzucić ją całkiem w obliczu dobrych przeciwnych argumentów.

Czymkolwiek oni byli, teraz z pewnością byli Bogami Ziemi.

Wszechmocny Stwórca ewidentnie pozostawił im tutejsze rządy i udał się w swoich własnych tajemniczych interesach, dalekich od zrozumienia i od życia ludzi. Bogowie, wszechmocni czy nie, rządzili tym światem i wszystkim, co się w nim znajduje.

I jeżeli, tak jak Forrester, wie się, że wszechmoc nie jest ich najmocniejszą stroną, to nie należy o tym wspominać. Byłoby to niegrzeczne. To jakby niewidomemu mówić o wzroku. A „niegrzeczne” nie było jedynym adekwatnym określeniem tej sprawy. Bogowie mieli wystarczające możliwości, żeby pokarać każde skierowane przeciw nim bluźnierstwo i wszyscy o tym wiedzieli. A każda beztroska wzmianka o ograniczeniach ich mocy, prawdziwa czy nie, z pewnością byłaby uznana za bluźnierstwo.

Forrester nigdy nawet o czymś takim nie pomyślał.

Co mogą, w takim razie, chcieć od niego świątynni myrmidoni.

Wszedł do przedsionka i zaraz ich zobaczył. Wielkich, krzepkich facetów o twardych rysach, sprawiających wrażenie, że pistolety w kaburach są im całkiem niepotrzebne. Forrester wziął głęboki oddech i zrobił krok do przodu. Po czym stanął i przyjrzał im się.

Nie znał ich i od razu zrozumiał dlaczego. Żaden nie nosił na pagonach Sowy, symbolu Minerwy/Ateny. Obaj dumnie obnosili się z Błyskawicą Zeusa/Jowisza, samego Wszechojca.

O cokolwiek im chodzi, pomyślał Forrester, tracąc ducha, to jest poważne.

Jeden z myrmidonów zmierzył go od niechcenia pogardliwym wzrokiem.

— Ty jesteś William Forrester? — zapytał.

— Tak, to ja — odpowiedział Forrester, wiedząc, że wygląda na całkiem spokojnego i zastanawiając się jednocześnie, czy będzie jeszcze żył za kilka minut. Myrmidoni Zeusa/Jowisza nie przychodzili do innych świątyń z błahych powodów. — W czym mogę pomóc? — zapytał, czując się głupio.

— Zobaczmy pański dowód, proszę — powiedział myrmidon tym samym tonem, co poprzednio. To było intrygujące. Forrester wątpił, czy sprawdzanie dokumentów tożsamości jest częścią procedury poprzedzającej areszt... albo, na przykład, egzekucję. Zazwyczaj, chyba od zawsze, najpierw było działanie, a później najwyżej przeprosiny.

Może to, co zrobił, było takie ważne, że nie mogli pozwolić sobie na pomyłkę.

Ale czy myrmidon naprawdę mógłby pomyśleć, że oszust będzie paradował po Świątyni Pallas Ateny nie rozpoznany przez Ateniańskich myrmidonów, akolitów czy kapłanów?

Może coś takiego, pomyślał Forrester, mogłoby się zdarzyć w jakiejś innej świątyni. Bo w tej mądrość, atrybut tutejszej Bogini, traktowana jest poważnie. Trudno natomiast powiedzieć, co zrobiliby Dionizjanie. Albo tacy, na przykład, Wenusjanie.

Niemniej wyciągnął kartę i podał myrmidonowi. Ten porównał go z kartą wyjętą z kieszeni, sprawdzając odciski kciuka na obu dokumentach.

Chwilę później Forrester dostał z powrotem swoją kartę.

— Mamy dla... — powiedział Myrmidon i rozkaszlał się.

Jego towarzysz podszedł i rąbnął go w plecy, jakby chciał połamać mu kości. Forrester przyglądał się temu obojętnie.

Minęło kilka sekund.

Myrmidon zdusił kaszel, przełknął ślinę, wyprostował się i czerwony na twarzy powiedział:

— To przez te kadzidła. Zupełnie inne niż u nas, w Świątyni Wszechojca. Mogą zadusić człowieka na śmierć.

Forrester mruknął coś uprzejmie.

— Wróćmy więc do interesów, dobrze? — powiedział myrmidon, obdarzając Forrestera raczej dziko wyglądającym uśmiechem, na co Forrester pozwolił swoim wargom wygiąć się łagodnie i z szacunkiem do góry.

W końcu nie wyglądało na to, że zostanie zabity.

— Mamy dla ciebie ważną instrukcję od Pontifexa Maximusa — oznajmił myrmidon. — Nie może się o tym dowiedzieć żaden inny śmiertelnik, rozumiesz?

Forrester skinął głową.

— A żaden inny oznacza też dziewczynę, żonę, czy co wy tam Atenianie w tych sprawach macie? My, w Świątyni Wszechojca... — Partner dał mu silnego kuksańca pod żebro. — Och, tak. Oczywiście. Tej instrukcji nie wolno nikomu powtarzać. Jasne?

— Jasne — potwierdził Forrester.

Instrukcje? Od Pontifexa Maximusa? Tajne instrukcje?

Forresterowi zakręciło się w głowie. Nie mieli go aresztować. To było coś specjalnego, niecodziennego. Jeszcze raz spróbował wyobrazić sobie, o co może chodzić, ale dał spokój.

Myrmidon wyciągnął jeszcze jedną kartę. Nie było na niej nic, oprócz złotej Błyskawicy Wszechojca. A to było całkiem wystarczające.

Forrester wziął kartę z tępą miną.

— Zameldujesz się w Wieży Zeusa dokładnie o osiemnastej — powiedział myrmidon. — Zrozumiałeś?

— Dzisiaj? — zapytał Forrester i przeklął się, bo zabrzmiało to głupio. Ale myrmidon chyba nie zwrócił na to uwagi.

— Jasne, że dzisiaj — powiedział. — O osiemnastej. Pokaż po prostu tę kartę.

Cofnął się, wyraźnie chcąc odejść. Forrester popatrzył na niego dłuższą chwilę i wybuchnął:

— A co mam robić potem?

— Być grzecznym. Robić, co ci każą. O nic nie pytać. Tak jest najlepiej.

Forrester pomyślał sześć oddzielnych odpowiedzi i poprzestał na siódmej:

— W porządku — powiedział.

— I pamiętaj — dodał myrmidon, już stojąc za drzwiami — nikomu ani słowa. Nikomu!

I z trzaskiem zamknął drzwi.

Forrester został, przyglądając się otrzymanej karcie. Schował ją do portfela razem z dowodem osobistym. Oszołomiony wszedł do zakrystii, zdjął białą komżę i przebrał się w ubranie, które nosił na ulicy.

Czego oni mogą chcieć od niego w wieży Zeusa? To rzeczywiście nie wyglądało, jakby go mieli aresztować. Gdyby tak miało być, to myrmidoni od razu by go zabrali.

Czego Pontifex Maximus może chcieć od Williama Forrestera?

Zastanawiał się nad tym przez jakiś czas, po czym wziął głęboki oddech i przestał o tym myśleć. O osiemnastej wszystkiego się dowie... i ani sekundy wcześniej, bo tak działają Bogowie.

Nie ma więc podstaw, by tym się teraz martwić, powiedział sobie. I prawie w to uwierzył.

Wyrzucając z głowy wszelkie spekulacje, poczuł niechcianą i nieprzyjemną pustkę. Zapełnił ją myślami o porannym nabożeństwie w Świątyni. Taka pobożność z pewnością była cenna, w każdym razie, w wymiarze duchowym. Przybliżała go Bogom...

Bogom, którym desperacko pragnął dorównać.

Co za krańcowa głupota, przywołał się do porządku.

Odepchnął tę myśl od siebie.

Bogini Atena pojawiła się osobiście podczas nabożeństwa – wystarczający powód, by o tym myśleć. Posągowo piękna Bogini z poważną blond-fryzurą i oczami w kolorze głębokiej szarości, była ucieleśnieniem mądrości i siły, o którą jej wyznawcy gorąco się modlili. Jej uroda była niemal niewypowiedziana, niemożliwa w świecie zamieszkanym przez śmiertelników.

Przypominała Forresterowi, może tylko nieznacznie (i oczywiście z głębokim poszanowaniem) Gerdę Symes.

Wyglądało na to, że chodzi mu dzisiaj po głowie bardzo wiele zakazanych myśli. Postanowił zdecydowanie powrócić myślami do porannego nabożeństwa.

Bogini pojawiła się jedynie na czas wystarczający, by pobłogosławić zebranych, ale jej łagodny, znakomicie kontrolowany kontralt przyniósł każdemu poczucie spokoju. By być dokładnym, trzeba przyznać, że nie było możliwości stwierdzenia, czy Bogini pojawiła się osobiście czy jako Boskie Objawienie. Ale to tak naprawdę nie miało znaczenia. Wrażenie było zawsze takie samo.

Forrester wyszedł przez główny portal Świątyni Mądrości i zszedł po stopniach na Piątą Aleję. Złożył hołd, spoglądając na wielkie Sowy flankujące wejście. Symbole Ateny zastąpiły kamienne lwy stojące tu wcześniej.

Ulicą przetaczał się tłum spieszących się ludzi ożywiony tu i ówdzie przez świątynnych myrmidonów – Wszechojca, Bachusa, Wenus – a nawet jednego samej Pallas Ateny, brzuchatego zuchwalca, którego Forrester znał i nie lubił. Mężczyzna wszedł na schody, pozdrowił Forrestera lekkim skinieniem i nie zatrzymując się, wszedł do świątyni.

Forrester westchnął i spojrzał na południe, ku 34 Ulicy, gdzie ogromna, sto czteropiętrowa Wieża Zeusa górowała ponad innymi budynkami.

O osiemnastej będzie w tej wieży... po co, nie miał pojęcia.

Ale to później, a teraz...

— No,no! Cześć Bill! — usłyszał głos.

Odwrócił się, dokładnie wiedząc, co zobaczy i z góry będąc niezadowolony. Nieszczery, przyjacielski ton pasował do wielkiej, zarośniętej postaci zastępującej mu drogę. Mężczyzna, dość niechlujnie wyglądający i jakby potrzebujący kąpieli i golenia jednocześnie, a także dezynfekcji i środka przeczyszczającego, zbliżał się do Forrestera krokiem posuwistym, choć zbyt platfusowatym na elegancki.

— Co tam słychać u sowiego chłopca? — powiedział i wyciągnął sflaczałą, owłosioną białą dłoń.

Forrester poczuł dreszcz.

— W porządku — powiedział obojętnym tonem. — A co słychać u bibosza?

— Jak dla ciebie, to też w porządku — odpowiedział tamten. — Trochę wina robi dobrze na żołądek, jak mawia zawsze stary dobry Bachus. Tyle, że robimy go dużo, co? — Mrugnął i kuksnął Forrestera w żebro.

— Jasne, jasne — powiedział Forrester. Marzył desperacko, żeby rozedrzeć go na gustownie poukładane kawałki. Gdyby nie Gerda... A ponieważ ten szczególny idiota, Ed Symes, był przypadkiem jej młodszym bratem, wszelkie rękoczyny były nie do pomyślenia.

Mniemanie Gerdy o młodszym bracie było wzruszające i pełne szacunku, chociaż absolutnie nie poparte żadnymi dowodami.

A wyznawcy Bachusa! Nie żeby Forrester miał coś przeciwko orgiastycznych obrzędom odprawianym przez Dionizjan, Panistów, Apollinian, czy nawet Wenusjan, jeszcze gorszych i najdzikszych ze wszystkich. Jeżeli jacyś bogowie chcieli być czczeni w ten sposób, to tak należało ich czcić.

I, po prawdzie, wyglądało to na zabawę... chociaż, pomyślał Forrester, jak na jego gust absolutnie zbyt publiczną.

To że wolał spokojniejsze ceremonie ku czci Ateny lub Junony, Diany czy Ceres – przecież nawet Cerezjanie stali się mniej dzicy podczas wiosennych obrzędów płodności, zwłaszcza na wsi, gdzie dobre zbiory rolników zależały od Bogini – no cóż, nie było to niczym więcej niż tylko osobistymi preferencjami. Niemniej obraz Eda Symesa biorącego udział w Bachanaliach był trochę zbyt drastyczny dla normalnego umysłu... czy żołądka.

— Hej — odezwał się Ed — a gdzie Gerda? Wciąż jest w Świątyni.

— Nie widziałem jej — odpowiedział Forrester. Ta kobieta była podobna do Gerdy. Ale to nie była ona. Gerda czekałaby na niego tutaj.

— Ale śmieszne — powiedział Ed.

— Dlaczego? — zapytał Forrester. — Nie widziałem jej. Chyba nie brała udziału w porannym nabożeństwie. I tyle.

Bardzo chciał przywalić Symesowi. Tylko raz. Ale wiedział, że nie może.

Po pierwsze, była Gerda. A poza tym – jako akolita był zobowiązany prawem do unikania awantur. Nikt by nie uderzył akolity. A jeśli akolita był zbudowany jak Forrester, to jego uderzenie mogło być równoważne morderstwu. Jedno dobre uderzenie pięści Forrestera mogło złamać szczękę przeciętnemu mężczyźnie.

Była to zaskakująco przyjemna myśl. Stał nieruchomo, a tłusty dureń wciąż mówił.

— Śmieszne jest, że jej tam nie było. Chociaż może zmądrzała. W Świątyni Pana w Central Parku były obchody Święta Wiosny. Trwały od północy do samego rana. Może tam poszła.

— Wątpię — odrzekł bez namysłu Forrester. — Te modły nie są w jej stylu.

— Naprawdę? — powiedział Symes.

— Nie pasują do niej. Nie ten nastrój...

— Wiem. Gerda jest podobna do ciebie. Nieco staroświecka.

— Wcale nie jest staroświecka — Forrester zaczął mu tłumaczyć. — Jest...

— Jasne — powiedział Symes. — Ale ona nie jest taka zakłamana jak ty. Nie zniósłbym tego, gdyby taka była.

— Przede wszystkim, to ona nie jest...

— Nie jest Sowim chłopcem wśród Sowich chłopców, takich jak ty.

— ...nie jest tępym pijakiem — dokończył triumfalnie Forrester. — I ma przyzwoity szacunek dla mądrości i wiedzy.

Symes cofnął się o krok, za co Forrester poczuł się wdzięczny. Nieważne jak daleko od niego był Ed Symes, wciąż było to zbyt blisko.

— Kogo nazywasz tępym pijakiem, koleś? — zapytał Symes. Świńskie oczka zwęziły mu się w wąskie szparki.

Forrester wziął głęboki oddech, upominając się, że nie wolno mu uderzyć drugiego człowieka.

— Ciebie — powiedział z uśmiechem. — Gdyby mózgi były zbudowane z radu, ty nie wzbudziłbyś błysku w liczniku scyntylacyjnym.

Było nieco wątpliwe, czy Symes rozumie obrazę. Choć oczywiście wiedział, że został obrażony. Jego twarz zmieniła kolor na szaropurpurowy, a dłonie u boków zacisnęły się powoli. Forrester stał, obserwując go spokojnie. Tamten wydał dźwięk przypominający „rrr” i wciągnął powietrze.

— Gdybyś nie był akolitą — powiedział — walnąłbym cię choćby po to, by zobaczyć, jak się bronisz.

— Tak, na pewno — zgodził się grzecznie Forrester.

Symes ponownie zrobił „rrr”, po czym nastąpiła dłuższa cisza.

— W żadnym razie bym nie chciał cię uderzyć, koleś — powiedział Symes. — To wbrew moim zasadom. Nie chodzi o to, żeś akolita... Skorzystałbym z okazji, gdybyś tak bardzo nie przypominał Bachusa.

Forrester poczuł ból szczęki. Natychmiast zrozumiał dlaczego. Zbyt mocno zaciskał zęby. Może i było prawdą, że trochę przypomina Bachusa, ale to nie wystarczało, żeby Ed Symes żartował na ten temat.

Symes uśmiechnął się. Niewątpliwie uważał, że uśmiech nadaje mu miły i beztroski wygląd. Nie nadawało.

— Chyba pójdę i sam poszukam Gerdy — powiedział beztrosko i ruszył po schodach w kierunku wejścia do Świątyni. — W końcu ty, będąc tak zajęty księgami, mogłeś jej nie zauważyć.

I co ja miałbym mu na to odpowiedzieć, zapytywał się Forrester. Jedynie walnąć w zęby.

W każdym razie nie miało to naprawdę znaczenia. Symes poszedł do świątyni i można go było zignorować.

Lecz czemu, cholera, pozwala się w ten sposób irytować temu młodemu idiocie? Nie starcza mu samokontroli, żeby zignorować Symesa i jego niezdarne obelgi?

Z przykrością zgodził się, że nie starcza. No cóż, to jeszcze jedna rzecz, o którą powinien się modlić do Ateny.

Spojrzał na zegarek i od razu przestał myśleć o Symesie.

Była dwunasta czterdzieści pięć. O trzynastej musi być w pracy.

Wciąż zły, popychany nagłą potrzebą pośpiechu, odwrócił się i ruszył do metra.

*

— I w ten sposób Człowiek — powiedział ze znużeniem Forrester — próbując dorównać Bogom, został ukarany za arogancję. — Przerwał i nabrał powietrza, mierząc wzrokiem grupę dwudziestu kilku studentów (niektórych, stwierdził kwaśno w myślach, bardzo dziwnych) z pewnym życzliwym znudzeniem.

Historia I, Wstęp do Historii Powszechnej, była raczej łatwym kursem do nauczania, chociaż duża prostota była dość zgubna. Śmiertelna nuda codziennej rutyny, pomyślał, mogła wykończyć najsilniejszą duszę.

Co więcej, pierwszoroczniacy wydawali się z każdym rokiem coraz głupsi. On, oczywiście, gdy miał siedemnaście lat, był całkiem inny. Chętny do nauki , poważny, zainteresowany...

Forrester wziął się garść i uśmiechnął. Swoim nauczycielom wydawał się pewnie jeszcze gorszy.

Na czym skończył? Powoli podjął wątek. Młoda blondynka z pierwszego rzędu śledziła go gorliwie. Jak ona się nazywa? Forrester próbował sobie przypomnieć i nie mógł. No cóż, to był pierwszy dzień zajęć. Wkrótce pozna dobrze ich wszystkich... na tyle dobrze, w każdym razie, by większość znielubić.

Gorliwość widniejąca na twarzy dziewczyny wytrąciła go nieco z równowagi. Reszta grupy nie wykazywała takiego zapału. A w ogóle to dwóch chłopaków z tyłu, jak podejrzewał Forrester, było nawet w jakimś transie.

No cóż, mógł im to przerwać. Ale...

Dziewczyna była całkiem atrakcyjna. Oczywiście nic więcej niż to, że była młodą, ładną, chętną siedemnastolatką z figurą jak...

I była studentką, napomniał się surowo Forrester.

A on był jej nauczycielem.

Odchrząknął.

— Człowiekowi, świeżo uwolnionemu spod boskiej kurateli, zupełnie odbiło — powiedział. — Również kobietom, jak się okazało.

Jaki diabelski pomiot kazał mu to powiedzieć? Tego nie było w programie pierwszego wykładu dla pierwszoroczniaków. To było... no cóż, to było dla studentów trochę nieprzyzwoite. Jacyś rodzice mogą zgłaszać pretensję i...

Dziewczyna w pierwszym rzędzie uśmiechnęła się zachęcająco. Ciekawe, co ona robi na kursie wstępnym, zastanawiał się Forrester, bez żadnego dowodu konkludując, że jest zbyt wyrafinowana i wykształcona, by poddawać ją standardowemu tokowi nauczania. Prywatne lekcje... pomyślał i natychmiast ostro przywołał się do porządku, wracając do wykładu.

— Gdy Bogowie zdecydowali się pozwolić Człowiekowi, by wstąpił na tę wesołą drogę i dać mu w ten sposób lekcję, odsunęli się w cień i przez kilka tysięcy lat byli jedynie obserwatorami.

Chłopcy z tyłu sali definitywnie byli w jakimś transie.

Forrester westchnął.

— I doszło do tego, co było nieuniknione — powiedział. — Od ósmego wieku p.n.e. do roku 1971 n.e., według starej rachuby czasu, ludzkość stawała się coraz gorsza. Pozbawiona przewodnictwa Bogów wywoływała coraz większe wojny i tworzyła coraz większe i większe imperia – poczynając od podbojów szalonego Aleksandra Macedońskiego i sięgając szczytu w okresie rywalizacji Radzieckich i Amerykańskich Stref Wpływu u schyłku poprzedniego stulecia.

Strefy Wpływu...

Wzrok Forrestera znów trafił na blondynkę. Na pewno miała doskonałą figurę. I wyglądała na taką pilną i uważną. Uśmiechnął się do niej na próbę. Odpowiedziała uśmiechem.

— Może... — powiedział głośno.

Grupa chyba tego nie zauważyła. Bo pewnie w ogóle nie słuchali, stwierdził kwaśno Forrester.

Przełknął ślinę i odwrócił wzrok od dziewczyny.

— Radziecko-amerykański pat – bo przecież to był pat – prawdopodobnie zakończyłby się zgubą ludzkiej rasy. Niemniej na taką formę obłędu Bogowie nie mogli pozwolić. — Grupa słuchała obojętnie. Zguba ludzkiej rasy nikogo nie interesowała. — W takiej sytuacji... — kontynuował dziarsko Forrester, gdy rozległ się dzwonek kończący zajęcia. Forrester nie wiedział, czy poczuć ulgę, czy irytację.

— W porządku — powiedział. — Na dzisiaj to wszystko. Wasze pierwsze zadanie, to przeczytać i dokładnie przemyśleć rozdziały pierwszy i drugi z podręcznika.

Cisza ustąpiła paplaniu i hałasowi. Studenci zaczęli się wylewać na korytarz. Forrester zobaczył blondynkę z pierwszego rzędu wstającą bez pośpiechu i z wdziękiem. Jakiekolwiek wątpliwości, które mogły go zaintrygować (to znaczy, jakiekolwiek intrygujące wątpliwości, skonstatował kwaśno) odnoszące się do jej figury zostały całkowicie rozwiane. Poczuł nieco potu na dłoniach i zganił się za głupotę, po czym doszedł do wniosku, że przecież jest, do cholery, głupi.

Blondynka posłała mu słodki powłóczysty uśmiech obiecujący znacznie więcej, niż Forrester mógł sobie wyobrazić.

Też się do niej uśmiechnął.

Byłby niegrzeczny, gdyby tego nie zrobił, tłumaczył sobie.

Dziewczyna wyszła z sali, a cały tłumek studentów pospieszył za nią. Tłumek obejmował również dwóch chłopaków, których dzwonek z pewnością wybudził z transu. Forrester zanotował w pamięci, że musi sprawdzić ich dane i przy okazji porozmawiać.

Nie ma sensu dyscyplinować ich przy całej grupie.

Zebrał porządnie swoje papiery, poświęcając na to wystarczająco dużo czasu, żeby się zrelaksować i wysuszyć dłonie. Jego myśli dryfowały powoli ku blondynce, ale z pewnym wysiłkiem pozbył się ich i przerzucił z powrotem na bezpieczniejszy grunt. Sama grupa... właściwie to, pomyślał, lubi uczyć. Mimo drobnych irytacji wynikających z konieczności wciskania niezbędnej wiedzy do głów uparcie wzbraniających się studentów, praca była ważna i satysfakcjonująca. I oczywiście związana z nią pozycja budziła szacunek. A od czasu, kiedy zostało objawione, że bogini Columbia jest wcieleniem samej Pallas Ateny, status uniwersytetu wzrósł ogromnie.

No i w końcu...

Pogwizdując przez zęby, Forrester zasunął swoją teczkę i wyszedł na korytarz. Ignorując masy studentów kręcące się tu i tam po korytarzach, wszedł na schody i skierował się do swego gabinetu na pierwszym piętrze.

Poszukał w kieszeni klucza i otworzył drzwi z matowego szkła.

Wszedł i stanął jak wryty.

Dziewczyna czekała na niego... Maja Wilson.

*

A teraz mówiła coś o Bogini Miłości. Forrester przełknął ślinę.

— Tak czy owak, jestem Atenianinem — bąknął. Czy to ma jakieś znaczenie? Przypomniał sobie, że już raz to mówił. — Jaki to ma związek z pani zaliczeniem lub niezaliczeniem kursu?

— Och — westchnęła Maja. — No cóż, modliłam się do Afrodyty, żeby pomogła mi zaliczyć kurs. Kapłanka powiedziała, że muszę złożyć Bogini ofiarę. W pewnym sensie.

— Ofiarę? — Forrester przełknął ślinę. — Ma pani na myśli...

— Nie, nie. Nie chodzi o Pierwszą Ofiarę — roześmiała się. — Już mam to za sobą. To było poważna ceremonia... miałam wtedy siedemnaście lat.

— Zaraz, chwilę...

— Proszę — powiedział Maja. — Pan mnie słucha?

Forrester spojrzał w jej lśniące oczy i na uroczą buzię.

— Tak, oczywiście. Przepraszam.

— No więc dobrze, to jest tak. Jeśli dana osoba kocha przedmiot, to łatwiej mu go zrozumieć. A Bogini obiecała mi, że jeśli pokocham nauczyciela, to pokocham też przedmiot. To jest taka sympatyczna magia, rozumie pan?

Jej wyjaśnienia były takie żywe i proste, że Forrester wzdrygnął się.

— Zaraz, zaraz — powiedział — nie tak szybko. Chce pani powiedzieć, że zakochała się we mnie?

Maja uśmiechnęła się.

— Chyba tak — odparła i nagle znalazła się po tej samej stronie biurka co on. Przycisnęła się do niego. Jej ręce zaczęły pieścić mu kark, a palce buszować we włosach. — Pocałuj mnie i dowiedzmy się tego.

III

Opór, jako taki, skruszał w pośpiechu. Forrester poddał się pożądaniu. Bezowocny czas uciekał odliczany jedynie krótkimi oddechami pomiędzy pocałunkami. Ręce Forrestera zaczęły błądzić.

Jak i Mai.

Która zaczęła rozpinać bluzkę.

By nie być gorsze, jego własne palce zajęły się pilnie guzikami, suwakami, haftkami i innymi czasowymi zapięciami, jakimi obarczone są damskie ubrania. Płynął w morzu czerwonym uczuć, a Egipcjan nie było nigdzie widać. Nie zastanawiając się, uwolnił swoją rękę z rękawa koszuli i zdołał jednocześnie odpiąć przy tym ostatni guzik z serii. Bluzka Mai opadła swobodnie.

Poczuł się dzielny, co najmniej jak Cortez.

Przyciągnął dziewczynę do siebie, czując zaskakująco chłodny dotyk jej ciała. Odkrył, że niewiele nosi pod bluzką i spódnicą i to było również fajne. Naszły go nieprzyjemne myśli o wątpliwej prywatności gabinetu.

Niemniej nie wycofał się. Maja okazywała takie pożądanie, o jakim zawsze marzył, a w jej objęciach namiętność sięgnęła szczytu i zaczęła się wspinać i wspinać na nieznane mu dotychczas wyżyny doznań.

Przez jakiś czas Forrester był zajęty odkrywaniem rzeczy nigdy nie poznanych i mnóstwa rzeczy, które poznał już wcześniej, ale nigdy tak dokładnie. Każdy ruch spotykał się z reakcją do niego odpowiednią i bardziej niż tak samo intensywną, każde doznanie otwierało przejście na całą galerię nowych doznań. Jego uczuciowy termometr szedł wyżej i wyżej, wciąż w górę, w górę, w górę...

Nagle znów odzyskał oddech i wszystko się skończyło.

— Mój boże — westchnęła Maja, po krótkiej chwili wytchnienia. — Chyba naprawdę muszę pana kochać. Mój boże!

— Jasne — powiedział Forrester. — A teraz... jeśli wybaczysz mi niedelikatność i podasz spodnie... — Stwierdził, że wciąż nieco dyszy i zamilkł na chwilę, dopóki znów nie mógł mówić. — Mam spotkanie i nie mogę się spóźnić.

— Och, nie szkodzi — powiedziała Maja. — Ale panie Forrester...

Obrócił się i spojrzał na nią, nie przerywając ubierania.

— Myślę, że chyba będzie w porządku, jeśli będziesz mi mówiła Billy — powiedział ostrożnie.

— Również w czasie zajęć?

Forrester potrząsnął głową.

— Nie, w czasie zajęć nie.

— Ale chciałam się jeszcze zapytać...

— Tak? — powiedział Forrester.

— Panie... Bill... myślisz, że zaliczę Wstęp do Historii Powszechnej?

Forrester zastanowił się. Było oczywiście wiele odpowiedzi, które mógł wykorzystać, by odpowiedzieć na to pytanie. Gdy skończył zapinać koszulę, zdecydował się na jedną.

— Nie widzę powodów, żebyś miała nie zaliczyć — powiedział. — Jeśli będziesz oddawała regularnie swoje prace.

*

Jakieś dwie godziny później, czując się nieco oszołomiony, niemniej mając doskonałe samopoczucie, Forrester znajdował się w metrze do centrum. Wziął prysznic i przebrał się, a teraz spoglądając na zegarek, pogwizdywał sobie wesołą melodyjkę.

Była za pięć piąta. Miał jeszcze ponad godzinę, zanim będzie musiał pojawić się we Wieży Zeusa Wszechojca, niemniej lepiej być pięć minut za wcześnie niż nawet jedną sekundę za późno.

Podczas jazdy pociągiem nieco trzęsło, ale Forrester nie zwracał na to uwagi. Był daleki od irytowania się czymkolwiek. Niemniej z pewną ledwo odczuwalną przykrością próbował domyślić się, co może od niego chcieć Pontifex Maximus. Co go czekało na tym dziwnym spotkaniu?

I po co te sekrety?

Nagle został wyrwany z zamyślenia. Przy 100. Ulicy wsiadł i usiadł obok niego jakiś brodaty starzec. Kuksnął Forrestera w żebra.

— No popatrz, Daddy-O — mruknął. — Popatrz.

— Co? — zapytał Forrester wciągnięty w rozmowę.

— Przeklęte metro, ot co — powiedział starzec. — Z każdym rokiem gorsze. Coraz bardziej trzęsie i coraz wolniejsze i gorsze. Rozejrzyj się, Daddy-O. Rozejrzyj się.

— Nie powiedziałbym... — zaczął Forrester, ale starzec znów kuksnął go w żebro, przerywając.

— Nie powiedziałbym... nie powiedziałbym... — mruknął. — Posłuchaj człowieku, od lat nie ma żadnego postępu. Zdajesz sobie z tego sprawę?

— No cóż, ja...

— Nie ma postępu, człowieku. Nie ma od ponad pół wieku. Posłuchaj, jak byłem królem nastolatków... szefem gangu... Powiem ci, Daddy-O, że to były wielkie czasy. Byłem królem nastolatków, a przed nami była przyszłość. Naprawdę przyszłość. Był Mars i Wenus, człowieku. Miały być statki międzygwiezdne.

Forrester uśmiechnął się nerwowo.

— Pewnie, że miały...

— I co? — przerwał mu starzec. — Powiedzieć ci, człowieku, co. Nigdy nie byliśmy na Marsie ani na Wenus. Zamiast tego Mars i Wenus są u nas. I Jowisz, i Neptun, i Pluton, oraz cała reszta Bogów. I od tej pory nie ma postępu. Wierz mi, Daddy-O, wierz mi, nie ma postępu.

Na koniec kuksnął jeszcze raz Forrestera w żebra i rozparł się na siedzeniu z melancholijną satysfakcją.

— No dobrze — powiedział uprzejmym tonem Forrester — a co dobrego jest w postępie?

Ten starzec nie powiedział w istocie nic bluźnierczego, skonstatował po zastanowieniu Forrester. W końcu Bogowie nie oczekiwali, że ich wyznawcy będą bezmyślnymi niewolnikami.

W jakiś sposób ta myśl sprawiła, że poczuł się szczęśliwszy. Nie chciał donosić na starca. Coś w jego niedzisiejszym slangu sprawiło, że poczuł się... niemal patriotą. Starzec był jakąś częścią Ameryki, częścią szanowaną i ważną.

Ta szanowana część Ameryki dała o sobie znać kolejnym kuksańcem w żebro.

— Postęp? — powiedział starzec. — Co jest dobrego w postępie? Posłuchaj Daddy-O... jak ludzka rasa może coś osiągnąć bez postępu? Powiesz mi, człowieku, powiesz mi to? Bo jedno jest pewne, że nie ma już dla nas przyszłości. Nie ma przyszłości.

— Zastanów się — powiedział cierpliwie Forrester — postęp to przestarzała idea. Musimy iść z duchem czasu. Musimy postawić sobie pytanie, co postęp nam dał kiedykolwiek. Jacy byliśmy, gdy powrócili Bogowie? — Na krótką chwilę znów znalazł się na zajęciach z historii. — Połowa świata była gotowa walczyć z tą drugą połową, używając broni zdolnej do wymazania obydwu. Powinien pan dziękować Bogom, że właśnie wtedy wrócili.

— Tak człowieku, tyle że zdążamy do Nigdziebądź — poskarżył się staruszek. — Wypadliśmy z trasy. Nie możemy się rozwijać.

Forrester westchnął. Czemu się w ogóle odzywał do starca? I od razu pojawiła się odpowiedź na to pytanie. Żeby nie myśleć o Wieży Zeusa i o swoim nieznanym losie. To nie była przyjemna odpowiedź; Forrester stłumił ją.

— No i spójrz przyjacielu — powiedział. — Co z tego mamy? To, czego ludzkość pragnęła od stuleci. Bezpieczeństwo. Ma pan bezpieczeństwo. Nikt pana jutro nie będzie chciał wysadzić w powietrze. Nie straci pan pracy... To znaczy, o ile ma pan...

— Mam pracę — powiedział starzec.

— Naprawdę? — zapytał uprzejmie Forrester. — Jaką?

— Emeryturę. To również ciężka praca.

— Och — powiedział Forrester.

— Tyle że — kontynuował staruszek — co to ma wspólnego z postępem?

Forrester zastanowił się.

— No cóż...

— No cóż, nie ma nic — powiedział staruszek. — Posłuchaj mnie, człowieku. Ja nic przeciw Bogom nie mówię... jasne? Zupełnie nic. I nie mam zamiaru nic mówić. Ale jednocześnie wydaje mi się, że powinniśmy móc... zbierać owoce naszej pracy. Czytałem gdzieś o tym.

— Ale...

— Przez trzy tysiące lat, człowieku, Bogów nie było i nie zginęliśmy. Nic z tego. Odkryliśmy mnóstwo. O przyrodzie, o nauce i o innych rzeczach. Sami wynaleźliśmy całą naukę. Dlaczego więc Bogowie nie pozwalają nam z niej korzystać? — Po raz kolejny kuksnął Forrestera w żebro. — Dlaczego?

— Bogowie niczego nam nie zabrali — powiedział Forrester.

— Niczego? — zapytał staruszek. — A telewizja? Odpowiesz mi, Daddy-O? Przed laty każdy miał telewizor. Kolorowy i 3-D. Jak najbardziej. I koniec. Nie ma wcale telewizji. Dlaczego? Co się z nią stało?

— No cóż — stwierdził rozsądnie Forrester. — Co jest dobrego w telewizji?

— Co dobrego? — Raz jeszcze Forrester poczuł na żebrach łokieć starca. — Powiem ci...

— Nie — przerwał mu Forrester, zirytowany nagle całą tą rozmową. — To ja panu powiem. Kłopot z waszym pokoleniem jest taki, że jedyne, czego chcieliście, to siedzieć na waszych glutei maximi i być zabawiani. Jak stado zahipnotyzowanych gęsi. Nie chcieliście niczego zrobić dla siebie. Połowa nie umiała nawet czytać. A teraz pan chce mi powiedzieć, że...

— Dosyć, Daddy-O — przerwał mu staruszek. — Chcesz powiedzieć, że Bogowie zabrali telewizję, bo byliśmy stadem zahipnotyzowanych gęsi. I tyle?

— I tyle.

— Okej — powiedział starzec — Więc powiedz mi, czym jesteśmy teraz? Z Bogami i całą resztą. Mam na myśli, człowieku, czym naprawdę teraz jesteśmy?

— Teraz? — powiedział Forrester. — Teraz jesteście emerytami. Jesteście stadem zahipnotyzowanych gęsi na emeryturze.

Drzwi wagonu otworzyły się z trzaskiem i Forrester wysiadł na peronie 34. Ulicy, po czym nie oglądając się, ze złością wszedł na schody.

Właściwie ten starzec nie bluźnił, pomyślał Forrester, choć pod koniec z pewnością był tego blisko. Ale jeśli te poszturchiwania łokciem nie były zdeklarowanie bluźniercze, a przynajmniej równoważne złośliwym zniewagom, to nie było sprawiedliwości na tym świecie.

Prawdziwy kłopot w tym, że ten człowiek nie ma szacunku dla Bogów. Było bardzo wielu takich wśród starszego pokolenia. Wydawało im się, że ludzkość miałaby się lepiej, gdyby nie było Bogów. Forrester nie mógł tego zrozumieć i czuł się w jakiś sposób źle w obecności tych, co w to wierzyli. Gdy Bogowie litościwie powrócili ze swego dobrowolnego wygnania i wzięli sprawy w swoje ręce, ludzkość była, w końcu, o krok od popełnienia masowego samobójstwa. Swoim wygnaniem Bogowie chcieli dowieść w trwającym trzy tysiące lat eksperymencie, że Człowiek sam z siebie dąży jak leming do samozagłady. I dla Forrestera zostało to dowiedzione.

A teraz, gdy ludzka rasa już została ocalona, wciąż są ludzie, którzy narzekają na Bogów i ich powrót. Forrester w myślach życzył im wszystkim wysyłki do Hadesu i miłego towarzystwa Plutona i jemu podobnych.

Na rogu 34. Ulicy i Broadwayu, gdzie wyszedł z metra, kupił egzemplarz Newsów i przejrzał szybko nagłówki. Jak zwykle sensacji nie było wiele. Marsowi wiodło się nieźle, dla niego oczywiście – były dwie wojny w Azji, jedna w Europie i trzy rewolucje w Południowej i Środkowej Ameryce. Jedna zdawała się rozlewać zbyt szeroko, choć niezbyt poważnie. Forrester wzruszył ramionami, zastanawiając się mętnie, kiedy Stany Zjednoczone włączą się do tego.

Nie mógł się jednak skoncentrować na gazecie i po chwili wyrzucił ją. Spojrzał na zegarek. Za dwadzieścia szósta. Zdecydował więc, że może się napić dla kurażu i uspokojenia nerwów.

Tylko jednego.

Na Szóstej Alei w pobliżu 34. Ulicy był bar zwany, z jakichś tajemnych przyczyn, Hangar. Forrester skierował się tam, wszedł do środka i oparł o bar. Barman, wysoki mężczyzna o ostrzyżonych na jeża rudych włosach, uniósł pytająco brwi.

— Co podać, przyjacielu?

— Wódka z piwem imbirowym — odpowiedział Forrester. — Podwójna. — To wciąż jest tylko jeden drink, pomyślał z zakłopotaniem. Nie miał zamiaru zamawiać niczego więcej.

Barman przyniósł zamówienie. Forrester siorpnął, obserwując swoje odbicie w lustrze. Miał nadzieję, że poprawi sobie samopoczucie związane z całą tą sprawą w Wieży Zeusa. Dość niespodziewanie zauważył, że siedzący obok mężczyzna przygląda mu się dziwnie. Nie podobało mu się zarówno to spojrzenie jak i sam mężczyzna, grubokościsty wielkolud z głęboko osadzonymi oczami i szopą czarnych włosów, niemniej nie zaczepiany, nie miał zamiaru niczego zaczynać.

Niestety został zaczepiony.

— Co z tobą koleś? Niewierny czy co? — powiedział głośno wielkolud, nachylając się nad nim.

Forrester zawahał się. Oskarżenie, że nie wierzy w praktyki zalecane przez samych Bogów, było irytujące. Ale dostrzegał również drugą stronę tego pytania. Dryblas był niewątpliwie Dionizjaninem; i co więcej, pewnie członkiem jakiejś małej sekty wewnątrz ogólnej społeczności wyznawców Bachusa/Dionizosa. Tacy jak on utrzymywali, że destylowanie winogron lub produktów zbożowych „zbyt mocno“, dopóki nic w nich nie zostanie oprócz alkoholu, jest złym uczynkiem.

To oznaczało dezaprobatę dla dżinu i wódki, gdyż w przeciwieństwie do whiskey czy koniaku, wydestylowano z nich „życie”.

Forrester natomiast nie był w ogóle miłośnikiem koniaku czy whiskey. Zdecydował się wytłumaczyć to dryblasowi, ale natychmiast pojawiło się niedobre przeczucie, że nic dobrego z tego nie wyniknie.

Och, no cóż. Wciąż jeszcze było miejsce na cierpliwość. „Nie strzelaj, dopóki nie zobaczysz białek ich oczu”, jak brzmiało znane powiedzenie Marsa.

— Nie, nie jestem niewiernym — odpowiedział uprzejmie. — Widzi pan, ja...

— Nie jesteś niewierny — ryknął dryblas. — To ja ci powiem, co zrobisz. Wylejesz te siki i wypijesz porządnego drinka. — Wyciągnął dłoń, by chwycić kieliszek Forrestera.

Forrester szarpnął go do siebie, rozlewając trochę. Kilka kropli prysnęło tamtemu na rękę.

— Niech pan posłucha — powiedział Forrester rozsądnym tonem. — Ja...

— Wylałeś tę lurę na mnie? Czemu to ciulu zrobiłeś? Chciałem tylko...

— O co chodzi Herb? — Do awantury włączył się drugi mężczyzna. Był to szeroki jak szafa, tępo wyglądający osiłek z miną wojowniczą i żądną wrażeń. — Facet robi ci jakieś przykrości, czy co? — Zaszczycił Forrestera dzikim grymasem.

Forrester uśmiechnął się, nie bardzo wiedząc, co ma robić dalej.

— Ten facet? — zapytał Herb. — Robi przykrości? Sam, to jest niewierny!

— Ja? — zdziwił się Forrester.

— Pije wódkę — powiedział Herb. — Pewnie pije też dżin.

— O Wielki Bachusie — wykrzyknął Sam tonem zdziwienia. — Teraz wszędzie można się na nich natknąć. Nie można się pozbyć tych...

— Zaraz... — zaczął Forrester.

— A to nie wszystko — mówił dalej Herb. — On wylał na mnie te siki. I tylko dlatego, że go prosiłem, by wziął porządnego drinka, jak człowiek.

— Wylał! Na ciebie? — zapytał Sam.

— Spójrz — powiedział Herb, wyciągając rękę. Na rękawie marynarki powoli schło kilka plamek.

— No, tego to już za wiele — groźnie stwierdził Sam. — Cholernie za wiele. — Znów się wykrzywił do Forrestera. — Wiesz co koleś, ktoś powinien dać nauczkę facetom takim jak ty.

Forrester pociągnął łyk swojego drinka i odstawił go bez pośpiechu. Jeśli któryś z nich, pomyślał, Herb czy Sam, go zaatakuje, to z pewnością jego przyrzeczenie nie zabrania się bronić. A po takim dniu jak dzisiaj, raczej marzył o jakiejś okazji. Niemniej miał obowiązek spróbować nie dopuścić do walki.

— Słuchajcie, przyjaciele...

— Przyjaciele? — wrzasnął Sam. — Nie nazywaj mnie swoim przyjacielem, koleś. Nie mam przyjaciół wśród niewiernych.

I tym momencie Forrester zorientował się, że nie będzie się bił z Herbem i Samem. Będzie się bił z Herbem i Samem... i z trzecim dżentelmenem, kudłatym, byczym karkiem, potrzebującym golenia, który pojawił się za nimi i zapytał: — Jakieś kłopoty? — głosem wskazującym, że kłopoty są dokładnie tym, czego on poszukuje.

— Kłopot jest chyba w tym — powiedział twardo Herb, nie odwracając się — że ten niewierny dopuścił się bluźnierstwa.

Trzech na jednego nie było tak szczęśliwą sytuacją, co równa walka, ale już było za późno, by się wycofać.

— To kłamstwo! — krzyknął Forrester.

— Nazywasz mnie kłamcą? — ryknął Sam. Ruszył do przodu i wycelował w głowę Forrestera pięść wielką jak szynka.

Forrester uchylił się. Ciężka pięść świsnęła nieszkodliwie obok jego ucha, a on sam poczuł jakąś dziwną, nową mieszaninę podniecenia i strachu. Chwycił z baru swoją wódkę z piwem imbirowym i rozlał łukiem przed sobą. Płyn zmoczył twarze wszystkich trzech mężczyzn.

Sam wciąż nie odzyskał równowagi. Forrester trzasnął go w bok kantem prawej dłoni i Sam poleciał na podłogę. Tym samym ruchem rzucił pustą już szklankę. Dokładnie na jej trasie stał Kudłaty. Szkło walnęło go w czoło i upadło na podłogę, gdzie roztrzaskało się zlekceważone. Kudłaty zamrugał i Forrester, ruszając do przodu, odkrył, że nie miał on czasu, by zabezpieczyć się z tej strony.

Herb parskał coś nieartykułowanie, ocierając wódkę z piwem imbirowym z oczu. Zastawił Forresterowi drogę do kudłatego. Forrester uśmiechnął się uprzejmie i walnął mocno pięścią w splot słoneczny Herba. Dryblas złożył się w pół w bezgłośnej agonii.

Forrester nabrał powietrza i ruszył do przodu. Kudłaty potrząsał wciąż głową, próbując się otrzeźwić.

Nagle Forrester poczuł się ogłuszony. Coś trafiło go w prawą skroń i pomieszczenie wypełniło się nagle bólem i małymi, twardymi gwiazdami. To Sam, jak się okazało, zdołał podnieść się na nogi. Tym, co trafiło Forrestera, była mała popielniczka z brązu rzucona przez Sama.

W jakiś sposób Forrester zdołał się utrzymać na nogach. Wciąż wokół niego latały gwiazdy, ale już mu się przejaśniało i dostrzegł zbliżającego się znowu Kudłatego. Ugiął nieco kolana, jak gdyby tracąc przytomność. Kudłaty chyba w to uwierzył i ruszył ostrożnie, chcąc kopnąć Forrestera w brzuch.

Forrester odsunął się, złapał go za stopę i wyprostował, podnosząc i skręcając w powietrzu nogę tamtego.

Kudłaty ze zdziwieniem wypisanym na nieogolonej twarzy poleciał z wielką siłą do tyłu. Z głośnym i satysfakcjonującym łomotem uderzył głową w podłogę, a następnie rozrzucił ręce i tak już pozostał, rozciągnięty i cichy.

Forrester tymczasem odwrócił się do Sama, który podchodził, jak niedźwiedź, z wyciągniętymi rękami, i rąbnął go w środek tułowia. Jego tułów okazał się niespodziewanie twardy. W przeciwieństwie do Herba, Sam miał niezłe muskuły i cios był jak uderzenie w grubą gumę. Nie położyło go to, a jedynie spowodowało, że westchnął.

Ale wystarczyło. Forrester zacisnął prawą pięść i poczęstował go jeszcze jednym ciosem, tym razem w twarz. Usta Sama otworzyły się, a oczy zamknęły. Lewą ręką przez ułamek sekundy próbował coś chwycić w powietrzu. A potem opadł jak pusty płaszcz.

Nastąpiła sekunda absolutnej ciszy. Po czym Forrester usłyszał jakiś hałas z tyłu i obrócił się.

To był jedynie Herb, zwinięty na podłodze i spokojnie wymiotujący.

Chwytając oddech, Forrester rozejrzał się. Bijatyka przyciągnęła wielu widzów spośród klientów baru, ale nikt nie miał zamiaru jej przedłużać, przyłączając się.

Wszyscy starali się sprawiać wrażenie, że dbają wyłącznie o własne interesy, podczas gdy barman...

Forrester obejrzał się. Barman był w drugim końcu baru, daleko od miejsca akcji.

I wyglądało na to, że rozmawia akurat przez telefon.

Forrester położył na barze banknot, odwrócił się i wyszedł na ulicę. W żadnym wypadku nie miał ochoty mieć teraz do czynienia ze świecką policją.

W końcu miał spotkanie. I musiał teraz – po spokojnym drinku, który okazał się wspaniałą bijatyką trzech na jednego – iść i się stawić.

IV

Z Hangaru do Wieży Zeusa nie było daleko, ale wystarczająco, żeby Forrester zdążył poczuć się dużo gorzej niż zaraz po wyjściu z baru. Chcąc być w stosunku do siebie całkowicie szczery, musiał przyznać, że czuje się okropnie.

Ból po uderzeniu metalową popielniczką nie był już ostrym bólem. Rozwinął się w miły, niezawodny ból głowy obejmujący całą jej połowę. Prawe oko zaczynało puchnąć, prawdopodobnie z tego samego powodu. Piekącym bólem dołączyła do tego skóra na kostkach prawej dłoni obtarta prawdopodobnie na twarzy Sama.

Co prawda, nie była to najgorsza lista ran powstałych w wyniku przeżytej awantury. Ale przecież nie o to chodziło.

Nie idzie się do Wieży Zeusa, wyglądając jak uliczny zabijaka.

Niemniej, nic już nie można było na to poradzić. Forrester poprawił marynarkę i wszedł do Wieży przez wejście od strony Piątej Alei prowadzące do pierwszego zespołu wind.

Przed Zeusem Wszechojcem i tak by się nic nie ukryło, będzie wiedział też, że to nie jego wina. (Nie jego? zastanowił się Forrester. Przypomniał sobie radość, jaką poczuł, widząc okazję do bójki. Czy to mogło świadczyć przeciwko niemu?) Zeus Wszechojciec sam ustali, za pośrednictwem swoich kapłanów, jak duża jest jego wina.

Forrester miął nadzieję, że Bóg jest w uprzejmym i litościwym nastroju.

Dotarł do wind i stojącego tam zwalistego myrmidona, noszącego na pagonach Błyskawice Wszechojca. Przed nim tłoczyła się rozbawiona piątka niewątpliwie przyjezdnych: matka, ojciec, dwie córki i malutki synek. Wieża Zeusa była od zawsze turystyczną atrakcją. Myrmidon skierował ich na schody prowadzące do Galerii na pierwszym piętrze, głównej atrakcji dla zwiedzających Wieżę. Znajdowała się tam Świątynia Ofiarna, podczas gdy parter był zajęty przez przeszklone biura sekretariatów różnych dygnitarzy.

Wesoło paplając i rozglądając się z jakąś szczęśliwą zgrozą, rodzina ruszyła i Forrester znalazł się przed myrmidonem.

— Schodami prosto...

— Nie — powiedział Forrester. Sięgnął do kieszeni marynarki, czując jak go bolą mięśnie. Wyciągnął portfel i wydostał z niego skromną kartę, którą otrzymał w Świątyni Pallas Ateny, kartę na której nie było niczego, oprócz Błyskawicy.

Podał ją myrmidonowi, który spojrzał w dół, zmarszczył brwi, po czym podniósł wzrok.

— I co to ma być? — zapytał.

— No... — zaczął Forrester i urwał. Powiedziano mu, żeby nie mówił nic na temat karty żadnemu śmiertelnikowi. A myrmidon był niewątpliwie tak samo śmiertelny jak on i każdy inny zatrudniony przez Bogów. Co prawda, zawsze była możliwość, że to może być sam Zeus Wszechmocny w przebraniu.

Możliwość ta nie miała jednak teraz znaczenia. Nawet jeśli okazałoby się, że myrmidon jest Bogiem w przebraniu, nie usprawiedliwiałoby to Forrestera, gdyby powiedział coś na temat karty. Kieruj się tym, co widzisz; to była podstawowa zasada na której spoczywała cała reszta. Bardzo dobra zasada.

I nie żeby nie było jakichś pozbawionych zasad młodych ludzi udających Boga w przebraniu, by podrywać naiwne dziewczęta z prowincji. Ale że Zeus zawsze o nich wiedział. I...

Forrester zrozumiał, że jego myśli jeszcze raz zaczęły zmieniać kierunek.

— Powinien pan wiedzieć — powiedział z opanowaniem, nie zmieniając tonu i czekał.

Myrmidon przyglądał mu się przez chwilę, która wydawała się ciągnąć przez trzy dni. W końcu skinął głową, przyjrzał się dokładniej karcie, podniósł głowę i ponownie skinął.

— Okej — powiedział. — Proszę wziąć Jedynkę.

Forrester poszedł. Jedynka nie była pierwszą windą. W istocie znajdowała się w środku i była oznakowana jedynie małą tabliczką. Szukał jej prawie pięć minut, a w tym czasie zegar w jego głowie tykał ponaglająco.

Nie będzie to dobre, jeżeli się spóźni.

Drugi myrmidon stał przed zamkniętymi drzwiami do windy. Forrester, nie okazując tego na twarzy, syknął ze zniecierpliwieniem przez zęby, ale zaraz opanował się. Z pewnością Zeus Wszechojciec wiedział, co robi i jeśli stworzył te opóźnienia na drodze, nie jego sprawą jest narzekać.

Myśl była uspokajająca. Niemniej Forrester pokazał swoją kartę myrmidonowi tak gwałtownie, że wyglądało to na niecierpliwość. Myrmidon jedynie rzucił na nią znudzonym wzrokiem i nacisnął guzik na ścianie za sobą. Drzwi windy otworzyły się, Forrester wszedł do środka i winda się zamknęła.

Forrester znalazł się sam w brązowym sześcianie, który zaczął szybko wznosić się do góry. Trudno powiedzieć jak szybko. W windzie nie było żadnego wskaźnika, a przez matowe drzwi nie było widać przesuwających się pięter. Jego uszy pikały od szybkości, a kiedy winda w końcu się zatrzymała, szarpnęło tak mocno, że Forrester zesztywniały i zaniepokojony, stracił równowagę. Gdy otworzyły się drzwi, niemal wypadł z windy, chwytając coś dla podparcia.

Tym czymś okazało się ramię myrmidona. Forrester otworzył usta, rozglądając się wokół. Był w pustym holu z polerowanego marmuru. Nie wiadomo było, ile pięter dzieli go od ulicy.

Myrmidon wydawał się bardziej przyjazny niż jego towarzysze z dołu i w dodatku do noszonej zazwyczaj na pagonach Błyskawicy miał jeszcze dwie srebrne mrówki kapitana. Prawie się uśmiechnął do Forrestera... prawie.

— Pan William Forrester? — zapytał.

Forrester skinął głową. Wyciągnął dowód osobisty i podał mu wraz ze specjalną kartą.

— W porządku — powiedział myrmidon.

Forrester spojrzał na niego.

— Jest pan w porządku — powtórzył myrmidon.

— Dziękuję — powiedział Forrester.

— Och... — popatrzył na niego myrmidon i wzruszył ramionami. — Jest pan oczekiwany — powiedział w końcu obojętnym tonem. — Proszę za mną.

Ruszył korytarzem, a Forrester pośpieszył za nim. Doszli do ozdobnych drzwi z brązu, pokrytych płaskorzeźbami przedstawiającymi wydarzenia dotyczące samych Bogów, a także Bogów i ludzi. Ich wspaniałość wydawała się nie robić wrażenia na myrmidonie; popchnął drzwi i wykonał niski ukłon w kierunku, o ile Forrester zdołał zauważyć, nikogo w szczególności.

Nie mając wyboru, Forrester zrobił to samo. Wciąż był pochylony, gdy myrmidon go anonsował.

— Pan Forrester, Wasza Namiętność — oznajmił głosem pełnym szacunku i odstąpił o krok, omal nie wpadając na Forrestera.

Skinął ręką i Forrester wszedł.

Drzwi za nimi przymknęły się.

Pomieszczenie było absolutnie niewiarygodne. Bogate zasłony z purpurowego aksamitu osłaniały ogromne okna wychodzące na...

Forrester przełknął ślinę. To było niemożliwie wysoko. Nowy Jork rozpościerał się w dole jak kraina zabawek.

Oderwał oczy od okien i spojrzał na resztę pokoju. Umeblowanie stanowiły głównie kanapy, wielkie kanapy, małe kanapy, puchate, gładkie, filcowe, aksamitne, futrzane i wszelakie inne, o jakich by nawet nie pomyślał. Ściany pokryte były jasnoróżową włóknistą tapetą, a podłoga dywanem w kolorze głębokiej purpury o najdłuższym włosie, jaki kiedykolwiek widział.

Na jednej z kanap, największej i najmiększej spoczywała ona.

Miała na sobie jedynie przejrzystą suknie odpowiednią dla jej powołania... i idealną figurę. Maja Wilson robiłaby przy niej wrażenie ośmiolatki. Jej włosy miały kolor czerwieni rozpalonego wnętrza pieca i taki też wywarły efekt na puls Forrestera. Twarz była lekko zaokrąglona, a ciało składało się z serii nieopisywalnych matematycznie krzywych.

Forrester zrobił jedyną rzecz, na jaką mógł sobie pozwolić.

Ukłonił się ponownie, jeszcze niżej niż za pierwszym razem.

— Proszę wejść panie Forrester — odezwała się głosem, który mógłby być jednocześnie królewski, miły i uwodzicielski – Arcykapłanka kultu Wenus/Afrodyty, Prymas Nowego Jorku we własnej osobie.

Forresterowi, znajdującemu się już w środku, nie przychodziło do głowy nic, co mógłby powiedzieć. Spojrzenie Jej Namiętności padło na wpółotwarte drzwi.

— Może pan odpocząć kapitanie — powiedziała czekającemu myrmidonowi. — I proszę nikogo nie wpuszczać, dopóki nie dam znać.

— Tak jest, Wasza Namiętność — odpowiedział myrmidon.

Drzwi zamknęły się.

Forrester, wciąż w ukłonie, wyprostował się i zdecydował, że może nic nie robić, a tylko stać, dopóki nie otrzyma więcej informacji. Co w końcu robiła Arcykapłanka Afrodyty w Wieży Zeusa Wszechojca? I – zakładając, że skoro ma prawo być tutaj, bo oczywiście miała – czego chce od Williama Forrestera?

Westchnął ciężko. Ten dzień stawał się strasznie bulwersujący. Najpierw ta wiadomość i karta dająca mu wstęp do Wieży. Potem ( i tu westchnienie zmieniło charakter) Maja Wilson. A jeszcze potem (westchnienie przerodziło się w niedosłyszalny jęk) ta bójka w Hangarze.

A teraz był na audiencji u Prymas Nowego Jorku kultu Wenus.

Dlaczego?

Z uśmiechu Arcykapłanki nic nie mógł wywnioskować. Podniosła się do pozycji siedzącej i klepnęła w kanapę.

— Niech pan siada — powiedziała. — Tu, obok mnie. — Ale po chwili zmieniła zdanie. — Nie. Najpierw niech pan przejdzie tutaj, stanie i obróci się dookoła. Powoli.

Umysł Forrestera wirował jak bąk, ale twarz, jak zazwyczaj, nie wykazywała żadnych emocji. Zrobił, co mu kazała, zastanawiając się gorączkowo, co się dzieje i po co?

Gdy już obrócił się dookoła i znów stanął do niej twarzą, Arcykapłanka po prostu siedziała i przyglądała mu się przez prawie całą minutę, oglądając go od góry i od dołu wzrokiem, który był całkowicie nieczytelny. Forrester czekał.

W końcu powoli potrząsnęła głową.

— Nadaje się pan — powiedziała z namysłem, i znów pokiwała głową. — Tak, nadaje się pan.

Forrester nie mógł się już dłużej powstrzymywać z pytaniami.

— Nadaję się — wybuchnął. — To znaczy — kontynuował spokojniej — do czego ja się nadaję, Wasza Namiętność?

— Och, jakikolwiek by zaszczyt nie zamyślała dla pana nasza ukochana Bogini — powiedziała bezceremonialnie Arcykapłanka — jestem pewna, że się pan nadaje. Trochę zbyt krępy w pasie, ale to drobiazg i bez znaczenia. Najważniejsze pan ma. Jest pan w sposób oczywisty silny i szybki.

W tym momencie do Forrestera dotarła pierwsza część wyjaśnienia.

— Bo... Bogini? — zapytał słabym głosem.

— Oczywiście — powiedziała Arcykapłanka. — Inaczej po co udzielałabym panu audiencji? Ja w swoich działaniach nie mieszam się do świeckiego świata.

— Jestem pewien — powiedział z szacunkiem Forrester.

Arcykapłanka spojrzała na niego sardonicznie.

— Oczywiście, że jest pan pewien — powiedziała. — Niemniej ważne jest, że nasza ukochana Afrodyta wybrała pana, Williama Forrestera, do pewnego ogromnego zaszczytu.

Forrester, słysząc jakiego imienia Bogini użyła, przypomniał sobie, dziękując swej szczęśliwej gwieździe za ustrzeżenie go od błędu, że tutaj, w Wieży, etykieta wymagała, by odnosić się do Bogów i Bogiń jedynie poprzez ich greckie imiona.

— I nie ma pani, jak przypuszczam, pojęcia — zapytał niepewnym tonem — co by to mogło być... ten wielki zaszczyt?

— Pan, panie Forrester, ośmiela się mnie pytać... — zaczęła ze złością. — No cóż — zmieniła ton — chyba nie powinnam być zła... Nie — wzruszyła ramionami, niemniej w jej głosie dał się wyczuć cień urazy. — Mówiąc szczerze, nie wiem, co to za zaszczyt.

— No to skąd pani wie, że to jest zaszczyt? — powiedział Forrester, całkowicie spokojny na zewnątrz, chociaż czuł jak żołądek zapada mu się do podłogi. Myśl, która przyszła mu do głowy była zbyt straszna, by ją sformułować, niemniej musiał ją wypowiedzieć — Może obraziłem czymś Bogów w jakiś niecodzienny sposób... jakiś dla nich bardzo znieważający.

— Być może.

— I być może — ciągnął Forrester — zdecydowali się na jakąś nadzwyczajną karę dla mnie. Coś, jak kara, którą dostał Tantal, gdy...

— Dziękuję, ale wiem doskonale, w jaki sposób działają Bogowie — powiedziała zimno Arcykapłanka. — Mogę panu powiedzieć, że pana obawy nie mają podstaw.

— Ale...

— Proszę — powiedziała Arcykapłanka, podnosząc rękę. — Gdyby bogowie chcieli pana ukarać, wysłaliby oddział myrmidonów, by pana schwytać i to by był koniec sprawy.

— Może nie — powiedział Forrester głosem, który dla niego zupełnie nie brzmiał jak jego własny. Był zbyt niefrasobliwy. — Może obraziłem jedynie samą Boginię. — Im więcej o tym myślał, tym bardziej wiarygodnie to brzmiało. — Wszechojciec na pewno by wsparł swoją ulubioną córkę pragnącą ukarać śmiertelnika.

— Z pewnością by wsparł. Co do tego nie ma wątpliwości. Wciąż jednak myrmidoni...

— Niekoniecznie. Dobrze pani wie, jakie spory i kłótnie zdarzają się Bogom.

— Wiem — powiedziała Arcykapłanka nie bez ironii. — I nie wydaje się właściwe, by wspominał o tym zwykły śmiertelnik...

— Uczę historii — powiedział Forrester. — Wiem o tych sporach. Zwłaszcza między Ateną i Afrodytą.

— I?

— To oczywiste. Ponieważ jestem akolitą Ateny, to może Afrodyta chce utrzymać moje aresztowanie w sekrecie.

— Wątpię — powiedziała Arcykapłanka.

Forrester zapragnął jej uwierzyć. Ale jego teoria wyglądała na paskudnie wiarygodną.

— Z pewnością mam rację — powiedział.

— No dobrze. — Arcykapłanka na moment wyraźnie pobladła. Piegi, które towarzyszyły jej rudym włosom wyraźnie wystąpiły na twarzy, przydając jej kłopotliwy wygląd jedenastolatki. Chociaż, jak uświadomił sobie Forrester, żadna jedenastolatka nigdy nie miałaby takiej figury.

Po chwili odzyskała kolor i roześmiała się, wszystko jednocześnie.

— Przez chwilę prawie mnie pan przekonał do swoich złych przeczuć — powiedziała lekkim tonem. — Ale nic w tym nie ma. Nie może być.

Forrester otworzył usta, mając „dlaczego nie” na końcu języka. Lecz nie dostał szansy na powiedzenie czegokolwiek; arcykapłanka zamrugała i przyjrzała się bliżej jego twarzy.

— Co się panu stało? — zapytała, zanim zdążył się odezwać.

— Mały wypadek — szybko odparł Forrester. Było to kłamstwo, ale jak uważał, wybaczalne. Prawda była zbyt skomplikowana, by ją opowiadać; a naprawdę nie miał ochoty oszukiwać.

Arcykapłanka jednak potrząsnęła głową.

— Nie — powiedziała — to nie wypadek. To bójka. Ręce ma pan obtarte i podrapane.

— Fakt — zgodził się Forrester — to była bójka. Ale zostałem zaatakowany i miałem prawo do obrony.

— Nie wątpię. Niemniej jestem ciekawa, kto wygrał?

— Kto wygrał? Ja, oczywiście.

Zabrzmiało to chełpliwie, zreflektował się, chociaż tak nie było. Wygrał i było dla niego naturalne, że o tym powiedział. Jego postura i siła, zarówno jak i szybkość, czyniły, że inny wynik byłby nieprawdopodobny.

Nie wyglądało na to, żeby Arcykapłanka poczuła się obrażona.

— Tak właśnie pomyślałam — powiedziała. — Chwila.

Podeszła do telefonu. Była to prosta czynność, ale Forrester obserwował ją z dużym zainteresowaniem. Najpierw wstała, potem zrobiła krok, a następnie jeszcze jeden... Jej całe ciało się poruszało. I poruszało...

Było cudowne. Obserwował, jak się pochyla i bierze słuchawkę, nie zdając sobie sprawy ze znaczenia tego ruchu. Ruchu samego w sobie. Każdy kształt, każdy skręt, każde zakołysanie się zostawiało na zawsze ślad w jego pamięci.

Arcykapłanka wykręciła numer i chwilę czekała.

— Pozdrowienia od Afrodyty dla Hermesa Uzdrowiciela — powiedziała.

Nierozpoznawalny głos odpowiedział jej w słuchawce.

— Afrodyta dziękuje — powiedziała Arcykapłanka — i prosi Hermesa o przysłanie jednego ze swoich kapłanów w celu udzielenia niewielkiej pomocy.

W słuchawce zabrzmiała jakaś odpowiedź.

— Nie — odpowiedziała Arcykapłanka — nic z tych rzeczy. Nie sądzisz, że mamy odmienne interesy... tak, jak i oni?

Ponownie coś w słuchawce.

— Tylko podbite oko i zadrapania — powiedziała Arcykapłanka. — Nic poważnego.

I znów odpowiadała słuchawka.

— No dobrze, Afrodyta życzy powodzenia — powiedziała Arcykapłanka i odłożyła telefon.

Powróciła na kanapę, cały czas pilnie śledzona przez Forrestera.

— O co chodzi? — zapytała, siadając i podnosząc wzrok. — Czy ja pana nudzę?

— Nudzić, mnie? — niemal krzyknął Forrester.

— No bo... myślę... nie, nic — powiedziała. — Ma pan taką minę.

— Nawyk — wyjaśnił Forrester. — Akolita nie powinien zbyt otwarcie okazywać swoich emocji.

Arcykapłanka pokiwała głową i klepnęła kanapę obok siebie.

— Niech pan usiądzie obok mnie.

Forrester zrobił to z ochotą.

Nastąpiła chwila ciszy.

Wreszcie Forrester zebrał się na odwagę.

— Dziękuję za wezwanie uzdrawiacza — powiedział. — Ale chciałbym zapytać...

— Tak?

— Skąd pani wie, że nie jestem w jakiś sposób objęty ściśle tajnym aresztem? W końcu powiedziała pani wcześniej, że jest pewna...

— I jestem pewna — oświadczyła Arcykapłanka. — Sama Afrodyta rozkazała złożyć ofiarę na swoją cześć. Ofiarę od pana. A Afrodyta nie akceptuje – nie mówiąc już o rozkazie – ofiar od tych, którzy nie są w jej łaskach.

— Jest pani...

— Jestem pewna — powiedziała Arcykapłanka.

— Hm, to dobrze — powiedział Forrester. Świat nie był tak całkiem czarny, jak mogłoby się wydawać. Choć wciąż nie był też całkiem śnieżnobiały. Ofiara? Usłyszał jakieś hałasy za drzwiami.

O co chodzi?

Jej Namiętność wydawała się z początku nic nie słyszeć.

— Odprawimy rytuał wspólnie i... — Hałas stał się większy. — Co się tam dzieje? — zapytała.

Dźwięki brzmiały jak spór. Forrester zorientował się, w czym rzecz.

— To kapłan od Hermesa — powiedział. — Uzdrowiciel. Zapomniała pani powiedzieć kapitanowi myrmidonów, by go wpuścił.

— Dobry boże! — zawołała Arcykapłanka. — Rzeczywiście. Całkiem wyleciało mi z głowy. — Czule pogłaskała Forrestera po policzku. — Ale mam wrażenie, że to całkiem naturalne być trochę roztargnioną, gdy... — Wstała i podeszła do drzwi.

Na zewnątrz szarpali się ze sobą kapitan i niewysoki, tłuściutki kapłan w oblamowanej złotem tunice. Arcykapłanka spojrzała na nich z dezaprobatą.

— Może pan wpuścić uzdrowiciela, kapitanie — poleciła władczo.

Szarpanina pozostała nierozstrzygnięta, a mały kapłan wdarł się do środka.

— Przepraszam, ale nie spodziewałam się księdza tak szybko — szepnęła do niego Arcykapłanka, gdy drzwi zostały z powrotem zamknięte.

— Nie bardziej niż ja! — Kapłan machnął tak wściekle swoim kaduceuszem, że wydawało się, iż bliźniacze węże owinięte wokół niego poruszają się, a dwa skrzydła powyżej nich biją. Kula wieńcząca szczyt laski wyrysowała w powietrzu skomplikowany wzór. — Myrmidoni — dodał.

— Bardzo żałuję...

— Gdyby wytopić z ich mózgów cały tłuszcz, to każdy z nich dostarczyłby Świątyni zapas świeczek na rok! Napakowane mięśniaki i nic więcej! Mięśniaki!

A potem wzdrygnął się i jakby dopiero teraz zobaczył Arcykapłankę, zmienił ton.

— Och — powiedział. — Dobry wieczór, Wasza Namiętność.

— Dobry wieczór — odpowiedziała łaskawie Arcykapłanka.

— No, no, no — powiedział kapłan. — I co wydaje się sprawiać kłopot? Dobry boże. To musi być bardzo ważne, z pewnością ważne. — Gdy mówił, jego mała, okrągła, czerwona i promieniejąca gorliwością twarz wydawała się świecić. — Sam Hermes przetransportował mnie tutaj zaraz po pani telefonie!

— Naprawdę?

— O boże, tak — odpowiedział kapłan. — Najszybciej, jak można. Tak. Hm. I może mi pani wierzyć, gdy powiem... niech mi pani wierzy, Wasza Namiętność... daję słowo, że...

— Tak?

— ...że Hermes... Hermes niezbyt często bywa tak bardzo zainteresowany... powiedziałbym nawet, że osobiście zainteresowany... śmiertelnikiem. Może pani mi wierzyć, gdy to mówię. Tak!

— Jestem pewna — zgodziła się Arcykapłanka.

— Tak, tak — powiedział kapłan, machając łagodnie kaduceuszem. Zamrugał. — A gdzie jest pacjent? Śmiertelnik?

— Jest tutaj — powiedziała Arcykapłanka, podchodząc do Forrestera siedzącego w strachu na kanapie. Kapłanów Hermesa widywał dość często, ale taki jak ten był nowym i dziwnym doświadczeniem.

— Aha — powiedział kapłan, mrugając do niego. — Tu pan jest? Tutaj? Siedzi pan tutaj, co?

— Właśnie — przyznał Forrester obojętnie.

— Proszę mnie posłuchać uważnie — powiedziała Arcykapłanka. — Proszę nie pytać, jak się nazywa, ani nie wspominać nikomu o tej wizycie... Rozumie ksiądz?

Kapłan zamrugał.

— Och, oczywiście. Absolutnie. Bez wątpliwości. Uprzedzono mnie, Wasza Namiętność, że usłyszę coś takiego. Już. Z pewnością. Nawet o tym nie pomyślałem. — Ruszył i zbliżył się do Forrestera, spoglądając na niego z góry. — Dobry boże, niech mi pan pozwoli obejrzeć to oko, młody człowieku.

Forrester bez słowa obrócił głowę.

— O boże — powiedział kapłan. — Rzeczywiście czarne. Bardzo czarne. Bójka. Boże. Zwada, niezgoda, scysja, bitwa...

— Tak — uciął Forrester.

— Z pewnością tak — powiedział kapłan. — A jak wyglądają tamci, co? Pobici, założę się. Wygląda pan na silnego.

Forrester rozluźnił się. Było to jedyne, co mógł zrobić, słuchając paplania kapłana ostukującego jego rany różnymi częściami kaduceusza. Ból znikał pod dotknięciem lewego skrzydła, a otarcia zagoiły się błyskawicznie potarte tym czy tamtym zwojem któregoś z węży.

Teraz Forrester już się nie martwił. Areszt nie wchodził w rachubę. Jak powiedziała Arcykapłanka, to dowodziło, że Afrodyta chciała go uhonorować w jakiś sposób. A cóż mogłoby być złego w uhonorowaniu przez Boginię Miłości, pomyślał sobie.

Natomiast ofiara? Nie czuł się całkiem na siłach po poprzedniej ofierze, którą zrobił na cześć Afrodyty, no i jeszcze ta bójka. Odmowa nie wchodziła w grę, ale...

— Dobrze — powiedział kapłan, odstępując od niego — Bardzo dobrze. Teraz powinien pan być w porządku, młody człowieku... jak młody bóg.

— Dzięki — powiedział Forrester.

— Mogą się pojawić drobne bóle – mała dolegliwość, powiedzmy – przez dzień lub dwa. Najwyżej dzień lub dwa, mała dolegliwość ... A potem... jak młody bóg. Zdrowy jak przedtem. W porządku, naprawdę w porządku.

— Dzięki — powtórzył Forrester.

Kapłan ruszył do drzwi, po czy odwrócił się.

— Błogosławieństwo Hermesa dla was obojga, prawdziwe, jak mówią — powiedział do Arcykapłanki. — Niech Hermes błogosławi was oboje.

Arcykapłanka władczo skinęła mu głową.

— No i... — zaczął kapłan — ale wyłącznie przy okazji, jak to bywa... nic złego na myśli, ale gdyby pani mogła poprosić o błogosławieństwo dla mnie... błogosławieństwo Afrodyty? Dla pani to nic takiego. Z pewnością byłoby miło leczyć... jak to mówią, leczyć... głupotę, zwykłą tępotę, jak nazywają te rzeczy... leczyć głupotę tak łatwo, jak leczę zwykłe choroby. Byłoby miło.

— Rzeczywiście — powiedziała Arcykapłanka.

— Tyle że — kontynuował Kapłan — jedynie Bogowie mogą to leczyć. Bogowie i nikt więcej. Tak. Hm. I niezbyt często. Och, nie robią niczego takiego... regularnie. Prawdę mówiąc można by powiedzieć, że nigdy o czymś takim nie słyszałem... nigdy nie słyszałem o takim przypadku. Nigdy. Nawet jednym. Przecież... — Otworzył drzwi. — Myrmidoni! — Splunął i zniknął w korytarzu.

Drzwi zatrzasnęły się za nim.

Forrester westchnął ciężko. Arcykapłanka odwróciła się do niego.

— Czuje się pan lepiej — zapytała.

— O wiele — odpowiedział, przerażony tym, co go czekało.

Arcykapłanka zbliżyła się do kanapy i usiadła obok niego. Położyła mu rękę na ramieniu.

— Możemy się przygotować do ofiary? — zapytała.

Forrester ponownie westchnął.

— Jasne — powiedział. — Oczywiście.

*

Kiedy już wziął ją w ramiona, to tak, jakby czas zaczął się od nowa. Nigdy się nie spodziewał, że może tak reagować na pożądanie kobiety. Całe zmęczenie gdzieś zniknęło, jakby go nigdy nie było, a on był zupełnie nowym mężczyzną. Dotykał jej nagiego ciała i wyczuwał palcami jego żar. Objąwszy nagie ciało, przetoczył się i splótł z nią, czując jej wspaniałość, jej drżącą skórę w zetknięciu z jego skórą.

Ofiara trwała... i trwała... i trwała nieskończenie w czasie i przestrzeni. Dysząc żądzą, Forrester naparł na kobietę, jej głowa cofnęła się, usta rozchyliły i zadrżała, reagując na niego.

Na zawsze...

Dopóki w końcu, dysząc, nie legli w tym wspaniałym pokoju. Forrester podniósł się pierwszy, mętnie dziwiąc się sobie. W toalecie na końcu pokoju znalazł ręcznik i bez pośpiechu wytarł spocone czoło.

— No cóż — powiedział — całkiem niezła ofiara. A co dalej.

Arcykapłanka uniosła się na łokciu i spojrzała na niego przez pokój.

— Bez poufałości, Forrester — powiedziała. — Jesteś tylko świeckim akolitą.

Forrester rzucił ręcznik na kanapę.

— Przepraszam, Wasza Namiętność. Jestem nieco oszołomiony. Więc, co się wydarzy dalej?

Arcykapłanka sięgnęła do stosu swoich przezroczystych ubrań i wyciągnęła mały, wysadzany diamentami zegarek, zwykle noszony przez nią na nadgarstku.

— Nasz rozkład jest niemal idealny — powiedziała. — Jest teraz dwudziesta. Bogini oczekuje cię dokładnie o dwudziestej zero jeden.

W pośpiechu minęło im pół minuty. Całkowicie ubrany, Forrester poszedł za Arcykapłanką do złotych drzwi z boku pomieszczenia, częściowo ukrytych za zasłonami. Kobieta wykonała serie tajemniczych gestów: okrąg, serpentynę i inne, których Forrester nie zdążył rozpoznać, po czym otworzyła drzwi i uklękła.

Forrester również opadł na jedno kolano i spojrzał przez drzwi. Jasno niebieska mgiełka wyglądała jak czyste letnie niebo w upalny dzień. Tyle że to nie było niebo, lecz zasłona migocząca w oczach i falująca. Za nią nie było widać niczego.

Arcykapłanka podniosła się z przyklęku. Forrester również wstał, naśladując ją. Nastąpiła chwila ciszy.

— Williamie Forrester — powiedziała Arcykapłanka po chwili — przejdziesz przez Niebiański Woal.

— Ja? Przez Niebiański Woal? — zapytał Forrester.

— Nie bój się. I nie próbuj dotykać Woalu. Po prostu przejdź, jakby niczego tam nie było.

Forrester zrobił głęboki wdech, jak gdyby miał zamiar nurkować. Raz kozie śmierć, pomyślał – i tyle – nie było czasu na nic więcej.

Wszedł w niebieską mgłę i poczuł nagle, że spada.

V

Poczuł mrowienie, jak przy łagodnym porażeniu prądem elektrycznym. Otworzył usta, a potem je zamknął, gdyż mrowienie ustało, a uczucie spadania po prostu zniknęło. Przekraczając mgielną zasłonę, zamknął oczy, a teraz je otworzył.

Szybko je zamknął z powrotem, policzył do dziesięciu i nabrał mocno powietrza. Potem znów otworzył oczy i rozejrzał się po pomieszczeniu.

Nie przypominało to żadnego miejsca, w którym kiedykolwiek zdarzyło mu się przebywać. Nie było tu zbytku, jak w komnatach Arcykapłanki. Jestem pokojem, wydawało się mówić, a pokój jest tym, czym powinien być. Nie muszę przyciągać uwagi, jak moje biedniejsze siostry. Zadowala mnie wyłącznie bycie pokojem wśród pokoi, swoistym typem i obrazem Idealnego Pomieszczenia.

Podłogi i ściany tego miejsca zdawały się wtapiać w siebie pod jakimiś dziwnymi kątami. Forrester miał trudności w prześledzeniu czy pojmowaniu ich, a określenie wielkości było całkowicie poza dyskusją. Pokój był zalany złotym światłem, chociaż nie mógł wyśledzić jego źródła. Wyglądało to tak, jakby w rzeczywistości świecił sam pokój. Forrester zamrugał i potarł oczy. Światło, czy cokolwiek to było, zmieniło kolor.

Stopniowo zorientował się, że te zmiany zachodzą bezustannie. Nie był pewien, czy mu się to podoba, niemniej z pewnością się zmieniało. Kolor przechodził od złotego przez jasny róż do fioletu, a potem do błękitu i tak dalej, zamieniał się z powrotem w złoty, podczas gdy małe spirale i helisy świetlne rzucały tu i tam tęczowe odblaski.

Forrester znów poczuł, że mu się kręci w głowie.

W różnych miejscach w tym pomieszczeniu znajdowały się rozmaite obiekty, których przeznaczenia nie był w stanie określić. Nawet ich rozmiary były trudne do ocenienia, z uwagi na migotanie światła i kształt pomieszczenia. Jedno wydawało się dość pewne.

Był tu sam.

Na ścianie zobaczył jasny prostokąt nie zmieniający barwy w takim stopniu jak wszystko inne. Doszedł do wniosku, że to okno i ruszył w jego kierunku. Z pierwszym krokiem odkrył coś jeszcze na temat tego miejsca.

Wykładzina była niezwykła. Zamiast włóknami, podłoga wydawała się być pokryta grubą na stopę pianogumą. Nie kroczył w kierunku okna, tylko podskakiwał. Uczucie być może całkiem zabawne, pomyślał, trzeba się tylko przyzwyczaić. Zastanawiał się, ile czasu może to zająć i jako pierwsze przybliżenie przyjął osiemdziesiąt lat.

Dotarł do okna i wyjrzał.

Zobaczył jedynie chmury i niebo.

Przez dłuższą chwilę zastanawiał się, co robić dalej i kiedy w końcu zdecydował się na coś, okazało się, że była to zła decyzja.

Spojrzał w dół.

Pod nim były strome skały, lodowe turnie i śnieg, chmury i... daleko, daleko w dole... płaska Ziemia. Chciał zamknąć oczy, ale nie mógł. Rozległa, przyprawiająca o mdłości panorama rozciągała się pod nim bez końca. Ludzie poniżej, o ile byli tam jacyś, nie byli nawet wystarczająco duzi, żeby wyglądać jak mrówki. Byli całkowicie niewidzialni. Forrester wziął głęboki oddech i chwycił się krawędzi okna.

— Witaj śmiertelniku — usłyszał głos z tyłu.

Forrester omal że nie wypadł przez okno. Zdołał jednak utrzymać równowagę i odwrócić się.

— Proszę tego nie robić — powiedział ze złością. Zanim skończył mówić, już wiedział, kogo ma przed sobą.

Stoi w smudze światła, przemknęło mu przez myśl. A potem spostrzegł, że poświatę emituje cała postać... a może tylko ubranie. Suknię miała uszytą z czegoś podobnego do atłasu, emitującego aurę nawet jaśniej niż pomieszczenie. Jasne włosy przechwytywały blask i również świeciły, oświetlając twarz jednocześnie królewską, zapraszającą i uczuciową. To była piekielnie niepokojąca kombinacja.

Suknia leżała na niej, jakby właśnie tego pragnęła. Forrester nie miał jej tego za złe – suknia podkreślała figurę, która nie tylko że wykraczała poza najdziksze wyobrażenia, ale wykraczała też daleko poza to, co dotychczas uważał za granice możliwości. Była doskonała – od ramion do palców u nóg.

Dotyczyło to również kobiety – od ramion do czubka głowy.

Forrester przełknął ślinę i bezwolnie opadł na jedno kolano.

— Proszę, wybacz mi, Moja Bogini — wybąkał. — Nie miałem na myśli...

— W porządku — mruknęła Bogini. — Rozumiem.

— Ale ja...

— Nie przejmuj się już tym — powiedziała Wenus z pewną nutą niecierpliwości. — Wstań, Williamie Forrester.... albo ty, który byłeś Williamem Forresterem.

Forrester wstał. Po twarzy spływał mu pot. Nie próbował go wycierać.

— Byłem? — zapytał oszołomiony. — Przecież tak się nazywam!

— Nazywałeś — powiedziała Wenus spokojnie. — Od teraz będziesz się nazywał Dionizos.

Jakąś chwilę trwało, zanim Forrester przypomniał sobie, że musi przełknąć ślinę.

— Dionizos? — wykrztusił w końcu. Przez chwilę trwała cisza. Czując, że jego pytanie wymaga wzmocnienia, Forrester dodał: — Dionizos? Bachus? To ja?

— Właśnie ty. Tak będziesz się teraz nazywał i lepiej zacznij się do tego przyzwyczajać.

— Zaraz, chwila — powiedział Forrester. — Nie chciałbym okazać braku szacunku, ale pomyślałem, to znaczy, pierwsza rzecz jaka mi przyszła do głowy, pewnie się mylę, ale gdybym mógł się zapytać, jeśli nie masz, Moja Bogini, nic przeciwko temu, to może coś z tego by mi się wyjaśniło. Bo jeszcze kilka godzin temu robiłem, zadowolony, to co do mnie należy i ...

— O co chcesz zapytać?

Forrester się zachwiał.

— A co na to sam Dionizos/Bachus? — zapytał. — Nie ma nic przeciwko temu, że ja...

— Przeciwko temu, żebyś używał jego imienia? — Wenus roześmiała się. — Dobry boże, nie.

— Ale...

— To z powodu orgii.

— Orgii? — zapytał Forrester. To już dla mnie za dużo, pomyślał.

Wenus skinęła głową.

— Widzisz, te wszystkie orgie są po to, by go uhonorować. O tym, oczywiście, wiesz.

— Jasne — potwierdził Forrester, czując mętlik w głowie. Za kilka sekund, pomyślał z nadzieją, ten pokój zniknie, a ja ocknę się w miłym, spokojnym wariatkowie.

— Oczywiście, dla Boga to nic trudnego uczestniczyć we wszystkich tych orgiach na swoją cześć. Czemu nie. Tyle że z czasem robi to się już trochę nudne... to znaczy, dla Boga. No i wtedy potrzebny jesteś ty.

— Aha — powiedział Forrester, a potem dodał: — Tak?

Pokój wciąż nie znikał, ale postanowił dać mu jeszcze trochę czasu.

— Dionizos — powiedziała cierpliwie Wenus, jak gdyby tłumaczyła problem małemu i raczej niesympatycznemu dziecku — męczy się, biorąc udział w tych orgiach. Chce, żeby ktoś go zastępował.

Cisza, jaka teraz nastąpiła, była bardzo długa.

— I to ja? — pytanie było jedynym, co Forrester zdołał wymyślić w odpowiedzi.

— Zostanie ci nadany status Półboga. Pamiętasz chyba Herkulesa i Achillesa?

— Nigdy ich nie spotkałem — odparł bezmyślnie Forrester.

— Oczywiście — zgodziła się Wenus. — Byli oni jednak starożytnymi bohaterami podniesionymi do statusu półbogów. Właśnie to cię czeka. Chociaż ty nie będziesz czczony pod swoim imieniem.

— Naturalnie — przytaknął Forrester, dziwiąc się temu, co mówi. Możliwe, że jednak wcale nie oszalał, niemniej wolał o tym nie myśleć. Było to zbyt bolesne.

— Zostaniesz poinstruowany, jak używać pewnych mocy. Dzięki temu będziesz mógł wykonywać swoje nowe obowiązki.

Obowiązki?

Ten wyraz niósł straszne konotacje. Dionizos/Bachus był, przede wszystkim, Bogiem Wina, a kobiety i śpiew dodane zostały później. Obowiązki w zastępstwie takiego Boga wydawały się być nieco oszałamiające.

— Te obowiązki — zapytał — będą czasowe czy na stałe?

— No cóż, to zależy — powiedziała Wenus, uśmiechając się słodko.

— Zależy?

— Od tego, czy testy wykażą, że jesteś zdolny wykonywać pewne obowiązki w taki sposób, żeby można było ci zawierzyć. A co do reszty, to wszystko zależy od twoich własnych talentów i pobożności.

— Aha — powiedział Forrester. — Testy?

— Nie sądzisz chyba, że wybralibyśmy śmiertelnika do tak ważnego zajęcia jak to, nie upewniając się, że jest zdolny do wykonywania tej pracy?

— Szczerze mówiąc — powiedział Forrester — jeszcze nie dotarłem do tego, żeby cokolwiek przypuszczać.

Wenus znów się uśmiechnęła.

— Sprawdzaliśmy cię i jak na razie wydajesz się perfekcyjnie zdolny do używania tych mocy.

— Używania? — Forrester zamrugał.

— Dokładnie. W ulicznych bijatykach, na przykład, radzisz sobie nadzwyczaj dobrze.

— W ulicznych...

— Jak tam twoja twarz? — zapytała.

— Moja co? Och, twarz. Dobrze. Uliczne bójki, powiedziałaś Bogini?

— Tak powiedziałam. Dobry boże, sposób w jaki walnąłeś tego łobuza szklanką... To było wspaniałe. Właściwie, to czuję się w obowiązku powiedzieć ci, że od lat nie oglądałam bójki, która by mi się tak podobała.

Forrester milczał, zastanawiając się, czy poczuć się pochwalony czy zawstydzony. Myśl, że jest pod osobistym nadzorem Afrodyty, zakłopotała go bardziej, niż mógł powiedzieć. Bijatyka była pierwszą rzeczą, o jakiej pomyślał. Nie wydawało mu się, że jest to coś, co powinna oglądać Bogini Miłości.

I wtedy pomyślał o Arcykapłance.

Poczuł, jak się robi cały czerwony powyżej kołnierzyka i dziękował bogom, że jego smagła skóra maskuje to. Przypomniał sobie, kto żądał rytualnych ofiar i pomyślał z goryczą i poczuciem winy o widowiskach sportowych.

Jego twarz pozostała jednak całkowicie spokojna.

— Muszę stwierdzić — powiedziała Wenus — że jak dotąd przeszedłeś przez to znakomicie. Powinieneś być z siebie dumny.

Forrester nie czuł się akurat dumny. Pragnął wczołgać się w jakąś dziurę i tam umrzeć.

— No cóż — powiedział — ja...

— Jest jeszcze coś.

— Jeszcze?

To nie brzmiało atrakcyjnie. Bez względu na to, czego dotyczył jeden z testów, perspektywa jeszcze jakichś testów wydawała się nieco męcząca. Poza tym Forrester nie był tak całkiem pewny, czy zrobi to najlepiej, wiedząc, że obojętni widzowie rejestrują jego umiejętności i każdy ruch. Ile jeszcze, zastanawiał się, da radę?

Ile czego, zreflektował się.

— Musimy być pewni — powiedziała Wenus — że potrafisz dowieść, iż zasługujesz na godność Półboga.

— Och — podchwycił Forrester — to mają być jeszcze jakieś testy?

— Tak. W końcu oczekuje się, że będziesz działał jako alter persona Dionizosa. To niesie odpowiedzialność niemal poza rozumienie śmiertelnika.

Wino, kobiety i śpiew, pomyślał dziko Forrester.

Zastanawiał się, czy każą mu coś zaśpiewać. Nie mógł sobie przypomnieć niczego, oprócz „Gwiaździstego Sztandaru” i jakiejś skrajnie głupiej rymowanki z dzieciństwa. Żadna z nich nie wydawała mu się odpowiednia na tę okazję.

— Musisz się nauczyć zachowywać jak prawdziwy Bóg — powiedziała Wenus. — Musimy też wiedzieć, czy pasujesz do całości.

Forrester pokiwał głową. Jedyna rzecz, która trzyma mnie przy zdrowych zmysłach, pomyślał, to nadzieja, że oszalałem. Ale pokój wciąż tam był, a Wenus stała obok niego i spokojnie mówiła.

— Tak więc muszą być dalsze testy, żebyśmy byli pewni twoich możliwości.

Możliwości? Co ona właściwie ma na myśli?

— Rozumiem — skłamał. — A przypuśćmy, że nie dam rady?

— Nie dasz rady?

— Przypuśćmy, że nie spełnię oczekiwań?

— No cóż — stwierdziła Wenus — obawiam się, że Bogowie mogą się rozgniewać na ciebie.

Forrester nie miał złudzeń, co by to miało oznaczać. Albo przetrwa te testy, albo przestanie trwać w ogóle. Gniew Bogów nie był małą sprawą i rzadko zadowalał się małymi wynikami. Gdy Bóg gniewał się na ciebie, mogłeś mieć jedynie nadzieję, że wynik będzie szybki. I naprawdę nie mogłeś mieć nadziei, że będzie przejściowy.

Forrester otarł czoło. Gdybym mógł sam wybierać, pomyślał niewesoło, nigdy bym nie próbował zostać zastępcą Dionizosa. Wybór jednak nie należał do niego i nigdy nie będzie. To Bogowie go wybrali.

Na nieszczęście, gdyby zawiódł, porażka nie obciążyłaby Bogów. Obciążyłaby Williama Forrestera, skutkując miłym, wielkim, czarnym wieńcem pogrzebowym.

Niemniej nie brzmiało to tak źle, pocieszał się z nadzieją. Ostatecznie nie każdego dnia człowiek otrzymuje propozycję pracy jako Bóg, nie codziennie również człowiek otrzymuje szansę wykonania mnóstwa wyczerpujących i kłopotliwych testów, z perspektywą śmierci w razie niepowodzenia.

Przykazał sobie surowo brać pod uwagę tylko dobre strony, ale jedyne o czym mógł myśleć, to o szeregu nadchodzących testów. Co to będzie? Jak ma je wykonać? Co jest konieczne, by mianować człowieka pierwszoplanowym dublerem Dionizosa?

Wygląd, stwierdził, był oczywiście rzeczą najważniejszą, ale to oczywiście już miał. Przez chwilę prawie miał ochotę poszukać Eda Symesa i przeprosić go za to, że się rozzłościł, gdy tamten powiedział, iż jest podobny do Bachusa.

Ale zaraz zreflektował się, to byłoby już pójście za daleko. Pomysł, żeby przepraszać Eda Symesa, był irytujący bez względu na to, kto jest jego siostrą.

— Ale nie przejmuj się tym — kontynuowała Afrodyta, jak gdyby chodziło o coś na tyle mało ważnego, że nie warto o tym wspominać. — Piorun mojego ojca nie powinien cię niepokoić. Jestem całkowicie przekonana, że się wykażesz.

Uśmiechnęła się do niego promiennie.

Forresterowi przyszło do głowy, że ona nie uważa śmiertelności śmiertelnika za ważną. Ale długo się nad tym nie zastanawiał. Bycie uspakajanym przez samą Boginię bardzo uspakaja, pomyślał z zakłopotaniem.

Wenus obejrzała go taksująco od góry do dołu i od razu pomyślał, że czeka go kolejny test. Na czole znów pojawiły się drobne krople potu, choć na twarzy pozostał spokojny. Wziął głęboki oddech i spróbował się skoncentrować na zbieraniu siły. Arcykapłanka była nadzwyczajna, pomyślał, niemniej nie wykorzystała wszystkich jego możliwości. Wenus... to było zupełnie co innego.

Ale Wenus jedynie pokręciła głową.

— To ubranie... — stwierdziła zafrapowana.

— Ubranie? — powtórzył za nią Forrester, próbując pośpiesznie dostosować się do sytuacji.

— Stanowczo nie możesz pójść w tym ubraniu. Hera zaprotestuje gwałtownie – obawiam się. Jest strasznie zacofana pod tym względem.

Intymne szczegóły na temat Bogów zaintrygowały Forrestera.

— Zacofana? Hera?

— Powiem ci w zaufaniu — powiedziała Wenus — czasami Wszechmatka potrafi być straszliwą suką.

Podeszła do jednej z wirujących ścian, a wtedy światło jakby przygasło. Oczywiście nie zrobiła niczego tak brutalnego, jak otwieranie drzwi. Gdy ruszyła w kierunku ściany, nie było tam widać niczego przypominającego szafę, ale gdy tam dotarła, szafa już była i to otwarta.

Po prostu.

Wenus wyjęła z szafy biały ubiór i ruszyła z powrotem. Forrester z wysiłkiem oderwał od niej wzrok, próbując zaobserwować moment zniknięcia szafy. Zanim Bogini dotarła do niego, znów była tam jedynie świecąca ściana.

A pielęgniarzy z wariatkowa nie było nigdzie widać.

Bogini podała ubiór Forresterowi. Wziął go nieufnie, ale szata wydawała się całkiem rzeczywista. W każdym razie nie mniej rzeczywista niż wszystko inne, co się mu przydarzyło.

Ubranie było prostą tuniką, skrojoną na podobieństwo starożytnego greckiego chitonu z rozcięciem z boku zamiast z przodu. Forrester obejrzał go z dwóch stron. W pasie i na ramionach były złote zapinki utrzymujące go na miejscu. Zapinki nie były ukształtowane w żaden specjalny sposób. Sam materiał był dziwny – niemal fluorescencyjnie biały i chociaż całkowicie nieprzezroczysty, to cieńszy niż jakakolwiek bibułka widziana przez Forrestera. Gdy potarł go, biorąc między kciuk i palec wskazujący, wydawało mu się, że nic tam nie ma.

— Hej, nie stój tak — powiedziała Wenus. — Rusz się.

— Mam się ruszyć? — zapytał Forrester.

— Przebierz się. Czekają na ciebie.

— Czekają?

Nie odpowiedziała. Forrester rozejrzał się nerwowo po pomieszczeniu w poszukiwaniu czegoś, co chociaż z grubsza wyglądałoby na przebieralnię. Ostatecznie zadowoliłby się jakimś parawanem. Nic z tych rzeczy. Zadowoliłby się również jakimś krzesłem, za którym mógłby przykucnąć. Nic.

Spojrzał z nadzieją na Boginię. Mogłaby wyjść, gdy będę się przebierał, pomyślał. Ale nie widać było po niej, żeby miała taki zamiar. Odchrząknął i szarpnął nerwowo za kołnierzyk.

— Zaraz, zaraz — odezwała się surowo Wenus — nie mów mi, że obecność twojej Bogini cię krępuje. — Podniosła władczo głowę. — Pospiesz się.

Powoli zaczął się rozbierać. W końcu, powiedział sobie, nie ma się czego wstydzić. Przecież do tej pory Wenus powinna już przywyknąć do jego widoku podczas rozbierania.

W końcu jakoś zdołał ubrać się prawidłowo w ten „chiton”. Wenus obejrzała go ze wszystkich stron i pokiwała głową z aprobatą.

— Chodźmy — powiedziała. — Czekają na nas. I jeszcze jedno: nie denerwuj się Herą. Jesteś w porządku.

— O, pewnie — powiedział Forrester. — Jestem absolutnie w porządku. To jasne jak słońce.

— Oczywiście, że jesteś. Naprawdę. Myślę, że będziesz wspaniałym Dionizosem.

Poprowadziła go do ściany po przeciwnej stronie niż ta z szafą. Podczas zbliżania ściana stawała się coraz bardziej niebieska. Gdy pojawiło się uczucie spadania, Forrester stwierdził, że już wie, co będzie dalej.

Miał rację. Ściana rozpłynęła się w niebieski migoczący Niebiański Woal, taki sam jak ten, który go przeniósł tutaj z Nowego Jorku. Gdzie – tego nie był pewien, ale widok zza okna, sugerował, że może to być Góra Olimp.

Nie miał już czasu na zastanawianie się. Gdy dotarli do błękitnej mgiełki, Wenus spokojnie chwyciła go za rękę. A potem weszli w nią razem.

VI

Pomieszczenie, w którym się znaleźli, wydawało się nawet większe niż to, z którego przybyli. Rozmiary były tak samo trudne do ocenienia i Forrester nie wiedział skąd u niego pojawiło się to wrażenie. Poczucie ogromnej przestrzeni unosiło się w powietrzu.

Kolory ścian były właściwie takie same – nacieki i zmiany w ciągłości przepływu deseni z niewielkimi plamami słonecznymi i tęczowymi pojawiającymi się tu i ówdzie bez żadnego widocznego powodu.

Sam pokój był jednak stosunkowo nieistotny, uprzytomnił sobie Forrester. Co innego wywoływało dreszcze na plecach i spowodowało, że kolana zaczęły mu postukiwać o siebie. Słyszał już o Konwencie Bogów, chociaż według jego wiedzy, żaden śmiertelnik nigdy go nie widział. Z pewnością nie było żadnych zdjęć, nawet w najbardziej szczegółowych przewodnikach.

Forrester zdał sobie sprawę, że stoi niewątpliwie przed Konklawe Bogów. Ta wiedza go nie uspokoiła. A istoty, siedzące i wylegujące się na kanapach porozstawianych wzdłuż migoczących ścian, sprawiały, że poczuł się nawet gorzej. Rozpoznawał każdego z nich i każdy z nich przyprawiał go o nowy impuls grozy targający jego nerwy. Żołądek ścisnął mu się jak gumowa piłka.

Był tam Zeus Wszechojciec z wielką kędzierzawą srebrzystą brodą. Czesał ją palcami i majestatycznie marszczył brwi z oddali. Obok niego siedziała władcza postać Hery, Matki Bogów. Ręce miała złożone na podołku, jakby czekając na ogłoszenie końca świata. Był też Mars, zwalisty i owłosiony, drapiący się w bok i wykrzywiający się straszliwie. Jego gwałtowna, brodata fizjonomia zdawała się jakoś nie na miejscu bez bojowego hełmu, który nosił zazwyczaj na głowie. Był tam również Pan z rogami i kopytami, Wulkan, kaleki i brzydki, o krępym ciele i olbrzymich ramionach, rozwalony samotnie na kanapie jak małpolud, i macierzyńska Ceres przygładzająca jedną ręką swoje włosy jak gdyby to ona, a nie Forrester była zdenerwowana.

Była tam również Atena, urocza i szarooka. Wydawała się do niego uśmiechać ze szczególną życzliwością i Forrester poczuł wdzięczność.

Potrzebował tyle pomocy, ile tylko mógł zdobyć.

Inni Bogowie byli nieobecni. Gdzie się podziewali? Nie było Plutona ani Febusa Apolla, brakowało także Merkurego, Neptuna, Dionizosa i Diany.

I...

— Aha! — zagrzmiał potężny głos Zeusa w chwili, gdy Forrester i Wenus wychynęli z Woalu. — Jest już śmiertelnik. Witaj śmiertelniku! — ryknął przerażająco, przyprawiając Forrestera o drżenie kolan.

Forrester otworzył usta, ale Hera go wyprzedziła i nachylając się ku swemu boskiemu małżonkowi, wysyczała szeptem słyszalnym dla wszystkich w pomieszczeniu:

— Nie mów tego, co oczywiste, kochanie. Wszyscy widzą.

— Tak? — powiedział Zeus, rycząc dokładnie tak samo. — No nie wiem. Nie! Oczywiście, że nie! Naturalnie, że nie moja droga. Naturalnie. — Rozejrzał się powoli dookoła, kiwając swoją wielką głową. — Zaraz, zaraz! Niech zobaczę. Mamy kworum? Nie widzę Morfeusza. Gdzie jest Morfeusz?

— Śpi, jak zwykle — warknął Mars. Skończył się drapać w bok i zaczął po brodzie. — A gdzie jeszcze ten stary głupiec miałby być? Cholerny głupiec, do Hadesu z nim. Kontynuujmy.

— Aresie, Aresie — powiedziała łagodnie Pallas Atena — nie bądź taki ordynarny.

— Ordynarny? — ryknął Mars. — Powiedziałem tylko, że nie ma tego starego nudziarza. Przecież nie ma go, co? I co, na Hades, w tym ordynarnego?

— Co! — warknął Wulkan basem jak z samego dna beczki. — A kto powiedział, że nudziarz.

— Co? Ty... — poderwał się Mars.

— Dzieci! — skarciła ich Hera.

Uciszyli się, a Forrester miał czas, by zrobiło mu się niedobrze. Chyba zawędrowałem za daleko, pomyślał. W końcu był w Nowym Jorku, a potem znalazł się prawdopodobnie na Olimpie w Grecji. A teraz był jeszcze gdzieś indziej.

Wcale nie był pewien gdzie. Dwór Bogów istniał, to wiedział. Ale nigdy się nie dowiedział gdzie i było całkowicie pewne, że żaden śmiertelnik tego nie wie. W tej sytuacji, pomyślał z zakłopotaniem, nawet nie wiem, gdzie jestem.

Po raz pierwszy pomyślał serio, że być może jest jednak zdrowy na umyśle. Może to wszystko, co widział i słyszał, jest prawdą. To był z pewnością początek takiego spojrzenia na sprawę. A w takim razie uczucie oszołomienia było spowodowane chorobą lokomocyjną lub lękiem przestrzeni, albo może jakimś innym lękiem wywoływanym przez tę podróż Woalem.

Przynajmniej, pomyślał, przypominając sobie staruszka spotkanego po drodze do centrum, przynajmniej bije na głowę podróż metrem.

Obejrzał się. Oboje, on i Wenus, stali na środku pomieszczenia. Błękitnego Woalu za nimi już nie było. Spełniwszy swoją rolę, oczywiście zniknął.

Metro tego nie robi, zapewnił się solennie Forrester.

Zeus odchrząknął donośnie.

— Doliczyłem się ośmiorga z nas — powiedział. — Ośmiorga, jak już powiedziałem. Oczywiście ośmiorga, nie licząc śmiertelnika. — Milczał chwilę, po czym dodał: — Oczywiście, jeśli liczyć śmiertelnika, to dziewięcioro.

Pan poruszył się.

— No to mamy kworum — oznajmił chrapliwym głosem, wzmocnionym ciężkim vibrato. Forresterowi przypominało to beczenie kozy. — Pluton i Posejdon powiedzieli, że zaakceptują naszą decyzję — dodał, krzyżując przy tym nogi. Jego kopyta uderzyły o siebie, krzesząc iskry.

— A czemu ich nie ma? — zapytał zwięźle Wulkan.

— Chyba jest sztorm — odpowiedział Pan. — O ile sobie przypominam, na północnym Atlantyku... Tak. Zdaje się toną tam cztery statki. Duża sprawa.

— Aha — powiedział Wulkan i wyciągnął się z powrotem na kanapie.

— A gdzie jest Apollo? — Hera pochyliła się do przodu. — Mówił, że będzie.

— Jasne, że mówił — powiedział dobitnie Mars. — Nasze Słoneczko nigdy nie opuści żadnej rozrywki. Chyba że znajdzie sobie jakąś lepszą. Jest w Kalifornii, przebrany za śmiertelnika.

— W Kalifornii? — zdziwiła się Ceres. — Dobry Boże, co ten chłopak robi w Kalifornii?

Mars wybuchnął śmiechem.

— Prawdopodobnie szpanuje... Och, jak nasze Słoneczko lubi szpanować. Mogę się założyć, że jest na plaży dla kulturystów i pokazuje swe wspaniałe ciało dziewczynom.

— Osiem do pięciu — zaproponował natychmiast Pan.

— Stoi — odparł krótko Mars, odwracając się do niego.

— Gdybym miał zwyczaj się zakładać — zaczął basem w zamyśleniu Wulkan — to...

— Wszyscy dobrze wiemy, co ty byś zrobił, Kulawcu — ryknął Mars. — Ale nie robisz, więc siedź cicho.

— Proszę was, spokój — powiedziała Hera. Jej głos był ostry jak hartowana stal. Pozostali opadli na swoje miejsca. — Myślę, że jesteśmy gotowi. Możemy zacząć, mój drogi? — Spojrzała na Zeusa, który był gotów zacząć, ale zanim zdołał coś powiedzieć, w pobliżu Wenus i Forrestera zamigotało błękitne światło, migotanie zamieniło się w Woal i wyszedł z niego mężczyzna.

Był niski, gruby i odziany w „chiton” sprawiający wrażenie, jakby spał w nim już trzy albo cztery tygodnie. Twarz miał pyzatą i falujące złote włosy. Powieki miał na wpół opuszczone, a pod nimi załzawione oczy wykazujące brak zainteresowania.

Forrester nie potrzebował przedstawiania, by rozpoznać Morfeusza, Boga Snu.

Bóg rozejrzał się po zebranych z lekkim uprzejmym uśmiechem na zmęczonej twarzy. Potem ziewnął, powoli i imponująco. Gdy jego usta, po prezentacji jamy bezmiernej dla człowieka, znów się zamknęły, potarł oczy kłykciami, westchnął głęboko i najwyraźniej pogodził się z koniecznością straszliwego wysiłku mowy.

— Spóźniłem się — powiedział. — Ale to nie moja wina.

— Och! Nie! — odezwała się Hera paskudnym tonem.

Morfeusz potrząsnął powoli głową.

— Naprawdę. — Jego głos był niesamowicie spokojny. To oczywiste, pomyślał Forrester, że on ma to gdzieś. — Znów mi chyba budzik nie zadzwonił. A może go nie usłyszałem.

— Wiesz co, Morfeusz — powiedziała Hera. — Mógłby ktoś pomyśleć, że w końcu wykombinujesz sobie jakiś budzik, który naprawdę zadziała.

— A czemu miałbym sobie tym zawracać głowę? — powiedział Morfeusz, niezgrabnie wzruszając ramionami. — Przecież, jestem. — Znów ziewnął. — To wszystko jest takie męczące, ale jak powiedziałem, że będę, to jestem. No więc co, wszyscy zadowoleni? Bo jak nie, to ja się trochę prześpię, żeby nadgonić.

— Tak, tak, wszyscy jesteśmy zadowoleni — odpowiedziała Hera nieco opryskliwie. — Siadaj.

Powłócząc nogami, Morfeusz ruszył w kierunku kanapy obok Marsa. Opadł na nią i powoli osunął się do pozycji na pół leżącej.

— No dobrze — powiedziała Hera, zwracając się do Zeusa — jesteśmy gotowi, mój drogi.

— Och — powiedział Zeus. — Z pewnością. Ogłaszam to zebranie... Ogłaszam to zebranie za otwarte. — Odchrząknął z rumorem, który wstrząsnął powietrzem. — Zebraliśmy się tutaj, jak przypuszczam, wszyscy już wiedzą, żeby rozpatrzeć sprawę Williama Forrestera. Ale najpierw, przypomniała mi się drobna historia, którą usłyszałem na Ziemi, a spodziewając się, że nie wszyscy z was o tym słyszeli...

— Słyszeliśmy — przerwała mu Hera. — A poza tym, to nie jest czas ani miejsce.

Zeus odwrócił się, żeby na nią spojrzeć. Wzruszył ramionami.

— No dobrze — powiedział spokojnie. — To wróćmy do Williama Forrestera jako potencjalnego substytutu Dionizosa. Po pierwsze powinniśmy wziąć pod uwagę aspekty psychologiczne, nie uważacie?

— Ja uważam — wycedziła Hera przez zęby.

— Wydaje mi się, że Atena kieruje tym wydziałem, więc jeśli jest gotowa złożyć raport...

— Jasne, że jest gotowa — warknęła Hera i dodała: — mój drogi.

Zeus pokiwał głową.

— No dobrze, w takim razie na co czekamy?

Atena wstała i rozejrzała się po zebranych.

— Generalnie — zaczęła — to uważam, że możemy przepuścić kandydata na podstawie zapisów psychologicznych. Wskaźnik Podporządkowania jest niski, ale nie chcemy kogoś ze zbyt wysokim na tym stanowisku. Krzywa Beta wykazuje spore zróżnicowanie, a więc charakter dionizyjski. Chyba jest większe poczucie odpowiedzialności niż w specyfikacji dionizyjskiej, ale to nie może być przeszkodą.

— Oczywiście, że nie — potwierdziła Hera. — Odpowiedzialność to coś, co wszyscy moglibyśmy mieć w większym stopniu. — Rzuciła mordercze spojrzenie w kierunku Morfeusza, który miał w tym momencie całkowicie zamknięte oczy.

Forrester intensywnie zastanawiający się, czym jest ta krzywa Beta, dlaczego jest zróżnicowana i co zrobi, jeśli ją straci i będzie musiał zdobyć drugą, nie dosłyszał kolejnych kilku słów raportu Ateny. Słowo, które przywróciło go do przytomności, brzmiało dość szokująco.

— ...seks — powiedziała Atena. — Ale to niezupełnie należy do mojego wydziału. — Rozejrzała się, jakby była bardzo zadowolona z tego faktu. — Ogólnie, jak już mówiłam, testy psychologiczne nie wykazują nieprzezwyciężalnych barier.

— Dobrze — powiedziała Hera i znów kuksnęła Zeusa w żebra.

— Och — powiedział Zeus — to dobrze.

— Co dalej — zapytała Hera.

— Tak, tak, jasne — powiedział Zeus. — Co dalej.

Wstał Mars. Teraz drapał się po włosach na klatce piersiowej. Rozejrzał się po zebranych z wyraźnie wrogim wyrazem twarzy.

— Wydział fizyczny jest mój — powiedział. — Kandydat potrafi zadbać o siebie, to jasne. Nie ma co do tego zbyt wielu wątpliwości. — Czknął, po czym otarł usta wierzchem dłoni. — Oczywiście pozwolił sobie przytyć tu i ówdzie, ale nie jest to zbyt poważne. Głównie chodzi o równowagę hormonalną czy coś w tym stylu, o ile zrozumiałem raport Hermesa.

Forrester poczuł się jak indyk na targu.

— A jeśli chodzi o trening fizyczny... — powiedział Mars. — No cóż, żadnego treningu nie było, i tyle. A to niedobrze.

— Nie szukamy zastępcy dla ciebie — powiedział Wulkan. — Jeden muskularny, bezmózgi imbecyl wystarczy.

Mars nabrał powietrza.

— Proszę! — warknęła Hera. — Co dalej z tym raportem?

Wydech Marsa był jak eksplozja.

— W porządku — powiedział Mars. — Brak treningu zamyka listę, ale jeśli założymy, że Hermes zrobi porządek z tym bałaganem hormonalnym, to moim zdaniem można go przepuścić.

Forrester nie był pewien czy mu się podoba, że go określają jako hormonalny bałagan. Z drugiej strony, pomyślał, co ja tu mogę zrobić? Stał spokojnie, zaciekawiony co dalej.

I spełniły się jego najgorsze obawy.

Wystąpiła Wenus i przedstawiła swój raport. W zasadzie to był kodycyl, raczej specjalnej natury, do raportu fizycznego. Forrester spojrzał na Atenę. Wyglądała na równie zakłopotaną jak on, a na jej twarzy widać było szczery ból. W pewnej chwili wydało mu się, że chce wyjść, niemniej została z ponurą miną do samego końca.

Forrester nie mógł zrozumieć, jak Bogom udało się zrobić mu wszystkie te testy bez jego wiedzy. Chociaż z drugiej strony, czyż nie byli bogami? Mieli swoje własne metody. Śmiertelnik nie musiał tego rozumieć.

Nie wiedział, czy ma być z tego zadowolony, ale ostatecznie zaakceptował to. Nie miał alternatywy.

Gdy Wenus skończyła raport, zapanowała krótka cisza.

— Ktoś ma jakieś uwagi? — szepnęła Hera do męża.

— No tak — powiedział Zeus. — Jakieś uwagi. Jeśli ktoś ma jakieś uwagi, to proszę teraz. Teraz jest odpowiedni czas. — I rozparł się na kanapie.

Morfeusz zawiercił się lekko i odezwał, nie podnosząc ani nie otwierając oczu.

— Sen — powiedział.

— Sen? — powtórzyła pytającym tonem Hera.

— To bardzo ważne — powiedział powoli Morfeusz. — Kandydat śpi całkiem dobrze... wprawdzie głośno, ale problem z nim jest taki, że nie sypia wystarczająco. Z drugiej strony, to nikt na tym zwariowanym świecie nie sypia wystarczająco. — Ziewnął i dodał: — Nawet ja.

Forrester przetarł dłonią czoło. Stwierdził nagle, że w którymś momencie podczas tego zebrania doszedł do pewnego wniosku. Zdecydowanie był przy zdrowych zmysłach.

To prowadziło do kolejnego wniosku. Nic z tego, co tu się działo, nie było snem. Wszystko było całkowicie realne.

A on miał zostać półbogiem.

Samo w sobie to nie brzmiało najgorzej. Zaczął się jedynie zastanawiać, na spokojnie, co się stanie z Williamem Forresterem, akolitą i profesorem historii, gdy Forrester/Bachus stanie się rzeczywistością. Jak uderzony w głowę pojął, że jest tylko jedna możliwość.

William Forrester musi umrzeć.

Nie ma znaczenia, co zdecydują Bogowie. Wiedział, że będą kolejne testy i jeżeli nie zda, to Bogowie zabiją go całkiem dosłownie i całkiem gruntownie.

No a przypuśćmy, pomyślał, że zda wszystkie testy.

W takim przypadku zostanie Forresterem/Bachusem, substytutem Boga. Zwykły Bill Forrester całkowicie przestanie istnieć.

Och, jakieś ślady pozostaną... jego krzywa Beta, na przykład, czymkolwiek by nie była. Ale Bill Forrester odejdzie. Idea nieprzemijającej krzywej Beta jakoś nie sprawiła, że główna strata stała się bardziej akceptowalna.

Z drugiej strony, przypomniał sobie, jaki ma wybór?

Żadnego.

Zmusił się, by słuchać dalej, co mówią Bogowie.

Zeus odchrząknął.

— Dobrze — powiedział — myślę, że to zamyka temat. Mam rację, moja droga?

— Masz — odpowiedziała Hera.

— W porządku, czyli zamykamy temat?

— Hera ze znużeniem pokiwała głową.

— W takim razie, możemy zacząć inwestyturę. Hefajstosie, zaopiekujesz się kandydatem?

— Wygląda na to, że muszę — odpowiedział miękko Hefajstos/Wulkan. Zsunął się z kanapy i niemal kucając, stał tak przez chwilę. Forrester spojrzał na niego bezmyślnie. — No cóż, chodź. — Wulkan kiwnął głową na Forrestera. — Tędy.

Obejrzawszy się ostatni raz na Wenus, Forrester poszedł przez salę. Wulkan odwrócił się i pokuśtykał wprost ku ścianie. Doszli prawie do ściany, zanim pojawił się Niebiański Woal. Czując się do tego niemal przyzwyczajony, Forrester przeszedł za Wulkanem, nawet nie oglądając się do tyłu, żeby zobaczyć jak Woal znika po przejściu. Był całkowicie pewien, że tak się dzieje. Zawsze się tak działo.

Sala w której się znaleźli była podobna do poprzednich, tyle że nie było w niej tego kolorowego migotania. Ściany świeciły równo, a ich stonowane światło wypełniało równomiernie całe pomieszczenie. Po raz pierwszy nie były to po prostu gołe ściany, na których dopiero po podejściu ukazywało się wyposażenie. Na pulpitach, stołach, krzesłach i podłodze, a niektóre przymocowane nawet do świecących ścian, znajdowały się najdziwniejsze rzeczy jakie Forrester kiedykolwiek oglądał. Stał, dość długo się temu przyglądając.

Nie było dwóch jednakowych rzeczy. Wydawały się tam być wszystkie rozmiary, kształty i materiały. Jedyne co je ze sobą łączyło, to to że były nierozpoznawalne. Wyglądały jak ładunek ciężarówki z abstrakcyjnymi dwudziestowiecznymi rzeźbami po zderzeniu z ciężarówką części do telewizorów. A potem te ciężarówki w jakiś sposób zakochały się w sobie i miały dzieci.

A tymi dziećmi, dworował sobie ponuro Forrester, były te wymieszane i porozrzucane po sali potworności.

Wulkan z westchnieniem usadowił się na jedynym wolnym krześle.

— To jest mój warsztat — oznajmił ponuro. — Nie jest przygotowany na przyjmowanie gości ani ciekawskich. Radzę niczego nie dotykać, jeśli chcesz zachować ręce, zdrowe zmysły, a być może życie.

Forrester pokiwał głową w milczeniu. Nie brzmiało to przyjacielsko; Wulkan jedynie, w najkrótszy i możliwie najklarowniejszy sposób, ostrzegał obcego przed niebezpieczeństwem wynikającym z dotykania towaru. Nie żeby to było konieczne, pomyślał Forrester. Prędzej by zabrał się do nauki latania, niż dotknął tych kuriozalnych rzeczy.

— Zaraz — powiedział Wulkan. — Może byś... — urwał. — Przepraszam — powiedział i podniósł się. Podszedł do krzesła, zgarnął z niego jakieś konstrukcje i ułożył ostrożnie na stole. — Siadaj — powiedział, wskazując krzesło.

Forrester usiadł ostrożnie.

Wulkan powrócił do swojego krzesła i usadowił się.

— No to przejdźmy do interesu — powiedział.

— Do interesu? — zdziwił się Forrester.

— No tak — powiedział Wulkan. — Wyobrażam sobie, że przez jakiś czas musiałeś być nieźle oszołomiony. Nic dziwnego. Ale myślę, że do tej pory już to zrozumiałeś. Wiesz, że masz dostać moc półboga, co?

— Tak, ale...

— Nie przejmuj się — powiedział Wulkan. — Moc to... po prostu moc. Żadne brzemię. Nie powinno cię to w ogóle obciążać. Wiemy już, że... Jak się zapewne zdążyłeś zorientować z tego tam pitolenia — machnął ręką w prawo, ewidentnie mając na myśli Konklawe Bogów — sprawdzaliśmy cię w najdrobniejszych szczegółach.

— A co — powiedział Forrester — jeśli nie jestem taki, jak wskazują wasze testy. To znaczy, jeśli...

— Nie ma się już nad czym zastanawiać. Poza wszelką wątpliwość wiemy, jak reagujesz jako śmiertelnik na wszelkie wyobrażalne układy okoliczności.

— Tak, ale...

— W szczegółach. Wykonałeś przecież wszystko, co należy. Znamy twoje zdolności i ograniczenia – jako śmiertelnika. Przecież testy, które przeszedłeś, były związane z twoimi działaniami i reakcjami jako półbóg.

Forrester z trudem przełknął ślinę. Czuł się, jakby jechał górską kolejką. Bez względu na to jak bardzo by nie chciał wysiąść, nie było takiej możliwości. Musiał w niej pozostać, a wagonik gnał do przodu.

Tylko dokąd?

Bogowie wiedzą, pomyślał w bardziej niż zwykłym znaczeniu.

— Moc, która będzie ci dana... — powiedział Wulkan. — Chyba nie przeszkadza ci ta luźna terminologia...

— Zupełnie mi nie przeszkadza — zapewnił go Forrester gorliwie. — W ogóle.

— Moc, która będzie ci dana, dokona trochę zmian. To nie będą jedynie zmiany fizyczne. Musisz się spodziewać zmian w psychice.

— Zmiany w psychice?

— Właśnie. Fizycznie, rozumiesz, staniesz się taki, jak żaden śmiertelnik nigdy nie mógłby być. Będziesz perfekcyjnie działającą maszyną biologiczną. Każde ścięgno, nerw czy mięsień, każdy organ i gruczoł, każda tkanka w twoim ciele będzie w perfekcyjnej równowadze z całą resztą. Twój metabolizm, tak katabolizm jak i anabolizm, będzie w takiej doskonałej równowadze, że starzenie się nie będzie możliwe.

Forrester zastanowił się.

— Będę nieśmiertelny — powiedział.

— W tym znaczeniu, tak — potwierdził Wulkan. — W rzeczywistości będziesz dużo bardziej wytrzymały, silniejszy i odporniejszy niż jakiekolwiek istniejące obecnie stworzenie na Ziemi. Wyłączywszy oczywiście pewne wyjątki, te naprawdę wielkie, jak słoń czy orka.

— Och, pewnie.

— Ale nie zrozum tego źle. Wciąż można będzie cię zabić. Pocisk w serce tego nie dokona; uczyni cię jedynie niezdolnym do działania na kilka godzin. Ale jeśli granat urwie ci głowę, umrzesz na zawsze. Pamiętaj o tym.

— Nie wyobrażam sobie, jak mógłbym zapomnieć.

— Będziesz zdrowiał z niewiarygodną prędkością, ale są pewne ograniczenia. Wszystko, co zniweczy równowagę zbyt mocno, będzie fatalne. Możesz stracić dłoń, a nawet całą rękę, bez specjalnej szkody; brakująca kończyna odrośnie. Ale gdybyś wpadł do dużej maszynki do mięsa...

— Rozumiem, o co chodzi — powiedział Forrester, czując się bladozielony.

— To dobrze — powiedział Wulkan. — Ale jest jeszcze coś.

— Jeszcze coś?

— Są jeszcze inne moce, które dostaniesz dodatkowo. Dowiesz się później.

— Forrester jedynie pokiwał głową.

— No i te wszystkie fizyczne zmiany będą miały zdecydowany wpływ na twoją psychikę — powiedział Wulkan. — Myślę, że sobie zdajesz z tego sprawę.

— No cóż... — powiedział Forrester z wahaniem.

— Przypuśćmy, że jesteś tchórzem, który unikał walki w życiu — powiedział Wulkan. — Ale teraz masz te moce. Co się stanie?

— Będę silny.

— Właśnie. Będziesz silny. A ponieważ będziesz silny i niemal niezniszczalny, zdecydujesz nagle, że możesz wziąć odwet na ludziach, którzy ci dokuczyli.

— No, ja wiem...

— Zaczniesz szukać walki — powiedział Wulkan. — Będziesz krążył dookoła, bijąc każdego, kogo spotkasz, po prostu dlatego, że możesz to bezkarnie zrobić. Rozumiesz?

— Chyba tak.

— Człowiek skłonny do złośliwości nie będzie tolerowany na tym stanowisku. Zdajesz sobie z tego sprawę? Spójrz na taki przykład: Ares. Mars to twardy bóg – twardy i czasami brutalny. Ale nie złośliwy.

Forrester zdziwił się nieco słysząc, że Wulkan chwali Marsa. Znał, tak jak wszyscy, długą historię złej woli i przekonywującej nienawiści, jaką ci dwaj pałali do siebie. Zaczęło się to wkrótce po małżeństwie Wulkana z Afrodytą/Wenus.

On, oczywiście, nie był wtedy jeszcze kaleką. Przez jakiś czas powodziło im się bardzo dobrze. Ale Wenus, w istocie, nie była kimś, kto się zadowala nudnym życiem w małżeńskiej rutynie. W rzeczywistości żaden z Bogów nie wydawał się być z tego zadowolony. Jedni mieli całkiem za dużo małżeństwa, jak Zeus, a inni za mało, jak Wenus. A jeszcze inni, jak Diana czy Atena, nie byli zainteresowani małżeństwem.

W każdy razie, Wenus zaczęła się rozglądać za świeżym talentem. I świeży talent się znalazł gotowy podpisać długi kontrakt na wyłącznie niezgodnych z prawem warunkach.

Pewnego dnia Wulkan złapał ich, swoją żonę i Marsa. Wulkan był zły, ale to Mars nie lubił, żeby mu przeszkadzano, no i był nieco szybszy z bronią. Rzucił Wulkanem o pobliską skałę, kalecząc go na dobre.

No a Wenus... Kto to wie? Jest całkiem możliwe, że do tej pory Bogini Miłości zaliczyła całą listę Bogów i obecnie zajmowała się śmiertelnikami.

Forrester nie był całkowicie pewien, czy ma coś przeciwko tej idei, na zwykłej fizycznej płaszczyźnie. Ale było tu oczywiście coś więcej. Był Wulkan. Forrester pomyślał, że lubi poważnego i solidnego rzemieślnika. Nie chciałby go zranić.

A wiążąc się z Wenus, z pewnością by to zrobił.

Powrócił do rzeczywistości, słysząc wciąż mówiącego Wulkana.

— Muszą być dokonane też pewne zmiany w równowadze gruczołowej. Te zmiany wywierają konieczny efekt na mózg. Osobowość zmienia się subtelnie, chociaż, zapewniam cię, że zmiany nie są znaczne. Te wszystkie powody... — urwał na chwilę. — Jestem pewny, że rozumiesz dlaczego musimy poddać cię dalszym testom — zakończył.

— Rozumiem — odpowiedział, nie zastanawiając się, Forrester.

— To dobrze. I nie będziesz wiedział, czy dany incydent... jakikolwiek incydent jest całkowicie naturalny, czy jest to test jakiemu poddaje cię Panteon. Czy to też rozumiesz?

Forrester pokiwał głową.

Wulkan pochylił się nieco w prawo, a na jego brzydkiej twarzy pojawił się drobny uśmiech.

— I pamiętaj, co ci powiedziałem. Nic się nie martw. Nie wiesz nawet, co jakikolwiek test ma sprawdzić, więc nie możesz wiedzieć, czy postępowanie, na które się zdecydowałeś, jest dobre czy złe. Martwienie się nic nie da. Zrobisz najlepiej, gdy będziesz się zachowywał po prostu naturalnie.

— Spróbuję.

— Pamiętaj też, że zostałeś wybrany nie tylko ze względu na twoje fizyczne podobieństwo do Dionizosa, ale również ze względu na podobieństwo psychiczne. Ta część tej gry będzie więc dla ciebie łatwa. Mam rację?

— Też tak myślę — powiedział Forrester, czując zarówno niecierpliwość jak i pewną beznadziejność sytuacji.

— No dobrze — powiedział Wulkan. — Poczekaj chwilę. — Odwrócił się i pokuśtykał do czegoś, co wyglądało jak coś w rodzaju stołu warsztatowego. Gdy wrócił trzymał w dłoniach jakieś rzeczy. Wybrał jedną – w kształcie brudno-pomarańczowego jaja i podał ją Forresterowi.

— Połknij to — powiedział.

Forrester wziął ostrożnie jajo. Gdy tylko dowiedział się, co ma z tym zrobić, rzecz jakby urosła. W trzęsących się rękach trzymał coś o rozmiarze połowy piłki do golfa.

— To? — zapytał niepewnie. — Mam połknąć.

— Właśnie — potwierdził Wulkan.

— Ale...

— To jest... no, nazywają to talizmanem. Nie rozpuszcza się i może być odzyskane, ale podczas inwestytury musi być wewnątrz ciebie.

— Ale...

— Zobaczysz jakie to jest łatwe do połknięcia, nie musisz popijać. No dawaj.

Forrester włożył jajo do ust i przełknął raz, chcąc po prostu sprawdzić to, co mówił Wulkan. Efekt był zdumiewający. Ledwo poczuł to na języku, a potem, gdy poszło dalej, już nic. Przełknął jeszcze raz, na próbę, i sprawdził usta językiem.

— Poszło? — zapytał Wulkan. — No i dobrze.

— Poszło, w porządku — powiedział Forrester, zaintrygowany.

— Teraz sandały. — Wulkan wyciągnął parę sandałów o raczej grubych podeszwach i podał. Wyraźnie były zrobione ze złota. Forrester posłusznie założył je, a Wulkan podał mu z kolei dwa złote cylindry z wyżłobieniami na palce.

— Trzymaj je mocno — powiedział. — Podczas inwestytury musisz trzymać je tak mocno, jak potrafisz. — Przyjrzał im się z bliska i wskazał na jeden. — Ten jest lewy, a ten drugi prawy. Ściśnij tak mocno, jakbyś... jakbyś chciał je zgnieść. Dobrze?

— Dobrze — odpowiedział Forrester.

— W porządku — pokiwał głową Wulkan. — Od tej chwili rób dokładnie to, co ci mówią. Na pytania odpowiadaj, mówiąc prawdę. Nie zatajaj niczego. Zapamiętaj moje instrukcje.

— Jasne — odrzekł Forrester z powątpiewaniem.

— Chodź — powiedział Wulkan, ruszając ku ścianie. Pojawił się nieunikniony Niebiański Woal i Forrester wszedł w niego jak poprzednio.

Wbrew temu, co się spodziewał, nie była to ta sama sala, co poprzednio. Albo, jeśli już, to bardzo się zmieniła. Trudno było być pewnym czegokolwiek. Mieniące się ściany wyglądały tak samo, ale tak samo wyglądały mieniące się ściany w apartamencie Wenus.

W każdym razie nie było tu żadnych kanap. Sala wydawała się nawet większa niż poprzednio, a kiedy ściany przybrały stały blask w kolorze złota, Forrester poczuł się zagubiony w ogromie tego miejsca. Na środku sali znajdowało się podwyższone złote podium. Miało około pięciu stóp średnicy i prawie trzy stopy wysokości.

Bogowie stali półkolem, patrząc na niego. Wulkan wślizgnął się na puste miejsce w szeregu i Forrester został zupełnie sam, trzymając cylindry.

Zeus odchrząknął.

— Wejdź na podium — polecił.

Lekko się zataczając, Forrester podszedł i udało mu się to zrobić, nie luzując uchwytu na cylindrach.

Na środku podwyższenia, wśród obserwujących go Bogów, czuł się jak preparat pod mikroskopem.

— Williamie Forrester — zagrzmiał Zeus. Forrester zadrżał. Głos Wszechojca był potężny jak nigdy. — Williamie Forrester, od tej chwili odrzucisz swoje obecne imię. Będziesz znany jako Dionizos Mniejszy, dopóki i o ile nie spodoba nam się nadać ci inne. Od tej pory będziesz częściowo adresatem modlitw do Dionizosa i będziesz miał rangę Półboga. Akceptujesz ten werdykt i ten zaszczyt?

Forrester przełknął ślinę. Wydawało mu się, że trwa to w nieskończoność. W końcu odzyskał głos.

— Akceptuję — powiedział.

— Bardzo dobrze — rzekł Zeus.

Bogowie złączyli ręce i utworzyli wokół Forrestera krąg, otaczając go ze wszystkich stron. Złota aura wydobywająca się z ich ciał robiła się coraz jaśniejsza. Forrester ściskał mocno złote cylindry.

Nagle, całkiem niespodziewanie nastąpiła eksplozja światła. Forresterowi wydało się, że się chwieje, ale nie był pewien. Blask go oślepiał. Był coraz bardziej oszołomiony.

Sala wirowała i kołysała się. Skądś pojawił się dźwięk organów i zaczął narastać, coraz bardziej.

Wstrząsnął nim z wielką siłą pojedynczy impuls energii przepływający przez jego system nerwowy.

A potem w oka mgnieniu wszystko stało się czarne.

VII

Dzień Jesiennych Bachanalii wstał jasny i czysty – dzięki interwencji Panteonu. W Nowym Jorku liście zaczęły się zaledwie odwracać, a słońce było wciąż wystarczająco wysoko, by popołudnie było ciepłe i przyjemne. Zeus Wszechojciec obiecał na święta piękną pogodę, a silny, ciepły wiatr od zatoki Meksykańskiej odepchnął rześkie jesienne powietrze zanim jeszcze słońce wzniosło się jakąś godzinę ponad horyzont.

Świąteczne praktyki celebrowane w tysiącach domów w całym mieście dobiegały końca. Wreszcie nadeszły Jesienne Bachanalia, a Nabożeństwo Rozpoczęcia, które odprawiano o świcie w niewielkiej Świątyni Parkowej, dobiegło końca, gdy pierwszy promień słońca dotknął szczytów nowojorskich wieżowców. Ludzie zgromadzeni w gmachu i nieporównanie większy tłum na zewnątrz poczuli pierwszą chęć do zabawy.

Wkrótce rozpocznie się Wielka Procesja, zaczynająca się tradycyjnie w Świątyni Parkowej i przemieszczająca się powoli na północ w kierunku górnego końca Central Parku przy 110.Ulicy. Potem pochód wiernych – z fanfarami i paradą odpowiadającą randze Boga tych świąt i mającą przyćmić nie tylko wszystkie inne obchody, ale również Jesienne Bachanalia z lat poprzednich – zawróci i pójdzie z powrotem w kierunku Świątyni i dolnego końca Parku.

Jesienne Bachanalia są dedykowane obchodom dożynkowym, a zwłaszcza zbiorom i przetwarzaniu winogron. Wszystkie winnice w promieniu setek mil dostarczały baryłkę za baryłką, beczkę za beczką doskonałego wina – czerwonego, białego, różowego, musującego lub nie – jako radosną ofiarę dla Dionizosa/Bachusa w podziękowaniu za to, że modły o urodzaj podczas Wiosennych Bachanalii przyniosły dobre zbiory. Wino płynęło zewsząd do miasta i jego ogromne zapasy czekały na uczestników zabawy. Nawet browary i gorzelnie włączyły się wspaniałomyślnie w obchody – mimo że z technicznego punktu widzenia nie były pod ochroną Dionizosa tylko Ceres, Bogini Rolnictwa – przysyłając swe wyroby: od najłagodniejszego piwa do 60 procentowej wódki.

Kapłani, trunki, pieśni, przygotowania, balony, konfetti, jadalne i wszelkie inne komponenty świąt krążyły oszałamiająco dookoła, osiągając rozmiary nieznane nigdy wcześniej w historii. A na zapleczu Świątyni Parkowej Ś.p. William Forrester próbował zapomnieć o tym wszystkim, cierpiąc na chroniczny rozstrój nerwowy.

Diana chodziła przed nim w tę i z powrotem, uderzając lewą pięścią w małą, pokrytą odciskami, prawą dłoń.

— Teraz słuchaj — powiedziała sucho. — Wiem, chłopcze, że jesteś rozgorączkowany i zakłopotany, ale nie masz ku temu żadnych powodów. Wszystko idzie dobrze. Oni tam, na zewnątrz, kochają cię.

— Jestem o tym przekonany — powiedział bez przekonania Forrester.

— Pewnie, że jesteś — potwierdziła Diana. — Musisz jedynie mieć zaufanie. Bądź dobrej myśli. Próbowałeś śpiewać?

— Śpiewać?

— Tak, śpiewać, chłopcze. To podnosi na duchu.

— Naprawdę? — Forrester zamrugał oczami.

— Bierz przykład ze mnie. Może być „Na biwaku”?

— Co?

— „Na biwaku” — powiedziała Diana. — No wiesz.

— Ja... chyba wiem.

Forrester wolał, żeby Diana nie traktowała go jedynie jak kumpla. Bogini była nadzwyczaj piękną kobietą, o ile ktoś lubi ten typ. A Forrester teoretycznie lubił wszystkie typy.

Obecnie sukces wydawał mu się być w zasięgu ręki. Niemniej nie sądził, żeby to była odpowiednia chwila, by o tym rozmawiać. Z drugiej strony, pomyślał, może ona tylko próbuje podnieść go na duchu i wybrała taki sposób.

Który zresztą zadziałał, stwierdził z zadowoleniem.

Odchrząknął.

— To kiedy?

— Co kiedy? — Diana spojrzała na niego.

— W porządku — powiedział Forrester. Coś szło źle, ale nie wiedział co. — Kiedy ten biwak.

— Aha! No tutaj. Teraz. To podnosi na duchu.

— Ja myślę — zgodził się entuzjastycznie Forrester. — Tylko że... akurat tutaj...

— Nic się nie martw, chłopcze. Nikt cię nie usłyszy.

— Usłyszy? Mnie?

— W końcu nie ma się czego wstydzić. Mnóstwo ludzi to robi, kiedy są przygnębieni.

— Ja myślę — powiedział Forrester. — Ale ty i ja, to co innego.

— Ja? — zdziwiła się Diana. — A co ja mam z tym wspólnego? Właśnie ci mówię...

— Tak, tak, jasne. A tutaj i teraz jest czas i miejsce równie dobre jak inne.

Diana cofnęła się o krok.

— Okej, zobaczmy. Zacznij śpiewać!

— Śpiewać? Masz na myśli, że muszę zaśpiewać dla mojego...

— Przyłączę się — powiedziała Diana.

Forrester pokiwał głową. Zaczynał czuć się nieswojo.

— Może lepiej ty — powiedział.

— Płonie ognisko w lesie... — zaśpiewała. — Teraz ty.

Forrester zakasłał.

— Och, mam śpiewać.

— Jasne — odpowiedziała Diana, więc zaśpiewali razem.

— No a refren? — zapytała Diana.

— Wystarczy Diano — powiedział Forrester, wiedząc, że ona woli bardziej to imię niż greckie: Artemida. — Już się czuję całkiem dobrze.

— W porządku — zgodziła się Diana lekko zawiedziona. — To dobrze.

To, co Forrestera najbardziej zdziwiło, to to że rzeczywiście poczuł się dobrze. Przez ostatnie kilka miesięcy pomagali mu wszyscy Bogowie, ale najbardziej pomocna była Diana. Jako Bogini lasu i Protektorka Nocy mogła mu wiele przekazać na temat organizowania orgii. Często pragnął, żeby uczyła go na przykładach, ale teraz zrozumiał, że jest już za późno na pragnienia.

Jest dla mnie jedynie jak siostra, powiedział sobie, tylko trochę tego żałując. A może nawet jak brat.

— Myślę, że wszystko będzie okej — powiedział. — Nie sądzisz?

Diana poklepała go po plecach.

— Będziesz wielki. Po prostu wyjdź do nich i pokaż im, jakim jesteś bogiem.

— A jakim jestem bogiem?

— Po prostu nie denerwuj się, chłopcze. Wiem, że mnie nie zawiedziesz. Wiem.

— Spróbuję — powiedział Forrester. — Ale siedzenie tutaj mnie denerwuje. Wolałbym wyjść stąd i pospacerować. Mamy przecież mnóstwo czasu.

Diana pokiwała głową.

— Za dziesięć minut zaczyna się Procesja. Jeśli to sprawi, chłopcze, że poczujesz się lepiej, to przypuszczam, że moglibyśmy rozejrzeć się trochę dookoła.

— To rozejrzyjmy się.

— Dobrze, a jak chcesz wyjść?

— Jak? — zamrugał oczami Forrester.

— Niewidzialny czy incognito?

— Och, mnie o to pytasz?

— Oczywiście, że ciebie, chłopcze. Zapomniałeś? To jest twoje nabożeństwo. Ty jesteś Dionizosem. Rozumiesz? Nawet w mojej obecności masz grać tę rolę. Masz się tego trzymać.

— Tak, jasne, ale...

— I pamiętaj. Ci ludzie od siedmiu lat nie mieli Sabatycznych Bachanalii. Co siedem lat oglądają swego Boga, a tym razem jesteś nim ty. Jasne?

— No tak. Ale...

— Żadnych ale — powiedziała Diana. — Ty jesteś szefem, a oni są twoimi wyznawcami. Wszystko tam jest po to. No więc musisz się zdecydować. Co wybierasz?

Forrester zastanowił się

— No cóż — powiedział w końcu — chyba lepsze będzie incognito. Jeśli będziemy niewidzialni to jest duże prawdopodobieństwo, że w tym tłumie ktoś na nas wpadnie. Zgadza się?

Diana uśmiechnęła się.

— Mój chłopak! Teraz rozumujesz prawidłowo!

Forrester miał wrażenie, że to był kolejny test. Ale nie ośmielił się zapytać.

— W porządku — powiedział zamiast tego. — Chodźmy.

Zaprzągł swój umysł do skoncentrowania się na specjalnych umiejętnościach, jakie zapewniała mu moc półboga. Jego twarz zaczęła się zmieniać. Coraz mniej przypominał Dionizosa i po kilku sekundach zaczął coraz bardziej wyglądać jak William Forrester. Jednocześnie złota aura otaczająca ciało zaczęła blednąć. Po kilku minutach wyglądał już całkiem jak William Forrester, całkiem miły facet, ale nikt ważny.

Diana, posiadająca wielką moc prawdziwej Bogini, osiągnęła to samo prawie natychmiast. Jej aura zniknęła, a oczy przestały rzucać iskierki. Brązowe tęczówki przybrały mysi kolor, a twarz stała się zaledwie ładna zamiast być nieskończenie piękna.

— Jeszcze jedno — powiedział Forrester. — Może lepiej wyjdźmy ze świątyni jako niewidzialni. Ktoś mógłby podejrzewać, że nie jesteśmy wcale zwykłymi ludźmi.

— Racja. — Diana uśmiechnęła się, pokiwała głową i zniknęła.

Forrester wciąż mógł widzieć w pomieszczeniu mglisty zarys jej sylwetki, ale wiedział, że to dzięki specjalnym zdolnością, które posiada jako półbóg. Zwykły śmiertelnik niczego nie mógł zobaczyć.

Sam również stał się niewidzialny i wyszedł przez tylne drzwi Świątyni Parkowej. Drzwi były otwarte, a dwóch myrmidonów noszących złote grona Dionizosa na pagonach stało na zewnątrz. Żaden z nich nie widział, jak Diana i Forrester wychodzą.

*

Trzy minuty później stali w pobliżu wejścia do świątyni, obserwując przygotowania do Wielkiej Procesji. Pięćdziesięciu kapłanów kultu Dionizosa zebrało się tam, podczas gdy ogromny tłum pchał się i popychał, by zdobyć lepsze miejsce do oglądania ceremonii. Ofiara pierwszego owocowania została dopełniona, a teraz, przy wrotach świątyni, każdy z pięćdziesięciu kapłanów napełniał kielich purpurowym winem z ogromnej kadzi.

Śpiewali przy tym chórem pieśń i rozlewali połowę na ziemię w ramach libacji. Potem unieśli kielichy do ust i wypili drugą połowę do dna jednym długim haustem.

Kielichy zostały odstawione, wywołując radosny gwar tłumu.

Bachanalie się zaczęły.

Kapłani podzielili się na dwie równe grupy. Dwudziestu pięciu ruszyło na północ, maszerując na swoje miejsca w procesji rozmieszczone w regularnych odstępach. Pozostałych dwudziestu pięciu zostało z tyłu, żeby towarzyszyć Dionizosowi na końcu parady.

Każdy inny Bóg był reprezentowany przez specjalny oddział dziesięciu myrmidonów noszących na pagonach charakterystyczne piktogramy swojego Boga: błyskawicę Zeusa, błyszczące słońce Apolla, fletnię Pana, miecz Marsa, młot Wulkana, mak Morfeusza, uskrzydloną stopę Hermesa, trójząb Neptuna, cerbera Plutona, pawia Hery, sowę Ateny, gołąbka Wenus, półksiężyc Diany i kłos pszenicy reprezentujący Matkę Ceres. Myrmidoni cieszyli się z nadchodzącej zabawy. Dionizyjskie święta zawsze były czymś specjalnym, a współzawodnictwo między oddziałami było również ostre.

Wszędzie, gdzie tłoczący się ludzie wyznaczali trasę procesji, widać było balony. Ktoś wywrzaskiwał starą pieśń o braku trunku.

— Och, jak mnie suszy... — piskliwy głos wybijał się ponad wrzawę i nawoływania tłumu.

Forrester i Diana, teraz już widzialni, przepchnęli się przez tłum. Jakiś mężczyzna objął zuchwale Boginię, krzycząc coś niezrozumiałego. Diana odepchnęła go delikatnie i poszła dalej. Forrester omal nie nadepnął na małego chłopca siedzącego na trawie i płaczącego. Stał nad nim myrmidon, a matka dziecka próbowała je postawić na nogi.

— Ja chcę na orgię — powtarzał chłopiec. — Ja chcę na orgię.

— W przyszłym roku — powiedziała matka. — W przyszłym roku, dziecko, gdy skończysz sześć lat.

Myrmidon podniósł dziecko i odszedł. Matka wykrzyczała za nim adres, a myrmidon pokiwał głową i przepchnąwszy się przez grupę gestykulujących celebrantów, zniknął gdzieś w kierunku zachodniej części Central Parku. Dalej było widać patrol myrmidonów Dionizosa pilnujących, żeby nikt oprócz Dionizjan nie przedostał się na uroczystość. Wpuszczano jedynie za specjalnym zaproszeniem. Wyznawcy innych Bogów chcący świętować, mogli to robić na ulicach miasta, ale nie w Central Parku i tak już zatłoczonym przez legalnych celebrantów.

Krzyki i wrzaski nie ustawały. Ludzie pchali się. Jak unoszony wiatrem śnieg ponad głowami świętujących rozsiewało się konfetti. Jakiś mężczyzna trzymający pięć balonów, zaczął je przypalać papierosem, jednego po drugim. Za każdym razem, gdy balon pękał z hukiem, grupa kobiet i dziewcząt wokół niego piszczała i śmiała się.

Forrester zawrócił z powrotem. Za jakimś wygodnym krzakiem on i Diana stali się znów niewidzialni i wrócili Świątyni Parkowej.

Cisza w środku była ogłuszająca.

— Od tego hałasu na zewnątrz mogą popękać bębenki — poskarżył się Forrester. — Nigdy nie słyszałem czegoś takiego.

— Poczekaj jeszcze — powiedziała Diana — lada chwila zacznie się muzyka. Wtedy naprawdę coś usłyszysz. — I zapytała: — Gotowy?

Forrester spojrzał w dół na siebie.

— Chyba tak. Jak wyglądam?

Skonstruował sobie mentalnie złoty chiton. Na wierzchu miał pelerynę w kolorze czerwonopurpurowych winogron ozdobioną haftem ze złotych winogron. Na jego głowie pojawił się wieniec z winorośli zrobiony z czystego złota. Był trochę cięższy, niż się spodziewał, ale uważał, że dodaje mu nieco bardziej atrakcyjnego wyglądu.

— Wspaniale — stwierdziła Diana. — Akurat tak trzeba.

— Tak sądzisz? — zapytał Forrester, raczej zadowolony.

— Oczywiście. Teraz wyjdź do nich i pokaż, co potrafisz.

Forrester przełknął ślinę.

— A ty?

— Ja? Ja się stąd zmywam. To twój występ, chłopcze. Postaraj się jak najlepiej.

Forrester śledził wzrokiem, jak wychodzi przez tylne drzwi. Został sam. Za chwilę miała się rozpocząć Wielka Procesja Jesiennych Bachanalii.

VIII

Hałas! Forrester siedzący w ogromnym złotym palankinie podtrzymywanym przez dwunastu silnych kapłanów Dionizosa nigdy nie widział ani nie słyszał czegoś takiego. Czekał na stopniach Niewielkiej Świątyni Parkowej na rozwinięcie się Procesji, żeby móc zająć swoje miejsce na końcu. Procesja robiła wrażenie nieskończonej.

Jako pierwsze, idąc niewzruszenie alejkami Central Parku, szły korpusy kapłanów i myrmidonów. Za nimi szli rozbawieni wyznawcy, tłum mężczyzn i kobiet maszerujących, śmiejących się, śpiewających, krzyczących, tańczących przy akompaniamencie tylu zespołów, że Forrester nawet o nich nie śnił.

Dionizjanie ćwiczyli miesiącami i niemal wszystko było reprezentowane. Byli muzycy ze skrzypcami, altówkami i całe zespoły długowłosych mężczyzn i kobiet grających na wiolach da gamba i wiolach d'amore, gitarzyści szarpiący dziko struny, muzycy brzdąkający na bandżo czy ukulele, wszyscy uzależnieni od swoich strun i w jakiś sposób zgrani ze sobą. Na specjalnych platformach jechali grający na kontrabasach i wiolonczelach, stłoczeni razem, ale jakoś potrafiący wydobyć gromkie dźwięki ze swoich wielkich instrumentów. A za nimi szedł główny zespół muzyków.

Potem szły instrumenty dęte drewniane. Grający na fletach pikolo, fletach prostych, obojach szli z czerwonymi policzkami i wytrzeszczonymi oczami, skupieni na najbardziej drażniących uszy dźwiękach; szli mężczyźni grający na angielskich rogach, klarnetach, klarnetach basowych, fagotach i kontrafagotach, a za nimi mężczyźni grający na serpentach i cała grupa tańczących i grających na okarynach i dodających swój wkład do ogólnego tumultu oraz dwie kobiety dmące wściekle w chrypliwe zootibary.

Bliżej środka grupy muzykantów znalazły się instrumenty dęte blaszane: trąbki i trąbki pistonowe, puzony i puzony wentylowe, oraz rogi obfitości – wszystkie beczące tak, że od tego wściekłego hałasu pękało niebo – tuby i saksofony, waltornie i rogi myśliwskie, a dalej same tuby na swoich małych wózkach, sześciu pucołowatych mężczyzn, zasłoniętych zwojami swoich ogromnych instrumentów, dzielnie dmuchających podczas jazdy leśnymi alejkami parku i sprawiających wrażenie, że to samo miasto dźwięczy tym straszliwym hałasem i grzmiącym rytmem.

A za tym wszystkim były instrumenty perkusyjne.

Szły kotły, bębny, ksylofony, chińskie gongi, wibrafony, werble, czynele pedałowe paradujące na swoich platformach i hałasujące, dzwoniące, walące entuzjastycznie grupy oszalałych kotlistów. Za nimi nadchodzili pieszo grający na tamburynach, bębnach szczelinowych, ręcznych czynelach i kastanietach. Na końcu tej części Procesji znajdował się samotny mężczyzna w okularach na wózku ciągniętym przez osła. Miał siwe włosy i grał na serii szklanek napełnionych wodą do różnego poziomu. Z bolesnym wysiłkiem nastawiał ucho w kierunku swojego instrumentu. W ogólnym hałasie był całkowicie niesłyszalny, ale wyglądał na szczęśliwego i usatysfakcjonowanego – robił swoje.

Za nimi podążała grupa całkowicie nagich mężczyzn i kobiet grających na puzonach suwakowych oraz grupa z fletami prostymi. Bliżej końca wijącej się Procesji znajdowało się wspaniałe skupisko mężczyzn i kobiet wyjących na kobzach wszelakich kształtów i rozmiarów. Wszyscy mężczyźni nosili sporran i nic poza nim, a kobiety w ogóle nie miały na sobie niczego. Emanująca od nich muzyka była w stanie porazić każdy umysł.

Dalej szły instrumenty klawiszowe. W samym środku, nie wiadomo dlaczego, znalazło się pięcioro grających na thereminach. Straszliwe wycie tych nieziemskich instrumentów przedzierało się przez dźwięki fortepianów, klawesynów, psalteriów, klawikordów, wirginałów i trzech gigantycznych elektrycznych organów dmących z całą siłą.

A w zbliżającym się samym końcu Procesji jechał bardzo kolorowy, niezwykle udekorowany wóz z samotnym mężczyzną o długich białych włosach, ubranym w znoszony czarny garnitur, grającym z wielką starannością na największych organach parowych, jakie Forrester w życiu widział. Strumienie pary syczały na końcach masywnych rur, a z ich wnętrza, w miarę posuwania się między drzewami w ślad za Procesją, dochodziła muzyka łącząca wysiłki całego zgromadzenia, setek, tysięcy muzyków i śpiewaków, w jedną pieśń początkowych zwrotek Hymnu do Dionizosa:

Bachusie tyś Bogiem wspaniałym,
Co dba o poddanych stan.
Sok winny wyciskasz nogami
I wino dajesz nam.

Dwunastu kapłanów podniosło palankin. Forrester dopasował swój ciężar, żeby nie być dla nich zbyt ciężki. W ogólnym hałasie i przy tej muzyce trudno było się skupić na czymkolwiek. Procesja wiła się alejkami Central Parku w kierunku peryferii, muzycy walili, szarpali i dmuchali, uderzali, tłukli i gładzili swoje instrumenty, a potężny Hymn narastał w powietrzu, napełniając całe miasto wyciem, tak że nawet tych dwunastu kapłanów przyłączyło się do tego, włączając się w ten rozrywający uszy harmider.

Chwała, chwała Bachusowi!
Chwała, chwała Bachusowi!
Chwała, chwała Bachusowi!
Póki wino płynie nam!

Forrester zawsze czuł się zakłopotany słysząc w ostatniej linijce to, co mogło mieć podwójne znaczenie, ale teraz mu to nie przeszkadzało. Dopóki ta Procesja wiła się, nic mu nie przeszkadzało, śmiał się hałaśliwie, mrugał i kiwał głową do swoich wyznawców, którzy go otaczali, grając i śpiewając, a godziny mijały. W połowie drogi wyłowił z powietrza małe złote krążki z wizerunkiem Dionizosa, co było tradycją tej Procesji i rozrzucił je pośród tłumu.

Wolno było chwycić tylko jeden na osobę, więc nie było zbyt wiele przepychanek, ale niektóre z monet wpadły do instrumentów, a jedna wylądowała w szklance z wodą środkowego C instrumentu staruszka i musiała być wyłowiona zanim mógł on kontynuować Hymn.

Pijacka i hałaśliwa Procesja dotarła w końcu do wielkiej estrady na końcu parku i muzyka ucichła. Na estradzie pojawiła się cała nowa grupa muzyków z harfami, lirami i flażoletami, dwaj mężczyźni pocący się przy dzwonkach, grupa wyposażona w cytry, kitary i sitary, trzy kobiety grające na fletach nosowych, dwaj mężczyźni z szofarami i wysoki blondyn grający na klarionie. W chwili, gdy Procesja tam dotarła, ta nowa orkiestra odegrała znów Hymn, powtórzyła go dwa razy i ucichła.

Przed muzykami na podium stłoczyła się siódemka dziewcząt. Każda reprezentowała jeden rok, który upłynął od ostatnich Sabatycznych Bachanalii. Forrester, jadący wysoko w palankinie, obdarzył je wesołym głośnym śmiechem. Wszystkie były dla niego. Zaniesiony triumfalnie w tę stronę, na koniec parku, miał teraz pomaszerować z powrotem na czele swoich ludzi w otoczeniu siedmiu najpiękniejszych dziewcząt z Nowego Jorku.

Ich ostateczną selekcję pozostawiono browarom, które miały doświadczenie w tych sprawach. A dziewczyny rzeczywiście wyglądały jak wybrane z czyichś kolekcji. Forrester jeszcze raz obdarzył je uśmiechem, wstał w palankinie i rozłożył szeroko ramiona.

A potem skoczył. W powietrzu zrobił pełne salto i wylądował na palcach, na estradzie, dwadzieścia stóp dalej. Dziewczęta uklękły kręgiem wokół niego.

— Chodźcie moje gołąbki! — zawył. — Chodźcie turkaweczki! — Jego boski, złoty baryton poniósł się między kwartałami miasta.

Chwycił dwie najbliższe dziewczyny za ręce i pomógł im wstać. Zaczerwieniły się i spuściły oczy.

— Chodźcie wszystkie — krzyknął. — Zaczynamy świętować!

Dziewczęta podniosły się, a Forrester pomachał im, by się zbliżyły. A potem, otoczony całą siódemką, odrzucił głowę do tyłu.

— Zabawa czyni historię! — ryknął. — Zabawa ponad wyobrażenie człowieka! Zabawa godna waszego Boga!

Tłum zawył dziko. Forrester chwycił jedną z dziewcząt, podrzucił ją do góry i złapał z łatwością, gdy spadała. Postawił ją na nogi i wziął się pod boki.

— Mój puchar! — wrzasnął. — Napełnijcie mój puchar!

Za estradą był oddział kapłanów pilnujący wielkiej jak góra złotej beczki napełnionej najlepszym winem z tegorocznych zbiorów.

— Będziemy pić — krzyczał Forrester. — Będziemy śpiewać!

Dwaj kapłani pojawili się, uginając pod ciężarem gigantycznego kryształowego pucharu zawierającego pełne dwa galony klarownego purpurowego płynu. Z wielką pompą, poprzedzani przez tuzin muzyków grających na gahoonach i kontra-gahoonach, dostarczyli puchar Forresterowi, przyprawiając go ogłuszającymi fanfarami o dzwonienie w uszach.

Forrester z łatwością ujął puchar jedną ręką. Wzniósł go do góry z nieartykułowanym okrzykiem, wziął oddech i roześmiał się. Przystawił puchar do ust i osuszył jednym długim łykiem. Potężne hurra wstrząsnęło drzewami i skałami parku.

Forrester pomachał pucharem.

— Jeszcze! Napełnijcie mój puchar. — Objął siódemkę dziewcząt jednym zamaszystym gestem. — Moje ślicznotki muszą się napić. Napełnić puchar!

Ostrożnie oddał go kapłanom. Tamci wzięli puchar i poszli do tyłu, gdzie czekała reszta ekipy, by go napełnić. Potem uginając się powrócili, a Forrester znów dostał swój napełniony po brzegi puchar. Przytrzymał go dziewczętom, z których każda chciała wypić więcej niż inne. Jednak gdy skończyły, wciąż był do połowy pełen.

Forrester wzniósł go ponownie. Tłum zawył.

— Patrzcie na Boga — ryknął Forrester. — Zobaczcie jego moc.

Odrzucił głowę do tyłu i opróżnił naczynie. Potem trzymając je jedną ręką, spojrzał na zebranych i wykonał osobiście godne boga beknięcie.

Tłum wrzasnął z aprobatą. Forrester kazał jeszcze raz napełnić puchar i oddał go pod opiekę trzem dziewczynom. Potem zszedł z podium i rozpoczął długi marsz z powrotem do Świątyni Parkowej.

Krzyczący i rozbawieni wyznawcy radośnie ruszyli za nim. W połowie drogi jeden z nich potknął się i nastąpił na skraj wlekącej się peleryny boga. Rozległ się trzask i wyładowanie elektryczności statycznej, potykający upadł do tyłu jęcząc i trzęsąc rękami. Myrmidoni podeszli i odciągnęli go na bok.

Nikt nie mógł dotknąć Dionizosa z wyjątkiem osób posiadających autoryzację: siódemki dziewcząt i kapłanów. Forrester nie poświęcił temu incydentowi żadnej uwagi; był szczęśliwy na szczycie swego świata obok roześmianych i tulących się do niego dziewcząt.

Kapłani z tyłu, przy złotej beczce, mogąc teraz sami skosztować wina, nie tracili czasu. Pracowicie zanurzali własne puchary, znacznie mniejsze od dwugalonowego kryształu Dionizosa. Nie musieli już nawet dokonywać libacji; wystarczająco dużo wina spłynęło z napełnionych po brzegi naczyń, by dbać o takie szczegóły, więc wkrótce byli już na dobrej drodze do zalania się.

Muzycy, wzmocnieni teraz zespołem, który czekał na estradzie, zaczęli na nową nutę, zagłuszając nawet krzyki tłumu pozdrawiającego swego Boga. Po chwili tłum też zaczął śpiewać, dołączając do tego wspaniałego hałasu:

Dionizos trzyma kielich w dłoni,
Kielich w dłoni, kielich w dłoni.
Dionizos trzyma kielich w dłoni,
Upijemy się wraz z nim

Nie był to żadnym wypadku oficjalny hymn, ale Forresterowi to nie przeszkadzało; śpiewano z ogromnym, szczerym entuzjazmem. On sam nie przyłączył się do śpiewu; był zajęty czym innym. Obejmując dwie dziewczyny i popijając od czasu do czasu z wielkiego pucharu niesionego przez trzy inne, przy tym mrugając i śmiejąc się do dwóch pozostałych, maszerował radośnie pokrytymi płatkami kwiatów alejkami Central Parku.

Procesja wiła się alejkami, przez mosty i w tunelach, śpiewając i grając, maszerując i tańcząc, podczas gdy Forrester na jej czele bawił się wesoło za czterech. Dotarli do mostka przekraczającego mały strumień i Forrester skoczył na niego, robiąc wielkie salto wraz z obiema trzymanymi dziewczynami. Postawił je na skraju mostka. Śmiali się i chichotali, a pozostałe dziewczyny i cała Procesja wraz z nimi. Forrester puścił jedną z dziewcząt, chwycił wolną ręką puchar i zatoczył nim oszałamiający krąg.

— Naprzód! — wrzasnął.

Procesja zalała most, Forrester był na przedzie. Znów objął dziewczyny, a kielich podał do tyłu tym trzem, które go niosły; kłaniał się i uśmiechał do swoich wyznawców z tyłu napływających do przodu i tych stojących pod mostem po kostki, do pół łydki, a nawet do kolan w rwącej wodzie i wyciągających do góry szyje, aby zobaczyć jak najlepiej przechodzącego Boga. Było tam ponad sto osób.

Forrester nie widział stu osób.

Najpierw widział jedną, a potem zobaczył jeszcze dwoje. Czas, wydawało się, stanął jak w ulicznym korku. Forrester miał ochotę pobiec i się ukryć. Instynktownie przyciągnął dziewczyny bliżej siebie i natychmiast zorientował się, że jest to zły ruch. Było już jednak za późno. Jestem przegrany, pomyślał żałośnie. Słońce go opuściło, wino straciło moc, a uroczystość zamieniła się w serię ohydnych hałasów.

Pierwsza twarz, którą ujrzał należała do Gerdy Symes.

W tej bezczasowej chwili Forrester czuł, że mógłby zobaczyć każdy szczegół jej delikatnej, drobnej twarzy, ciemnych włosów, szczupłej, kształtnej figury. Uśmiechała się do niego, ale jej twarz sprawiała wrażenie nieco oszołomionej, jak gdyby robiła to jedynie dlatego, że tak należy. Forrester zastanawiał się w panice, skąd ona, Atenianka, wzięła wejściówkę na dionizyjską orgię, ale to trwało nie dłużej jak sekundę. Gdyż zobaczył drugą, a następnie trzecią twarz i zrozumiał.

Druga twarz była mu absolutnie obca. Nawet patrząc obiektywnie, a Forrester starał się taki być, mężczyzna wyglądał na gburowatego buca. Obejmował Gerdę w talii i szczerzył do niej zęby, a częściowo również do Forrestera, ze spojrzeniem, które mówiło, że oto razem konspirują, by uwieść Gerdę. Forresterowi się to nie podobało. Po prawdzie to nienawidził tego planu bardziej, niż mógłby to wyartykułować.

Ale jedyne na co mógł liczyć, to wiara w niewątpliwy i niezawodny zdrowy rozsądek Gerdy. Przecież chyba nie mogłaby woleć takiego prostaka, jak ten, który jej towarzyszył, od starego, dobrego Billa Forrestera?

Z drugiej strony była przekonana, że Bill Forrester nie żyje. Musiała tak myśleć. Gdy został Dionizosem Mniejszym, nie mógł po prostu zniknąć. Musiał umrzeć oficjalnie i dla Gerdy nie była to tylko formalność.

I po śmierci Billa Forrestera zwróciła się więc do tego buca jedynie po pocieszenie? On nie wygląda na kogoś, kto może pocieszyć, pomyślał Forrester, wygląda jak ohydny pryszcz na obliczu Ziemi. Forrester nie lubił go od pierwszego wejrzenia i był całkowicie pewien, że jakiekolwiek wejrzenia w przyszłości tę niechęć tylko zwiększą.

Trzecia twarz wyjaśniała wszystko.

Trzecia twarz była tak rozpoznawalna jak Gerdy, choć budziła krańcowo przeciwne uczucia. Była pulchna i ziemista, i należała oczywiście do Eda, najukochańszego braciszka Gerdy. Forrester pojął wszystko w jednym błysku zrozumienia.

Ed Symes miał oczywiście wystarczające możliwości, by załatwić swej siostrze zaproszenie na Bachanalia. I gdy się przyjrzeć Gerdzie, nie pozostawił spraw samym sobie. Gerda trzymała w ręku na wpół opróżniony plastikowy kubek z winem – kubek z wizerunkiem Dionizosa, co z jakiegoś powodu powiększyło złość Forrestera – i z całych sił starała się wyglądać na rozbawioną.

Sądząc z jej wyglądu, Ed zdołał doprowadzić ją do stanu o krok od ubzdryngolenia. A strasznie szczęśliwe oblicze Eda wskazywało, że nie ma zamiaru na tym poprzestać.

Oczywiście z punktu widzenia Eda... a Forrester przykazał sobie, że ma być w tej sprawie uczciwy... z punktu widzenia Eda nie było w tym wszystkim nic złego. Chciał zabawić Gerdę (niewątpliwie wiadomość o zejściu Forrestera musiała być dla niej dużym szokiem, biedna dziewczyna), a jak to zrobić lepiej niż nawrócić ją na własną religię, najlepszą ze wszystkich możliwych religii? Jesienne Bachanalia musiały wydawać się doskonałą okazją do nawrócenia, a towarzysz Gerdy, przyjaciel Eda – w jakiś sposób Forrester nie mógł przestać myśleć o nim inaczej, jak o przyjacielu Eda; było jasne, że to nie może być przyjaciel Gerdy – został zabrany, by pomóc pocieszać dziewczynę i pokazać jej zalety kultu Dionizosa.

Niefortunnie zalety te okazały się spełniać wszystkie oczekiwania. Bo teraz Gerda zobaczy, że Forrester żyje i...

Zaraz! Ostudził się Forrester.

Gerda wcale nie widzi Williama Forrestera.

Widzi dokładnie to, czego się spodziewała. Widzi Dionizosa, Boga Wina. Nie ma żadnego powodu, by się cofał czy próbował kryć przed nią. Czy dlatego, że idzie z siedmioma pięknymi dziewczynami, pije szesnaście razy więcej niż jakikolwiek normalny prawowierny osobnik, bawi się jak kompletnie pozbawiony zasad facet, to powinien się wstydzić.

Wykonuje jedynie swoje obowiązki.

A Gerda nie wie, że nie jest Dionizosem.

Ta myśl sprawiła, że poczuł się trochę lepiej, ale trochę go to również przygnębiło. Stracił humor.

— Naprzód! — wrzasnął ponownie. We własnych uszach nie zabrzmiało to przekonująco, ale tłum wydawał się tego nie zauważać. Rozległy się szalone wiwaty. Forrester zapragnął, żeby wszyscy sobie poszli.

Ruszył dalej. Stopą natrafił na jakiś kamień, który wziął się nie wiadomo skąd, i wykonał na nim wspaniałe potknięcie. Zamachał gorączkowo rękami i udało mu się odzyskać równowagę. Stanął z powrotem na nogach, trzymając się dziewczyn. Rwał go lewy paluch, ale dzielnie zignorował ból.

Musiał coś wymyślić i to szybko. Tłum widział, jak się potyka... a takie rzeczy nie zdarzają się bogom. Gdyby nie Gerda, to by się mu to nie zdarzyło.

Z wysiłkiem porzucił myśl o Gerdzie i zastanawiał się co zrobić, by zamaskować potknięcie. I za chwilę to miał. Zaklął potężnie, barwiąc powietrze purpurowo. Potem schylił się i podniósł kamień. Przez chwilę trzymał go w górze, a potem rzucił. Wyciągnął rękę i unosząc kciuk, powoli i ostrożnie wycelował palcem wskazującym, jak chłopiec bawiący się w rewolwerowca.

— Paf! — powiedział łagodnie, zginając kciuk do przodu.

Z przenikliwym trzaskiem z jego palca wskazującego wystrzelił cienki jak ołówek błękitnobiały strumień energii. Pomknął ku spadającemu kamykowi i otoczył go migotliwym blaskiem. W chwilę później kamień eksplodował, zamieniając się w spektakularną chmurę kolorowych iskier.

Tłum w jednej chwili zatrzymał się i przestał śpiewać.

Jedynie muzycy, zbyt pochłonięci własny hałasem, nie zauważyli tego i grali dalej. Zgromadzeni, widząc jego pokaz i słysząc zaklęcie, uciszyli się jak kolekcja posągów. Gdy bóg zaczyna być zły, pomyślał sobie każdy, nie da się przewidzieć, co będzie. Ukryć się w jakiejś norze, pomyśleli pewnie niektórzy, będzie definitywnie dobrym pomysłem. Ale, oczywiście, w Central Parku nie ma żadnych nor. Nie pozostaje więc nic innego, jak stać nieruchomo z nadzieją, że nie zostanie się zauważonym i czekać na lepsze czasy.

Nawet Gerda, jak dostrzegł Forrester, znieruchomiała z ręką częściowo uniesioną do pomachania, zmartwiałą twarzą i zapomnianym plastikowym kubkiem.

Muszę coś jeszcze zrobić, pomyślał Forrester. Tak nie może być.

Zastanowił się krótko, po czym odwrócił i wskazał wprost na Eda Symesa stojącego w wodzie pod mostem.

— Ej ty, tam! — zawył.

Symes zrobił się blady jak rybi brzuch. Na tym tle jego pryszcze ukazały się jaskrawo, dając, jak stwierdził Forrester, dość niezwykły i uderzający efekt. Mężczyzna wyglądał, jakby chciał zejść z widoku, zanurzając się w wodzie do kostek.

Dwa czy trzy razy otworzył usta. Forrester czekał, mając ogromną frajdę z tego prostego widoku.

— Ja? — odezwał się w końcu Symes.

— Jasne, że ty! Wyglądasz na młodego twardziela.

Symes spróbował się uśmiechnąć. Efekt był koszmarny.

— Oczywiście, że tak. Twój Bóg ci to mówi. Wątpisz w niego?

— Wątpię? Nie. Absolutnie nie. Nigdy. Nie przyszłoby mi do głowy. Ja twardziel. Tak, to ja. Twardziel. I młody. Młody twardziel. Jasne. Tak.

— Dobrze — powiedział Forrester. — Zobaczmy więc, jaki jesteś w akcji.

Symes wziął głęboki wdech. Wydawał się delektować tym, jakby pomyślał, że to ostatnia rzecz jaką robi w życiu.

— Co... co mam zrobić?

— Weź jakiś kamień i rzuć. Zobaczymy, jak wysoko rzucasz.

Symes bał się oczywiście ruszyć ze swego miejsca w wodzie. Zamiast wyjść na ląd, zaczął szukać koło nóg, gdzie w końcu udało mu się znaleźć otoczak niemal tak duży, jak jego pięść. Spojrzał na niego z powątpiewaniem.

— Rzucaj — zawołał Forrester głosem jak grzmot.

Symes, ponaglony, rzucił. Kamień poleciał do góry. Forrester ostrożnie wycelował, znów było „paf” wskazującym palcem i kamień się rozpadł.

Zapadła cisza. Forrester roześmiał się.

— Nie najgorszy rzut jak na śmiertelnika! I również niezła sztuczka... fajny widok. — Spojrzał na tłum. — No i co?... Jak wam się podoba rozrywka, którą dostarczył wam wasz Bóg? Czy to nie było zabawne?

Oczywiście, że było, skoro tak twierdzi sam Dionizos. Naprawdę wielka sztuka. I wspaniały widok. Tłum zgodził się z tym natychmiast, dając mu długi narastający aplauz. Forrester im pomachał, a potem zwrócił się do oddziału myrmidonów stojącego w pobliżu.

— Idźcie do tego mężczyzny i jego przyjaciół! — zawołał i zauważając, że Symes ukląkł i drży. — Dopilnujcie, żeby poszli za mną. Pozwólcie im być cały czas blisko mnie... Może będę potrzebował później dobrego miotacza kamieni!

Myrmidoni posłusznie wykonali, co im kazał. Gerda, jej brat, oraz buc bez imienia zostali szybko otoczeni i wkrótce, popychani, wyszli z wody na most i dołączyli do grupy Dionizosa, by podążać w ślad za Bogiem, na czele Procesji. Z całej trójki tylko Gerda, jak wydawało się Forresterowi, nie uważała tego zaproszenia za zaszczyt. Ten widok przyprawił go o pewną nadzieję.

A przynajmniej, pomyślał, mogę mieć ją w ten sposób na oku.

Procesja skierowała się na swoją trasę, skręcając powoli ku południowi z powrotem do Świątyni Parkowej. Muzycy grali teraz skocznie, przechodząc z Hymnu na swoje nieoficjalne piosenki. Niektórzy zrobili to wcześniej, niektórzy później, a niektórzy nie przejmowali się niczym. Bębny miotały się między dwoma przeciwstawnymi rytmami dwóch doskonałych melodii i mnóstwem pobocznych piosenek, dopełniając to najlepiej jak mogły dużym nadmiarem silnych uderzeń wspomaganych przez organy parowe, a wynikiem tych wszystkich wysiłków była narastająca kakofonia, która powinna być strasznie nieprzyjemna, ale nie była.

Być może mogły mieć z tym coś wspólnego krzyki tłumu, żarty i śpiewy, tak że niczego nie można było w pełni rozróżnić, niemniej ogólne wrażenie było takie, że czyniony jest straszny hałas, ale w dobrej wierze. Hałas ten można by zapakować w bele, pomyślał Forrester, i sprzedawać w ilości wystarczającej, żeby zaopatrzyć wiece we wszystkich miastach w ciągu nadchodzących siedmiu lat, a i tak jeszcze pozostałoby go wystarczająco dużo dla metra, klas szkolnych, biur i nawet paru wysokiej jakości korków ulicznych.

Gerda i pozostali maszerowali cicho. Ed, jak zauważył Forrester, próbował kilku okrzyków, ale skarcony wzrokiem przez swoją siostrę, wkrótce dał spokój. Buc wlókł się obok, nie obejmując już Gerdy. To nieustannie wprawiało Forrestera w dobry humor i resztę drogi do Świątyni Parkowej przebył w wesołym nastroju.

Był taki szczęśliwy, że zrobił jeszcze raz swój pokazowy skok, tym razem z podwójnym saltem i złożeniem się jak scyzoryk – po prostu, żeby było ciekawiej – po czym, czując się pozytywnie ożywiony i bardzo boski, wylądował łagodnie na dachu świątyni.

Podczas gdy Procesja marudziła, muzyka ucichła. Forrester odchrząknął i krzyknął do milczącego zgromadzenia swoim najbardziej przenikliwym głosem:

— Słuchajcie wszyscy!

Tłum zawirował, szukając go wzrokiem i zachwycony, skupił na nim uwagę.

— Teraz bawimy się! — ryknął. — Będą tańce. A wino popłynie strumieniami przez park. Niech zapanuje bezgraniczna radość.

Stanął na dachu i spojrzał na rozpraszający się tłum. Było wczesne popołudnie. Zdumiało go, jak szybko upłynął ten czas. Sama Procesja, od początku do końca, trwała dobre sześć godzin; tak mógł to stwierdzić teraz, niemniej wcale nie wydawała się być taka długa. Mimo tych wszystkich tańców i wygłupów jakie robił, zupełnie nie czuł się zmęczony.

Był nieco skacowany, ale wcale nie przekonany, że wiązało się to wyłącznie i bezpośrednio z ilością wypitego alkoholu. Z drugiej strony, pomyślał, jeśli tak na to spojrzeć, to czuje się całkiem dobrze.

Muzycy rozbili się teraz na małe grupy po trzech, czterech czy pięciu i rozeszli, żeby pomuzykować sobie między drzewami. Mężczyzna z organami parowymi siedział wyczerpany nad swoją klawiaturą. Starzec ze szklankami odbierał gorące gratulacje od licznej grupy ludzi, którzy wyglądali na jego krewnych. No i ponieważ oficjalna muzyka się skończyła, mnóstwo amatorów pogrywających na drumlach, grzebieniach i fletach pistonowych wyłamało się ze swoimi instrumentami z szeregów i robiło wesoły, radosny hałas na cześć swego boga. O ile, pomyślał Forrester, ktoś chce to nazywać radosnym. Bo generalnie, to charakter tego dźwięku był swego rodzaju tępym wyciem .

Forrester spojrzał w dół. Była tam Gerda ze swoim bratem i z bucem. Stali blisko świątyni pilnowani przez trzech myrmidonów. Pozostały tłum rozproszył się po krzakach w całym parku. Forrester wiedział, że też musi stąd odejść i to wkrótce. Na dole czekało na niego siedem dziewcząt.

Nie, żeby miał coś przeciw temu. W końcu siedem pięknych dziewcząt to siedem pięknych dziewcząt. Chciał jednak mieć oko na Gerdę, a nie był pewien, czy będąc zajęty, będzie mógł.

Gdzieś w krzakach ktoś zaczął grać na kazoo, dodając do muzyki szczyptę melancholii i nieszczęśliwej miłości. Oficjalna część Bachanalii właśnie się zakończyła.

Czas na prawdziwą zabawę, pomyślał Forrester.

IX

— A teraz sprawdźmy — powiedział wesoło Forrester — czy wasz Bóg zasługuje na swoje miano?

Siedem dziewcząt siedziało półkolem wokół niego i chichotało. Jedna z nich uśmiechała się z przymusem.

— Hmm — powiedział Forrester i wskazał palcem. — Dorothy — powiedział i przesunął palec. — Judy. Hm... Betty. Millicent. Jayne. — Mrugnął do dwóch pozostałych. Były to jego dwie towarzyszki w pochodzie. — Beverly i Kathy — powiedział — mam rację?

Dziewczęta zachichotały, kiwając głowami.

— Możesz nazywać mnie Millie, Panie Mój, Dionizosie — powiedziała Millicent.

— Dobrze, Millie. — Z jakiegoś powodu wywołało to znowu śmiechy. Forrester nie wiedział czemu, ale było mu wszystko jedno. — Dobrze — powiedział. — To bardzo dobrze.

Zaprezentował dziewczynom swój szeroki uśmiech. Bardzo przekonywujący uśmiech, który tylko jednej osoby nie przekonywał – Forrestera. Sam najlepiej wiedział, jak daleko mu do tego uśmiechu.

W rzeczywistości znalazł się w pewnym sensie, jak stwierdził, w kiepskim położeniu.

Ściśle mówiąc, nie był bynajmniej niedoświadczony w uprawianiu miłości z pięknymi kobietami. Ostatnie miesiące przyniosły mu wystarczająco dużo doświadczeń. Ale te doświadczenia pomijały, jak się okazało, jeden mały czynnik.

Przywykł uprawiać miłość z piękną dziewczyną w samotności, jedynie oni dwoje, bezpiecznie ukryci przed ciekawskimi. To prawda, mnóstwo jego doświadczeń, jak się okazało, było ocenianych przez Wenus i różnych innych Bogów uważających, że muszą mieć w to wgląd, ale w danej chwili o tym nie wiedział, a ci widzowie byli zresztą niewidzialni i mógł ich ignorować.

No a teraz był na murawie Central Parku, widziany przez tysiące pijanych wyznawców, którzy wszyscy, o ile nie byli zajęci czymś innym, nie pożądali niczego lepszego niż dobry widok na swojego Boga w akcji. A którą z dziewczyn by nie wybrał, pozostała szóstka będzie gorliwie oczekiwała na swoją kolej, śledząc i oceniając wzrokiem każdy jego ruch.

A do tego wszystkiego jeszcze Gerda – w pobliżu. Próbował nie tracić jej z oczu. A czy ona też go śledziła wzrokiem?

Wydawało się nie mieć znaczenia, że nie rozpoznaje go jako Williama Forrestera. Wciąż widziała go w akcji z siedmioma apetycznymi laseczkami. Ta myśl go osłabiała.

Przez całe popołudnie starał się wszelkimi metodami odsunąć od siebie nieuniknione. Nieprawdopodobnie wprost długo tańczył z każdą dziewczyną po kolei. Wykonywał skoki, salta, beczki, immelmany i inne sztuczki, dowodząc swojej boskości wszystkim zainteresowanym. Aż do znudzenia demonstrował swoją obecność. Wypił zawrotne ilości sfermentowanych płynów oraz ich destylatów, zmuszał do tego również te dziewczyny z nadzieją, że upite i zmęczone padną na trawę i spokojnie doczekają jutra.

Niestety żaden z tych planów nie wypalił. Tańce i akrobacje musiały się kiedyś zakończyć, a co do dziewczyn, to raczej wolały się położyć niż paść i bynajmniej nie z powodu upicia.

Oblubienice zostały czasowo uodpornione przez kapłanów z różnych świątyń dysponujących użyczonymi mocami różnych Bogów. W końcu, czy można było oczekiwać od zwykłej dziewczyny, żeby dotrzymała w zabawie pola Dionizosowi? Boska zabawa na dłuższą metę to trochę więcej niż może sprostać zwykły śmiertelnik – jak świadczą o tym stare mity o fałszywym bogu nordyckim, Thorze.

No więc dziewczyny wciąż były chętne, słońce zachodziło, a sposoby na przeciąganie sprawy się skończyły. Spróbował znaleźć jeszcze jakieś wymówki, ale nic mu nie przychodziło do głowy. Błysnęła mu myśl, że prawdziwy Dionizos mógłby się tu pojawić na chwilę. Z przyjemnością oddałby Bogu nie tylko zaszczyty, ale całą zabawę.

Spojrzał w narastający zmrok. Gerda wciąż tam była, ze swoim bratem i tym bucem, Alvinem Sherdlapem, którego nazwisko zdążył już poznać. Było to bardzo niecodzienne nazwisko, ale Alvin też wyglądał niecodziennie jak na istotę ludzką.

Co i raz w czasie tego długiego popołudnia Forrester kazał rzucać Edowi Symesowi kamienie jako cel, żeby mieć go pod ręką i żeby łatwiej mógł mieć na oku Gerdę i jej buca, Alvina. Ta zabawa, kamienie eksplodujące w powietrzu, stała się już nudna, chociaż Symes wyraźnie ją polubił i uważał za wyróżnienie. W końcu został wybrany do zadań specjalnych: miotacz celu dla wielkiego Boga Dionizosa. Kto jeszcze mógł coś takiego o sobie powiedzieć?

Prawdopodobnie urośnie w oczach swoich przyjaciół, pomyślał Forrester i poczuł wyraźną niechęć do takiego obrotu sprawy. Symes był już wystarczająco nieprzyjemny jako głupawy cham. Wzmocnienie jego obecnej osobowości o nieznośny snobizm, byłoby jak postawienie Pellionu na Ossie. Na co jedynie Bóg, upomniał się kwaśno Forrester, mógłby sobie pozwolić.

Obecnie Ed Symes i Alvin Sherdlap siedzieli, wraz z Gerdą, wokół ogromnej beczki piwa, którą zdołali sobie jakoś przywłaszczyć z innej części parku. Ed i Alvin ochoczo żłopali, a Gerda siedziała obok, zabijając czas, wyraźnie zmyślona. Forresterowi przemknęło przez myśl, że myśli o nim i ta myśl sprawiła, że poczuł się przygnębiony i melancholijny.

Wiedział, że Gerda nie może go już dojrzeć. Ciemności nocy zapadły, a księżyca nie było. Jedyne światło pochodziło z łuny nad miastem, ponieważ oświetlenie parku zostało na noc wyłączone. Dla normalnego śmiertelnika światła nie wystarczało nawet, żeby zobaczyć cokolwiek w odległości dalszej niż kilka stóp. Ale dla niezwykłych, boskich możliwości Forrestera park wydawał się nie być ciemniejszy niż o zmroku jakąś godzinę temu. Tak więc, chociaż trójka Symesa nie mogła go widzieć, to on mógł ich wciąż obserwować bez żadnego wysiłku.

I miał zamiar to robić.

Tyle że teraz, gdy ciemność opuściła zasłonę na to, co robi, i gdy poszukując dalszych wymówek, poczuł w głowie zupełną pustkę, nadszedł czas na wykonanie powierzonego mu zadania.

Odchrząknął, by przeczyścić gardło.

— No dobrze — powiedział bardzo cicho.

Powinien teraz powiedzieć coś jeszcze, ale przez jakąś minutę nic mu nie przychodziło do głowy.

Millicent zachichotała niespodziewanie.

— Och, Panie Mój, Dionizosie! — powiedziała. — Czuję się taka zaszczycona!

— E... — zaczął Forrester. — Och, w porządku — znalazł w końcu jakieś słowa. — Całkowicie w porządku, Millicent — dodał, zastanawiając się, co dokładnie miał na myśli.

— Nazywaj mnie Millie, Panie Mój.

— Oczywiście, Millie.

— A mnie możesz nazywać Bets, Panie Mój. Jeśli chcesz — wtrąciła Bette. Bette była blondynką z krótkimi, kręconymi włosami i zdumiewającą figurą. — To takie zdrobnienie. Wiesz, Mój Panie.

— Jasne — powiedział Forrester. — Hm... Nie mogłybyście być trochę ciszej?

— Dlaczego? — zapytała Millicent.

Forrester przetarł czoło dłonią.

— No cóż — powiedział w końcu, myśląc o Gerdzie znajdującej się kilka stóp od niego. — Pomyślałem, że byłoby przyjemniej, gdybyśmy byli cicho. Bardziej prywatnie i romantycznie.

— Och — powiedziała Bette.

— To znaczy mamy szeptać? — odezwała się Kathy. — Jakbyśmy robili coś w tajemnicy?

Forrester zacisnął wargi. Poczuł, że zaczyna czuć silną antypatię do Kathy. Czemu ona nie może dać sobie spokój, pomyślał.

— No cóż, tak — powiedział jedynie. — Może być zabawnie. Spróbujmy dziewczęta.

— Oczywiście, Panie Mój, Dionizosie — skromnie zgodziła się Kathy.

Zdecydował się, że stanowczo jej nie lubi.

Przez chwilę trwała cisza.

— Dobrze — powiedział Forrester. — Jesteście wszystkie takie piękne, że naprawdę nie wiem, co... hm... co mam dalej robić.

Millicent zachichotała. I jeszcze któraś – Judy, pomyślał Forrester.

Nie chciałbym, żeby któraś z was czuła się zawiedziona, czy pomyślała sobie, że w mojej ocenie jest gorsza... gorsza od innych. — Wydało mu się, że w tej wypowiedzi czegoś brakuje, więc dodał: — To by nie było uczciwe... A my Bogowie zawsze jesteśmy uczciwi.

Dla Forrestera wcale to nie zabrzmiało jak absolutna prawda. Wydawało mu się, że któraś z dziewczyn parsknęła, ale zignorował to i dzielnie brnął dalej.

— No więc — powiedział — zagramy w małą grę.

— Grę? — zdziwiła się Millicent.

— Tak — powiedział Forrester, starając się, żeby zabrzmiało z entuzjazmem. — Wszyscy lubimy gry, prawda? No bo czym jest orgia... to znaczy zabawa... jeśli nie wielką wspaniałą grą? Nie mam racji?

— No... — powiedziała z powątpiewaniem Bette. — Chyba tak. Oczywiście, Panie Mój Dionizosie. Skoro ty tak mówisz.

— Jasne, że tak — powiedział Forrester. — Gry i zabawy. Zagramy więc w małą grę. — Roześmiał się.

Kathy spojrzała na niego bystro.

— Co to za gra, Panie Mój, Dionizosie? — zapytała niewinnie.

Kathy była niezwykle piękną brunetką o jasnobrązowych oczach i była jedną z tych dwóch, które obejmował podczas powrotu Procesji z peryferyjnej części parku. Gdy sobie to teraz przypominał, to nie był całkowicie pewien, czy to on wybrał ją, czy też ona wybrała jego. Chociaż w końcu jakie to miało teraz znaczenie.

— No cóż — powiedział Forrester. — To będzie gra czysto losowa. Ślepy traf i nic poza tym.

— Jak koło fortuny — podsumowała Bette.

— Właśnie... hm... Bets — zgodził się Forrester. — Obiecuję, że nie będę wpływać na wynik, używając swojej mocy. Uczciwe warunki, prawda?

— Oczywiście — zgodziła się niewinnie Kathy.

Naprawdę nie miał żadnego powodu, żeby się irytować na tę dziewczynę, przynajmniej dopóki się tak miło z nim zgadzała. Niemniej wcale nie był pewien, czy ona mówi to, co myśli.

— Jasne — powiedziała Millicent.

— Aha — przytaknęła Bette. — To znaczy, tak, Panie Mój, Dionizosie.

Forrester pomachał ręką.

— Po co nam formalności — powiedział i poczuł się jak osioł. Ale żadna z dziewcząt wydawała się nic nie zauważać. Zgoda zyskała powszechną akceptację. — No to zobaczmy.

W cichym zastanowieniu rozejrzał się dookoła po otaczającej ich scenerii. Kilku myrmidonów stało w rozproszeniu jakieś dwadzieścia stóp od niego, stojąc do nich plecami, dla zasady. Obracając się dookoła, i tak nie mogliby niczego zobaczyć w ciemności. Musieli jednak stać na posterunku, by być pewnym, że żadna nieautoryzowana osoba, łowca pamiątek, muzyk, ktoś ze specjalną prośbą, czy po prostu zagubiona żywa dusza nie przedostanie się do wspaniałego Dionizosa wtedy, gdy jest on zajęty.

Wewnątrz tego promienia jedynymi żywymi duszami byli myrmidonowie, nie licząc oczywiście Forrestera i jego gromadki... no i trójki Eda Symesa.

Spojrzał na nich. Ed Symes, jak zauważył z cichą satysfakcją, był przemarznięty. Forrester pomyślał, że może mieć z tym coś wspólnego to małe zaklęcie, jakim potraktował piwo, i poczuł się raczej zadowolony ze swoich wysiłków, przynajmniej w tym zakresie. Ed leżał płasko na plecach i chrapał wystarczająco głośno, by niemal całkiem zagłuszyć niemal wszystko oprócz paru nut organów parowych grających sennie gdzieś w oddali. W pobliżu jego leżącej postaci Gerda próbowała odpierać awanse Alvina Sherdlapa, ale było oczywiste, że sam upływ czasu i ilość wypitego alkoholu nie pozwolą na zbyt długi opór.

Forrester wycelował palcem w Alvina. Chętnie potraktowałby go jak kamień. Jeden mały „paf” sprawiłby, że Alvin Sherdlap nie obarczałby już sobą Ziemi. I nikt by za nim nie tęsknił, pomyślał Forrester. Dla każdego, kto spojrzał na tego prostaka, było jasne, że nikt, nigdzie, z żadnego powodu, nie zatęskniłby za Alvinem, gdyby ten eksplodował w pył.

Pokusa była niewątpliwa, ale jakoś zdołał się jej oprzeć. Powiedziano mu, że musi być skrajnie ostrożny, używając swojej mocy, a był prawie pewien, że nie umiałby usprawiedliwić rozwalenia Alvina. Patrząc obiektywnie nie było nic zdrożnego w tym, co ten buc robił. On wyłącznie praktykował swoją religię, tak jak ją rozumiał, a religia była bardzo prosta: podczas orgii, ma być orgia.

Gerda nie musi się poddawać, jeśli tego nie chce, pomyślał Forrester. Bardzo chciał w to wierzyć.

A palec wciąż miał wycelowany w Alvina. I nie powstrzymał swojej mocy całkowicie, a jedynie stłumił ją tak, że tylko mała frakcja energii nerwowej wydzieliła się na jego komendę. Energia pochodząca z koniuszka jego palca nie zrobiła żadnego hałasu ani nie zaświeciła. To nie był zabójczy strzał.

Przeskoczyła niewidocznie dzielącą ich przestrzeń i uderzyła Alvina Sherdlapa w sam nos.

Wynik był całkowicie satysfakcjonujący. Alvin wydał ostry krzyk, odskoczył od Gerdy i upadł do tyłu. Nogi zadarł na moment pionowo do góry, a potem rozłożył się na ziemi. Milczał. Gerda popatrzyła na niego, zbyt zmęczona i oszołomiona, by wyrobić sobie jakiś spójny pogląd na to wydarzenie.

Forrester westchnął uszczęśliwiony. To powinno zająć Alvina na jakiś czas.

— Panie Mój, Dionizosie — zapytała Kathy niewinnym tonem — w co celujesz?

Ta dziewczyna jest stanowczo irytująca, pomyślał Forrester.

— W co celuję? Och, w mojego miotacza. — Zastanawiał się pospiesznie. — Obawiam się, że religijna żarliwość pokonała tego faceta.

Dziewczęta zaczęły się rozglądać, ale oczywiście nie mogły nic zobaczyć w ciemnościach.

— O mój boże — powiedziała Bette.

— Ale skoro on jest nieprzytomny — dodała Kathy — to czemu w niego celujesz?

Forrester przyrzekł sobie, że przy następnej okazji dopilnuje, żeby kandydatki Eskorty Dionizosa przeszły test na inteligencję i każda, która będzie miała wynik tak dobry jak Kathy, zostanie automatyczne zdyskwalifikowana.

Teraz musiał jednak wymyślić jakąś wymówkę. I wymyślił – zaplanował grę. Był to całkiem ciekawy pomysł.

— Nienawidzę, jak biedny śmiertelnik traci resztę wieczoru — powiedział. — Nawet, jeśli śpi. Powinniśmy go jakoś wykorzystać.

Spokojnie wykonał ręką gest.

Gerda i Alvin Sherdlap nie zauważyli, co się dzieje. Byli zajęci kłótnią. Alvin skarżył się, że ktoś go uderzył w nos, a Gerda przysięgała, że to nie ona. Na to, że chrapanie Eda Symesa stopniowo ucichło w oddali, nie zwrócili w ogóle uwagi.

A Ed sobie leciał. Uniósł się pięć stóp do góry wciąż nieświadomy i chrapiący, po czym jak wielka tłusta strzała, wystrzelona z łuku, przemieścił się bezbłędnie w powietrzu w kierunku Forrestera i kręgu dziewcząt.

Kontrolowany przez Forrestera, pojawił się nagle nad nimi, wirując w lekkiej bryzie, tak delikatnie jak przerośnięty płatek śniegu. Forrester pozwolił ciału opaść swobodnie ostatnie sześć cali, więc Symes wylądował z ostrym walnięciem pośrodku kręgu. Nic mu się nie stało. Przebywał bardzo daleko; wciąż chrapał.

— Oto i on — powiedział Forrester.

Millicent zamrugała.

— Co? — zapytała. — To on?

— Oczywiście, że on — odpowiedział Forrester uprzejmie. — Chociaż jest trochę za głośny, nie uważacie?

— Strasznie chrapie — stwierdziła niezobowiązująco Judy. — Jeśli to masz na myśli, Panie Mój, Dionizosie.

— Dokładnie. I nie widzę żadnego powodu, by to tolerować. Może więc umieśćmy go na trochę w stazie, żeby nie hałasował. — Ponownie wykonał ręką gest, prawie od niechcenia. Chrapanie Eda Symesa ucichło natychmiast, pozostawiając świat jako czystsze i spokojniejsze miejsce do życia, a ciało stało się tak sztywne, jakby było kamienną figurą.

— Oto i on — powtórzył Forrester z satysfakcją.

— I co dalej? — zapytała Kathy.

— Teraz go wyprostujemy.

Kolejny gest i ręce Eda Symesa złożyły się u boku, a nogi wyprostowały. Jedynie brzuch odstawał od prostych linii jego ciała. Forrester pomyślał, że nigdy wcześniej nie widział przyjemniejszego widoku.

Dorothy westchnęła.

— Czy on... jest martwy? — zapytała.

Forrester spojrzał na nią z potępieniem.

— Martwy? A dlaczego miałbym to zrobić, skoro bywa taki użyteczny?

— Nie wiem — mruknęła.

— No dobrze — powiedział Forrester. — Nie jest martwy. Jest po prostu w stazie, w stanie całkowitego zawieszenia ruchu. Gdy tylko zdejmę zaklęcie, będzie jak przedtem. Ale chyba nie zrobię tego teraz. Zaplanowałem dla niego coś do roboty.

Sięgnął ręką i dotknął sztywnego ciała. Uniosło się na ułamek cala w górę, jakby opierając na czubkach traw. Wiatr poruszył nim trochę, ale nie odpłynęło dalej.

— Odjąłem mu trochę ciężaru — wyjaśnił Forrester. — Będzie nim łatwiej kierować.

Ed Symes zachowywał się teraz jak wyrzeźbiona z korka figura na wodzie. Szybkim ruchem Forrester obrócił figurę. Efekt był dokładnie taki, jakiego oczekiwał. Ed nie dotykał gruntu w żadnym punkcie z wyjątkiem jednego: miejsca w którym jego wystający brzuch najbardziej wystawał. Górna i dolna część jego ciała balansowały sztywno w powietrzu.

Forrester popatrzył na to z zadowoleniem.

— A teraz — powiedział z pewnym zdecydowaniem w głosie — zagramy w butelkę!

Dziewczyny zaczęły się śmiać i chichotać.

— To znaczy z nim? zapytała Bette.

Forrester westchnął.

— No właśnie — odpowiedział cierpliwie. — Z nim.

Usadowił się i spojrzał na dziewczyny.

— Puścimy go raz na próbę, żeby sprawdzić, jak działa.

Lekko popchnął wyprostowaną stopę Eda.

Łał, wykrzyknął w myślach. Ed Symes rozkręcił się, spokojnie obracając się na brzuchu, wirując w wesołym rytmie, w ciszy obserwowany przez dziewczęta i Forrestera. Po jakimś czasie zwolnił i zatrzymał się, wskazując nosem na Bette, a palcami nóg na Dorothy.

— O mamo! — powiedziała Dorothy. — Wskazuje na mnie!

— Nie! — powiedziała zdecydowanie Bette. — Jego głowa wskazuje w moją stronę!

— Ale on...

— Spokój, spokój — przerwał im Forrester. — Żadnych kłótni. Ten raz się przecież nie liczy. To było jedynie dla sprawdzenia, jak działa. Według mnie działa bardzo dobrze, nie uważacie?

— O, tak, Panie Mój, Dionizosie — powiedziała Kathy. Było w jej głosie coś takiego, jakby się z niego wyśmiewała. Ona w ogóle nie daje się lubić, stwierdził Forrester.

Pozostałe dziewczęta zgodziły się chórem. Wciąż studiowały sztywne ciało Eda Symesa. Jego brzuch, obracając się, wyrył płytkie zagłębienie w trawie i teraz był ładnie dostosowany do rzeczywistych obrotów. Forrester zatarł ręce.

— Pięknie — powiedział. — Teraz wszystkie będziecie sędziami.

— Ja też — zapytała Bette.

Forrester skinął głową.

Głowa będzie jako wskaźnik. Ta z was, którą wskaże głową nasz Pan Butelka, będzie moją pierwszą wybranką.

— No widzisz? — Powiedziała Bette. — Mówiłam, że głowa.

— Tak, ale skąd ja mogłam to wiedzieć, dopóki nie zostało wyjaśnione — odpowiedziała Dorothy. — A zresztą, ja...

— W porządku, dziewczyny — powiedział Forrester, czując się jak drużynowy w grupie harcerek. — Posłuchajcie jakie są zasady, możecie? A potem będziemy grali. — Wziął głęboki oddech. — Czy to nie jest fajne?

Dziewczyny zachichotały.

— No dobrze, więc jeżeli głowa Pana Butelki znajdzie się pomiędzy dwiema z was, wtedy pozostała piątka zadecyduje, która dziewczyna znalazła się bliżej. Obie dziewczyny pozostaną absolutnie cicho podczas rozstrzygania, a gdy ta piątka nie będzie potrafiła uzyskać konsensusu, zakręcimy Pana Butelkę jeszcze raz. Czy to jasne?

— To znaczy, jeśli głowa wskaże na mnie, to będę ja — powiedziała Bette — a gdy głowa zatrzyma się pomiędzy mną i kimś drugim, inne dziewczyny będą musiały zdecydować, kto.

To było mistrzowskie podsumowanie sprawy.

— Dokładnie — potwierdził Forrester. — Zaraz zakręcę Panem Butelką. To już się liczy. Mamy teraz drugi obrót, a potem będzie więcej.

— Łaa — szepnęła Millicent. — Czy to nie jest podniecające?

Forrester zignorował komentarz.

— I pamiętajcie, dałem słowo Boga, że nie będę wpływał w żaden sposób na wynik. Czy to jest całkowicie jasne?

Dziewczęta zamruczały, potwierdzając.

— Teraz ustawcie się wszystkie w ładne kółeczko. Ja stanę z boku.

Minutę czy dwie zabrało dziewczynom ustawianie się kółku, spieranie, kto ma obok kogo siedzieć, i bliskość kogo może przynieść pecha. Spory dały Forresterowi możliwość sprawdzenia, co robi Gerda. Szeptała coś Alvinowi, ale nie dotykali się wzajemnie. Forrester podwyższył sobie czułość słuchu, żeby lepiej zorientować się, o co chodzi.

W naturalny sposób przeszli od kłótni do historii życia. Gerda opowiadała Alvinowi wszystko o swojej przeszłości.

— ...nie zrozum mnie źle, Alvin. Ja po prostu byłam zakochana w pewnym bardzo fajnym chłopaku. On był Atenianinem. Cudowny facet, naprawdę cudowny. Zginął... kilka miesięcy temu miał wypadek w metrze.

— O, do licha — powiedział Alvin. — Przykro mi.

— Musiałam ci to powiedzieć, Alvin, więc rozumiesz. Ja wciąż go kocham. Był cudowny. I dopóki się z tego nie otrząsnę, po prostu nie mogę...

Czując zarówno wstyd i satysfakcję jak i współczucie dla biednej dziewczyny, Forrester przestał podsłuchiwać. Bogowie zaaranżowali jego pozorną śmierć, co było, oczywiście, konieczne. Jego zniknięcie musiało być jakoś wyjaśnione. Nie podobało mu się jednak, że Gerda cierpi tak mocno.

Mój boże, pomyślał, ona wciąż mnie kocha!

Pierwszy raz słyszał, jak ona to mówi, spokojnie i otwarcie. Miał ochotę rzucić się i skakać z radości... ale nie mógł. Musiał wrócić do tych siedmiu pięknych dziewczyn.

Nigdy w życiu nie czuł się gorzej niż teraz.

Przynajmniej, pocieszał się, Gerda jest wierna jego pamięci. Trzyma Alvina na wyciągnięcie ręki. Jest wierna, bo go wciąż kocha.

W ponurym nastroju wrócił do dziewczyn.

— To co, jesteśmy wszyscy gotowi?

Kathy spojrzała na niego bystro.

— Panie Mój, Dionizosie, jest tak ciemno, że nie widzę nawet dobrze, co się dzieje. W jaki sposób mamy cokolwiek rozstrzygnąć, jeśli nie widzimy?

Forrester przeklął Kathy, że wyciąga słabe punkty jego ustaleń. A potem, żeby być obiektywnym, przeklął siebie, gdyż zapomniał, że to co jest doskonale widoczne dla niego, jest ciemne jak noc dla śmiertelników.

— Możemy to naprawić — powiedział szybko. — Właśnie miałem to zrobić. Rzucimy trochę światła na nasz obiekt... rzeczony obiekt będący naszym starym przyjacielem, Panem Butelką.

Tego triku nauczyła go Wenus, ale nie miał nigdy okazji go użyć. To był naprawdę pierwszy raz i mógł jedynie mieć nadzieję, że się uda.

Wszedł w środek kręgu, blisko sztywnego ciała Eda Symesa i wyciągnął rękę nad głowę, kciuk i palec wskazujący rozstawił na odległość cala, a pozostałe trzy palce złożył w dłoni.

A potem się skoncentrował.

Upływały długie sekundy, podczas gdy Forrester starał się zaaplikować jak najsilniejszy nacisk psychiczny. I nagle...

Między jego kciukiem i palcem wskazującym pojawiła się niewielka kulka światła – żółta, zimna kulka ognia rzucająca blask na całą grupę. Ostrożnie, starając się nawet nie oddychać, wycofał dłoń. Zawieszona w powietrzu kulka żółtego ognia pozostała w swoim położeniu.

Stłumione westchnienie kręgu dziewcząt było, według jego oceny, wyraźną nagrodą.

— Nie martwcie się już o to, dziewczęta — powiedział. — To światło jest widoczne jedynie dla nas ośmiorga. Nikt więcej nie może go zobaczyć.

Nastąpiła następna seria westchnień.

Forrester uśmiechnął się.

— Wszyscy się widzą nawzajem? — zapytał.

Zgodny pomruk potwierdzenia.

— Wszyscy widzą Pana Butelkę?

Znów pomruk.

— W takim razie ruszamy.

Wyszedł z kręgu dziewcząt, sięgnął do stopy Eda Symesa i znów wprawił go w obroty.

Symes zawirował z oślepiającą szybkością, wydając niski gwizd. Forrester, oszołomiony, śledził obracające się ciało z takim samym niepokojem jak dziewczęta, oczekując, kto będzie pierwszym zwycięzcą. Pomyślał o Millicent, która żuła gumę i robiła bańki. Pomyślał o Bette, uporczywie żądającej wyjaśnień i zawsze zdziwionej. Spróbował pomyśleć o Dorothy i o Jayne, o Beverly i Judy, ale myśl o Kathy – irytującej, zarozumiałej i cholernie bystrej, zbyt bystrej, by było to na jej korzyść – rozdrażniła go.

Był raczej zadowolony z tego, że obiecał nie wykorzystywać swej mocy do manipulacji ciałem Eda. Zupełnie nie wiedział, którą dziewczynę chciałby jako Numer Jeden.

Poza tym dał w końcu słowo Boga. Po prawdzie nie był pełnym bogiem, a tylko półbogiem. Ale uważał, że Dionizos może mieć coś przeciwko użyciu swojego imienia nadaremno. Obietnica, pomyślał surowo, choć z pewną ulgą, to obietnica.

Po jakimś czasie Pan Ed „Butelka” Symes zaczął zauważalnie zwalniać. Gwizd cichł w miarę jak Ed wirujący na swojej brzusznej osi obracał się coraz wolniej. Mijały sekundy. Ed wskazywał Bette... Millicent... Kathy... Judy... znów Bette...

Forrester obserwował zafascynowany.

W końcu zatrzymał się. Wszystkie skomplikowane instrukcje na wypadek, gdyby Pan Butelka zatrzymał się między dwoma dziewczynami, okazały się całkowicie niepotrzebne. Głowa Eda wskazywała jedną dziewczynę, tylko jedną.

Która wydała cichy pisk zachwytu. Pozostałe zaczęły chórem składać jej gratulacje, nie bardziej przekonujące niż w jakimkolwiek konkursie piękności. Uśmiechy wydawały się być luźno przyklejone, a głosom jakby czegoś brakowało. Najprawdopodobniej szczerości.

— No dobrze, to na razie tyle. — Forrester odwrócił się do zwyciężczyni. — Moje gratulacje — powiedział, zastanawiając się, co ma mówić dalej. Nic odpowiedniego nie wymyśliwszy, odwrócił się do szóstki przegranych. — Pozostałe z was chcę prosić o wielką przysługę. Weźcie dwóch myrmidonów dla ochrony, poszukajcie najbliższej beczki wina i skonfiskujcie ją dla mnie. Bardzo mnie suszy.

— Ojej! — zawołała Jayne. — Oczywiście, Panie Mój, Dionizosie.

— No to zabierajcie się — powiedział Forrester, a dziewczyny zachichotały jednocześnie jak zgrany chór. Forrester skrzywił się. — I nie wracajcie bez beczki. Potem znów zagramy.

Sześć dziewcząt z rozczarowaniem ruszyło w ciemność i zniknęło dla oczu śmiertelnika. Forrester obserwował, jak odchodzą, a potem odwrócił się do zwyciężczyni, czując się lekko niepewny.

— No cóż, Kathy — zaczął. — Ja...

Z dziewczęcą gorliwością skoczyła na niego jak tygrys bengalski.

— Od dziecka marzyłam o tej nocy! W końcu w twoich ramionach! Kocham cię! Weź mnie! Jestem twoja, cała twoja!

— To miło — powiedział Forrester, który poleciał do tyłu pod wpływem nagłego szturmu dziewczyny. Jego pierwszą myślą było, żeby wyrwać się z objęć Kathy, postawić ją na nogi w pewnej odległości od siebie i zacząć wszystko od początku z mniejszym zapałem. W końcu, powiedział sobie, ludzie powinni spędzić ze sobą trochę czasu, żeby się lepiej poznać.

W porę jednak przypomniał sobie, że jest Dionizosem. Stłumił więc pierwszą myśl i wziął ją w ramiona. A gdy to zrobił, stwierdził, że jego twarz jest pokrywana pocałunkami. A za każdym razem, gdy docierała do skraju, mruczała mu do ucha cicho i niewyraźnie pieszczotliwe słowa.

Forrester przełknął ślinę, wzmocnił chwyt i przycisnął mocno swoje wargi do jej. Przeszył go impuls zdumiewającego żaru.

Gdzieś w odległym zakątku jego umysłu rozwinął się zwój. Było na nim zapisane to, co mówił mu Wulkan o zmianach jakie nastąpią w jego mentalności po Inwestyturze. Gdyby wciąż był normalnym Williamem Forresterem, atak, jaki przypuściła na niego Kathy, zmroziłby go na jakiś czas. Ale teraz okazało się, że z ochotą skorzysta z okazji.

Czuł taką potrzebę całowania jej, jak nigdy przedtem w życiu, zalał go żar grożący mu zwęgleniem. Ruch jej ust po jego twarzy powodował coraz to nowe fale żaru ogarniające jego ciało, a gdy jej ręce zaczęły błądzić po jego ciele, obudził się w nowym świecie, świecie spalającego pożądania.

Zapragnął pozbyć się ubrania i szarpał się przez jakiś czas z dwiema zapinkami utrzymującymi na miejscu „chiton” Kathy, który nagle zniknął i nic już ich nie dzieliło. Zwarli się, ciało do ciała, w ognistym uścisku, który wzmocnił się jeszcze, gdy ją położył, a ona zareagowała żarliwie, dziko, odpowiadając na każdy jego ruch. Jego wargi wędrowały po niej; jej ciało wchłonęło go raz i na zawsze w niewiarygodnie czerwony opar, odmiennie niż cokolwiek, co kiedykolwiek doświadczył... wielka fala uczuć napływała raz po raz, wznosząc się tak wysoko, że nawet o tym nie śnił, aż jego ciało zadrżało z emocji, a on cisnął, wznosząc się wciąż wyżej w tej ekstazie ponad wszelką miarę...

Jego ostatni konwulsyjny spazm zgasił boskie światło.

*

Leżała na trawie w jego ramionach, trzymając go niemal tak mocno, jak on trzymał ją. Czuł się wyczerpany, ale wiedział dokładnie, że taki nie jest. Bóg to, w końcu, Bóg, a Kathy była jedynie hors d'oeuvre siedmiodaniowej kolacji.

— Jesteś cudowny — wyszeptała mu cicho do ucha. — Absolutnie cudowny. Bardziej cudowny nawet, niż mogłabym marzyć. Ja...

— No, suko! — przerwał jej obcy, chrapliwy wrzask. — Wynoś się stąd do diabła! Ty, koleś, również!

Forrester szarpnął głową z zdumieniu i zamarł. Kathy spojrzała do góry z przerażeniem na twarzy.

Stojący nad nimi mężczyzna wyglądał w ciemnościach jak zapaśnik; taki, który już dostał kilka razy baty, ale zawsze oddawał z nawiązką. Wziąwszy się pod boki, stał mocno na nogach, wpierając je w ziemię jak wyjątkowo uparte korzenie drzewa. Patrzył na nich, a jego twarz pałała złością, nienawiścią i... i całkowitym brakiem szacunku dla swego Boga, pomyślał Forrester.

Słyszałeś, koleś, co powiedziałem! — warknął. — Wstawaj! Bo jeśli mam ci nakopać po zębach, to wolę to zrobić na stojąco!

Forresterowi opadła szczęka. Pierwszy szok już przeminął i zagotowało się w nim ze złości. Miał chęć potraktować tego śmiertelnika, który okazywał brak szacunku dla Boga, jak przedtem traktował kamienie. Zerwał się na nogi, gotowy do tego, ale się wstrzymał.

Może to wariat. Jakaś biedna dusza nie odpowiadająca za swoje czyny. Litościwie należałoby najpierw sprawdzić, pomyślał, a dopiero potem unicestwić intruza.

Rozejrzał się. Dwadzieścia jardów dalej, jak gdyby nic się nie działo, wciąż tyłem do niego stali myrmidoni.

Forrester zamrugał.

— Jak ty się tutaj w ogóle dostałeś? — zapytał.

Mężczyzna wybuchnął śmiechem.

— Nie twój interes — powiedział i odwrócił się do Kathy, która ostatnie kilka sekund poświęciła na założenie z powrotem swojego „chitonu”.

Forrester również zapragnął ubrać się szybko w swój własny kostium. Kathy wstała, patrząc wprost na intruza. Strach zniknął z jej twarzy i pojawił się na niej jakiś taki spokój, jakiego Forrester nigdy wcześniej nie widział.

— Gdy tylko się odwrócę — ryknął intruz — ciebie już nie ma! Na gwiazdy Galaktyki, sam nie wiem, jak mam cię nazwać! Jesteś gorsza niż twoja poprzedniczka! Nikomu nie przepuścisz! Ty...

— Ej, czekaj! — wrzasnął Forrester swoim najbardziej boskim głosem. — Opanuj się. Wiesz do kogo mówisz? Jak śmiesz...

— Słuchaj ty... — weszła mu w słowo Kathy, wyciągając palec wskazujący w kierunku mężczyzny. — Myślisz, że kim ty jesteś, moim mężem? — Forrester oniemiał, słysząc jak łaje intruza tonem ociekającym żrącym kwasem.

— Na gwiazdy... — zaczął tamten.

— Nie próbuj nawet straszyć mnie swoim krzykiem — nie dała sobie przerwać. — Nic dla mnie nie znaczysz i nie możesz mi nic kazać. I dobrze o tym wiesz. Nie jesteś moim mężem, gnojku... i nigdy nim nie będziesz. Będę spała z kim tylko będę miała ochotę, kiedykolwiek i gdziekolwiek będę chciała i tak będzie zawsze. W końcu, barani łbie, na tym polega moja praca, nie uważasz? Jakieś pytania?

Jej praca?

W co ja się teraz wpakowałem, przeleciało Forresterowi przez głowę. Chociaż to był drobny szczegół. Ważniejsze było to, że jego boskość została mocno, niewiarygodnie zszargana... i co więcej w bardzo nieodpowiednim momencie.

Wszedł między Kathy i intruza, piorunując go wzrokiem.

— Czy ty wiesz, kim ja jestem? — zapytał. — Wiesz że...

— Jasne, że wie — wtrąciła brutalnie Kathy. — I jeśli nie chcesz zostać pobity, to radzę ci nie wtrącaj się do naszej małej kłótni.

Forrester odwrócił się i spojrzał na nią. Co tu się do jasnej cholery dzieje?

Ale nie miał już czasu na zastanawianie się. Intruz zbliżył swoją twarz do niego i zmierzył go wściekle wzrokiem.

— Jasne, że wiem, kim jesteś, koleś — powiedział. — Jesteś mądralą. Nowicjuszem. I wiem, również, co powinienem z tobą zrobić... rozerwać cię na strzępy, po kawałku!

Tego już było za dużo. Forrester, widząc już wszystko w odcieniach czerwieni, zdecydował, że żaden Bóg nie powinien mieć za złe, jeśli ten straszliwy bluźnierca zostanie starty z powierzchni Ziemi. Uniósł dłoń.

— Nie rób tego! — powiedziała Kathy wystraszonym głosem, chwytając go za rękę.

Intruz wyszczerzył zęby jak wilk.

— Nie zwracaj uwagi, Forrester, na tę Małą Miss Puszczalską. Nie krępuj się i spróbuj! Potrzebny mi jedynie pretekst, by cię zamienić w pył. Jeden mały pretekst. A zrobię to tak szybko, że nawet nie zdążysz się zorientować. — Ustawił się. — No już. Pokaż, co potrafisz, Forrester.

Forrester opuścił rękę, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. W głowie kołatała mu tylko jedna myśl.

Intruz nazwał go Forrester.

Skąd znał jego nazwisko?

A poza tym, jak zdołał zobaczyć ich w ciemności?

Podczas gdy te pytania wciąż wypełniały głowę Forrestera, Kathy rzuciła się między niego i tamtego.

— Ares — wrzasnęła — ty głupi, zazdrosny idioto! Nabierz trochę rozumu w ten swój pokancerowany w walkach łeb. Całkiem zwariowałeś?

— To ty mnie teraz posłuchaj — zaczął nieznajomy.

— Nie będę! Jak chcesz walczyć, to walcz ze mną... potrafię walczyć! Ale jeśli dotkniesz Forrestera, to nigdy nie znajdziemy drugiego...

Nieznajomy wyciągnął od niechcenia dłoń i położył swoją wielką łapę na jej ustach.

— Zamknij się — powiedział prawie spokojnie. Spojrzał na Forrestera i dodał tym samym tonem: — Nie chwal się, kolego, tym co ci się trafiło.

Chwilę później puścił Kathy. Ta w pierwszej chwili nic nie powiedziała, a potem skinęła głową.

— W porządku — stwierdziła — masz rację. Nie powinniśmy teraz wpadać w złość. Ale to nie ja zaczęłam...

— Nie ty? — zapytał nieznajomy.

Kathy wzruszyła ramionami.

— No dobrze, co to za różnica. Wiesz już kim jesteśmy, co? — zapytała, zwracając się do Forrestera.

Forrester powoli pokiwał głową. W jaki sposób mógł ten mężczyzna przejść przez kordon myrmidonów i zobaczyć ich w ciemności? Jak inaczej mógł ośmielić się stawić czoła Dionizosowi i być pewnym, że zdoła go pobić? I w jaki sposób ta całą awantura mogła się wydarzyć nie zwracając niczyjej uwagi?

I jak inaczej ta kłótnia mogłaby się zacząć... gdyby nieznajomy i Kathy nie byli...

— Jasne — rzekł, jak gdyby już wszystko wiedział . — Jesteście Mars i Wenus.

I poczuł jak ogarnia go śmiertelny chłód.

X

William Forrester siedział całkiem samotnie w pokoju przydzielonym mu na górze Olimp. Niewidzącym wzrokiem gapił się przez okno, nieco mniejsze niż to w pokoju Wenus, na Grecką równinę daleko w dole. Nie miał tym razem lęku wysokości, gdyż takie drobne sprawy już go nie zaprzątały.

Jak na komnatę Boga pokój był raczej niewielki, ale miał również ściany o zmiennej kolorystyce. Właśnie zaczynał się do tego przyzwyczajać i nie wiedział jeszcze, czy z tego wynika coś dobrego.

Spojrzał w dół, próbując dostrzec myrmidonów patrolujących zbocza góry i teren poniżej bazy, by zniechęcać zbyt zawziętych wspinaczy, chcących zobaczyć siedzibę Bogów. Nie było ich oczywiście widać i po chwili stracił zainteresowanie. Sprawy stały się zbyt poważne, by tracić czas na takie zabawy.

Jesienne Bachanalia skończyły się, stały się elementem przeszłości zniekształcającym legendę. Największy triumf Forrestera stał się... jego największym fiaskiem.

Zamknąwszy oczy, siedział w swoim pokoju, nie doceniając zmieniających się kolorów. Nie pozostało mu już nic więcej, jak tylko tylko czekać na ostateczny werdykt Bogów.

Z początku był przerażony. Mogło to trwać długo, ale z upływem czasu przestał się przejmować myślą o nadchodzącym osądzie. Zdał, nie zdał – nie miał już na to wpływu, więc po co ma się tym przejmować. Czuł się znieczulony, zobojętniały na wszelkie zagrożenia osobistego bezpieczeństwa. Nic już nie mógł poradzić. Bogowie już go mieli, więc niech się oni martwią, co dalej z nim zrobić.

Uwolniony, jego umysł raz po raz zwracał się ku problemowi, który z początku wydawał mu się nowy. Stopniowo jednak stwierdził, że wcale nowy nie jest; od samego początku tkwił mu gdzieś z tyłu głowy, od tej chwili, wiele miesięcy temu, gdy Wenus powiedziała mu, że został wybrany na dublera Dionizosa. Zdawało się to być już lata temu, choć jednocześnie, nie dawniej niż godzinę. Tyle się zdarzyło i tyle się zmieniło...

Ale pytanie pozostało, czekając, aż będzie mógł się nim zająć. Teraz mógł się zastanowić nad tymi dziwnymi wątpliwościami, które utkwiły mu w głowie, wątpliwościami, które miały wpływ na wszystko od chwili, gdy został przedstawiony Bogom, które narastały w miarę, jak postępowało szkolenie na półboga, i które teraz, po raz pierwszy, ujrzał w pełni świadomie. Wcześniej, za każdym razem, gdy wypływały na powierzchnię, usuwał je z głowy, z całych sił pozbywając się ich, nie zdając sobie nawet w pełni sprawy z tego, że to robi.

I chyba, pomyślał, wątpliwości pojawiły się nawet wcześniej. Chyba zawsze wątpił i nigdy nie pozwalał sobie o tym myśleć. Dno jego umysłu jakby otworzyło się i zaczął spadać, spadać...

Teraz było już nieważne, skąd się wzięły wątpliwości. Były i były coraz większe; tylko to miało znaczenie. Nie mógł znaleźć faktów, by je podsycić i umocnić, więc zaczął je po kolei analizować:

Najpierw była ta kłótnia Marsa i Wenus w nocy na Bachanaliach.

Wciąż słyszał słowa Marsa: „... gorsza niż twoja poprzedniczka.”

A potem Mars zakrył usta Wenus, żeby nie mogła wyjawić zbyt wiele... Być może dotarło do niego, że sam już powiedział za dużo. To jedno krótkie zdanie wystarczyło, by pojawiły się wszystkie inne pytania.

Po co jest potrzebny dubler Dionizosa, Forrester zastanawiał się nad tym od samego początku, ale nic nie udało mu się wymyślić. Może po prostu nie chciał. Ale teraz, gdy usłyszał tę wzmiankę o „poprzedniczce” Wenus, nie wychodziło mu to z głowy i jedyna możliwość, o jakiej pomyślał, była niepokojąca. Bardziej niż niepokojąca. W istocie była przerażająca. Desperacko zapragnął znaleźć jakiś błąd w swoim rozumowaniu, jako że przestraszył się go nawet bardziej niż nadciągającego sądu Panteonu.

Ale błędu nie było. Fakty pasowały do siebie zbyt dobrze, żeby to był przypadek.

Po pierwsze, pomyślał, dlaczego to jego właśnie wybrali na to stanowisko? Był nikim, nikim ważnym, nie miał specjalnych uzdolnień. Dlaczego to on zasłużył na honor zajęcia miejsca pomiędzy Herkulesem, Achillesem, Odyseuszem i innymi bohaterami? Wiedział też, że nie jest żadnym bohaterem. Co więc wpłynęło na to, że otrzymał taką pozycję?

A teraz, zastanawiał się dalej, następna sprawa. W ciągu kilku miesięcy swojego szkolenia spotkał czternastu Bogów... wszystkich, oprócz Dionizosa. Jaki w tym więc sens? Każdy, kto chce mieć dublera, zazwyczaj szkoli go osobiście, jeśli to jest możliwe. A przynajmniej pozwala dublerowi obserwować się w działaniu, żeby dubler mógł naprawdę kompetentnie go naśladować.

No i jeśli potrzebne jest jedynie naśladowanie, to dlaczego nie wynająć aktora, zamiast profesora historii?

Wulkan powiedział mu: „Wybraliśmy cię nie tylko wyłącznie dla twojego fizycznego podobieństwa do Dionizosa, ale również ze względu na podobieństwo psychiczne.”

To musiała być prawda choćby tylko dlatego, że – na ile Forrester mógł to ocenić – nikt nie miał najmniejszego powodu, by kłamać. Czy jednak musiała to być prawda? Jakie korzyści Bogowie mieli z tego „podobieństwa psychicznego”? Wszystko, co miał robić, to dublowanie... a każdy, kto wyglądał jak Dionizos, zostałby zaakceptowany przez ludzi jako Dionizos. „Podobieństwo psychiczne” nie miało tu nic do rzeczy.

Marsowi, Wenus, Wulkanowi, nawet Zeusowi coś się wymykało. Zeus odnosił się do niego jako do „substytutu Dionizosa”.

A substytut, stwierdził Forrester z pewnym przerażeniem, to nie to samo, co dubler.

Odpowiedź była całkowicie wyraźna, ale było jeszcze coś, co ją podbudowywało. Dlaczego po tym, jak już go zrobiono Półbogiem, wciąż go sprawdzano? Czyżby pomimo tego, co mówił Wulkan, był wyznaczony do dalszych zaszczytów po odbyciu kolejnych testów? Był przekonany, że Wulkan powiedział prawdę, ale nie całą. Teraz był tego pewien.

I co ta Wenus powiedziała podczas kłótni z Marsem? Jakoś tak, żeby nie zabijał Forrestera, bo wtedy będą musieli „znaleźć drugiego...”

Jakiego drugiego?

Drugi „substytut”.

Nie, nie było ucieczki od tego prostego i oczywistego wniosku. Dionizos albo zaginął, co było już wystarczająco niedobre, albo jeszcze gorzej.

Dionizos był martwy.

Forrester zadrżał. Myśl, że nieśmiertelny Bóg umarł, była tak straszną ideą, że ledwo mógł sobie to wyobrazić. Ale z drugiej strony nadawała sens temu wszystkiemu. Na tyle, na ile zwykły William Forrester był tym zainteresowany, sprzeczność idei martwego nieśmiertelnego od początku czyniła sprawę śmieszną. Półbóg Dionizos miał jednak na ten temat nieco inny punkt widzenia.

Przecież Wulkan wyraźnie mu powiedział, że półbóg może umrzeć. A jeśli to prawda, to dlaczego Bóg również nie mógłby umrzeć? Być może, żeby zabić boga, trzeba się bardziej natrudzić, ale różnica byłaby jedynie ilościowa a nie jakościowa.

Brzmiało to całkiem logicznie. I prowadziło, stwierdził Forrester, do całkiem nowego wniosku, łatwiejszego do poradzenia sobie, niż myślał. Powinno to wstrząsnąć nabytymi w dzieciństwie podstawami jego światopoglądu i wytrącić z równowagi, ale tak się nie stało. Od jak dawna wątpię w podświadomości, zapytał siebie, że Bogowie są bogami?

Wcale nie byli bogami. Przynajmniej w tym sensie, w jakim chcieli być uważani za „Bogów”. Byli... czymś innym.

Czym? Skąd się wzięli?

Czy rzeczywiście byli bogami starożytnej Grecji, jak twierdzili? Forrester miał ochotę odrzucić to twierdzenie, jak resztę, ale gdy się zastanowił, nie znalazł żadnego powodu. Dla niemal niezniszczalnych istot trzy tysiące lat, to tylko długi okres czasu.

Tak więc Bogowie naprawdę byli „Bogami”, przynajmniej tak długo, jak żyli. Ta konkluzja nie doprowadziła go jednak zbyt daleko; wciąż było mnóstwo pytań pozbawionych odpowiedzi i żadnego widoku na ich znalezienie.

Albo, raczej, był jeden sposób, jednak piekielnie niebezpieczny. Nie miał żadnego interesu nawet w tym, żeby o tym pomyśleć. Był już wystarczająco ugotowany.

Niemniej...

Czym jeszcze mógłby sobie zaszkodzić? Po fiasku Bachanalii, prawdopodobnie i tak groził mu wyrok śmierci. A co więcej mogli mu zrobić?

Jakie to żałosne, powiedział sobie z nawrotem ostrożności i zdrowego rozsądku. Ale myśl powróciła, drążąc umysł i ostatecznie przyjęła nową formę.

Wszystkie potrzebne mu informacji mieli bogowie. Musiał tylko pójść do jednego z nich... tylko którego?

Najpierw pomyślał o Wenus. Ale po zastanowieniu z żalem ją wykluczył. W końcu przecież Mars wspominał o jej „poprzedniczce”. Jeśli coś miało jakieś znaczenie, to przede wszystkim to, że nie była oryginalna. Z pewnością miała dużo mniej wiedzy niż którykolwiek z oryginalnych bogów.

O ile byli jeszcze jacyś oryginalni.

Odrzucił ten pomysł w pośpiechu i poszedł dalej. Wulkan przynajmniej powiedział mu część prawdy i wyglądał na dobry wybór. Ale Forresterowi nie podobał się pomysł nagabywania rzemieślnika w jego warsztacie; czuł się nieswojo i po jakiejś chwili zrozumiał dlaczego. Jego krótki związek z Wenus spowodował u niego poczucie winy. Wiedział, że nie ma ku temu istotnego powodu. Po pierwsze: skąd mógł wiedzieć, że dziewczyna to Wenus, a po drugie: być może to wcale nie była ta sama kobieta, z którą Wulkan ożenił się ponad trzy tysiące lat temu.

Niemniej poczucie winy pozostało, więc Wulkana również na razie odrzucił.

Morfeusza i Herę, oraz większość pozostałych, pominął bez zastanowienia; nie mieli żadnego powodu, by go nie lubić, ale też żadnego, by się zaprzyjaźnić. Mars pojawił się i błyskawicznie zniknął. To byłoby, jak włożyć głowę do pyska lwa pałającego zemstą.

Pozostał mu tylko jeden wybór, wybór oczywisty, wybór tej, która pomagała mu przez cały czas szkolenia – Diana. Chyba naprawdę go lubiła. Poza tym była dobrym dzieckiem. Ta jedna myśl prawie wystarczała, by uśmiechnąć się czule, i by to zrobił, gdyby nie przypomniał sobie swojej paskudnej sytuacji.

Odwrócił się od okna i spojrzał na zmieniające się kolory ścian. Przebywał w swoim pokoju od chwili, w której Mars i Wenus zabrali go z Nowego Jorku i nie miał pewności, czy może go opuścić. W normalnym znaczeniu tych słów to miejsce nie miało ani wejścia, ani wyjścia. Jedyną drogą, by dostać się tutaj lub wydostać stąd, był Niebiański Woal – transmiter materii, nie będący, jak już się zdążył zorientować, niczym nadprzyrodzonym.

O ile wiedział, woale wciąż działały. A Bogowie mogli generować je gdziekolwiek i o każdej porze. Forrester jako półbóg, mógł jedynie uruchomić go w razie niebezpieczeństwa; potrzebował na to pozwolenia Bogów. Bez tego był w pułapce.

No cóż, pomyślał, jest tylko jeden sposób, żeby sprawdzić.

Podszedł do ściany i stanął kilka stóp od niej, koncentrując się tak, jak go uczono. Wciąż robił to wolniej niż Bogowie i nie potrafił jeszcze zrobić tej sztuczki z formowaniem Woalu w określonym miejscu podczas zbliżania się do niego.

Wiedział jednak, że potrafi go uformować, o ile wciąż wolno mu to zrobić.

Minuty mijały.

Poczuł nagłą ulgę, gdy pojawiła się niebieska płaszczyzna energii psychicznej. Wziął głęboki oddech i zamknął oczy.

Woal był, ale czy taki, jakiego potrzebował, czy może to jakiś trik? Być może uda mu się go zogniskować na innym terminalu, tam gdzie chce, ale istniała też możliwość, że ustawili go tak, że kiedy w niego wejdzie, znajdzie się na Konklawe Bogów, przed trybunałem, na co był zupełnie nie przygotowany.

Taki paskudny trik, pomyślał, akurat by pasował do Panteonu.

Nie było już jednak miejsca na wahanie. Jeśli pisana mu była śmierć, to trudno. Siedząc bezczynnie w swoim pokoju i czekając, aż przyjdą i go zabiorą, nic nie uzyska.

Zogniskował Woal na wyjściowy terminal w apartamencie Diany. Nie było innej możliwości sprawdzenia, czy zadziała, jak tylko wejść.

Otworzył oczy i wstąpił w Woal.

Gdy się rozejrzał, poczuł się prawie zawiedziony. Przygotował się na wielką batalię z Bogami... a zamiast tego znalazł się tam, gdzie chciał, w apartamencie Diany.

Diana stała tyłem do niego, więc nie chcąc przestraszyć bogini, nie wydał żadnego dźwięku. Była całkowicie naga, a jej wspaniałe ciało błyszczało w świetle pomieszczenia, niebieskawo-czarne włosy opadały rozpuszczone do połowy łagodnie zaokrąglonych pleców. Musiała go jednak jakoś usłyszeć, bo odwróciła się i przez pół sekundy stała twarzą do niego.

Forrester nie poruszył się. Nawet nie oddychał.

Każda cudowna linia jej ciała uwidoczniała się na tym żywym obrazie

Błysnęło nagle bielą i już Diana miała na sobie obcisły „chiton”, który, jak stwierdził Forrester, miał na celu jedynie przypominać to, co było widoczne przed chwilą. Działało znakomicie, chociaż nie uważał, żeby było mu potrzebne coś wspomagającego pamięć.

— Mój boże! — powiedziała Diana. — Nie możesz w taki sposób zaskakiwać kobiety! To znaczy, naprawdę mnie wystraszyłeś, chłopcze!

Forrester zdecydował się wziąć oddech.

— No cóż — powiedział. — Mógłbym być nieuczciwy, nie mówiąc już, że źle wychowany i powiedzieć, że jest mi przykro.

— Ale?

— Ale będąc zdrowy na ciele i umyśle, daleko mi do odczuwania skruchy.

Diana spuściła oczy i zaczerwieniła się.

Forrester ledwo mógł w to uwierzyć.

W każdym razie wskazywało to tę część osobowości Bogini, która była dla niego całkowitą nowością. Wiedział, że każdy z Bogów czy Bogiń wyczuwa formowanie się Niebiańskiego Woalu w swoim pobliżu i może się przygotować, zanim Woal rozwinie się wystarczająco, by umożliwić przejście. Ale Diana – która podobnie jak Pallas Atena, była jedną z Bogiń będących tradycyjnie dziewicami – wolała udawać zaskoczenie.

Z drugiej strony przyszło mu też do głowy, że mogła specjalnie pozbyć się swego „chitonu” na chwilę przed jego wejściem. A to nadawało sprawie inne – bardzo interesujące – oblicze.

Nie mówiąc już o całej figurze, pomyślał, ale nic nie powiedział. Nie to było głównym celem jego wizyty w apartamencie Diany.

— No cóż — powiedziała, uśmiechając się dziarsko — już wszedłeś, chłopcze, więc nie wałkujmy tego dalej. Napijesz się czegoś? Mogę zrobić jakiś nektar... a może kanapkę z ambrozją?

— Wolę drinka — powiedział Forrester. — Nie jestem głodny, dzięki.

Diana wyciągnęła ręce, zaginając palce do środka, i w każdej pojawił się kryształowy kieliszek ze złotym płynem – żadna magia, oczywiście, transmisja materii. Podała jeden Forresterowi, który go wziął i spojrzał Bogini prosto w oczy.

— Dzięki — powiedział. — Diano, muszę cię zapytać o pewne rzeczy i mam nadzieję, że mi odpowiesz.

Diana stuknęła się z nim kieliszkiem.

— Odpowiem na każde pytanie, na które będę musiała — powiedziała. Jej głos był bardzo cichy, ale bynajmniej się nie zawahała. — Usiądź.

Znaleźli sobie krzesła pod ścianą i usiedli twarzą do siebie. Forrester wziął łyk i siadł wygodnie, zastanawiając się od czego zacząć. No cóż, Zeus, kim by on nie był, trafnie to kiedyś wyłuszczył. Było to lata temu i prawie natychmiast stało się legendą: „Zacznij od początku, idź aż do końca i wtedy się zatrzymaj.”

W porządku, pomyślał Forrester. Odchrząknął. Diana przyglądała mu się zaintrygowana.

— Nie wiem, Diano, jak daleko wkładam przez to głowę w pętlę — powiedział — ale mam do ciebie zaufanie... a kogoś muszę zapytać.

— No to pytaj — odparła spokojnie.

— Pierwsze pytanie. Czy prawdziwy Dionizos jest martwy?

Diana namyślała się chwilę, zanim odpowiedziała.

— Tak, jest martwy.

— A ja miałem zająć jego miejsce.

— Tak.

— Jako pełen bóg?

Diana skinęła głową.

Przez chwilę milczeli.

— Diano — zapytał Forrester — czym są Bogowie?

Wstała i podeszła do okna. Wyjrzała na zewnątrz.

— Zanim ci odpowiem na to pytanie, chciałabym, żebyś mi powiedział, czym oni są według ciebie.

— Mężczyznami i kobietami. Mniej lub więcej ludźmi, jak ja. Tyle że w jakiś sposób zdołaliście zrobić tak duży postęp w porównaniu z naukami znanymi na Ziemi, że nawet dzisiaj wasze poczynania mogą być wyjaśnione jedynie „magią” albo „cudem”.

— A jak mogliśmy tak bardzo was wyprzedzić?

Forrester wybrał skok w ciemność jako jedyne wyjaśnienie, które mu przychodziło do głowy.

— Nie pochodzicie z Ziemi — powiedział. — Jesteście z innej planety.

Te słowa dziwnie zabrzmiały mu w uszach, ale Diana nawet nie okazała zdziwienia.

— No właśnie — powiedziała. — Jesteśmy z innej planety... a raczej z kilku innych planet.

— Kilku? — wykrzyknął Forrester. — Ale... och, rozumiem. Pan, na przykład...

Diana skinęła głową.

— Pan w rzeczywistości nie jest nawet humanoidem. Pochodzi z planety, na której życie wyewoluowało w postaci istot podobnych do kóz. Pluton i Neptun również nie są humanoidami, choć w porównaniu z Panem wydają się nieco bliżsi ludziom. No, może nie tak bardzo, jeśli się bliżej przyjrzeć. Pozostali to humanoidzi, ale również nie ludzie.

— Czekaj, czekaj — powiedział Forrester. — Wenus jest człowiekiem. A właściwie jest zastępcą, w taki sam sposób, w jaki ja stałem się zastępcą Dionizosa.

Diana dopiła swój napój i zgniotła w dłoniach kieliszek. Naczynie zniknęło. Forrester zrobił to samo ze swoim.

— Masz rację — powiedziała. — Wenus po prostu... po prostu kiedyś zniknęła. Znaleźli na jej miejsce etruską dziewczynę. Ale nie tylko ona jest zastępcą.

Forrester spojrzał na nią.

— Kto jeszcze?

— Ty mi powiedz.

Zastanowił się nad listą Bogów.

— Zeus?

Diana uśmiechnęła się.

— Tak, Zeusowi daleko do tego wielkiego bohatera z mitu, co? Używając starego kalendarza Zeus zmarł około roku 1100 p.n.e., zaraz po wojnie trojańskiej. O ile wiadomo to zabił go Neptun, ale jest jasne, że sam na to nie wpadł.

— Hera? — odgadł Forrester.

— Oczywiście — potwierdziła Diana. — Chciała mieć figuranta, którego mogłaby kontrolować... no to go dostała. Chociaż nie jestem pewna, czy jest w pełni zadowolona ze zmiany. O ile oryginalny Zeus był nieco trudniejszy do kontrolowania, to przynajmniej wydawał się czasami trochę myśleć.

Forrester siedział cicho przez jakiś czas, dopóki nie otrząsnął się z szoku.

— A Dionizos?

Diana wzruszyła ramionami.

— Dionizos... no cóż, na tyle, na ile mi wiadomo, to było samobójstwo. Jakieś trzy lata temu... i doprowadziło Herę do wściekłości, gdy próbowała szybko znaleźć zastępstwo. Podejrzewam, że śmiertelnie znudziły go kobiety, wino i śpiew. Zajmował się tym już bardzo długo. No i miał jakieś scysje z Herą. Jak już zdążyłeś się zorientować, Hera nie jest osobą bezpieczną dla swoich wrogów. Prawdopodobnie doszedł do wniosku, że prędzej czy później dorwie go, więc równie dobrze mógł jej zaoszczędzić kłopotu.

— I Hera musiała pośpiesznie szukać zastępstwa? Dlaczego nie można było tego w jakiś sposób wyjaśnić, podczas gdy reszta z was prowadziłaby interes?

Bo reszta z nas nie mogła prowadzić interesu. W każdym razie, na dłuższą metę. To kwestia mocy.

— Mocy? — zdziwił się Forrester.

— Cała nasza moc — powiedziała Diana — wynika, bezpośrednio lub nie, z działania jednej maszyny. Chociaż określenie „maszyna” nie jest całkowicie adekwatne jako prawdziwa nazwa tego urządzenia. Ma ono się tak do maszyny, jak telewizor do okna. W żadnym języku, który znasz, nie ma odpowiedniego słowa na jego określenie.

— I wszyscy Bogowie muszą z tą maszyną współdziałać jednocześnie?

— Coś w tym rodzaju.

Diana wróciła spod okna, usiadła i spojrzała na niego.

— To działa za pośrednictwem systemu nerwowego istot włączonych w obwód, każdy połączony z jednym węzłem mocy maszyny. Jeśli któryś z węzłów nie jest zajęty, maszyna staje się niestabilna. Działa przez jakiś czas, ale w końcu się po prostu psuje. Każdy z piętnastu węzłów musi być zajęty. Inaczej... chaos.

Forrester pokiwał głową.

— Czyli, gdy umarł Dionizos...

— Musieliśmy szybko znaleźć kogoś na zastępstwo. Maszyna może działać jakiś czas niestabilnie i ten czas właśnie mija.

Forrester zamknął oczy.

— Jakoś tego sobie nie wyobrażam — powiedział.

— Dobrze, spójrz na to w ten sposób: przypuśćmy, że masz koło.

— Dobrze — powiedział posłusznie Forrester — mam koło.

— Na tym kole jest piętnaście ciężarków. Są rozmieszczone równomiernie na obręczy, a koło obraca się z dużą szybkością.

Forrester nie otwierał oczu.

— Dobrze, co dalej? — zapytał, kiedy koło już ładnie się kręciło.

— Teraz, dopóki ciężarki pozostają na swoim miejscu — powiedziała Diana — koło obraca się równo. Ale jeśli usuniesz jeden, koło traci balans. Zaczyna się chybotać.

Forrester zdjął jeden ciężarek (Dionizosa, raczej duży, wesoły ciężarek). Wyobrażone koło zachybotało się.

— Masz rację — powiedział.

Przez jakiś czas może się tak chybotać. Ale jeśli balans nie powróci w porę, to się rozleci.

Forrester pospiesznie położył Dionizosa na kole. Chybotanie ustało.

— Aha — powiedział — rozumiem.

— Nasza maszyna mocy działa mniej więcej w ten sposób. To znaczy wymaga wszystkich piętnastu użytkowników. Dionizos jest martwy od trzech lat, a to jest prawie na granicy wytrzymałości. Jeśli nie zostanie uzupełniony, maszyna się zepsuje.

Forrester otworzył oczy. Obracające się koło zniknęło.

— I to mnie wybraliście na następcę Dionizosa. Musiałem być do niego podobny, żeby śmiertelnicy nie zobaczyli różnicy. A podobieństwo psychiczne...

— To prawda — powiedziała Diana. — Jak z kołem. Jeśli usuniesz ciężarek, musisz dołożyć inny tej samej wielkości. Inaczej koło jest wciąż niewyważone.

— A ponieważ maszyna mocy działa za pośrednictwem systemu nerwowego...

— Krytycznym elementem jest podobieństwo psychiczne. Musisz mieć tę samą charakterystykę co Dionizos. Oczywiście nie musisz być identyczny. W pewnym zakresie maszynę można dostroić.

— Rozumiem — powiedział Forrester. — I piętnaście węzłów mocy... — W głowie pojawiła się kolejna wątpliwość. — Chwila. Jeśli maszyna ma jedynie piętnaście węzłów, to skąd w Grecji wzięło się tyle Bogów i Bogiń? Było ich przecież znacznie więcej niż piętnaścioro.

— Oczywiście — przyznała Diana. — Ale oni nie byli prawdziwymi bogami. Prawdę mówiąc, to niektórzy z nich w ogóle nie istnieli.

Forrester zmarszczył brwi.

— Jak to?

— To były przebrania dla naszej piętnastki. Na przykład Eskulap, stary Bóg Sztuki Lekarskiej był przebraniem Hermesa/Merkurego. Hermes przyjął to imię w swoim czasie, żeby uhonorować lekarza. Hermes podniósł go do rangi półboga, a tamten nieoczekiwanie zmarł. Stwierdziliśmy wtedy, że włączenie jego „ducha” do Panteonu będzie dobrym chwytem propagandowym.

— A inni? Wszyscy byli przebraniem?

— Oczywiście, że nie. Niektórzy z nich byli półbogami, jak ty. Ich moc pochodziła z Panteonu, jak u ciebie, a nie wprost od „maszyny”. Były poza tym satyry, centaury i tym podobne istoty. To również była propaganda. I o ile wiem, wymyślił to Zeus. Oryginalny Zeus, oczywiście.

— Oczywiście — powiedział Forrester.

— To były sztuczne formy życia stworzone, utrzymywane i kontrolowane przez samą „maszynę”. Ona jest wyposażona w coś, co ty mógłbyś nazwać mózgiem cybernetycznym – chociaż to również mocno nieadekwatne określenie. Wulkan by ci to lepiej wytłumaczył.

— W porządku, ja i tak się nie znam na tych rzeczach.

— Dobrze, w takim razie powiem to po swojemu. „Maszyna” kontroluje te sztuczne formy, ale mogą one być użyte przez każdego z Bogów lub Półbogów do celów specjalnych. Jak już powiedziałam, to sprawa propagandy – dobry sposób na utrzymywanie populacji pod wrażeniem... i pod kontrolą.

— Obecnie nie ma tych stworzeń — wytknął Forrester.

— Bo ich nie potrzebujemy — powiedziała Diana. — Mamy teraz inne metody; myślę, że lepszą propagandę.

— Po co?

Forrester nie wiedział, że chce zadać to pytanie, dopóki nie usłyszał swego głosu. To właśnie było pytanie, które naprawdę chciał zadać. Wiedział, że zaraz jak tylko pozna prawdę, to zapyta o to.

Diana spojrzała na niego z zaciekawieniem.

— Po co? Co masz na myśli?

— Po co być bogiem? Po co panować nad ludzkością?

— Przypuszczam, że mogłabym ci odpowiedzieć pytaniem na pytanie: a dlaczego nie? Ale tego nie zrobię. Zamiast tego pozwól, że przypomnę ci kilka rzeczy. Popatrz sobie, co zdziałaliśmy w ostatnim stuleciu. Wielkie wojny spustoszyły Europę, a widzisz teraz jakąś możliwość ich powtórki? I czy nie zniknęła również groźba wojny atomowej?

— No cóż, tak, ale...

— Ale co? Wciąż są wojny. Jasne, że są. Męskie zwierzęta byłyby nieszczęśliwe, nie mając szansy na wyjście i porozszarpywanie się na strzępy od czasu do czasu. Nie wymagaj ode mnie, żebym ci to tłumaczyła, nie jestem samcem.

Forrester milcząco się z tym zgodził. Diana nie była samcem. Było to najbardziej niedopowiedziane stwierdzenie, o jakim słyszał.

— No, a skoro oni chcą wojen, mają wojny — powiedziała Diana. — Mars pilnuje, żeby wojny nie były za duże i stosowały się do Konwencji Marsjańskiej, a naprawdę duże straty i zniszczenia oraz złośliwe ataki na ludność cywilną odeszły do przeszłości. To, chłopcze, dotyczy nie tylko wojen. To dotyczy wszystkiego.

— Co masz na myśli, mówiąc: wszystkiego?

— Człowiek potrzebuje boga, osobistego boga. Jeśli nie ma jakiegoś pod ręką, to sobie go tworzy... i spójrz, jaki chaos to powoduje. Bóg zemsty, bóg, który błogosławi cię, gdy zabijasz swoich wrogów... Studiowałeś historię. Opowiedz mi o bogach różnych narodów. Opowiedz mi o Thorze, o Baalu, o pierwotnym, krwiożerczym Yahwe. Ludzie potrzebują bogów.

— Zaraz, zaraz — zaprotestował Forrester. — Chińczycy...

— Oczywiście, są wyjątki. Ale nie możesz opierać się na wyjątkach. Jeśli chcesz całkiem bezpiecznej, rozsądnej i szczęśliwej ludzkości, to lepiej upewnij się, że twoi bogowie nie zaczną nawoływać do wojny z sąsiadami czy przeciw niewiernym, albo... no cóż, przeciw komukolwiek i z każdym. Jest tylko jeden sposób, by być tego pewnym, chłopcze. My taki sposób znaleźliśmy. Sami jesteśmy Bogami.

Forrester powoli przetrawiał jej słowa.

— Brzmi wspaniale, ale zbytnio altruistycznie — powiedział. — I dopóki nie zechcę kwestionować czyichś motywów, to wydaje mi się, że...

— Że oprócz czystego zadowolenia, że pomagamy ludzkości, powinniśmy mieć coś z tego dla siebie — weszła mu w słowo. — Oczywiście. Masz pełną rację. Mamy coś również dla siebie.

— Na przykład co?

Diana uśmiechnęła się. Bardziej niż kiedykolwiek wcześniej przypominała teraz chłopczycę.

— Niezłą zabawę — powiedziała. — Sam dobrze o tym wiesz. Nie powiesz chyba, że nie bawiło cię odgrywanie boga na Bachanaliach.

— No... tak — wyznał Forrester i westchnął. — I chyba te Bachanalia będą jedynym jasnym momentem w moim skróconym żywocie.

Diana wyprostowała się.

— O czym ty mówisz?

— A o czym mam mówić? O Bachanaliach. Wiesz, przecież, co się wydarzyło. Chyba do tej pory to już wszyscy wiedzą. Mars prawdopodobnie zażądał od Hery mojej głowy. O ile nie przyszedł mu do głowy bardziej skomplikowany pomysł rozdarcia mnie na strzępy. Wspominał już o tym.

Diana wstała i podeszła do Forrestera.

— Dlaczego Mars miałby to zrobić, zwłaszcza teraz? I skąd ci przyszło do głowy, że Hera zaakceptuje to, co on zrobi?

— A dlaczego nie? Teraz gdy oblałem testy...

— Oblałeś? — krzyknęła Diana. — Wcale nie oblałeś.

Forrester wstał, drżąc.

— Oczywiście, że oblałem. Po tym, co wydarzyło się na Bachanaliach...

— Nie zwracaj na to uwagi. Mars to wsza. Podobno zawsze taki był. Nikt go nie lubi. W rzeczywistości, właśnie zdałeś końcowy egzamin. Ostatni test miał sprawdzić, czy potrafisz odgadnąć kim jesteśmy... i to zrobiłeś, co nie?

Nastąpiła długa, napięta cisza. A potem Diana się roześmiała.

— Masz taką minę, jaką ja musiałam mieć trzy tysiące lat temu!

— Co? — Forrester był wciąż oszołomiony i nie całkiem pewien, czy dobrze słyszy.

— Kiedy mi o tym wszystkim powiedzieli. Gdy prawdziwa Diana zginęła w „wypadku na polowaniu”... mówiąc otwarcie, była zbyt niezależna, by to odpowiadało Herze... Kiedy zdałam egzamin końcowy...

Urwała.

— Nie patrz tak na mnie — powiedziała. — I ogarnij się trochę, bo musimy iść na Ostateczną Inwestyturę. Tak, to prawda. Ja też jestem następcą.

XI

Jego Boski Majestat Dionizos, Władca Wina, Król Rozrywki, Pan Siewu i Zbioru, Rozdawca Złotych Jajek, Opiekun Biednych, Pocieszyciel Pracujących i Patron Pijaków siedział cicho w tanim barze na Dolnej Trzeciej Alei w Nowym Jorku, sącząc powoli swój siódmy koniak z wodą sodową. Smak zawierał wszystko oprócz tego, co lubił; wolał wódkę a nawet dżin, ale w końcu, zapytywał sam siebie, jeśli Bóg nie może być lojalny własnym produktom, to kto ma być?

Ubrany był w tani brązowy garnitur, a jego twarz nie przypominała Dionizosa, ani nawet Williama Forrestera. Mimo że schludnie odziany, wyglądał trochę jak bezrobotny księgowy. Chociaż widać było, że nie może być zbyt długo bez pracy.

Zdziwiliby się niektórzy, pomyślał, słysząc, że Bóg ukrywa się w jakimś tanim barze tylko dlatego, że jakiś inny Bóg chce się na nim zemścić.

A tego niestety zapragnął Mars, dla którego nie miało znaczenia, że nic z tego, co się wydarzyło, nie jest winą Forrestera. Po pierwsze Forrester nie miał pojęcia o tym, że dziewczyną na Bachanaliach jest Wenus, dopóki nie było już za późno na usprawiedliwienia. Po drugie, on jej nawet nie wybierał; dotrzymał obietnicy, że nie będzie wpływał swoją mocą na obroty Pana Butelki Symesa. Niestety Wenus tego nie obiecywała. To ona oszukiwała w grze.

Spróbuj to jednak wyjaśnić Marsowi, który wydawał się nie mieć nic przeciwko temu, co się działo na Świętach Afrodyty – bycie Boginią Miłości należało do jej obowiązków i nawet on wydawał się to w zupełności uznawać – ale nie podobała mu się koncepcja nadprogramowej pracy, zwłaszcza z innymi Bogami. I jeśli coś takiego się zdarzyło, to on, Mars, miał do cholery obowiązek o tym wiedzieć i dopilnować, by coś z tym zostało zrobione! Tak, panie Forrester!

Forrester dopił drinka i zagapił się w pustą szklankę. To wszystko zaczęło się w dniu jego Ostatecznej Inwestytury. Wciąż to sobie w kółko rozpamiętywał. Po co? Nie wiedział. Ukrywając się, nie miał nic innego do roboty.

Ceremonia nie była nawet w przybliżeniu tak prosta, jak Inwestytura na stanowisko półboga. Tym razem stawili się wszyscy Bogowie; małe kworum nie wystarczało. Pluton o całkowicie czarnej, pochłaniającej światło skórze, wszedł zgarbiony, roztaczając wokół siebie ponurą aurę i przyglądając się matowymi oczami każdemu i wszystkim na raz. Posejdon/Neptun wszedł raźniej; śmierdział rybami, skórę miał jasnozieloną i oślizgłą, palce rąk i nóg płetwiaste, a oczy wyłupiaste i szeroko otwarte. Febus Apollo wszedł spacerowym krokiem, wyglądając jak prawdziwy grecki bóg, twarz i figurę miał niewiarygodnie doskonałą, a zadowolony, głupawy uśmieszek rozjaśniał mu oblicze. Hermes/Merkury smukły i chytry, o lisiej twarzy i szybkich ruchach, wślizgnął się po cichu. Byli też wszyscy pozostali – czternaścioro Bogów. Mars miał ponurą minę, ale kiedy zostało formalnie zaproponowane nadanie Forresterowi boskości, nie oponował.

Cały Panteon przeszedł następnie razem przez Niebiański Woal do sali, której Forrester nie był w stanie w pełni zapamiętać. Oczy mu wówczas w tym miejscu po prostu odmówiły posłuszeństwa. Teraz oczywiście już rozumiał dlaczego: to miejsce w rzeczywistości nie istniało w strukturze czasoprzestrzennej, do której przywykł. Była to niepełna czterowymiarowa pseudo-struktura nałożona na normalną przestrzeń. O ile nie było to wyjaśnienie całkowicie proste, to przynajmniej czyniło, że cała rzecz wydawała się raczej racjonalna niż nadprzyrodzona. W tamtej chwili wszystko wydawało się mieć miejsce w chaotycznym świecie ze snu, w którym coś nieskończenie odległe i to obok wydawały się być jednym i tym samym. Zrozumiał, dlaczego Diana powiedziała, że określenie „maszyna” nie wystarczy, by opisać źródło mocy Bogów.

Siedział więc w tej sali ze snu, chociaż nie było to właściwie siedzenie; każda konfiguracja przestrzenna przybierała w tej pseudo-przestrzeni dziwne proporcje; miał wrażenie, że unosi się w miejscu, w którym nie ma ani wymiarów, ani kierunków. Pozostali Bogowie wydawali się wszyscy siedzieć do niego twarzą, wszyscy razem, a jednocześnie, w tym samym czasie, każdy był wyraźnie sam, oddzielony całkowicie od innych.

Chciał zamknąć oczy, ale ostrzeżono go, żeby tego nie robił. Zawzięcie trzymał je więc otwarte.

A potem zaczęły się dziać rzeczy nieopisane. Tak jakby każdy nerw jego ciała został nierozerwalnie połączony z wielkim źródłem Boskiej mocy. To była czysta, piekielna tortura, a jednocześnie najwspanialsza rozkosz, jaką mógł sobie wyobrazić. Nie miał pojęcia, jak długo to trwało, ale w końcu się skończyło.

Został Dionizosem/Bachusem.

A kiedy się skończyło, odbył się bankiet na jego cześć, fetowanie nowego Boga. Wszyscy wydawali się doskonale bawić, a sam Forrester czuł się całkiem dobrze, dopóki Mars, z uśmiechem, który ledwo krzywił jego wargi, o oczach zimnych i twardszych od wszystkiego, co Forrester kiedykolwiek widział, podszedł i powiedział cicho:

— No dobra Dionizosie, jesteś teraz bogiem. Nie dotknąłem cię dotychczas, bo jesteś potrzebny. I nie mam zamiaru cię zabić; trudno będzie znaleźć zastępcę. Stłukę cię tylko, stłukę każdy cal twego przeklętego nieśmiertelnego ciała. Nie zapominaj o tym, koleś.

A potem, wciąż z uśmiechem, odwrócił się i odszedł dumnym krokiem.

Forresterowi przypomniał się Wulkan.

Pomimo swojego bandyckiego zachowania, Mars nie był zabójcą. Miał zbyt duże militarne doświadczenie, by skazać wartościowego żołnierza na śmierć. Niemniej jeśli uznał to za uzasadnione, starał się przybliżyć do tego punktu najbardziej jak możliwe. A jakiekolwiek uzasadnienia mieściły się całkowicie w jego własnych zasadach.

„Dobre” było to, co było dobre dla Marsa. „Złe”, to co mu przeszkadzało. Takie miał zasady, proste jak czerń i biel, gdyby się ktoś pytał. Wulkan był tego przykładem.

W świetle prawa Wulkan był mężem Wenus, o ile Bogowie mieli jakieś prawo. Dla Marsa nie miało to żadnego znaczenia... gdyż pożądał Wenus. Pobił Wulkana, a pobicie pozostawiło permanentne uszkodzenia.

Te uszkodzenia skutkowały kalectwem Wulkana. Jakakolwiek zdolność Bogów do samowyleczenia z pomocą „maszyny” zależała od mentalności danego Boga i jego samozaparcia. Wulkan nigdy nie zdołał wykurować się z kalectwa. Rany psychiczne były zbyt wielkie.

Forrester zamówił jeszcze jeden drink i spróbował pomyśleć o czym innym. Perspektywa walki z Marsem była dla niego czymś większym niż mógł udźwignąć.

Dostał alkohol i zaczął sączyć go bezwiednie, myśląc o Dianie i o tym, co mówiła na temat Bogów.

Była w tym jedna dziura, uświadomił sobie, dziura wystarczająco duża, żeby można tam było wrzucić cały Olimp. Gdzie Bogowie się podziewali przez trzy tysiące lat? I skąd się w ogóle wzięli na samym początku?

Te dwa pytania bez odpowiedzi wystarczyły, by przekonać Forrestera, że pomimo tego, co wie i pomimo tego, w jaki sposób jego nowy punkt widzenia wywrócił w ciągu kilku godzin jego wszechświat do góry nogami, wciąż nie zna całej historii. Musiał ją poznać... zwłaszcza teraz, gdy zaczął sobie uświadamiać, że ludzka rasa zasługuje na coś więcej niż tylko na „bezpieczeństwo” i „szczęście” dane przez Bogów. Że zasługuje na niezależność i szansę kształtowania, dobrze czy źle, swojej przyszłości. Opieka bogów była czymś dobrym w dzieciństwie rasy, ale człowiek już dorósł. Sam powinien budować swój świat.

W tym świecie nie ma miejsca dla Bogów, stwierdził Forrester. Musi znaleźć odpowiedź na wszystkie swoje pytania. A teraz, pomyślał, wie już, jak je uzyskać.

— Jeszcze jednego, przyjacielu?

Głos barmana wyrwał Forrestera z marzeń. Nie zdając sobie z tego sprawy, wysączył do końca ósmy kieliszek koniaku z wodą sodową.

— Okej — odpowiedział. — Pewnie. Niech będzie jeszcze jeden, ale więcej koniaku, a mniej sody tym razem.

Podał barmanowi dziesięciodolarowy banknot i skrzywił się, choć nie bez przyjemności, widząc na nim wizerunek Dionizosa.

Dostał drinka i pociągnął łyk, sprawiając wrażenie upijającego się powoli zwykłego obywatela. Nie zapominał jednak reagować na każdą fluktuację poziomu energii wokół siebie. Czekał.

Wiedział, że jedynie Bóg może zranić innego Boga, ale nawet wtedy potrzeba do tego mnóstwa mocy. Mimo że w normalnych warunkach, aby zabić Boga, swoje wysiłki musiałoby połączyć kilku z nich, to jednak przy odpowiednim wyposażeniu i przy odrobinie szczęścia jeden też mógł tego dokonać. Biorąc pod uwagę swoją sytuację, Forrester był przygotowany na śmiertelny atak Marsa. Może i Mars nie chciał go zabić, niemniej perspektywa życia w okaleczonym ciele, tak jak Wulkan, nie wyglądała interesująco i uważał, że nie należy ryzykować. Na wypadek, gdyby Bóg Wojny zdołał przeciągnąć jednego lub dwóch Bogów na swoją stronę, Forrester umówił się z Dianą i Wenus, że gdyby sprawy poszły źle lub gdyby Mars próbował zadziałać potajemnie, to staną po jego stronie.

A teraz, w każdej chwili...

Nagle Forrester poczuł zakłócenie energii otaczającej go przestrzeni. Gdzieś za nim, niewidzialny dla obecnych w barze śmiertelników zaczął się formować Niebiański Woal.

W ułamku sekundy Forrester uformował własny. Ale tym razem trwało to dłużej niż zwykle.

Nie pierwszy raz musiał uciekać. Od miesiąca już skakał z miejsca na miejsce, po całym świecie. Najpierw pojechał do Hong Kongu. Gdy Mars namierzył go tam i próbował schwytać, zrobił szybki skok przez Woal do Durbanu, w Afryce południowej. Czterdzieści osiem godzin zajęło Marsowi, by go znaleźć w dzielnicy murzyńskiej, ukrytego pod postacią czarnego robotnika. Ale Forrester zniknął, tym razem pojawiając się w Limie, w Peru.

I tak trwało to przez pełne sześć tygodni, gdy Forrester wyprzedzał Boga Wojny ledwo o jeden skok.

A w tym miesiącu osiągnął dwie ważne rzeczy.

Pierwszą, gdy upewnił ostatecznie Marsa, że ma do czynienia z tchórzem, że bez trudu pobije nowicjusza, gdy tylko go schwyta, i sprawił, że Mars stał się zbyt pewny siebie.

Drugą rzeczą było odkrycie, że podstawowe reakcje Marsa są ciut gorsze niż jego.

Gdyby Mars potrafił sformować swój Woal i przejść przez niego wystarczająco szybko, by wyczuć ostatnie zanikające ślady Woalu Forrestera, mógłby natychmiast podążyć za nim. Tymczasem wyglądało na to, że ma kłopoty z odnalezieniem Forrestera. To świadczyło o słabszym refleksie i mogło, jak stwierdził Forrester, dać mu tę przewagę, której potrzebował.

Tym razem Forrester miał zamiar pozwolić, żeby Mars go dogonił – wykazać się słabszym refleksem i tak dalej. Zwlekał ułamek sekundy, zanim wstąpił w Woal.

Znalazł się pośrodku lasu deszczowego. Wokół piętrzyły się drzewa sięgające ogromnymi pniami liściastego nieba. Miejsce było mroczne; niewiele światła słonecznego przebijało się przez dach z liści i splątanych pnączy. Jakiś ptak wrzasnął gdzieś w oddali jak potępiona dusza w agonii; dźwięk się powtórzył, a potem zapadła cisza.

Forrester był dokładnie tam, gdzie chciał być – w samym środku amazońskiej dżungli.

Czasu mu starczyło na szybkie rozejrzenie się dookoła. Mars wyszedł z migoczącego Woalu zaledwie jard od niego. Natychmiast poczuł, że Mars uruchamia pole supresorowe, które uniemożliwi sformowanie Woalu. Sam zrobił to samo. Teraz, dopóki obaj będą podtrzymywać te pola, żaden z nich nie będzie mógł się oddalić.

— Witam — powiedział Forrester.

Ptak znów zakrzyczał. Mars zignorował to.

— Jesteś zbyt powolny, koleś — powiedział, uśmiechając się. — No i dostaniesz... i to porządnie.

— Ja? — zdziwił się Forrester.

Mars syknął przez zęby i rzucił kulę niebieskobiałej energii zdolnej do przepalenia pancernej płyty. Forrester zablokował ją; rozprysk uderzył w pobliskie drzewa, waląc je połamane na ziemię. Pojawiły się płomienie.

Forrester odpowiedział ciosem na cios, ale Mars błyskawicznie odparował. W pobliżu pojawiło się jeszcze więcej płomieni. Mars zawył i rzucił się do ataku.

Zanim dotarł do miejsca, gdzie stał Forrester, ten wybił się pięćdziesiąt stóp w górę, gdzie zatrzymał się i z założonymi rękami popatrzył z zainteresowaniem w dół.

— Powinieneś uważać — powiedział — bo nadepniesz tam w dole na muchołówkę Wenus. To znaczy, nie licząc tej, na którą już nadepnąłeś.

Marsowi opadła szczęka. Wydał z siebie jakiś nieartykułowany ryk wściekłości i wybił się w powietrze. Forrester zamknął oczy i zmienił kształt. Zamienił się w głaz i runął w dół. Z wielkim hukiem rąbnął w głowę wznoszącego się Marsa.

Mars ryknął i rzucił się na kamień... i złapał wielkiego, groźnego tygrysa.

Ten stary trick jednak nie ogłupił Marsa. Tygrys-Forrester nagle znalazł się naprzeciw drugiego tygrysa, równie dzikiego, drapiącego i gryzącego w panicznym szale. Wytrzymał to na tyle długo, żeby znów zamienić się w głaz i spaść na ziemię.

Tamten tygrys na chwilę stracił rozeznanie, co się dzieje. Potem dojrzał spadający kamień, zamienił się w orła i rozczapierzywszy pazury z nienawiścią w oczach rzucił się za nim z wrzaskiem.

Forrester pierwszy dotknął gruntu. Orzeł hamował wściekle, próbując ujść wielkiemu niedźwiedziowi z wyspy Kodiak. Forrester stanął na tylnych łapach i bił powietrze wielkimi morderczymi łapami. Mars uciekł do góry, zmieniając się w coś zdolnego do stawienia czoła niedźwiedziowi. Ogromny smok z nietoperzowymi skrzydłami, wydmuchując kłęby dymu, łomotał skrzydłami, rozglądając się za przeciwnikiem. Nie zauważył Forrestera spieszącego pod postacią mrówki wśród liści i grubego humusu podszycia dżungli.

Do tej pory powietrze było już pełne dymu, a płomienie ogarnęły pnie wszystkich drzew w pobliżu i wspinały się po owijających je splątanych pnączach. Smok beknął, dodając jeszcze więcej dymu i ogólnego zamieszania.

— Dionizosie, ty tchórzu — ryknął grzmiącym głosem. — Stań i walcz!

Przez chwilę słychać było jedynie trzask płomieni.

A potem Forrester wyszedł zza płonącego drzewa. On również przybrał postać smoka.

Mars parsknął, zionął dymem i ostro zanurkował. Forrester uchylił się i kły potwora chybiły o cal. Mars zarył się pazurami w ziemię, a Forrester rąbnął Boga Wojny potężną łapą w łeb. Mars buchnął kłębem paskudnie śmierdzącego dymu i odskoczył. Spadł na cztery łapy, piorunując Forrestera pełnymi nienawiści wyłupiastymi oczami.

— Walczmy jak ludzie, ty bękarcie — ryknął rozwścieczony.

Forrester odskoczył, by uniknąć poparzenia. Dodał również trochę własnego dymu. Mars się rozkaszlał.

— Niech to szlag, bez zmiany kształtu — zagrzmiał Bóg Wojny.

— Całkiem uczciwe! — krzyknął Forrester. Powrócił do ludzkiej postaci, krążąc ostrożnie, dopóki Mars również tego nie zrobił. A potem zaczęli zbliżać się do siebie.

Las dookoła płonął, nawet na bagnistym podłożu roślinność zajęła się ogniem. Całe otoczenie trzaskało i syczało od gorąca. Żaden z nich nie wydawał się zwracać na to uwagi.

Forrester wiedział, że Mars ma za sobą trening bokserski i zapaśniczy. Ale prawdopodobnie był w tym dobry wiele stuleci temu i od tamtego czasu poważnie nie ćwiczył, a Forrester liczył na jego zwolniony refleks. To mogłoby dać mu pewne szanse.

A przynajmniej miał taką nadzieję.

Krążyli wokół siebie, dopóki Mars nie skoczył nagle, mierząc prawym sierpowym mogącym zakończyć walkę w szczękę Forrestera. Forrester uchylił się w porę i pięść otarła się jedynie o jego policzek. Zatoczył się do tyłu akurat, gdy Mars wyprowadził lewy prosty w jego brzuch. Wtedy chwycił Boga Wojny za nadgarstek i skręcił gwałtownie, ciągnąc do tyłu. Bóg Wojny stracił równowagę, szarpnął się do przodu i potknąwszy o własną stopę, niemal upadł, a Forrester, z dzikim uśmiechem, rąbnął go w kark z siłą wystarczającą, by zabić słonia.

Mars jednak nie był słoniem. Chrząknął i jedynie opadł na czworaki, potrząsając w oszołomieniu głową. Nie stracił nawet przytomności. Nie całkiem.

Forrester złożył razem pięści i gdy Mars próbował wstać, uderzył ponownie z całej siły, wprost w kark przeciwnika.

Usłyszał satysfakcjonujący trzask, słyszalny nawet w hałasie palącej się dżungli. Mars upadł na ziemię, tłumiąc swoim ciałem płomienie liżące ściółkę. Forrester wskoczył na niego i złapał za głowę, jedną ręką pod brodę a drugą za włosy. Skręcił, a Bóg Wojny krzyknął z bólu. Forrester poluzował nieco nacisk.

— No dobra — powiedział przez zaciśnięte zęby. — Szyję masz złamaną i pozostaje mi jedynie skręcić ją na tyle, żeby przerwać twój rdzeń kręgowy. Będziesz okaleczony co najmniej tak długo jak Wulkan... a może dłużej.

Mars jęknął ponownie.

— Poddaję się! Poddaję!

Forrester nie puszczał.

— Nie tak zaraz — powiedział ponuro. — Potrzebuję pewnych informacji i mam zamiar wydobyć je od ciebie, nawet gdybym musiał ukręcać ci jeden krąg po drugim.

Mars spróbował się szarpnąć. Forrester skręcił mocniej i Bóg Wojny zrezygnował, dysząc ciężko.

— Co chcesz wiedzieć? — wydyszał w końcu.

— Dlaczego ty i pozostali Bogowie opuściliście Ziemię trzy tysiące lat temu? I skąd się w ogóle wzięliście? Chcę znać prawdziwy powód, chłopie.

Zaaplikował mu jeszcze mały nacisk jako przypomnienie.

— Powiem ci — jęknął Mars. — Powiem ci wszystko.

Ryczące płomienie trawiły amazońską dżunglę, a ledwo żywy Mars mówił.

XII

Zeus, Venus, Diana i Forrester siedzieli w sali Konklawe Bogów, słuchając wielkiego, niebieskoskórego indywiduum o jasnoczerwonych oczach i dwóch białych kłach sterczących z bezwargich ust. Kocie oczy ze szczelinowymi źrenicami jeszcze podkreślały wyraz dzikiej nienawiści i nieludzkiego szaleństwa widniejący na jego twarzy. Jak sam jednakowoż wyjaśnił, nie ponosił odpowiedzialności za swój wygląd. Oświadczył, że jest zainteresowany jedynie powszechnym dobrobytem i, co więcej, należy to do jego obowiązków.

W istocie nazywał się Bor Mellistos i był przedstawicielem Policji Międzygwiezdnej. Przedstawił się spokojnie, mówiąc, że jego stopień odpowiada mniej więcej tutejszemu Inspektorowi Śledczemu.

— Technicznie rzecz biorąc — mówił właśnie — cała wasza czwórka, o ile dobrze rozumiem tutejszą terminologię prawną, jest winna udzielenia pomocy w popełnieniu przestępstwa. Niemniej... — tu uśmiechnął się, co nadało mu wygląd niewiarygodnie przerażający, na co Forrester starał się nie zwracać uwagi — ...niemniej w świetle faktu, że nikt z was nie mógł w żaden sposób zdawać sobie sprawy, że pomaga w popełnieniu przestępstwa i że macie do czynienia z grupą kryminalistów, oraz biorąc pod uwagę to, że pan Forrester, natychmiast gdy tylko odkrył prawdę, zawiadomił nas przy pomocy „maszyny”, uważam, że możemy pominąć wasz udział w tej sprawie.

— Zaraz, zaraz. — Wenus zmarszczyła brwi. — Nie jestem pewna, czy wszystko dobrze zrozumiałam. Jakie przestępstwo mieliby ci Bogowie popełnić?

— Nie przestępstwo, proszę pani — powiedział Bor Mellistos. Jego oczy zamigotały. Forrester przełknął ślinę i odwrócił wzrok — tylko przestępstwa. Pierwszym jest użycie Wzmacniacza Mocy Psychicznej w sposób niezgodny z prawem, a drugim dominacja i ubezwłasnowolnienie kultury na niższym stopniu rozwoju. Obydwa należą do bardzo poważnych przestępstw.

— Kultury na niższym stopniu rozwoju? — zapytał Forrester. — Ma pan na myśli nas?

— Obawiam się, że tak — powiedział Bor Mellistos. — Widzicie, wszyscy członkowie mojej kultury są dostrojeni do węzłów takiego czy innego Wzmacniacza Psychiki, ale jego działanie może być wykorzystywane jedynie zgodnie z prawem. Od bardzo dawna już poszukiwaliśmy tej grupy.

— I schwytaliście ich na Ziemi trzy tysiące lat temu?

— W rzeczywistości trochę wcześniej, jeśli mogę poprawić.

— Oczywiście — powiedział Forrester, przyglądając się kłom Inspektora Śledczego.

— Zaniepokoiło nas dochodzące przez jakiś czas promieniowanie. Ale wówczas nie było to najpilniejszą sprawą.

— To dlatego musieli się ukrywać? — zapytała Diana.

— Dokładnie, proszę pani — powiedział Bor Mellistos. — Udało nam się schwytać jedynie kobietę o imieniu Afrodyta, albo Wenus. — Tu spojrzał na Wenus. — To ją właśnie pani zastąpiła.

— Jak żeście ją złapali — dociekał Forrester.

— No cóż — powiedział Bor Mellistos, przybierając w zakłopotaniu lekko pomarańczowe zabarwienie. — Była wówczas zaangażowana w związek ze śmiertelnikiem, a wiedząc, że dwaj inni dżentelmeni wpadną w szał, gdy to odkryją...

— Mars i Wulkan — podsunął Forrester.

— Ma pan słuszną rację, proszę pana — potwierdził Bor Mellistos. — Wiedząc, jak już mówiłem, że oni się wściekną, podjęła specjalne kroki, żeby się zabezpieczyć. Kiedy się dowiedzieli, że przybywamy, nie zdołali jej ostrzec. W rezultacie, gdy pojawiła się na Olimpie, już tam byliśmy.

— Dobrze jej tak — powiedział Zeus z oburzeniem.

— Definitywnie — zgodził się uprzejmie Bor Mellistos.

— A potem — powiedział Forrester — przez jakiś czas obserwowaliście okolicę.

Bor Mellistos pokiwał głową.

— Jakieś trzysta lat temu zdecydowaliśmy ostatecznie, że muszą się ukrywać gdzie indziej. Nawiasem mówiąc, może ktoś z was wie, gdzie się ukrywali przez cały czas?

— Myślę, że wszyscy byli na Ziemi — powiedziała Diana.

— To oczywiste, proszę pani, ale gdzie?

Zeus wzruszył ramionami.

— W różnych miejscach. Ja miałem mały zakład krawiecki, prasowanie, pranie. Wydaje mi się, że Posejdon i Pluton występowali w cyrku, byli niezłą atrakcją. Pan żył głównie w lesie, lubił życie w dziczy. Diana i Atena prowadziły mały zakład fryzjerski w Queens. A Wenus...

— Proszę! — przerwała mu Wenus.

— Całkiem zaszczytna profesja — zaprotestował Zeus. — Jedna z najstarszych. Może najstarsza. I nie widzę dlaczego...

— Proszę! — nalegała Wenus.

Zeus zamilkł z cichym westchnieniem.

— W każdym razie — powiedział Bor Mellistos — tak to wygląda na dzień dzisiejszy. Pozostaje nam jedynie problem obsady stanowisk nadzoru. Bylibyście chętni tym się zająć?

— Kto? My? — zapytała Wenus.

— No — powiedział Bor Mellistos — macie już przecież doświadczenie. Potrzebujemy kogoś, kto się tym zajmie. Trzy tysiące lat temu wasze zaawansowanie techniczne było niewielkie. Nie było potrzeby nadzorowania was. Obecnie jesteście na progu wstąpienia do Federacji Galaktycznej. Musimy być pewni, że nie zrobicie sobie w najbliższym czasie jakiejś nieodwracalnej krzywdy.

— No dobrze — powiedział Forrester — a co my moglibyśmy...

— Jeśli pan pozwoli, to wyjaśnię — powiedział Bor Mellistos. — Robilibyście w zasadzie to samo, co tak zwani Bogowie... tyle że bez rozgłosu i z większym poczuciem odpowiedzialności, jeśli rozumiecie, co mam na myśli? Ziemia nigdy się nie dowie o waszym istnieniu.

— Będę musiał... trzymać się z daleka od śmiertelników? — zapytał Forrester.

— Właśnie — odpowiedział Bor Mellistos.

No dobra, pomyślał Forrester, w tym też są jakieś korzyści. W ciągu tych trzech dni pobytu Inspektora Śledczego na Ziemi, Forrester zdążył przemyśleć i dowiedzieć się kilku rzeczy. Gerda, na przykład, wyszła za mąż za Alvina Sherdlapa. Jaka miłość, zastanawiał się Forrester, każe kobiecie przyjąć nazwisko Gerda Sherdlap, po czym zdecydował, że lepiej o tym nie myśleć.

Do czego więc mógłby wrócić? Do uczenia historii? Do studentów? Choćby takich, jak Maya Wilson?

Był pewien, że potrafi wybrać coś lepszego. Spojrzał na Dianę i poczuł się jeszcze pewniejszy.

— Pozostałych jedenaścioro nadzorców — mówił Bor Mellistos — przybędzie wkrótce. Będziecie mogli wtedy w pełni wykorzystywać „maszynę”. Musielibyście jedynie śledzić wydarzenia na świecie i upewniać się, że jakiekolwiek... hm... pożałowania godne, ostateczne decyzje nie zostały podjęte. Wasze działania będą oczywiście ściśle zakamuflowane.

Forrester potrząsnął głową.

— Samo masowe aresztowanie Bogów będzie wielkim wstrząsem — powiedział.

— Ma pan rację. Ale z tym sobie poradzimy. Obawiam się, że nie jestem naprawdę zorientowany w szczegółach, ale myślę, że ta jedenastka, która się tu pojawi, poinformuje was dokładniej o wszystkim.

Forrester westchnął.

— A ci Bogowie, co ich czeka?

— No cóż, to zależy. Wulkan, na przykład, czyli osoba podająca się za Wulkana, albo Hefajstosa, prawdopodobnie uzyska łagodniejszą karę niż pozostali. Był jedynie mechanikiem, sprowadzonym tu pod przymusem dla konserwacji „maszyny”. Ale wyroki będą surowe, może pan być pewien. Bardzo surowe.

Forrester nie miał więcej pytań. Zapadła cisza. Znów spojrzał na Dianę, a ona odpowiedziała spojrzeniem.

— To co, zgadzacie się? — zapytał Bor Mellistos.

Forrester skinął głową. Pozostali również się zgodzili.

— W porządku — powiedział Bor Mellistos. — W takiej sytuacji, poinformuję pozostałych jedenaścioro nadzorców, że będziecie ich oczekiwać tutaj, na górze Olimp i że...

Forrester dalej nie słuchał. Zaczął po cichu pogwizdywać.

Gwizdał melodię „Na biwaku”.