Zagwozdka
Author: Janifer, Randall Garrett i Laurence M.
Date: 2020-11-06T23:00:00+00:00
Keywords: Brain Twister; Zagwozdka; SF; fantastyka naukowa; science fiction; polski przekład; Randall Garrett; Laurence M. Janifer; Mark Phillips
Description: Powieść „Zagwozdka” Randalla Garretta i Laurence'a M. Janifera napisana pod pseudonimem Mark Phillips. Oryginalny tytuł „Brain Twister”
Publisher: http://sf.giang.pl
Rights: Creative Commons: Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Generic (CC BY-NC-SA 3.0) License.

Spis treści

1. | Prolog
2. | I
3. | II
4. | III
5. | IV
6. | V
7. | VI
8. | VII
9. | VIII

Randall Garrett i i Laurence M. Janifer
jako Mark Phillips

Zagwozdka
(Brain Twister)

Przekład Ireneusz Dybczyński

sf.giang.pl
2020

John W. Campbell bardzo lubił teksty traktujące o zdolnościach pozazmysłowych, więc natychmiast kupił historię opowiadającą o polowaniu na telepatycznego szpiega – zabawną opowieść o staruszce owijającej sobie wokół palca wszechwładnych agentów federalnych. Autorzy poczuli się tak docenieni, że zaraz napisali jeszcze dwie powieści eksploatujące inne pozazmysłowe możliwości, w których bohaterami są ci sami agenci FBI.

Powieść została opublikowana pod pseudonimem Mark Phillips w magazynie „Astounding Science Fiction”, w dwóch odcinkach, we wrześniu i październiku 1959 r. pod tytułem „That Sweet Little Old Lady”, a następnie rozszerzona do wersji książkowej w 1962 r.

W wersji książkowej autorzy przedstawili się tekstem zamieszczonym poniżej. Ilustracja pochodzi z wersji opublikowanej w czasopiśmie, a jej autorem jest Kelly Freas.

I.D., 2020

„Mark Phillips” jest, a raczej są to dwaj pisarze: Randall Garrett i Laurence M. Janifer. Ich wspólny pseudonim pisarski pochodzi od ich drugich imion (Philip i Mark) i został wymyślony krótko po pierwszym spotkaniu na konwencie science-fiction. Obaj byli wtedy pijani, co wiele tłumaczy, bo tylko jeden z nich bywał czasami trzeźwo myślący. Tematem ciągłych sprzeczek między nimi jest wciąż to, który.

Współpracują ze sobą już od jakiegoś czasu i udało im się dopracować ciekawą metodę pracy: Mr Garret obsługuje czasowniki, przysłówki i wykrzykniki, Mr Janifer rzeczowniki, zaimki i przymiotniki. Spójniki są sprawą wspólnych decyzji, a w przypadku remisu, cała gra jest powtarzana w parku Fenway, w Bostonie, na początku następnego roku.

„Zagwozdka” była pisana przez piętnaście lat, przy czym na właściwe pisanie poświęcono trzy dni. Gdy książka została skończona, obaj autorzy oddali się wspólnej rozkoszy nerwowego załamania, z którego najprawdopodobniej żaden z nich nigdy się nie wydostał.

Mr Garrett jest wielkim, korpulentnym facetem z brodą. Nosi kwiaciaste kamizelki i mały talizman, którego nikt jeszcze nie widział. Mr Janifer jest trochę niższy i chudszy, z krótszą i rzadszą brodą. Jego kamizelki są jednokolorowe, nosi okulary w rogowej oprawie ponieważ zawsze to robił i nigdy go nie widziano bez pamiątkowego znaczka nowojorskiego metra.

Życie osobiste autorów różni się znacznie. Hobby Mr Garreta, na przykład, to między innymi takie zajęcia jak musztra w szyku czy zanieczyszczanie rzeki. Mr Janifer, osobnik mniej aktywny, preferuje zajęcia siedzące, takie jak pomrukiwanie czy mruganie.

Mr Garrett jest zaręczony z pewnym pięknym egzotycznym stworzeniem i oboje planują się pobrać tak szybko, jak tylko skończą się im wymówki. Mr Janifer natomiast fascynuje się kobietami i ma nadzieję, że któregoś dnia spotka jakąś.

Prolog

W 1914 byli obywatele wrogich państw.

W 1930 wobbliesi.

W 1957 poputczycy [1].

A w 1971 Kenneth J. Malone zwlókł się z łóżka, zastanawiając, co też, do diabła, będzie teraz.

Jedno jest absolutnie pewne, stwierdził, będzie paskudnie. Zawsze tak było.

Jakoś wstał i lekko się zataczając, przeszedł przez pokój, by jak co rano przejrzeć się w lustrze. Nie to, żeby jako pierwszą rzecz rano lubił oglądać swoją twarz, ale dlatego, jak sam sobie tłumaczył, że jest to element szkolenia utwardzającego, jakie musi odbyć każdy agent FBI. Musisz umieć wstać i znieść to, że sprawy przybrały zły obrót, powtarzał sobie.

Zamrugał i spojrzał w lustro. Odbicie odmrugnęło.

Spróbował się uśmiechnąć. Wygląda to całkiem paskudnie, pomyślał... ale czy to lustro nie ma małej skazy, która psuje wszystko. Twarz Malone'a wyglądała, jakby ktoś ją lekko pacnął gofrownicą.

No i, oczywiście, było wcześnie rano, co oznaczało, że miał pewne trudności z koncentracją wzroku.

Próbował mętnie przypomnieć sobie ostatni wieczór. Kończył właśnie urlop i, jak sobie przypominał, było to przyjęcie pożegnalne wyprawiane dla dwóch czy trzech uroczych pań, które miał szczęście spotkać w tym – wciąż uważanym za najlepsze na świecie – Mieście Okazji czyli Waszyngtonie D.C. (Ostatni stosunek kobiet do mężczyzn wynosił tu pięć i pół do jednego). Przyjęcie było klasyczne, pełne ciągłych pomysłów, gorących i zimnych wszelakiego rodzaju, i mnóstwa, mnóstwa fajnego, mocnego alkoholu.

Malone ponuro zdecydował, że skazę ma w głowie, a nie w lustrze. Przyjrzał się mętnym wzrokiem swojej nieogolonej twarzy.

Mrugnął. Jest skaza.

Nieprawdopodobne, powiedział sobie, nikt nie może w rzeczywistości wyglądać tak paskudnie, jak Kenneth J. Malone myślał, że wygląda. Rzeczy nie mogą być tak złe.

Ignorując nieustające, ciche i uporczywe pytanie: A czemu nie?, odwrócił się od lustra i wziął za szukanie ubrania. Zdecydował się nie spieszyć z pójściem do pracy: ostatecznie, tak naprawdę, nikt nie powinien mieć pretensji, jeśli pierwszego dnia po urlopie się spóźni. Wszyscy wiedzą, jak męczący bywa urlop.

Poza tym, prawdopodobnie, i tak nic się nie dzieje. Ostatnio, jak sobie z przyjemnością przypominał, sprawy toczyły się całkiem spokojnie. Od czasu, jak ten gang fałszerzy został zapuszkowany, przestępczość spadła do miłego poziomu lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. Być może, zamarzył sobie, będzie mógł poświęcić trochę czasu na doskonalenie swoich technik badawczych, matmy czy strzelania...

Myśl o strzelaniu przyprawiła go o łomot w głowie autoryzowany przez prawdziwego kaca. W głowie od razu pojawiło się pięćdziesiąt albo sześćdziesiąt małych gnomów, każdy zaopatrzony w mały młotek. Wydobywały ołów.

— Ołów jest głębiej — powiedział głośno Malone. — Nie w czaszce.

Gnomy nie zwróciły na to uwagi. Zamknął oczy i spróbował się zrelaksować. Gnomy nie przerywały swojej pracy, a mikroskopijne regimenty skautów rozpoczęły musztrę wzdłuż jego nerwów.

Malone od dawna zdawał sobie sprawę, że są ludzie, którzy wyskakują z łóżka i witają każdy nowy dzień z uśmiechem. Wydaje to się nieprawdopodobne, ale wciąż są na świecie bardzo dziwni ludzie. Na przykład szef tego gangu fałszerzy – skąd on wziął pomysł na swój pseudonim: André Gide?

Zaplątany w swoje zagmatwane myśli, Malone otworzył oczy, skrzywił się i zaczął ubierać. Przynajmniej będzie to spokojny dzień, pomyślał.

W tej samej sekundzie zadzwonił telefon.

Malone znów się skrzywił.

— Idź do diabła! — zawołał w kierunku urządzenia, ale buczenie nie ustawało, ignorując głosową komendę. Wiedział, że to oznacza nagły przypadek, być może dzwoni szef jego wydziału. A może nawet ktoś ważniejszy.

— Nawet nie jestem jeszcze spóźniony — pożalił się głośno. — Będę, ale jeszcze nie teraz. Czemu to się awanturuje?

Była oczywiście tylko jedna metoda, by się tego dowiedzieć. Cierpiąc, powlókł się przez pokój, włączył telefon i powiedział:

— Tu Malone. — W oszołomieniu, zastanawiał się, czy to prawda. Z pewnością nie czuł się tak całkiem obecny, tu czy tam, czy gdziekolwiek.

Znajomy głos w słuchawce odpowiedział z metalicznym pobrzękiem.

— Malone, przyjdź tutaj natychmiast!

Głos należał do Andrew J. Burrisa. Malone westchnął głęboko i, po raz pięćdziesiąty zresztą, poczuł zadowolenie, że nie ma wideotelefonu. Wolał nie być oglądany przez szefa FBI w takim okropnym stanie, zmarnowany itd. To by nie było... no cóż, to by nie było profesjonalne... i tyle.

— Już się ubieram — zapewnił rozmówcę. — Powinienem być za...

— Nie zawracaj sobie głowy ubieraniem — rzucił Burris. — To nagły wypadek!

— Ale szefie...

— I nie nazywaj mnie szefem![2]

— Jasne — powiedział Malone. — Na pewno chce pan, żebym zszedł w piżamie?

— Chcę, żebyś... — Burris urwał. — Dobrze, Malone. Jeśli chcesz marnować czas, podczas gdy los twojego kraju wisi na włosku, to zrób to. Ubierz się. Bo jak ci mówię, Malone, że coś jest nagłym przypadkiem...

— No to nie będę się ubierał — powiedział Malone. — Skoro pan tak mówi.

— Zrób coś! — powiedział Burris w desperacji. — Twój kraj cię potrzebuje. Piżamę i cała resztę. Malone, mamy kryzys!

Ta rozmowa mąci mi w głowie, stwierdził Malone.

— Już schodzę — powiedział.

— Dobrze — odparł Burris i zawahał się. — Malone masz na sobie dół czy górę? — dodał po chwili.

— Czego?

— Piżamy — wyjaśnił pospiesznie Burris. — Górę czy dół?

— Och, po prawdzie, to mam na sobie jedno i drugie.

— To dobrze — stwierdził z satysfakcją Burris. — Bo wolałbym, żeby mój agent nie został aresztowany przez obyczajówkę — dodał i rozłączył się.

Malone mrugał przez chwilę, patrząc na telefon, po czym odłożył go i ignorując kafary w czaszce i harcerzy na nerwach, zaczął się ubierać. Jakoś nie mógł, mimo przekonania Burrisa o kryzysie, wyobrazić sobie siebie w piżamie zatrzymującego taksówkę na ulicy w Waszyngtonie. Przynajmniej jak już się dobudził. Nie marzę o niczym innym, jak tylko by być agentem FBI w bokserkach, pomyślał ponuro.

Poza tym, to z pewnością nie jest nic poważnego. Takie sprawy, powiedział sobie surowo, rozwiewają się natychmiast, jak tylko się weźmie za nie zimna inteligencja.

A potem zaczął się zastanawiać, gdzie do diabła można znaleźć zimną inteligencję. I co to jest w rzeczywistości zimna inteligencja.

Przypisy tłumacza.

1. ↑ W 1914 obywatele wrogich państw (ang.: enemy aliens) – wiadomo, wojna.
W 1930 wobblies – neologizm oznaczający członków IWW (ang: Industrial Workers of the World, pol.: Robotnicy Przemysłowi Świata), rewolucyjnego związku zawodowego założonego w 1905 w Chicago.
W 1957 poputczycy – (ang.: fellow traveler od ros.: попутчик, spolszczone w latach międzywojennych) tutaj chodzi o ofiary programu COINTELPRO, kontynuowanej niejawnie przez FBI nagonki zapoczątkowanej przez senatora McCarthego.

2. ↑ W oryginale jest „chief”, co oznacza szefa, ale przede wszystkim jest to tytuł przywódcy plemienia Rdzennych Amerykanów, czyli Wodza Indian, co oczywiście budzi sprzeciw dyrektora.

I

— Oni mogą być wszędzie — powiedział Burris tonem z pogranicza irytacji i grozy. — Mogą być wszędzie wokół nas. Bóg wie gdzie.

Odsunął krzesło i wstał od biurka – niski krępy mężczyzna o jasnoniebieskich oczach i dużych dłoniach. Podszedł do okna, spojrzał na Waszyngton i wrócił do biurka. Biurowa plotka głosiła, że został szefem FBI wyłącznie dlatego, że przypadkiem miał inicjał J w nazwisku, chociaż w jego przypadku to J było od Jeremiasza. A obecnie jego ton wyrażał całą beznadzieję zawartą w lamentach tego starotestamentowego proroka.

— Jesteśmy bezsilni — powiedział, spoglądając na młodego mężczyznę o brązowej kędzierzawej czuprynie siedzącego po drugiej stronie biurka. — Właśnie tak, jesteśmy bezsilni.

Kenneth Malone starał się, aby wyglądać na godnego zaufania.

— Niech mi pan powie, po prostu, co mam robić — powiedział.

— Kenneth, jesteś dobrym agentem, jednym z najlepszych. Dlatego zostałeś wybrany do tej roboty. Muszę się przyznać, że wybrałem cię osobiście. Wierz mi, nigdy wcześniej nie mieliśmy czegoś takiego.

— Zrobię, co tylko będę mógł — obiecał ogólnikowo Malone. Miał dwadzieścia sześć lat i od trzech lat był agentem FBI. Jak dotychczas udało mu się, między innymi, zlikwidować gang przemytników, wyśledzić grupę fałszerzy i złapać trzech kidnaperów. Z przyczyn, których nie mógł zrozumieć ani wyjaśnić, nikt nie wydawał się określać jego sukcesów jako łut szczęścia.

— Wiem — odparł Burris. — I jeśli ktokolwiek może rozwiązać tę sprawę, Malone, to tylko ty. Właśnie tak... to wszystko wygląda tak nieprawdopodobnie. Nawet po tych wszystkich konferencjach.

— Konferencjach? — zapytał zdezorientowany Malone. Wolałby, żeby szef przeszedł do sedna, jakiegokolwiek sedna. Uśmiechnął się lekko, starając sprawiać wrażenie godnego zaufania, kompetentnego i pełnego optymizmu. Nastrój szefa się nie zmieniał.

— Później dostaniesz nagrania — powiedział Burris. — Odsłuchasz sobie przed wyjazdem. Radzę ci zrobić to bardzo uważnie. I, Malone, nie bierz ze mnie przykładu. Nie daj sobie zamieszać w głowie. — Ukrył twarz w dłoniach. Malone czekał cierpliwie. Po kilku sekundach Burris podniósł głowę. — Czytywałeś książki jako dziecko? — zapytał.

— Co?

— Książki — powiedział Burris. — Gdy byłeś dzieckiem. Czytałeś?

— Jasne, że czytałem — odpowiedział Malone. — „Bomba, chłopiec z dżungli” i „Doktor Doolittle”, „Lucky Starr”, „Małe kobietki”...

— „Małe kobietki”?

— Gdy Beth umarła, chciało mi się płakać. Ale nie płakałem. Tata mi powiedział, że chłopaki nie płaczą.

— Miał rację — orzekł Burris. — Tak... Kiedy ja byłem... Nieważne. Zapomnij o Beth i o ojcu. Pomyśl chwilę o Luckym Starze. Pamiętasz go?

— Jasne — powiedział Malone. — Lubiłem te książki. Wie pan, to zabawne, ale książki czytane w dzieciństwie, w jakiś sposób zostają. Wie pan, co mam na myśli? Wciąż, na przykład, pamiętam tę o Wenus. Jezu, to było...

— Zostaw tę Wenus — przerwał mu ostro Burris. — Trzymaj się problemu.

— Tak jest, sir — powiedział Malone, po czym milczał przez chwilę. — Jakiego problemu, sir?

— Tego, o którym rozmawiamy — powiedział Burris i spojrzał na Malone'a przenikliwie. — O boże, czy ty mnie słuchasz?

— Tak jest, sir.

— No dobrze. — Burris wziął głęboki oddech. Wydawał się być zdenerwowany. Ponownie wstał i podszedł do okna. Tym razem zaczął mówić, nie odwracając się. — Pamiętasz, jak wszyscy się wyśmiewali z pojazdów kosmicznych, sztucznych satelitów i życia pozaziemskiego? Zwłaszcza z tego, co było w książkach z cyklu o Luckym Starze. I to wszystko było dla dzieci, co?

— No cóż, nie wiem — powiedział powoli Malone.

— Oczywiście, że wszystkie te książki były dla dzieci — powiedział Burris. — Były śmieszne. Nikt nie brał tego poważnie.

— No, ktoś musiał...

— Bądź cicho i słuchaj — powiedział Burris.

— Tak jest, sir.

Burris pokiwał głową. Splótł ręce z tyłu.

— Już się nie śmiejemy, nie uważasz, Malone? — oświadczył, stojąc nieruchomo.

Zapadła cisza.

— No jak, śmiejemy się?

— Chce pan, żebym odpowiedział, sir?

— Jasne, że chcę — warknął Burris.

— Mówił pan, że mam być cicho i...

— Zapomnij, co mówiłem i rób, co ci mówię.

— Tak jest, sir — powiedział Malone. — Nie, sir — dodał po chwili.

— Nie, sir, co? — zapytał miękko Burris.

— Nie, sir. Już się nie śmiejemy.

— Tak. A dlaczego już się nie śmiejemy.

Nastąpiła chwila ciszy.

— Bo nie ma się z czego śmiać, sir? — zapytał niepewnie Malone.

Burris odwrócił się gwałtownie.

— Na głowę! — wykrzyknął szczęśliwy. — Pobiłeś ich na głowę, Kenneth. Wiedziałem, że mogę na tobie polegać. — Spoważniał i stwierdził z namysłem. — Już się nie śmiejemy, bo nie ma w tym nic śmiesznego. Mamy sztuczne satelity i wylądowaliśmy na księżycu. Następny etap, to planety, a potem gwiazdy. Dziedzictwo człowieka, Kenneth. Gwiazdy. A gwiazdy, Kenneth, należą do ludzkości... a nie do Rosjan!

— Tak jest, sir — zgodził się poważnie Malone.

— No więc — powiedział Burris — powinniśmy już wiedzieć, że nie należy się śmiać. I co, śmiejemy się?

— Nie wiem, sir.

— Nie śmiejemy się — powiedział Burris z naciskiem. — Potrafisz odczytać, o czym myślę?

— Nie, sir — powiedział Malone.

— A czy ja potrafię odczytać twoje myśli?

Malone zawahał się.

— Nie sądzę, sir — powiedział w końcu.

— No właśnie, nie potrafię — wykrzyknął Burris. — Czy ktokolwiek z nas potrafi odczytać myśli kogoś innego?

Malone potrząsnął głową.

— Nie, sir — powiedział.

Burris skinął głową.

— I to jest problem — powiedział. — To jest sprawa, którą ci przydzielam.

Tym razem cisza trwała dużo dłużej.

— Jaka sprawa, sir? — zapytał w końcu Malone.

— Czytanie myśli — powiedział Burris. — W zakładach w Nevadzie jest szpieg, Kenneth. I ten szpieg jest telepatą.

*

Nagrania wideo były wyraźne i kompletne. Było ich bardzo dużo i gdy Kenneth Malone postanowił zrobić sobie przerwę i się przewietrzyć, już dawno minęła dziewiąta. Waszyngton był dobrym miastem do spacerów, nawet w nocy, a Malone lubił spacerować. Czasami udawał, nawet przed sobą, że najlepsze pomysły przychodziły mu do głowy podczas spacerów, choć doskonale wiedział, że to nieprawda. Jego najlepsze pomysły wydawały się pojawiać znikąd, dokładnie wtedy, gdy wymagała tego sytuacja.

Miał po prostu szczęście i tyle. Miał talent do bycia szczęściarzem. Nikt w to jednak nie wierzył. Taka lista sukcesów, jak jego, była czymś spektakularnym, nawet w annałach FBI, a sam Burris wierzył, że jest dowodem na jakiegoś rodzaju nadzwyczajne zdolności.

Malone wiedział, że to nieprawda, ale co mógł z tym zrobić? W końcu chciał mieć tę pracę. Bycie agentem FBI było w pewien sposób romantyczne i podniecające, nawet po trzech latach. Można było dużo podróżować i widzieć różne rzeczy – i to było interesujące. Płaca była również całkiem dobra.

Jedyny kłopot był w tym, że jeśli nie zrezygnuje, to będzie musiał znaleźć telepatę.

Wiadomość o telepatycznych szpiegach nie brzmiała dla Malone'a rozsądnie. To był jakiś odległy problem. Nie dlatego, że idea telepatii była mu obca – w końcu wiedział lepiej od przeciętnego obywatela, że od ćwierćwiecza prowadzi się badania na tym polu i że obecnie nawet intensywniej.

Niemniej suchy fakt, że zostały wynalezione urządzenia wykrywające telepatię, jakoś psuł jego poczucie przyzwoitości i wyobrażenia o prywatności. To było nieprzyzwoite i tyle.

Powinno przecież być coś świętego, stwierdził ze złością.

Zatrzymał się i rozejrzał. Był na Pensylwania Avenue i szedł w kierunku Białego Domu.

Bez sensu, powiedział sobie. Doszedł do rogu i skręcił w głąb kwartału. Bo czegóż miałby szukać u prezydenta?

Przynajmniej teraz.

Ulice były ciemne i bardzo spokojne. Najlepsze pomysły przychodziły mi do głowy podczas takich spacerów, pomyślał bez przekonania. Przypomniał sobie nagrania wideo.

Raport o pierwotnym zastosowaniu maszyny był na jednej z pierwszych taśm i Malone wciąż widział i słyszał go w pamięci. Jedno było pewne, na pamięć nie mógł narzekać.

Burris pojawił się w nagraniu jako pierwszy. Chłodnym, rzeczowym tonem podał numer seryjny i referencyjny. Z twarzą całkowicie bez wyrazu wyglądał jak szef FBI, którego ludzie przywykli oglądać w wiadomościach na ekranach swoich telewizorów. Malone zastanawiał się, co się z nim stało między tym nagraniem a chwilą, w której wezwał go do siebie.

Chyba sprawa tej telepatii tak mu dopiekła, pomyślał Malone.

Pośpiesznie, mamrocząc jak ksiądz podczas nabożeństwa, Burris wyrecytował standardowy tekst otwierający taśmę:

— Każda osoba lub agent nie posiadający autoryzacji powinien powstrzymać się od dalszego oglądania, pod groźbą kary określonej prawem. — I spojrzawszy w lewo, poza ekran, dodał: — Dr O'Connor z Laboratoriów Westinghouse'a. Pozwoli pan tutaj, doktorze O'Connor?

Rozglądając się, na jasnym prostokącie ekranu pojawił się powoli Dr O'Connor.

— Fascynujące — powiedział, mrugając pod wpływem światła. — Nie zdawałem sobie sprawy z tego, że zastosujecie takie środki ostrożności...

Był, jak ocenił Malone, w wieku między pięćdziesiąt a sześćdziesiąt lat, wysoki i chudy, o skórze tak przezroczystej, że wyglądał prawie jak na rentgenie. Miał jasnoniebieskie oczy i włosy tak białe, że Malone pomyślał, iż gdyby był jakiś konkurs na najlepiej wyglądającego ducha, dr Thomas O'Connor wygrałby, nie kiwnąwszy ręką (czy palcem).

— Takie są wymogi bezpieczeństwa narodowego — odpowiedział Burris, nieco srogo.

— Och, naturalnie — zgodził się szybko dr O'Connor. — To jasne, że zdaję sobie z tego sprawę... Oczywiście, rozumiem.

— Możemy zacząć? — zapytał Burris.

— Tak, tak. Z pewnością. — O'Connor skinął głową.

— W takim razie... — powiedział Burris i urwał. A po chwili dodał: — No więc, doktorze O'Connor, czy mógłby pan ustnie streścić nam to wszystko do nagrania?

— Oczywiście — powiedział O'Connor. Uśmiechnął się do kamery i odchrząknął. — Zakładam, że nie chce pan, bym wyjaśniał zasadę działania maszyny. To znaczy... nie chce pan wyjaśnień technicznych?

— Nie — powiedział Burris i dodał: — W żadnym razie. Niech pan po prostu powie, co to robi.

Dr O'Connor przypomniał nagle Malone'owi pewnego profesora z koledżu podczas studiów prawniczych. Miał taką samą uśmiechniętą powagę w zachowaniu i taką samą protekcjonalną pozę absolutnego autorytetu. Było jasne, że dr O'Connor żyje w swoim własnym świecie, w świecie nawet nie stykającym się ze światem zwykłych ludzi.

— No cóż — zaczął — upraszczając, urządzenie wskazuje czy procesy umysłowe człowieka... hm... czy procesy ulegają wpływom z zewnątrz... zewnętrznym. — Znów lekko się uśmiechnął do kamery. — Jeśli pan pozwoli, to zademonstruję to przy pomocy maszyny.

Zrobił dwa kroki i wyszedł z zasięgu kamery, po czym pojawił się ponownie, ciągnąc duże pudło na kółkach sprawiające wrażenie ciężkiego. Z metalowej pokrywy zwisały liczne przewody i oprzyrządowanie. Długi kabel wychodził z pudła i wijąc się, znikał po lewej stronie.

— No więc — powiedział O'Connor, wybierając pojedynczy przewód. Najwyraźniej przypadkowy, pomyślał Malone. — Ta elektroda...

— Chwileczkę, panie doktorze — przerwał mu Burris, oglądając maszynę z mieszaniną podejrzliwości i grozy. — Przed chwilą wspominał pan coś o wpływach z zewnątrz, to co właściwie miał pan wtedy na myśli?

Z wyraźnym żalem dr O'Connor puścił przewód.

— Telepatię — powiedział. — Wpływami z zewnątrz, nazywam wpływanie na umysł, takie jak telepatia lub jakaś forma odczytywania myśli.

— Rozumiem — powiedział Burris. — Może pan wykryć telepatię przy pomocy tej maszyny.

— Obawiam się...

— Ale jakiś rodzaj czytania myśli. Nie kłóćmy się o nazwę.

— Na pewno nie — powiedział O'Connor. Uśmiech z którym zwrócił się do Burrisa był równie zimny i pusty jak wnętrze Stacji Orbitalnej One — Miałem na myśli... jeśli pozwoli mi pan kontynuować... że tym urządzeniem nie możemy wykryć żadnego rodzaju telepaty ani kogoś, kto odczytuje myśli. Mówiąc szczerze, bardzo bym chciał, żebyśmy mogli; wszystko byłoby dużo prostsze. Ale prawa psioniki wydają się nie działać w ten sposób.

— Tak? To co ta maszyna robi? — zdziwił się Burris. Jego twarz wyrażała zmieszanie. Malone'owi przez chwilę było żal szefa. Pamiętał, jak się sam czuł w czasie zajęć w koledżu, gdy ten profesor od prawa wyskakiwał z jakimś szczególnie frustrującym problemem.

— Ta maszyna — zaczął O'Connor autorytatywnym tonem — wykrywa niewielkie zmiany w aktywności mózgu, które zachodzą, gdy umysł danej osoby jest odczytywany.

— Ma pan na myśli, że gdyby mój mózg był teraz odczytywany...

— Teraz nie — powiedział O'Connor. — Widzi pan, główny moduł tej maszyny jest w Nevadzie; konstrukcja jest zarówno zbyt ciężka, jak i zbyt delikatna do transportu. Są też inne przeciwwskazania...

— Miałem na myśli, że hipotetycznie...

— Hipotetycznie... — Dr O'Connor zaczął i znów się uśmiechnął. — Hipotetycznie, gdyby pański mózg był odczytywany, ta maszyna wykryłaby to, zakładając, że byłaby uruchomiona i wszystkie pozostałe warunki byłyby spełnione. Widzi pan, panie Burris, bez względu na to, jak słabe są zdolności telepatyczne u człowieka, ma on zawsze niewielkie, nawet bardzo niewielkie, możliwości wykrycia, że jego mózg jest odczytywany.

— Chce pan powiedzieć, że gdyby ktoś odczytywał mój mózg, wiedziałbym o tym? — zapytał Burris. Z jego twarzy, zdaniem Malone'a, można było odczytać, że po prostu w to nie wierzy.

— Wiedziałby pan — odparł O'Connor — ale nigdy by pan się nie dowiedział, że wie. Żeby była jasność: u normalnego człowieka – na przykład jak pan czy nawet ja – stan odczytywania mózgu powoduje jedynie niejasne, niemal podświadome uczucie irytacji, coś, co może być łatwo przypisane drobnym zmartwieniom lub wahaniom równowagi hormonalnej. Równowaga hormonalna, panie Burris, jest...

— Dziękuję — przerwał mu Burris ze śladami irytacji w głosie — wiem, co to są hormony.

— Och, to dobrze — powiedział spokojnie O'Connor. — W takim razie, kontynuując, ta maszyna interpretuje te specyficzne odczucia jako wskazania, że umysł jest... hm... „na podsłuchu”.

Można było niemal dojrzeć ten cudzysłów obejmujący to, co dr O'Connor uważał za slangowy wtręt, pomyślał Malone.

— Rozumiem — powiedział Burris z rozczarowaniem. — Ale co pan ma na myśli, mówiąc, że to nie wykryje telepaty? Pracowaliście już w ogóle z telepatą?

— Oczywiście, że tak — powiedział O'Connor. — W przeciwnym wypadku, to skąd byśmy wiedzieli, że maszyna naprawdę wskazuje obecność telepaty? Teoria nie jest jeszcze obecnie na tyle zaawansowana, by umożliwić nam...

— Rozumiem — przerwał mu pospiesznie Burris — ale niech pan zaczeka.

— Tak?

— Chce pan powiedzieć, że macie prawdziwego telepatę? Znaleźliście kogoś takiego? Kogoś, kto to potrafi?

Dr O'Connor potrząsnął smutno głową.

— Obawiam się, panie Burris, że muszę zaprzeczyć. Owszem, mieliśmy kiedyś takiego. Niestety, był on imbecylem, według naszej oceny umysłowo był na poziomie pięcio-, sześcio-latka.

— Imbecyl? — zapytał Burris. — To jak mogliście...

— Mógł powtórzyć czyjeś myśli słowo w słowo. Oczywiście był całkowicie niezdolny do zrozumienia tego. Co było zresztą bez znaczenia; powtarzał po prostu to, co ktoś myślał. Sprawiał raczej kłopot.

— Pewnie — zgodził się Burris. — Naprawdę był imbecylem? Nie było żadnej szansy...

— Wyleczenia? Obawiam się, że nie. Sądziliśmy wówczas, że chłopiec przeżył w dzieciństwie jakieś załamanie psychiczne i że jest bardzo prawdopodobne, iż w pierwszych latach życia był normalny. To co zdołaliśmy zebrać na jego temat, było jednak tak mętne, że nie dawało się z tego wyciągnąć nic pewnego. Łatwo, oczywiście, zrozumieć, co było tego przyczyną: telepatia u imbecyla jest raczej czymś niezwykłym – a każdy normalny dorosły prawdopodobnie wolałby się do tego nie przyznawać. Dlatego nie udało się nam znaleźć nikogo więcej. Pozostaje jedynie usiąść i czekać na uderzenie pioruna.

Burris westchnął.

— Rozumiem ten problem — powiedział. — I co się stało z tym chłopcem?

— Smutna historia. Sześć miesięcy temu, gdy miał piętnaście lat, po prostu umarł. Po prostu... zrezygnował i umarł.

— Zrezygnował?

— To, panie Burris, jest najlepsze wyjaśnienie, jakie mógł podać nasz wydział medyczny. Miał jakieś schorzenia... ale... wolimy mówić, że po prostu zrezygnował. Życie stało się zbyt trudne dla niego.

— Dobrze — powiedział Burris po chwili milczenia. — Czyli wasz telepata nie żyje, a tam, skąd pochodził, nie ma innego. Albo może jest, tylko nie umiecie go znaleźć. No dobrze, wróćmy do tej waszej maszyny. Nie mogła wykryć zdolności chłopca?

Dr O'Connor potrząsnął głową.

— Nie, obawiam się, że nie. U Westinghouse'a pracowaliśmy nad tym intensywnie, ale nie udało nam się znaleźć metody wykrywania telepatów.

— Ale możecie wykryć...

— No właśnie — powiedział O'Connor. — Możemy wykryć fakt, że ktoś jest odczytywany. — Umilkł i twarz powlekła mu się smutkiem. Gdy zaczął znów mówić, w głosie słychać było poczucie winy, jakby się z bólem do czegoś przyznawał. — I oczywiście, panie Burris, nie możemy nic z tym zrobić. W ogóle nic. — Zrobił nieszczęśliwą minę. — Ale przynajmniej wie pan, że jest szpiegowany.

Burris skrzywił się. Przez chwilę trwała cisza, podczas której O'Connor gładził w zamyśleniu metalowe pudło, jakby to była głowa jego ukochanej.

— Doktorze O'Connor — powiedział w końcu Burris — jak bardzo jest pan pewny tego wszystkiego?

Spojrzenie, którym go obdarzono, czyniło całą poprzednią wymianę słów ciepłą i przyjacielską, taką jaka na przykład bywa na przyjęciach bożonarodzeniowych. Spojrzenie, które zmroziło powietrze w pomieszczeniu na kość. Malone pomyślał, że ta kość – później, po wyjściu doktora O'Connora, gdy już można byłoby wejść do pokoju bez obawy szybkiego zamrożenia jego wrogim spojrzeniem – mogłaby być pocięta na kawałki i użyta jako pamiątki.

— Panie Burris — powiedział dr O'Connor głosem pasującym do temperatury wzroku — proszę pamiętać o naszym sloganie.

*

Malone westchnął. Włożył rękę do kieszeni w poszukiwaniu papierosów, znalazł paczkę i wyciągnął jednego. Chwycił go wargami i zaczął szukać zapalniczki.

Ponownie westchnął. Całkiem szczerze preferował cygara, zwyczaj, który mu został z czasów, kiedy podkradał je ojcu. Niemniej jego mentalny obraz nieustraszonego i czujnego młodego agenta FBI nie zawierał cygar.
Jakoś tak, przypominając sobie ojca – ani nie nieustraszonego ani szczególnie czujnego, w każdym razie nic z tych rzeczy, jakie lubią pokazywać w filmach czy w telewizji – miał wrażenie, że cygara nie pasują do agentów FBI.

W każdym razie było to z jego strony małe poświęcenie. Znalazł zapalniczkę i osłonił ją przed wiatrem. Spojrzał ponad wodą na pomnik Jeffersona i zdziwił się, że przeszedł taki kawał. Zatrzymał się, myśląc o tym, zaciągnął dymem z papierosa i zmusił do myślenia o sprawie, którą mu przydzielono.

Gadżet Westinghouse'a został oczywiście zadeklarowany jako ultra ściśle tajny zaraz po opracowaniu. Teoretycznie w tych czasach wszystko było takie. Cała grupa zajmująca się urządzeniem i jego konstrukcją została bez zwłoki przeniesiona do laboratoriów rządowych w Yucca Flats, w Nevadzie.

Malone przypuszczał, że tam, na pustyni, nie było nic więcej do roboty, jak tylko zabawa z tą maszyną. No i oczywiście oglądanie krajobrazu. Ale gdy ktoś już widział jedną pustynię, pomyślał w zakłopotaniu Malone, to jakby widział wszystkie.

Naukowcy eksperymentowali więc z maszyną i odkryli to, czego szukali.

Odkryli, że ktoś przechwytuje umysły naukowców tam pracujących.

Nie umysły tych, którzy pracują nad maszyną do telepatii.

I nie umysły tych, którzy pracują nad szeregiem innych naziemnych projektów w Yucca Flats.

Przechwytywano umysły naukowców pracujących nad nowym, ściśle tajnym projektem nierakietowego napędu kosmicznego.

Innymi słowy, zakład w Yucca Flats został opanowany przez telepatycznych szpiegów. A jak znaleźć telepatycznego szpiega? Malone westchnął. Wystarczająco trudno znaleźć szpiega uzyskującego informacje w zwykły sposób. Telepatyczny szpieg był dużo twardszym orzechem do zgryzienia.

No cóż, tu trzeba powiedzieć jedną rzecz o Andrew J. Burrisie. Miał odpowiedź na każde pytanie. Malone przypomniał sobie to, co powiedział jego szef:

— Trzeba złodzieja, by złapać złodzieja. I jeśli maszyna Westinghouse'a nie może zlokalizować telepatycznego szpiega, to ja wiem, co może.

— Co? — zapytał wtedy Malone.

— To proste — odparł Burris. — Inny telepata. Musi być jakiś w pobliżu. Westinghouse w końcu miał jednego, a Rosjanie wciąż mają drugiego. To twoja działka, Malone, idź i znajdź mi telepatę.

Tak, Burris ma odpowiedź na każde pytanie, pomyślał Malone. Nie widział jednak w tym nic dobrego dla siebie. W końcu, jeśli trzeba telepaty do złapania innego telepaty, to jak złapać telepatę, który ma posłużyć do złapania tego pierwszego telepaty?

Rozważył wszystko, co mu przychodziło do głowy, i dał za wygraną. Wydawało się, że to powinno mieć sens, ale akurat nie miało i tyle.

Rzucił na ziemię niedopałek i roztarł go czubkiem buta. A potem rozejrzał się.

Za wodą był pomnik Jeffersona. Stał biały, zalany światłem, piękny i niedostępny w ciemności. Malone zapatrzył się na niego. Co by zrobił Thomas Jefferson w obliczu takiego kryzysu?

Jefferson, powiedział sobie Malone bez większego przekonania, byłby w takiej samej kropce jak ja. Musiałby znaleźć telepatę.

A jeśli Thomas Jefferson mógł tak zrobić, to ja też mogę zrobić tak samo, zdecydował Malone, a minimum tego, co można zrobić, to solidnie spróbować.

Był tylko jeden mały problem.

Gdzie zacząć te poszukiwania?

II

Wcześnie rano następnego dnia Malone przebudził się w samolocie przemierzającym kontynent w kierunku Nevady. Poszedł spać do domu, ale musiał wstać, by wsiąść do samolotu, a teraz znów się budził. Było to jakieś błędne koło.

Silniki mruczały cicho, jako że pchały ogromną maszynę w ośrodku rzadko rozmieszczonych cząsteczek stratosfery. Malone spojrzał na ciemnopurpurowe niebo i znów skoncentrował się na swoim problemie.

Wciąż to wałkował, gdy samolot wypuścił podwozie i wylądował na wielkiej równinie w pobliżu Yucca Flats. Malone westchnął i wygramolił się ze swego siedzenia. Na płycie lotniska czekał na niego samochód, co wydawało się zapowiadać, że nie będzie marnował czasu. Przypomniał sobie wieczorny telefon do O'Connora i pogratulował przemyślności.

Niestety, kiedy dotarł do głównej bramy w wysokim podwójnym płocie otaczającym ponad dziewięćdziesiąt mil kwadratowych rządowych laboratoriów, okazało się, że wstęp do sanctum sanctorum tajności nie jest taki łatwy, jak sobie to wyobrażał – nawet dla człowieka z FBI. Jego listy uwierzytelniające sprawdzano z jakąś szczególną ostrożnością, jaką – jak zawsze był przekonany – ludzie rezerwują dla niekwestionowanych arcydzieł sztuki, po czym okazując wielką niechęć, Specjalni Agenci Bezpieczeństwa wpuścili go aż do biura Szefa Ochrony.

Tam, szef ochrony osobiście – mężczyzna mogący zastąpić dwóch Torquemadów – ze źle ukrywaną podejrzliwością obserwował Malone'a, gdy ten dzwonił do Burrisa, do kwatery głównej FBI w Waszyngtonie.

Burris zidentyfikował Malone'a na ekranie wideotelefonu, po czym Szef Ochrony wyglądający na lekko zawiedzionego, podstemplował mu przepustkę i podziękował szefowi FBI.

Malone mógł wyjść.

Teraz musiał znaleźć sobie podwózkę. Odział Westinghouse'a, jak mu się wydawało, był dobre dwie mile stamtąd.

Wiedział doskonale, że główna część całego obszaru Yucca Flats była przeznaczona wyłącznie na badania nad nowym napędem kosmicznym, który, jak oczekiwano, miał uczynić rakiety tak przestarzałe jak muszkiety – przynajmniej w zakresie podróży kosmicznych. Nie żeby, pomyślał w zakłopotaniu Malone, muszkiety kiedykolwiek stosowano do podróży kosmicznych, ale...

W pośpiechu porzucił ten temat. Jeep śmignął między budynkami, z których większość była przeznaczona do prac nad nierakietowym napędem. Pozostałe projekty stacjonujące w Yucca Flats musiały się podzielić tym, co zostało – jednym z nich był oczywiście projekt badawczy Westinghouse'a.

Okazał się nim być pojedynczy, dość mały, biały budynek otoczony płotem. Ogrodzenie nieco zwarzyło humor Malone'a, ale okazało się, że nie ma się czym martwić; tym razem został doprowadzony od razu do biura dr O'Connora. Pomieszczenie było wytapetowane tapetą udającą sosnę, ekspert od telepatii siedział za ogromnym czarnym biurkiem, większym niż jakiekolwiek widziane przez Malone'a wcześniej w biurach FBI. Na blacie nie było nawet skrawka papieru, powierzchnia była gładka i błyszcząca, a siedzący za nim niemal przezroczysty dr O'Connor prawie niewidzialny.

Wyglądał w rzeczywistości dokładnie tak samo jak na taśmach FBI. Malone zamknął drzwi biura za sobą, rozejrzał się za krzesłem i nie znalazł żadnego. W biurze dr O'Connora, co było absolutnie oczywiste, dr O'Connor siedział. Ty stałeś i było ci niewygodnie.

Malone zdjął kapelusz. Sięgnął przez biurko, by uścisnąć rękę ekspertowi od telepatii, a dr O'Connor podał mu wiotką delikatną łapkę.

— Dzięki, że znalazł pan dla mnie chwilę czasu — powiedział Malone. — Naprawdę to doceniam.

Uśmiechnął się poprzez biurko. Nogi zaczynały mu już doskwierać.

— Nie ma za co — powiedział dr O'Connor, odpowiadając uśmiechem w swoim własnym specjalnym mrożącym stylu. — Zdaję sobie sprawę, jak ważne są dla nas działania FBI. Co mogę zrobić, żeby panu pomóc?

Malone przestąpił z nogi na nogę.

— Obawiam się, że telefonując wieczorem, nie wyjaśniłem wszystkiego. Wolałem nie omawiać wówczas niczego z uwagi na możliwość podsłuchu. Widzi pan, przydzielono mi sprawę telepatii.

Oczy dr O'Connora zareagowały bardzo nieznacznie.

— Rozumiem — powiedział. — Z pewnością zrobię wszystko, aby panu pomóc.

— Dobrze, przejdźmy więc do sprawy. Po pierwsze chciałbym zapytać o ten pański detektor. Rozumiem, że jest za ciężki, żeby go brać ze sobą... Czy nie da się, więc, zrobić mniejszego modelu?

— Mniejszego? — Dr O'Connor pozwolił sobie na upiorny chichot. — Obawiam się, panie Malone, że to jest niemożliwe. Byłbym szczęśliwy, gdybym mógł dać panu mniejszy model maszyny, gdybym taki miał... Bardziej niż szczęśliwy. Po prawdzie, to sam chciałbym zobaczyć taką maszynę. Ale niestety, panie Malone...

— Takiej nie ma, zgadza się? — powiedział Malone.

— Dokładnie — potwierdził dr O'Connor. — I jest jeszcze kilka innych czynników. Po pierwsze, osoba analizowana musi być w specjalnie ekranowanym pomieszczeniu, podobnie jak przy badaniach encefalograficznych. Inaczej aktywność umysłowa innych osób w pobliżu będzie interferować. — Zmarszczył lekko brwi. — Chciałbym, żebyśmy wiedzieli trochę więcej na temat tych maszyn psionicznych. Mówiąc szczerze, kłopot z obecnym urządzeniem jest w tym, że jest ono częściowo psioniczne, a częściowo elektroniczne, i nie mamy całkowitej pewności, gdzie pierwsza część się kończy, a ta druga zaczyna. Mnóstwo prób. Naprawdę mnóstwo prób.

— Ja myślę — powiedział Malone ze współczuciem, pragnąc zrozumieć o czym mówi dr O'Connor.

Ekspert od telepatii westchnął.

— Niemniej wciąż nad tym pracujemy — powiedział, po czym spojrzał na Malone'a wyczekująco.

Malone wzruszył ramionami.

— No cóż, jeśli nie mogę zabrać ze sobą maszyny, to chyba tyle — powiedział. — Ale jest następne pytanie: czy może wie pan, jaki jest maksymalny zasięg telepatii? To znaczy, jak daleko może on być od drugiej osoby, żeby móc wciąż odczytywać jej umysł?

Dr O'Connor znów zmarszczył brwi.

— Nie mamy ścisłych informacji na ten temat — powiedział. — Biedny mały Charlie był raczej trudny w pracy. Widzi pan, on nie był w stanie współpracować w żaden sposób.

— Mały Charlie?

— Telepata, z którym pracowaliśmy, nazywał się Charles O'Neill — wyjaśnił dr O'Connor.

— Pamiętam — powiedział Malone. Nazwisko było na taśmie, ale nie skojarzył „Małego Charlie'go” z „Charlesem O'Neillem”. Czuł się jak przyłapany na nieodrobieniu pracy domowej. — A jak go zdołaliście znaleźć, nawiasem mówiąc? — zapytał. Być może, wiedząc jak Westinghouse znalazł swojego imbecyla-telepatę, będzie mógł również znaleźć w podobny sposób swojego. W każdym razie warto było spróbować.

— W przypadku Charliego nie było to trudne — powiedział dr O'Connor. Uśmiechnął się. — Dzieciak cały czas paplał.

— Chce pan powiedzieć, że cały czas mówił, iż jest telepatą?

Dr O'Connor potrząsnął głową niecierpliwie.

— Nie — powiedział. — Wcale nie. Chcę powiedzieć, że paplał. Dosłownie. Mam tutaj próbkę na taśmie.

Wstał i podszedł do wysokiej szarej szafy na akta schowanej w kącie pokrytego sosnową tapetą pomieszczenia. Wyciągnął z szuflady zwyczajną kasetę magnetofonową i powrócił do biurka.

— Żałuję, że nie mamy nagrania wideo — powiedział — ale nie wydawało się nam to konieczne. — otworzył panel w blacie biurka i wsunął kasetę. — Gdyby pan chciał, są też inne taśmy.

— Może później — powiedział Malone.

Dr O'Connor skinął głową i nacisnął klawisz odtwarzania na skraju blatu. Przez chwilę w pomieszczeniu panowała cisza, po czym zaszumiała taśma i wypełnił ją ostry męski głos.

— Laboratoria Westinghouse — usłyszeli — szesnasty kwiecień tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego. Mówi dr Walker. Głos, który będzie słychać należy do Charlesa O'Neilla, wiek kalendarzowy czternaście lat i trzy miesiące, wiek umysłowy około pięć lat. Dalsze dane na ten temat znajdują się w kartotece pod nazwiskiem O'Neill.

Nastąpiła krótka przerwa, w dalszym ciągu wypełniona szumem taśmy.

Potem pojawił się głos.

...włącz przycisk nagrywania... w parku w ostatnią środę... może inny zestaw... biedne dziecko, nigdy nie ma w tym sensu... drzewa, liście na słońcu... elementy elektroniczne reduktora mogłyby... nie jest tak przewidywalne, gdy inni dookoła... iść z Sally wieczorem do...

Głos był wysoki, dziecięcy, gaworzący i monotonny. Wymawiając frazę, głos jakby wahał się przez chwilę, po czym wygłaszał następną, zupełnie nie związaną z poprzednią. Dykcja i wymowa różniły się od siebie przy poszczególnych frazach, ale ton pozostawał w zasadzie ten sam, wyprany ze wszelkiej emocjonalnej zawartości.

... brak odbioru impulsów psychomózgowych... bzdury i tylko bzdury... jutro, a może w sobotę z dziewczyną... lampa może być zamieniona tylko, jeżeli... coś trzeba zrobić dla... sobota będzie dobra... popracować nad tym schematem na wieczór, jeżeli...

Rozległ się klik, taśma została wyłączona. Dr O'Connor spojrzał na niego.

— Zupełnie bez sensu — powiedział Malone. — Ale ten dzieciak ma diabelnie obszerne słownictwo jak na imbecyla.

— Słownictwo? — zapytał miękko dr O'Connor.

— Właśnie — powiedział Malone. — Skąd imbecyl zna takie słowa jak „psychomózgowy”? Ja sam nie wiem, co to oznacza.

— Aaa — powiedział O'Connor. — Widzi pan, to nie jest jego słownictwo. Charlie po prostu powtarza myśli tych, co są w pobliżu. Skacze od jednego umysłu do drugiego, powtarzając to, co odczyta. — Zrobił minę jak ktoś, kto przypomniał sobie smak czegoś niedobrego w ustach. — W ten sposób go znaleźliśmy, panie Malone. Raczej szokujące jest, gdy stojąc obok kompletnego idioty, nagle słyszymy, jak powtarza nasze najskrytsze myśli.

Malone pokiwał niewesoło głową. Nie wydawało się, żeby informacje uzyskane od O'Connora były bardzo przydatne w poszukiwaniu telepaty. Imbecyl mógł się zdradzić, że jest telepatą. Ale mało prawdopodobne, żeby zrobił to kto inny. No i imbecyl nie robił wrażenia dobrego materiału do chwytania szpiegów. Nagle przyszło mu coś do głowy.

— Panie doktorze, a czy jest możliwe, że ten szpieg, którego szukamy, nie jest naprawdę szpiegiem?

— Co?

— Mam na myśli, że może również jest imbecylem? Wątpię, czy imbecyl rzeczywiście może być szpiegiem, rozumie pan, co mam na myśli?

Wyglądało na to, że doktor O'Connor zastanawia się nad tą możliwością.

— Przypuszczam, że jest to możliwe — powiedział po chwili. — Tyle że odczyty maszyny nie dają takiej samej synchronizacji jak w przypadku Charliego... nawet w przybliżeniu.

— Chyba nie nadążam — powiedział Malone.

Tak naprawdę był w tyle ze trzy mile. Ale może zaraz wszystko się wyjaśni. Miał taką nadzieję. W dodatku do tego wszystkiego nogi bolały go coraz bardziej.

— Może najlepiej, jak opiszę panu jeden z naszych eksperymentów — powiedział doktor O'Connor. — To trochę wyjaśni. — Odchylił się na fotelu.

Malone przestąpił z nogi na nogę i przełożył kapelusz z prawej do lewej ręki.

— Jeden z obiektów naszych doświadczeń umieściliśmy w izolowanym pomieszczeniu — powiedział O'Connor — i podłączyliśmy do detektora. Miał czytać książkę... dość rzadką książkę. To miało oczywiście zapobiec temu, że ktoś inny w pobliżu mógłby czytać tę samą książkę albo że czytał ją w przeszłości. Wybraliśmy „Krew to śmierć” Hieronymusa Melanchthona, która to, zgodzi się pan, jest rzeczywiście bardzo rzadką książką.

— Oczywiście — zgodził się Malone. Nigdy nie słyszał o tej książce, niemniej gotów był wierzyć doktorowi O'Connorowi na słowo.

— Nasz tester czytał ją starannie — mówił dalej ekspert od telepatii — raczej z uwagą niż pobieżnie. Kamera zapisywała ruchy jego oczu w celu określenia, co było czytane w danym momencie i korelacji procesów zachodzących w jego mózgu ze wskazaniami maszyny. Czy pan nadąża za mną?

Malone potaknął bezsilnie.

— W tym samym czasie Charliego umieściliśmy w sąsiednim pokoju — kontynuował radośnie O'Connor — i nagrywaliśmy jego paplaninę. Co i raz wygłaszał jakiś cytat z tej książki, a ten cytat odpowiadał dokładnie temu, co w danej chwili czytał nasz tester, zgadzając się również z nietypowymi fluktuacjami detektora.

Doktor O'Connor urwał, czegoś od niego oczekując, skonstatował Malone. Przyszło mu do głowy kilka odpowiedzi.

— Rozumiem — wybrał jedną.

— Najistotniejsza tutaj jednak — mówił O'Connor — jest długość. Widzi pan, Charlie był niezdolny do dłuższej koncentracji. Nie potrafił skupić się zbyt długo na drugim umyśle, zanim nie przeskoczył na inny. Faktyczny czas koncentracji na danym umyśle podczas przeciętnego pojedynczego odczytu był od minimum jeden przecinek trzy sekundy do maksimum dwa przecinek sześć. Próbki te pobierane w okresie kilku miesięcy na wykresie graficznym dawały krzywą Gaussa z maksimum przy dwóch przecinek zero.

— Aha — powiedział Malone, zastanawiając się czy krzywa Gaussa, to ta w kształcie dzwonu, a jeśli nie, to dlaczego?

— Faktem jest — kontynuował nieubłaganie dr O'Connor — że nagle pojawiło się zróżnicowanie długości, co przekonało nas, że gdzieś w pobliżu jest jeszcze jeden telepata. Przeprowadziliśmy drugą serię eksperymentów dokładnie w ten sam sposób jak pierwszą i dla pierwszego etapu wyniki były dokładnie te same, natomiast... — umilkł.

— Tak? — zapytał Malone, przestępując z nogi na nogę i próbując ująć trochę ciężaru z lewej stopy, stanąwszy na prawej nodze. Następnie stanął na lewej nodze. Nie wydawało się to zbytnio pomagać.

— Powinienem wyjaśnić — powiedział O'Connor — że przeprowadziliśmy te serie z nowym zestawem testowanych obiektów: niektórych tutejszych naukowców z Yucca Flats. Chcieliśmy sprawdzić, czy iloraz inteligencji obiektów wpływa na czas kontaktu, jaki Charlie jest w stanie podtrzymać. Oczywiście wybraliśmy ludzi z najwyższym IQ, a dwoje z nich reprezentuje najwyższą klasę kreatywnego geniuszu. — Odchrząknął. — Nie liczę tu, oczywiście, siebie, ponieważ chciałem pozostać bezstronnym obserwatorem, najbardziej jak to możliwe.

— Oczywiście — powiedział Malone bez zdziwienia.

— Ci dwaj pozostali geniusze — ciągnął dr O'Connor — są obaj przypadkiem zaangażowani w projekt określony jako „Projekt wyspa”, którego cel jest mi nieznany i nie chcę go znać ani nic wiedzieć na jego temat.

Malone pokiwał głową. „Projekt wyspa” zajmował się nierakietowym napędem kosmicznym. Był tajny, pomyślał Malone. Ściśle tajny. Ultra tajny i jaki tylko jeszcze można wymyślić.

— Z początku — mówił dr O'Connor — nasz detektor rejestrował okresy czasu... hm... mentalnej inwazji takie same jak poprzednio. A potem, pewnego dnia, zaczęły się pojawiać anomalie. Detektor wykazywał, że umysły naszych obiektów są przechwytywane dłużej, przez dwie, trzy minuty. Natomiast frazy powtarzane przez Charliego w tym samym czasie wskazywały, że czas jego kontaktu pozostaje taki sam, to znaczy wypada w granicach tej samej krzywej Gaussa, co przedtem, a tryb pozostawał stały, jeśli nie rejestrowano niczego oprócz długości frazy.

— Hm — powiedział Malone, czując, że powinien coś powiedzieć.

Dr O'Connor nie zwrócił na to uwagi.

— Z początku uznaliśmy to za błędy detektora — ciągnął. — To nas martwiło nieco, gdyż nasze rozumienie jego działania jest wciąż definitywnie ograniczone. Wydaje nam się, że byłoby możliwe zamienić niektóre z elektronicznych komponentów na odpowiednią symbolizację, jak ta używana już w czysto psionicznych sekcjach, tyle że nie jesteśmy wciąż zdolni dokładnie określić, które elektroniczne komponenty powinny być wymienione i na jakie komponenty symboliczne.

Tym razem Malone pokiwał głową, milcząc. Wydało mu się nagle, że potok słów doktora O'Connora rozlewa się w rozległe morze alfabetycznej zupy, w której on, Malone, zaraz się utopi.

— Jednakowoż — powiedział dr O'Connor, przerywając to, co pozostało Malonowi z toku rozumowania — Charlie zmarł wkrótce potem i zdecydowaliśmy się sprawdzić maszynę. To właśnie wtedy odkryliśmy, że jeszcze ktoś odczytuje umysły naszych obiektów, czasem przez kilka sekund, a czasem przez długie minuty.

— Aha — powiedział Malone. Rzeczy znów nabierały sensu. Jeszcze ktoś. To był, oczywiście, szpieg.

— Przesłuchując obiekty dokładniej, stwierdziłem — powiedział dr O'Connor — że oni myślą, w efekcie, dwutorowo. Odczytywali tę książkę mechanicznie, słowa i ich sens, ale przesyłali ten materiał bezpośrednio do pamięci, nie myśląc w rzeczywistości o tym. Tymczasem zasadnicza część ich umysłów koncentrowała się na problemach „Projektu wyspa”.

Nastąpiła chwila ciszy.

— Innymi słowy, ktoś szpiegował ich, by uzyskać informacje o „Projekcie wyspa” — stwierdził Malone.

— Dokładnie — potwierdził dr O'Connor, uśmiechając się zimno jak nauczyciel do ucznia. — I ktokolwiek to był, potrafił się skoncentrować na obiekcie dużo dłużej, niż się to kiedykolwiek udało Charliemu. Wydaje się, że jest on zdolny do podtrzymywania kontaktu tak długo, dopóki nie doczeka się użytecznej informacji przepływającej przez odczytywany umysł.

— Chwila — powiedział Malone. — Jeśli ten szpieg jest taki sprytny, to jak to się stało, że nie odczytał pańskiego umysłu?

— Najprawdopodobniej odczytał — powiedział O'Connor. — Ale co to ma do rzeczy?

— No cóż — powiedział Malone — jeśli wie, że pan i pańscy współpracownicy zajmujecie się telepatią i możecie wykryć, to co on robi, to dlaczego nie powstrzymał się od odczytywania umysłów tych geniuszy wtedy, gdy byli oni poddawani testom na pańskiej maszynie?

Dr O'Connor zmarszczył brwi.

— Obawiam się, że nie jestem pewien — powiedział i z jego tonu wynikało jasno, że jeśli dr Thomas O'Connor nie jest pewien, to nikt na całym świecie nie jest i nigdy nie będzie. — Niemniej, mam pewną teorię — dodał, zasiewając ziarnko optymizmu.

Malone czekał cierpliwie.

— On musi znać nasze ograniczenia — powiedział w końcu dr O'Connor. — Musi być całkowicie świadomy, że nie jesteśmy w stanie wykonać najmniejszego ruchu przeciwko niemu. Musi wiedzieć, że nie możemy ani znaleźć go, ani powstrzymać. Czym więc ma się przejmować? Może zignorować nas... a nawet drażnić. Jesteśmy bezsilni i on o tym wie.

To jest najbardziej ponura myśl, pomyślał Malone, jaką kiedykolwiek słyszałem.

— Wspominał pan, że macie ekranowane pomieszczenie — powiedział po chwili. — Nie możecie nakazać waszym ludziom myśleć w nim?

Dr O'Connor westchnął.

— To pomieszczenie jest chronione przed polem magnetycznym i promieniowaniem elektromagnetycznym. Jest całkowicie przezroczyste dla zjawisk psionicznych, tak samo jak dla pola grawitacyjnego.

— Och — powiedział Malone. Dotarło do niego nagle, że zadał dość głupawe pytanie. Przecież to tam, w tym ekranowanym pomieszczeniu były przeprowadzane wszystkie eksperymenty. — Nie chciałbym zabierać panu zbyt wiele czasu — powiedział po chwili — ale mam kilka dalszych pytań.

— Proszę, niech pan pyta — powiedział dr O'Connor. — Jestem pewien, że będę mógł pomóc.

Malone miał ochotę wspomnieć, jak mało pomocny okazał się dotychczas dr O'Connor, ale zrezygnował. Po co antagonizować tego idealnego naukowca bez powodu? Zamiast tego zadał pierwsze pytanie.

— Ma pan jakiś pomysł, w jaki sposób moglibyśmy dostać innego telepatę? Oczywiście najlepiej takiego, który by nie był imbecylem.

Wyraz twarzy doktora O'Connora zmienił się z cierpliwej mądrości w irytację.

— Chciałbym mieć, panie Malone. Chciałbym. Z pewnością przydałby się nam jeden do naszych badań. Jestem też przekonany, że wasza praca jest równie ważna. Ale obawiam się, że w ogóle nie mamy żadnego pomysłu, jak znaleźć następnego telepatę. Trafienie na małego Charliego było czysto przypadkowe... czysto, panie Malone, przypadkowe.

— Aha — powiedział Malone — Jasne. Oczywiście. — Zastanowił się szybko i stwierdził, że nie ma jeszcze jednego pytania. W istocie zadał już kilka pytań i ledwo pamiętał odpowiedzi. — No cóż — powiedział — przypuszczam, że to wszystko, panie doktorze. Gdyby pan miał coś więcej, coś pewnego, to proszę mi dać znać.

Pochylił się nad biurkiem i wyciągnął rękę.

— I dzięki, że poświęcił mi pan swój czas — dodał.

Dr O'Connor wstał i uścisnął mu dłoń.

— Żaden kłopot, zapewniam pana — powiedział. — Z pewnością dostarczę panu wszystkie informacje, jakie będę mógł.

Malone odwrócił się i wyszedł. Ze zdziwieniem odkrył, że jego stopy i nogi wciąż działają. Dużo wcześniej, w biurze obawiał się, że staną się martwe jak kamień.

*

Pierwsza myśl związana z tym pomysłem pojawiła się, gdy Malone był już w samolocie powrotnym do Waszyngtonu.

Jedynym telepatą jakiego udało się przechwycić ludziom od Westinghouse'a, był Charles O'Neill, młodociany imbecyl.

No więc dobrze. Przypuśćmy, że jest jeszcze jeden taki jak on. Imbecyle nie są zbyt trudni do odnalezienia. Większość z nich przebywa w jakichś zakładach, a pozostali z pewnością są rejestrowani. Powinno, w każdym razie, być możliwe znalezienie takiego, którym można by się posłużyć, wykorzystując jako narzędzie do znalezienia telepatycznego szpiega.

No i – przy odrobinie szczęścia! – jeden z nich może się okazać imbecylem w górnym przedziale, a może nawet i debilem.

Nawet gdyby okazali się całkowitymi imbecylami, pomyślał ze znużeniem, to przynajmniej dr O'Connor miałby z kim pracować.

Po powrocie do Waszyngtonu złożył raport Burrisowi, opowiedział o wywiadzie z doktorem O'Connorem i przedstawił swój, jak się teraz wydawało, raczej słaby pomysł.

— To nie wydaje się być zbyt produktywne — powiedział Burris z odcieniem rozczarowania w głosie — niemniej spróbujmy.

W tym momencie wydawało się to lepszą decyzją, niż Malone oczekiwał. Chociaż oznaczało to, oczywiście, więcej pracy dla niego.

Wydano rozkazy wszystkim terenowym agentom w Stanach Zjednoczonych i po cichu, ale sprawnie, FBI rozpoczęła pracę. Agenci zaczęli sondować, węszyć i wtykać swoje nosy w akta i rejestry wszystkich zakładów psychiatrycznych w pięćdziesięciu stanach – na tyle, oczywiście, na ile mogli.

A Kenneth J. Malone tym kierował.

Rozmawiali o tym, że Malone powinien pozostać w Waszyngtonie i robić zestawienia przychodzących raportów, ale zapowiadało się to nawet gorzej niż wizytowanie szpitali.

— Nie potrzebuje pan mnie tutaj do takiej roboty — powiedział Burrisowi. — Niech pan popatrzy, Szefie, jeśli znajdziemy jakiegoś telepatę, agent, który go znalazł nas powiadomi. Jeśli nie, również nas powiadomi. Do robienia zestawień z tych raportów wystarczyłby panu szympans.

Burris spojrzał na niego z zainteresowaniem i przez jakąś okropną chwilę Malone prawie słyszał, jak wydaje rozkaz znalezienia i zatrudnienia w biurze szympansa (po sprawdzeniu, oczywiście, przez Bezpieczeństwo do jakich organizacji ten szympans należy). Ale jedyne, co tamten powiedział, było wygłoszone łagodnym tonem:

— W porządku, Malone. I nie nazywaj mnie Szefem.

Ta łagodność w jego głosie wskazywała, że Burris jest tym bardzo przybity, co Malone zrozumiał i – z widoczną na twarzy ponurą determinacją oraz sercem bijącym, jakby chciało mu wbić do głowy to, że kraj oczekuje od każdego człowieka spełnienia swojego obowiązku – przygotował się na pierwszy szpital na swojej liście.

— Właśnie zrozumiałem, jak ciężkie są obecnie moje obowiązki — mruknął pod nosem.

Znaleźć telepatę, łatwo powiedzieć. Tylko jak? Zapukać po prostu do drzwi szpitala i zapytać, czy nie mają kogoś, kto potrafi czytać w umysłach?

Wiesz co, powiedział Malone do siebie z pewnym zdziwieniem, to nie taki zły pomysł. Przynajmniej dowiesz się w ten sposób, czy w szpitalu są pacjenci, którzy myślą, że potrafią czytać w umysłach. A potem łatwo już będzie można zrobić testy i odseparować telepatyczne owce od psychotycznych kóz.

Obraz, jaki wytworzył sobie w głowie, był tak osobliwy, że w samoobronie przestał całkowicie o tym myśleć aż do chwili, gdy dotarł do pierwszego szpitala, niewielkiego zakładu położonego na terenie kurczących się wiejskich okolic Zachodniego Waszyngtonu.

Nazywało się to „Rice Pavilion”.

*

Budynek był mały i biały. Przypominał nieco Monticello[1], ale to samo można było powiedzieć o ośmiu z dziesięciu budynków publicznych tego rodzaju. Drzwi frontowe były duże i nieprzezroczyste. Malone wszedł po krętym podjeździe, pokonał krótkie marmurowe schody i ostro zapukał.

Drzwi otworzyły się natychmiast.

— Tak? — zapytał mężczyzna wewnątrz; wysoki, łysiejący, w lekarskim fartuchu i smutną twarzą psa posokowca.

— Tak — odparł odruchowo Malone. — To znaczy... nazywam się Kenneth J. Malone.

— A ja Blake, doktor Andrew Blake — powiedział posokowiec, po czym nastąpiła chwila ciszy. — Jest coś, co mogę zrobić dla pana?

— No — przyznał Malone. — Szukam ludzi potrafiących czytać umysły.

Blake wydawał się nie być tym zdziwiony. Spokojnie skinął głową.

— Oczywiście — powiedział. — Całkowicie rozumiem.

— To dobrze — zgodził się Malone. — Widzi pan, pomyślałem sobie, że poszukiwania sprawią mi trochę kłopotu...

— Och, żaden kłopot, zapewniam pana — powiedział Blake z tym samym ponurym wyrazem twarzy. — Przyszedł pan w odpowiednie miejsce, proszę mi wierzyć, panie... hm...

— Malone — powiedział Malone. — Kenneth J. Szczerze mówiąc, nie sądziłem wcześniej, że trafię w dziesiątkę... To znaczy, pan był pierwszy na mojej liście...

Doktor zorientował się nagle, że stoją obaj na progu.

— Nie wejdzie pan — zapytał z przyjaznym gestem. Cofnął się nieco, a Malone wszedł do środka.

Wewnątrz nagle schwyciło go trzech mężczyzn.

Malone, zaskoczony tym nagłym powitaniem, zaprotestował każdą uncją swego wyszkolenia w FBI. Ale zaskoczenie działało na korzyść tamtych, a ich przewaga trzech na jednego była zbyt ciężką próbą dla mężczyzny, szkolonego czy nie.

Z szyją tkwiącą mocno między jakimś ramieniem i przedramieniem, unieruchomionymi nogami, wymachując dziko rękami, zdołał jedynie krzyknąć:

— Co to jest do diabła? O co chodzi?

Dr Blake obserwował całą tę operację z pozycji kilku kroków dalej. Nie wyglądało na to, żeby jego wyraz twarzy miał się kiedykolwiek zmienić.

— To wszystko dla pańskiego dobra, panie Malone — oznajmił łagodnie. — Proszę mi wierzyć.

— O boże! — powiedział Malone. Chwycił dłonią czyjąś twarz, a wtedy ktoś inny złapał go za rękę i wykręcił mu ją do tyłu z niepowstrzymaną siłą. Została mu wolna jedna ręka i próbował jej użyć, ale nie na długo.

— Bierzecie mnie za wariata — krzyknął, gdy trzej mężczyźni wyciągnęli skądś i zaczęli mu nakładać kaftan bezpieczeństwa. — Czekajcie! — wrzasnął krępowany płótnem. — Mylicie się. Robicie straszny błąd!

— Oczywiście — powiedział dr Blake. — Ale jeśli się pan uspokoi, wkrótce będziemy mogli panu pomóc.

Kaftan bezpieczeństwa został założony. Malone zawisł w nim jak raczej duży i spocony motyl w kokonie. Mgliście zdał sobie sprawę, że jego słowa brzmiały jak słowa każdego innego wariata na świecie. Każdy z nich z pewnością zapewniał lekarzy i ich pomocników, że robią błąd. Każdy twierdził, że jest zdrowy.

Była tu oczywiście niewielka różnica, ale jak mógł im tego dowieść? Trzymany przez trzech mężczyzn?

— Tak, tak — powiedział dr Blake. — Może pan chodzić, panie Malone. Niech pan, więc, pójdzie za mną do pańskiego pokoju.

— Do pokoju? — zapytał Malone. — Niech pan, więc teraz, panie doktorze, posłucha mnie. Jeśli pan nie zdejmie tego ze mnie natychmiast, obiecuję, że dowie się o tym prezydent. I nie wiem jakie kroki podejmie w związku z mieszaniem się w tę krytyczną operację...

— Prezydent? — zapytał spokojnie Blake. — Jaki prezydent, panie Malone?

— Prezydent Stanów Zjednoczonych, do jasnej cholery — krzyknął Malone.

— Aha — powiedział Blake.

To też nie był dobry pomysł, stwierdził Malone. Każdy wariat ma jakąś gorącą linię do prezydenta, boga czy kogoś ważnego. Tacy są już wariaci.

On był jednak agentem FBI. Agentem specjalnym w ważnej misji.

Powiedział więc to.

— Tak, tak, panie Malone — odparł mu Blake. — Ale najpierw może chodźmy do pańskiego pokoju. Dobrze? A tam omówimy już wszystko.

— Mogę tego dowieść! — powiedział mu Malone. Trzej mężczyźni unieśli go. — W kieszeni mam legitymację...

— Naprawdę? — powiedział Blake.

Ruszyli w głąb długiego korytarza.

— Jedyne, co musicie zrobić, to zdjąć mi to, żebym mógł sięgnąć do kieszeni... — zaczął Malone, ale nawet dla niego było jasne, że ten nowy plan nie zadziała.

— Zdjąć to? — zapytał Blake. — Oczywiście, panie Malone. Oczywiście. Jak tylko pana komfortowo ulokujemy.

To jest śmieszne, pomyślał Malone niesiony przez trzech mężczyzn. Coś takiego nie może się wydarzyć: agent FBI wzięty za wariata, ubrany w kaftan bezpieczeństwa i umieszczony w wyściełanej celi.

Niestety, śmieszne czy nie, ale się wydarzyło.

I nie mógł na to absolutnie nic poradzić.

Z prawdziwą tęsknotą pomyślał o swoim miłym bezpiecznym biurku w Waszyngtonie. Odkrył nagle w sobie wielką chęć, by siąść i zestawiać raporty. Ale nie! On musiał zostać bohaterem; musiał iść i osobiście brać w tym udział.

To mnie nauczy ważnej rzeczy, pomyślał. Następnym razem, jak zaoferują mi pracę odpowiednią dla szympansa, to zacznę jeść banany.

W tym punkcie jego przemyśleń, dotarli do małych drzwi. Dr Blake otworzył je, a trzej mężczyźni wnieśli Malone'a do środka. Został złożony ostrożnie na podłodze. A potem drzwi zatrzasnęły się na głucho.

Nareszcie sam, skonkludował gorzko Malone.

Po jakiejś minucie z hakiem zaczął się zastanawiać nad wydostaniem z opresji. Przyszło mu do głowy, żeby krzyczeć o pomoc. Ale to by jednak tylko zwabiło więcej pielęgniarzy i pewnie również doktora Blake'a, a Malone w jakiś sposób wyczuwał, że dalsza rozmowa z lekarzem najprawdopodobniej nie doprowadzi do żadnego racjonalnego końca.

Wiedział, że wcześniej czy później będą musieli go uwolnić.

W końcu był przecież agentem FBI.

Chociaż – zamknięty w pojedynczej ponurej celi, ubrany w kaftan bezpieczeństwa – sam zaczynał w to wątpić. Może Blake miał rację; może oni mieli rację. Może on, Kenneth J. Malone, był kompletnym świrem.

Twardo się zapewnił, że ten pomysł jest śmieszny.

Ale, w takim razie, co nie jest?

Powoli upływały minuty. Jakiś czas później pojawili się trzej pielęgniarze, otworzyli drzwi i ostrożnie wtłoczyli się do pomieszczenia. Malone, czując się bardziej niż kiedykolwiek zakutany w kokon, obserwował ich z zainteresowaniem. Zamknęli za sobą starannie drzwi i stanęli przed nim.

— No więc — powiedział jeden z nich — zdejmiemy ci kaftan, jeśli obiecasz być grzeczny.

— Jasne — powiedział Malone — ale jak już go zdejmiecie, to zajrzyjcie do moich kieszeni.

— Do kieszeni?

— Żeby znaleźć moją legitymację FBI — powiedział Malone zmęczonym głosem. Sam tylko w połowie wierzył w ten pomysł, ale połowa wiary, pomyślał niezbyt trzeźwo, jest lepsza niż brak wiary w ogóle.

Pielęgniarze uroczyście pokiwali głowami.

— Oczywiście, że to zrobimy — powiedział jeden z nich. — Jeśli będziesz grzeczny i nie będziesz się szarpał. Okej?

Malone skinął głową. Dwaj pielęgniarze ostrożnie zaczęli go rozwiązywać, podczas gdy trzeci stał jako wsparcie. Malone nie stawiał żadnego oporu.

Pięć minut później był nagi jak... jak święty turecki, stwierdził. Dlaczego właśnie atrybutem tego szczególnego rodzaju świętych była całkowita golizna – to mu akurat umknęło. Ale to było nieważne. Różne części kaftana bezpieczeństwa i jego ubrania były w posiadaniu trzech mężczyzn.

Wciąż obserwowali go z uwagą.

— Zajrzyjcie do kieszeni — powiedział Malone.

— Jasne — powiedział jeden z nich.

Mężczyzna trzymający marynarkę sięgnął do kieszeni, po czym rzucił ją, jak gdyby parzyła.

— Hej — oznajmił z przejęciem. — Ten facet nosi broń.

— Broń? — zapytał drugi.

— Sam zobacz — powiedział ten pierwszy, wskazując zmiętą marynarkę leżącą na podłodze. — Jak boga kocham, prawdziwy pistolet. Wymacałem go.

Malone oparł się o ścianę tak nonszalancko, jak tylko było można, będąc całkiem gołym. W zimnym pomieszczeniu czuł, że wychodzi mu to nie najgorzej.

— Spróbuj w drugiej kieszeni — zasugerował.

Pierwszy pielęgniarz spojrzał na niego przeciągle.

— I co tam masz kolego? — zapytał. — Haubicę?

— Jezu — odezwał się drugi pielęgniarz, nie zbliżając się do marynarki. — Wariat z bronią. Co za świat.

— Sprawdź kieszeń — powiedział Malone.

Mijały sekundy. Pierwszy pielęgniarz schylił się powoli, podniósł marynarkę i wsunął dłoń do kieszeni. Wyciągnął portfel i otworzył.

Pozostali zaglądali mu przez ramię.

Nastąpiła długa minuta ciszy.

— Jezu — mruknął drugi pielęgniarz, jak gdyby to był jedyny wyraz w jego języku.

Malone westchnął.

— Tak, tak — powiedział. — Widzicie? Więc może oddacie mi teraz moje ubranie i przejdziemy do rzeczy.

*

Oczywiście nie było to takie proste.

Pierwszy pielęgniarz musiał pójść i zawołać doktora Blake'a i każdy musiał wyjaśnić wszystko trzy czy cztery razy, aż w końcu Malone poczuł się tak chory z powodu tego, że jest agentem FBI, jak gdyby rzeczywiście był przypadkiem wymagającym wyściełanej celi. W końcu znalazł się na korytarzu twarzą do doktora Blake'a znów całkowicie ubrany. Trochę wymięty, to fakt, ale w pełni ubrany. To robi różnicę, pomyślał Malone, bo choć szata niekoniecznie czyni człowieka, to daleko jej do tego, by stanowić przeszkodę.

— Panie Malone — mówił dr Blake — Chciałbym przeprosić...

— Wszystko w porządku — oświadczył pojednawczo Malone. — Ciekawi mnie tylko, czy wszystkich przybywających z wizytą tak traktujecie? Mam na myśli mleczarza, listonosza, krewnych pacjentów...

— Nieczęsto miewamy tutaj gości twierdzących, że są z FBI — powiedział Blake — i naturalnie naszą pierwszą myślą było... No cóż, zdarza się, że pacjent przyjdzie i, jakby to powiedzieć, sam się odda... Wie podświadomie, że potrzebna mu jest pomoc, więc przychodzi do nas. A my staramy się mu pomóc.

— Jasne, panie doktorze, całkowicie rozumiem — powiedział Malone, a w duchu pomyślał sobie, że prowadzenie szpitala, to paskudne zajęcie.

Dr Blake pokiwał głową.

— No więc — powiedział — to o czym chciałby pan ze mną rozmawiać?

— Za chwilę. — Malone przymknął oczy. — Czy mógłbym skorzystać z pańskiego telefonu? — Powiedział Burrisowi, że się zamelduje i ten termin już minął.

— Oczywiście — zgodził się Blake i poprowadził go korytarzem do małego gabinetu. Malone podszedł do telefonu i zaczął wybierać numer zanim jeszcze Blake zamknął drzwi i zostawił go samego.

Ekran rozjaśnił się natychmiast, ukazując twarz Burrisa.

— Malone, gdzie ty, do diabła, się podziewasz — ryknął szef FBI. — Próbuję cię złapać...

— Przepraszam — powiedział Malone. — Zostałem związany.

— Jak to związany? Czy ty zdajesz sobie z tego sprawę, że już miałem wydać rozkaz poszukiwań? Myślałem, że cię dostali.

— Dostali? — zainteresował się Malone. — Kto?

— A skąd ja mogę wiedzieć kto? — ryknął Burris.

— Spokojnie, nikt mnie nie dostał — odpowiedział Malone. — Prowadzę śledztwo w „Rice Pavilion”, zgodnie zresztą z planem.

— To czemu się nie meldujesz?

Malone westchnął.

— Bo zostałem zamknięty — powiedział i wyjaśnił, co się stało.

Burris wysłuchał go cierpliwie.

— Natychmiast wracaj — powiedział, gdy Malone skończył.

— Ale...

— Żadnego ale. Jeśli masz dalej pozwalać na takie rzeczy, to lepiej wracaj tutaj. Poza tym mnóstwo ludzi prowadzi te poszukiwania. Nie ma potrzeby...

Malone poczuł w duchu ulgę.

— Dobrze, ma pan rację — powiedział. — Ale niech mi pan pozwoli najpierw sprawdzić to miejsce.

— Dobrze, zrób to — zgodził się Burris. — Ale zaraz potem wracaj.

Malone potwierdził rozkaz i rozłączył się. Potem odwrócił się, by znaleźć doktora Blake'a

*

Przeglądanie rejestrów szpitala nie było łatwe. Niezbywalne prawo lekarzy do odmowy wyjawienia poufnych danych pacjenta stosowało się nawet do idiotów, imbecyli i debili. Malone miał jednak pewien sposób nacisku związany z zakłopotaniem doktora Blake'a i używał go bezlitośnie.

Gdyby wziąć wszystko, co uzyskał, to równie dobrze mógł pozostać w swojej celi. Nie znalazł w rejestrach nawet najmniejszych podejrzeń, jakoby którykolwiek pacjent „Rice Pavilion” był telepatą.

— Jest pan pewien, że tego właśnie pan szuka? — zapytał Blake kilka godzin później.

— Jestem pewien — orzekł Malone. — Gdy już pan wyeliminuje niemożliwe i cokolwiek zostanie, to chociaż nieprawdopodobne, musi być prawdą.

— Aha — powiedział Blake. — I co to oznacza? — zapytał po chwili.

Malone wzruszył ramionami.

— To takie stare powiedzenie — powiedział. — Nie musi nic oznaczać. Po prostu dobrze brzmi.

— Aha — ponownie powiedział Blake.

A potem Malone pożegnał się ze starym solidnym zakładem „Rice Pavilion” i powrócił do Waszyngtonu, zapewniając się, że tam będzie miał całkowity spokój.

I tak było. Spokojnie i zniechęcająco.

Każdy agent napotkał problemy z uzyskaniem danych ze szpitala. Nawet FBI nie mogło zajrzeć do prywatnych akt licencjonowanych i zarejestrowanych psychiatrów.

Niemniej agenci terenowi starali się, jak mogli, a biorąc pod uwagę okoliczności, robili to całkiem dobrze.

Malone, siedząc w ponurym nastroju za biurkiem, sprawdzał w międzyczasie przychodzące raporty. Wszystkie były jednakowo przygnębiające. W Stanach Zjednoczonych Ameryki było więcej niedorozwiniętych umysłów, niż Malone był w stanie sobie wyobrazić. Wyglądało na to, że jest ich wystarczająco dużo, żeby wyjaśnić wynik każdych wyborów nie po jego myśli. Niefortunnym trafem, „niedorozwinięci” było jedynym określeniem, które można było do nich zastosować. Podobnie jednak, jak pacjenci „Rice Pavilion”, żaden z nich nie okazał się posiadać jakichkolwiek zdolności psionicznych.

Kilkoro miało opinię poltergeistów... W żadnym przypadku jednak nie pojawił się nawet strzęp dowodu potwierdzającego roszczenie.

Pod koniec drugiego tygodnia Malone zaczynał się upewniać, że jego pomysł jest całkowitą porażką. On sam został zamknięty w celi bez klamek, a inni agenci spędzili dwa tygodnie sprawdzając imbecylów, podczas gdy szpieg w Yucca Flats wesoło robił swą robotę, wybierając informacje od ludzi z „Projektu wyspa” jak grochówkę chochlą z kotła. I bardzo prawdopodobnie obśmiewając się z wysiłków FBI.

Kim on może być?

Kimkolwiek, powiedział sobie Malone. Kimkolwiek bądź. Mógł być dozorcą przemierzającym korytarze budynków, ochroniarzem przy wejściu, jakimś technikiem niższego stopnia przy innym projekcie, a nawet jakimś starym poszukiwaczem wędrującym po pustyni z licznikiem scyntylacyjnym.

Czy zasięg telepatii ma jakieś ograniczenia?

Ten szpieg może siedzieć sobie spokojnie w fotelu na Kremlu, sondując przez kilka tysięcy mil ziemskiej materii i zaglądając do umysłów ludzi z „Projektu wyspa”.

Można powiedzieć, że ta możliwość całkiem go dobiła.

Doszedł do wniosku, że musi założyć, iż szpieg przebywa na terenie Stanów Zjednoczonych – innymi słowy, że efektywny zasięg kontaktu telepatycznego jest ograniczony. W innym przypadku nie ma sensu zawracać sobie głowy dalszym szukaniem.

W związku z tym, stwierdził, jest jeszcze jedna rzecz do zrobienia. Postawił wszystkich agentów w stan alarmu i kazał szukać sposobu, w jaki szpieg wysyła swoje informacje z kraju.

Wątpił, czy to coś da, niemniej jakaś szansa w tym była. Desperacko się chwycił tej nadziei, gdyż zaczynał nabierać pewności, że agenci terenowi nigdy nie znajdą żadnego telepatycznego imbecyla.

Miał rację. Nigdy nie znaleźli.

Przypisy tłumacza.

1. ↑Monticello – posiadłość Thomasa Jeffersona w Charlottesville, w stanie Wirginia, wpisana obecnie na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

III

Zadzwonił telefon

Malone obrócił się na tapczanie i wymruczał pod nosem cztery wyrazy. Czy ktoś musiał absolutnie koniecznie dzwonić do niego o siódmej rano?

Jedną ręką pochwycił słuchawkę, a drugą wziął leżące na popielniczce cygaro. Nie jest dobrze, jak cię budzą z głębokiego snu... ale jest jeszcze gorzej, gdy żeś w ogóle nie zasnął.

Maturlał do piątej rano, gryząc się telepatycznym szpiegiem, a teraz bardziej chciał spać, niż odbierać telefony.

— Szlag by to... — mruknął zaspany i zły, dziękując bogu, że nigdy nie założył sobie w mieszkaniu wideofonu. Upodobanie do blondynek było wyraźnie dziedziczne. W każdym razie Malone czuł, że odziedziczył to po swoim ojcu i nie życzył sobie, żeby jacyś intruzi na wizji dzwoniący o dziwnych godzinach wtykali nos w jego procedury śledcze i sposób zbierania danych.

Prztyknął więc w aparat audio i usłyszał damski głos.

— Pan Kenneth J. Malone?

— Kto mówi? — zapytał z rozdrażnieniem, zaczynając odkrywać u siebie skłonność do niedorzecznych wypowiedzi.

— Międzymiastowa z San Francisco — odpowiedział głos.

— No pewnie. A kto dzwoni?

— San Francisco dzwoni — odpowiedziano z przekąsem.

Malone zdusił w sobie chęć, by odpowiedzieć głosowi, że nie będzie rozmawiał ze Św. Franciszkiem, nawet po hiszpańsku.

— A kto z San Francisco? — zapytał.

Nastąpiła chwilowa przerwa.

— Dzwoni pan Thomas Boyd, proszę pana — odpowiedział głos. — On mówi, że rozmowa jest szyfrowana.

Malone zaciągnął się cygarem i zamknął oczy. Oczywiście, że rozmowa jest szyfrowana. W przeciwnym wypadku Boyd zadzwoniłby bezpośrednio, zamiast korzystać z pośrednictwa operatorki – co właśnie dotarło do Malone'a.

— Pan Boyd mówi, że jest kierownikiem biura FBI w San Francisco — dodał głos.

— I ma całkowitą rację — powiedział Malone. — Dobrze. Proszę go dać.

— Chwileczkę. — Nastąpiła chwila przerwy, potem klik, znów chwila przerwy i kolejny klik. — Pańskie party jest gotowe — usłyszał w końcu od operatorki.

Potem nastąpiła dalsza przerwa.

Malone popatrzył na słuchawkę i zaczął pogwizdywać „Irlandzkie oczy”

— ...i brzmi irlandzki śmiech... Halo, Malone?

— Tak, to ja — powiedział Malone z poczuciem winy. — Jestem, Tom. W czym kłopot?

— Kłopot? — odpowiedział Boyd. — Nie ma żadnego kłopotu. No cóż, naprawdę nie ma. A może jest. Nie wiem.

Malone zawył do słuchawki i po raz pierwszy zapragnął iść z postępem i mieć wideofon, żeby Boyd mógł zobaczyć paskudny wyraz jego twarzy.

— Słuchaj — powiedział — tu jest siódma i zbyt wcześnie. Ale tam, u was, jest czwarta i to jest już doprawdy śmieszne. Co jest takie pilne.

Doskonale wiedział, że Boyd nie dzwoniłby do niego jedynie dla zabawy. Boyd był piekielnie dobrym agentem. Tylko czemu dzwoni o tej godzinie?

Mrucząc coś pod nosem, na pół świadomie Malone zgasił cygaro i zapalił papierosa.

— Ken — powiedział w tym czasie Boyd — myślę, że znalazłem to, czego szukasz.

Nie było zbyt bezpiecznie mówić za wiele, nawet przez szyfrowane połączenie. Ale Malone bez trudu zrozumiał ten przekaz.

— Taa? — powiedział, siadając na skraju tapczanu. — Jesteś pewien?

— No cóż — odpowiedział Boyd — nie. Tak absolutnie, to nie. Nie absolutnie. Ale myślę, że to jest warte, żebyś to zobaczył osobiście.

— Hm... — mruknął ostrożnie Malone. — Imbecyl?

— Nie — odparł wprost Malone. — Nie imbecyl. Zdecydowanie nie imbecyl. W istocie piekielnie daleko do imbecyla.

Malone spojrzał na zegarek i spróbował przypomnieć sobie rozkład lotów.

— Będę o dziewiątej waszego czasu — powiedział. — Niech samochód czeka na mnie na lotnisku.

*

Jak zwykle Malone'owi lepiej spało się w samolocie, niż udawało mu się to w domu. W rzeczywistości spał tak dobrze, że jeszcze wsiadając do czekającego samochodu, był niezbyt przytomny.

— Dobrze cię widzieć, Ken — przywitał go dziarsko Boyd, potrząsając jego ręką.

— Ciebie też, Tom — odrzekł zaspany Malone. — No to o co chodzi? — zapytał, rozglądając się z obawą. — Mam nadzieję, że w samochodzie nie ma pluskiew?

Boyd zapalił motor i skierował się na autostradę do San Francisco.

— Lepiej, żeby nie było — powiedział — bo będę musiał zwolnić technika albo dwóch.

— Jasne — powiedział Malone, relaksując się na tapicerce. — To gdzie jest ten facet i kto to jest? No i jak ci się udało go znaleźć?

Boyd zdawał się być zakłopotany. Był to widok w jakiś sposób zarówno budzący respekt jak i nieco śmieszny. Boyd, wysoki na sześć stóp i półtora cala bez wspinania się na palce, taszczył ponad dwieście dwadzieścia funtów kości, ciała i muskułów.Pod jedwabną koszulą kołysał kałdunem zdumiewających rozmiarów, a jego twarz z szerokim nosem, małymi oczami i wysokim czołem była w połowie twarzą dojrzałego mężczyzny, a w połowie zdumiewająco dziecinna. Z oczywistym wysiłkiem starał się zatrzeć te dziecięce cechy, okalając twarz brodą i wąsami, co kogoś Malone'owi przypominało, choć nie mógł sobie przypomnieć kogo.

Ktokolwiek jednak miałby to być, nie miał tak ciemnych włosów, jak Boyd...

To żadna różnica, zdecydował Malone.

— Po pierwsze — zaczął Boyd — to nie jest facet. Po drugie, nie jestem całkiem pewien, z kim mamy do czynienia. I po trzecie, Ken, to nie ja na to wpadłem.

Nastąpiła chwila milczenia.

— Tylko mi nie mów — powiedział Malone — że to koń telepata? Tom, telepatycznego konia to już chyba nie przeżyję...

— Nie, skąd — zaprzeczył pośpiesznie Boyd. — Żaden koń. To kobieta. Znaczy się lady. — Odwrócił wzrok od kierunku jazdy i spojrzał na Malone'a, jakby chciał go o coś prosić... O zrozumienie? — Szczerze mówiąc — dodał — wolałbym raczej nie mówić ci tego teraz. Lepiej będzie, jak ją najpierw sam zobaczysz. Wyrobisz sobie wtedy własne zdanie. Dobrze?

— Dobrze — zgodził się Malone z znużeniem. — Zrób to po swojemu. Daleko jedziemy?

— Jakąś godzinę jazdy — odparł Boyd. — Nie dalej.

Malone osunął się na oparcie i nasunął kapelusz na oczy.

— Dobrze — powiedział. — Obudź mnie, jak dojedziemy.

Ale mimo senności nie mógł zasnąć. Szkoda, że nie wypił kawy na pokładzie samolotu. Może czułby się teraz lepiej.

Chociaż w końcu kawa to tylko kawa. To prawda, nie odziedziczył po ojcu upodobania do ginu (co uznawał za niedziedziczne w przeciwieństwie do upodobania do blondynek), niemniej pozostawał jeszcze bourbon.

Przez kilka minut myślał o bourbonie. To były przyjemne myśli. Rozgrzały go i sprawiły, że poczuł się lepiej. Po jakimś czasie poczuł się na tyle przytomny, żeby się odezwać.

Zsunął kapelusz do tyłu i spróbował zająć jakąś rozsądną pozycję siedzącą.

— Pewnie nie masz czegoś do picia ukrytego w samochodzie? — powiedział sondując. — A może ci technicy to również znaleźli?

— Lepiej, żeby nie — odpowiedział Boyd tym samym tonem, co poprzednio — bo wyrzucę kilku techników. — Uśmiechnął się, nie odrywając wzroku od drogi. — Zobacz w schowku na drzwiach, obok nabojów do czterdziestki piątki i automatu.

Malone otworzył schowek w grubych drzwiach samochodu i wyciągnął butelkę. Nie był to bourbon, o którym myślał, tylko koniak „Christian Brothers”, ale stwierdził, że nie robi mu to różnicy. Poszło gładko jak napój mleczny.

Boyd rzucił szybkie spojrzenie, gdy Malone zakręcał butelkę.

— Nie — odpowiedział Malone na niewypowiedziane pytanie. — Ty prowadzisz. — po czym osunął się na oparcie i zsunął kapelusz na oczy.

Nie zasnął nawet na chwilę. Był tego całkowicie pewien. Lecz nie minęły nawet dwie sekundy, gdy Boyd przerwał ciszę.

— Już jesteśmy, Ken. Obudź się.

— Co... jakie obudź? Wcale nie spałem. — Malone odsunął kapelusz i szybko usiadł. — Jesteśmy? Gdzie?

— „Szpital Neuropsychiatryczny Bayview” — powiedział Boyd. — To tu, jak wiesz, pracuje dr Harman.

— Nie — powiedział Malone — wcale nie wiem. Nie powiedziałeś mi... pamiętasz? W każdym razie, kto to jest dr Harman?

Samochód posuwał się długim, krętym podjazdem w kierunku otoczonego trawnikiem wielkiego budynku. Boyd mówił, nie odwracając wzroku od drogi.

— No więc, dr Wilson Harman jest tym człowiekiem, który zadzwonił do nas wczoraj. Jeden z moich agentów terenowych był tutaj, pytając o imbecyli i tak dalej. Nic nie znalazł, nawiasem mówiąc. A potem później zadzwonił dr Harman. Powiedział, że ma kogoś, kto może mnie zainteresować. No to przyjechałem wczoraj po południu, żeby zobaczyć. W końcu mieliśmy polecenie, żeby sprawdzać każdy możliwy ślad.

— Wiem — powiedział Malone — to ja je wydałem.

— No tak — powiedział Boyd. — Pewnie. W każdym razie rozmawiałem z tą kobietą. Z tą lady.

— I?

— No, rozmawiałem z nią — powiedział Boyd. — Sam nie wiem, co o tym myśleć. Ale... no dobra, szlag by to.... Sam zobaczysz.

Podjechał do parkingu i wślizgnął się nonszalancko na miejsce oznakowane jako „Zarezerwowane – Dyrektor Administracyjny Sutton”, po czym wysiadł z samochodu.

Szerokimi schodami, przez drzwi, weszli do oszklonego biura recepcji.

Boyd pokazał recepcjonistce swoją złotą odznakę i uzyskał odpowiednie westchnienie.

— FBI — powiedział. — Doktor Harman oczekuje nas.

Nie czekali nawet piętnastu sekund. Poszli korytarzem, mijając kilka zakrętów, po czym dotarli do biura lekarza. Drzwi były z nieprzezroczystego szkła, oznakowane jedynie numerem pokoju. Boyd bez ceremonii otworzył drzwi. Malone wszedł za nim.

Gabinet był niewielki, ale słoneczny. Dr Wilson Harman, drobny mężczyzna o blond włosach przyciętych na jeża, w okularach bez oprawy, wyglądający na około trzydzieści dwa lata i w żaden sposób, jak pomyślał Malone, nie mogący być taki młody, siedział za biurkiem z jasnego drewna. Przyjrzawszy się dokładniej, Malone spostrzegł wyraźniejsze oznaki jego wieku w oczach i na czole, i zrewidował swe pierwsze wrażenie, dodając między dziesięć do piętnastu lat więcej.

— Wejdźcie panowie — zawołał dr Harman. Jego głos był tym rzadko spotykanym, wysokim naprawdę mocnym tenorem.

— Doktorze Harman — powiedział Boyd — to jest mój przełożony, pan Malone. Chcielibyśmy porozmawiać z panną Thompson, o ile to możliwe.

— Przewidziałem to, panowie — powiedział dr Harman. — Panna Thompson jest w sąsiednim pokoju. Czy wyjaśnił pan panu Malone, że...

— Nic nie wyjaśniałem — odparł szybko Boyd i dodał tonem, który w oczywisty sposób miał sprawiać wrażenie niewymuszonego: — Pan Malone chce wyrobić sobie opinię o niej wprost... bez uprzedzeń.

— Rozumiem — powiedział dr Harman. — Dobrze więc, panowie. Proszę tędy.

Otworzył drzwi z prawej strony. Malone spojrzał. Było to długie spojrzenie. Obramowana futryną, ubrana w wykrochmalony, biały strój pielęgniarki, stała w drzwiach najpiękniejsza blondynka, jaką kiedykolwiek widział.

Miała figurę. Zdecydowanie miała figurę. Właściwie to Malone nie sądził, że nigdy dotąd jeszcze nie widział figury. To było coś absolutnie nowego, coś innego, coś rzeczywiście trójwymiarowego. Ale to nie figura ani długie proste linie nóg czy spokojna uroda jej twarzy czyniły ją tak wyjątkową. W końcu Malone widział już wcześniej nogi i ciała i twarze.

Przynajmniej tak mu się wydawało. Niemniej na szybko nic konkretnego sobie nie przypominał. Patrząc na dziewczynę, poczuł gotowość, by zredefiniować całą anatomiczną terminologię. Nawet taki termin jak „dłonie”. Nigdy wcześniej nie dostrzegł w ludzkiej dłoni niczego wzniosłego... w każdym razie nie wtedy, gdy dłoń była, jakby to powiedzieć, przyczepiona do nadgarstka i nie robiła niczego szczególnego. Ale te dłonie, długie, wiotkie i smukłe, białe i super...

A przecież to nie chodziło jedynie o fizyczną urodę dziewczyny. Miała w sobie coś jeszcze, coś więcej i coś innego. („Coś pożyczonego” i „coś błękitnego”, pomyślał Malone w pół-delirycznym oszołomieniu.) Osobowość? Charakter? Duszę?

Cokolwiek to jest, ta dziewczyna to ma, zdecydował Malone. Miała tego wystarczająco dużo, żeby wyposażyć w to całą rasę ludzką jak i wszelkie inne, które mogą istnieć we wszechświecie. Malone uśmiechnął się do niej, a ona odpowiedziała uśmiechem.

Ujrzawszy jej uśmiech, Malone stracił pewność, czy uda mu się ruszyć z miejsca, nie zataczając się. Jakoś jednak zdołał podejść i wyciągnąć do niej rękę. Myśl o tym, że telepata mógłby okazać się takim porażającym ucieleśnieniem, nigdy wcześniej nie pojawiła się w jego głowie, niemniej teraz wydawało się to jakoś absolutnie właściwe i odpowiednie.

— Dzień dobry panno Thompson — powiedział, jak miał nadzieję, ujmującym tonem.

Uśmiech zniknął. To było jak zachód słońca.

Wyglądało na to, że zjawisko jest zakłopotane. Malone już miał zgłosić chęć swojej pomocy – jeśli to konieczne, nawet na następne siedemdziesiąt lat – gdy dziewczę przemówiło.

— Nie jestem panną Thompson.

— To jest jedna z naszych pielęgniarek — wtrącił dr Harman. — Panna Wilson. Pan Malone. I pan Boyd. A panna Thompson, panowie, jest tam Malone obrócił się.

W rogu pomieszczenia siedziała starsza pani. Była drobną staruszką z rumianymi policzkami i błyszczącymi oczami. W ręku trzymała jakąś robótkę i uśmiechała się do mężczyzn z FBI, jak gdyby byli jej wnukami, którzy w niedzielne popołudnie przyszli na herbatę i ciasteczka.

Miała śnieżnobiałe włosy błyszczące w świetle pomieszczenia jak korona okalająca jej starą głowę. Malone zamrugał. Ale nie zniknęła.

— Pani jest panną Thompson? — zapytał.

Uśmiechnęła się słodko.

— Och, mój boże. Nie — odpowiedziała.

Nastąpiła przedłużająca się chwila ciszy. Malone przyjrzał się jej. Potem spojrzał na niewiarygodnie piękną pannę Wilson. Następnie na doktora Harmana. I w końcu na Boyda.

— No dobrze — powiedział. — Już rozumiem. To ty jesteś panną Thompson.

— Chwila, Malone, zaczekaj... — zaczął Boyd.

— Zaczekaj? Nie, to ty zaczekaj. Tutaj jest czworo ludzi, nie licząc mnie. Wiem, że to nie ja jestem panną Thompson. Nigdy nią nie byłem, nawet jako dziecko. Dr Harman nią nie jest i panna Wilson też nie jest. Nie jest nią również prababka Whistlera. Więc to ty musisz nią być. Chyba że jej tu nie ma. Albo że jest niewidzialna. Albo że ja zwariowałem.

— Nie, to nie ty, Malone — powiedział Boyd.

— Co nie ja?

— To nie ty jesteś wariatem.

— W porządku — zgodził się Malone. — Nie ja jestem wariatem. To niech mi ktoś powie...

Drobna staruszka odchrząknęła. Wszyscy ucichli. A gdy zapadła cisza, przemówiła. Jej głos był tak słodki i uprzejmy, jak nic, co Malone wcześniej słyszał.

— Może mnie pan nazywać panną Thompson — powiedziała. — Przynajmniej teraz. Wszyscy mnie tak nazywają. To jest pseudonim, którego muszę używać.

— Pseudonim. — Malone pokiwał głową.

— Widzi pan, panie Malone... — odezwała się panna Wilson.

— Proszę nic nie mówić — przerwał jej Malone. — Muszę się skoncentrować, a kiedy pani mówi, myślenie przychodzi mi z trudnością. — Zdjął nagle kapelusz i zaczął wyginać jego rondo. — Rozumie pani, co?

Ślad uśmiechu pojawił się na jej twarzy.

— Chyba tak — odpowiedziała.

— No więc — powiedział Malone — Pani jest panną Thompson, ale nie naprawdę, bo musi używać pseudonimu — zwrócił się do staruszki, przymrużając oko. — A dlaczego?

— No cóż — zaczęła starowina — inaczej ludzie dowiedzieliby się o moim małym sekrecie.

— O pani małym sekrecie?

— Właśnie — potwierdziła staruszka. — Bo wie pan, ja jestem nieśmiertelna.

— Aha — powiedział Malone. Po czym zamilkł na dłuższy czas. Wydało mu się, że nikt w pokoju nie oddycha.

— Aha — powtórzył, ale nie zabrzmiało to wcale lepiej niż za pierwszym razem. — Pani jest nieśmiertelna — spróbował powiedzieć coś innego.

— Otóż to — potwierdziła słodko staruszka.

Pozostała do wyjaśnienia tylko jedna kwestia, więc Malone zgrzytnął ponuro zębami i zapytał. Zabrzmiało to nieco niewyraźnie, ale staruszka skinęła głową.

— Naprawdę nazywam się Elżbieta — powiedziała. — Elżbieta Tudor, oczywiście. Dawniej byłam królową.

— Anglii — dodał Malone słabym głosem.

— Malone, posłuchaj... — zaczął Boyd.

— Daj mi to zrozumieć do końca — powiedział Malone. — Jestem silny. Dam radę.

Ponownie zmiął kapelusz i odwrócił się do starszej pani.

— Jest pani nieśmiertelna i w rzeczywistości nie nazywa się Thompson, lecz jest Królową Elżbietą I? — zapytał powoli.

— Właśnie tak — odpowiedziała. — Jest pan bystry. Oczywiście, gdy mały Jimmy, to znaczy syn kuzynki Marii, ogłosił, że umarłam i zawładnął Tronem, zdecydowałam, że zmienię imię i całą resztę. I tak zrobiłam. Ale to ja jestem Elżbietą Reginą.

Panna Thompson uśmiechnęła się, a oczy rozbłysły jej radośnie. Malone przyglądał się jej przez dłuższą chwilę. Burris będzie tym zachwycony, pomyślał.

— Och, to miło — powiedziała staruszka. — Naprawdę pan uważa, że będzie zachwycony? Myślę, że polubię również pana Burrisa. Wy wszyscy z FBI jesteście tacy mili. Jak ten biedny, ten biedny Essex.

No cóż, powiedział do siebie Malone, to jest właśnie to. Znalazłem telepatę.

I nie jest imbecylem.

Och, nie. Wtedy byłoby to za proste.

No więc, trafił mu się czubek większy od katedralnej iglicy.

Długą ciszę przerwał głos panny Wilson.

— Panie Malone, zamyślił się pan. To znaczy... — urwała. — Jest pan taki cichy.

— Lubię być cichy — odpowiedział cierpliwie Malone. — Poza tym... — urwał i odwrócił się do starszej pani. Naprawdę potrafi pani czytać w moim umyśle? pomyślał z rozmysłem. A po chwili uzupełnił: ...Wasza Królewska Mość?

— Och, jaki pan miły, panie Malone — odpowiedziała. — Od stuleci nikt mnie tak nie tytułował. Oczywiście, że potrafię. Chociaż to w rzeczywistości nie jest czytanie. To tak jakby zapytał pan czy potrafię czytać pański głos. Oczywiście, że potrafię, panie Malone.

— To działa — powiedział Malone. — Mnie nietrudno przekonać. Gdy dostrzegam prawdę, to pierwszy przyznaję się do tego, nawet jeśli przez to wychodzę... — odwrócił się tyłem do starszej pani i dokończył: — za przeproszeniem, na świra.

— Och mój boże — powiedziała starsza pani — naprawdę nie mam nic przeciwko temu. Kto się przezywa, tak się sam nazywa. Świr, panie Malone, to nigdy mnie nie zrani. W końcu przez tyle lat... tyle set lat...

— Jasne — powiedział Malone z przekonaniem.

— Słuchaj Malone — wtrącił Boyd — nie powiesz mi, o co tu do diabła idzie?

— To proste. Panna Thomson... proszę wybaczyć, chciałem powiedzieć: Królowa Elżbieta I jest prawdziwym telepatą. I tyle. A teraz, zanim to wszystko ruszy, chyba mam ochotę się gdzieś położyć.

— Zanim co ruszy? — zapytała panna Wilson.

Malone popatrzył na nią tak, jakby jej nie widział, a być może rzeczywiście nie widząc.

— Wszystko — powiedział i zamknął oczy.

— Mój boże — odezwała się po chwili staruszka. — Wszystko jest takie zagmatwane. Biedny pan Malone jest okropnie tym wszystkim wstrząśnięty. — Wstała i wciąż trzymając swoją robótkę, przeszła przez pokój. Na oczach zdumionego lekarza, pielęgniarki i Toma Boyda poklepała agenta FBI po ramieniu. — Tak, tak, panie Malone — powiedziała — wszystko będzie w całkowitym porządku. Zobaczy pan. — I powróciła na swoje miejsce.

Malone otworzył oczy.

— O boże — mruknął. Z powrotem zamknął oczy, ale te otworzyły się jakby same. Odwrócił się do doktora Harmana, mówiąc: — Zadzwonił pan do Boyda i powiedział mu, że... hm... że panna Thompson jest telepatką. Skąd pan to wiedział?

— W porządku — wtrąciła staruszka ze swojego krzesła — nie mam nic przeciwko temu, żeby pan nazywał mnie panną Thompson. Przynajmniej teraz.

— Dzięki — odpowiedział słabym głosem Malone.

Dr Harman zamrugał w jakimś osłupiałym zdumieniu.

— Chce pan powiedzieć, że ona naprawdę jest... — urwał, kończąc z jakimś skrzeczącym dźwiękiem, po czy odzyskawszy swój profesjonalny ton zaczął od początku: — Panie Malone — powiedział — nie mogę omawiać stanu mojego pacjenta w jego obecności. Gdyby zechciał pan przejść do mojego biura...

— Och, co to za gadanie, doktorze Harman — powiedziała sucho starsza pani. — Wolałabym, żeby pan uwierzył w niektóre zdolności swojej królowej. Bóg świadkiem, że uważa się pan za wystarczająco bystrego.

— Zaraz, zaraz, panno Thompson — powiedział dr Harman kozetkowym tonem, z pewnością całkowicie spełniającym Wytyczne Rządowe Stopnia A. — Proszę się...

— ...nie denerwować — dokończyła staruszka. — No więc dobrze, panie doktorze. Wiem, co pan im chce powiedzieć.

— Panno Thompson, ja...

— Uczciwie rzecz biorąc, nie wierzy pan, że jestem telepatką — powiedziała staruszka. — Panie na wysokościach, wiemy o tym. Chce im pan opowiedzieć, jak mówiłam, że czytam w umysłach... och, od wielu lat, od bardzo dawna. I że to dlatego pomyślał pan, że warto o tym powiadomić FBI. Co wcale nie było uprzejme z pana strony, panie doktorze, skoro pan nie wiedział nic o powodach, dla których oni szukają kogoś takiego jak ja.

— Zaraz, zaraz, panno Thompson — powiedziała panna Wilson, przechodząc przez pokój i obejmując ramieniem staruszkę. Przez krótką chwilę Malone zapragnął być staruszką. Być może gdyby został pacjentem tego szpitala, mógłby też być traktowany w taki sposób.

Zastanawiał się, czy jest to do załatwienia.

A potem pojawiła się myśl, czy to byłoby warte zostania wariatem. Oczywiście, że tak. Przecież już jest wariatem, nie?

Jasne, zapewnił się. Wszyscy są wariatami.

— Nikt nie ma zamiaru zrobić pani krzywdy — powiedziała panna Wilson. — Wszystko będzie w doskonałym porządku i nie musi się pani o nic martwić — uspokajała staruszkę.

— Tak, tak, moja droga, ja to wiem — powiedziała staruszka. — Wiem, moja droga, że chcesz jedynie mi pomóc. Jesteś taka miła. A ci panowie z FBI naprawdę nie zamierzają niczego złego. Ale dr Harman o tym nie wie. Myśli po prostu, że jestem niepoczytalna i tyle.

— Panno Thompson, proszę... — zaczął dr Harman.

— Po prostu niepoczytalna i tyle — powiedziała staruszka i odwróciła się. Nikt się nie odezwał.

Po chwili odwróciła się z powrotem.

— Wiecie wszyscy, co on sobie teraz myśli? — zapytała. Dr Harman zrobił się czerwony jak burak, ale go zignorowała. — Zastanawia się, dlaczego ja nie podjęłam trudu wyjawienia tego wszystkiego już lata temu. Poza tym myśli o...

— Panno Thompson... — powiedział dr Harman. Jego kozetkowy ton załamał się, a głos stał się ochrypły i napięty. — Proszę.

— Och, już dobrze — odpowiedziała, nieco nadąsana. — Skoro chce pan to wszystko zachować w tajemnicy.

— Dlaczego pani wcześniej nie udowodniła, że jest telepatką? — wtrącił nagle zafascynowany Malone Starsza pani uśmiechnęła się do niego.

— Dlaczego? A uwierzyłby pan — powiedziała. Ułożyła swoją robótkę schludnie na kolanach i położyła na niej ręce. — Nikt z was nie chciał mi uwierzyć. — Kichnęła, a panna Wilson poruszyła się nerwowo. Staruszka podniosła na nią wzrok. — I nie mów mi, że wszystko będzie dobrze. Ja wiem, że będzie dobrze. Mam zamiar tego dopilnować.

Malone poczuł nagły chłód. To oczywiste, wmawiał sobie, że staruszka nie myśli tego, co mówi. Znów się do niego uśmiechnęła, a jej uśmiech był tak słodki i szczery jak uśmiech na twarzy jego własnej ukochanej babuni.

Nie żeby Malone pamiętał swoją babcię; umarła przed jego urodzeniem. Ale gdyby miał babcię i gdyby ją pamiętał, to z pewnością miałaby taki sam słodki uśmiech.

Nie mogła myśleć tego, co powiedziała. Czy jego własna babcia robiłaby mu trudności? Sam pomysł był śmieszny.

Dr Harman otworzył usta, w oczywisty sposób zmienił zamiar i zamknął je z powrotem. Starsza pani zwróciła się do niego.

— Chciał pan zapytać, dlaczego fatygowałam się, by udowodnić to panu Malone? — zapytała. — Oczywiście, że pan chciał i powiem panu dlaczego. Bo pan Malone chciał mi uwierzyć. On mnie chce. On mnie potrzebuje. Jestem telepatką i to mu wystarcza. Prawda?

— Szlag... — mruknął zaskoczony Malone i dodał: — Tak sądzę.

— Widzi pan, panie doktorze? — powiedziała staruszka.

— Ale pani... — zaczął dr Harman.

— Czytam w umysłach. Właśnie tak, panie doktorze. To właśnie czyni mnie telepatką.

Mózg Malone'a skręcił się gwałtownie, jak odległa galaktyka. Telepatka – fajny wyraz, pomyślał Malone. Jak odróżnić tele-patkę od zwykłej patki?

To proste.

Zwykła patka jest do czegoś przyszyta.

Malone pomyślał, że to jest całkiem śmieszne, ale się nie roześmiał. Przyszło mu na myśl, że już nigdy więcej się nie roześmieje. Miał ochotę zawyć, tylko trochę, i nie sądził, że uda mu się nad tym zapanować.

Zmiął kapelusz, co nie sprawiło, że poczuł się lepiej. Stopniowo docierało do niego, że starsza pani wciąż coś mówi do doktora Harmana.

— Skoro to ma sprawić, że poczuje się pan lepiej, udzielamy panu naszego królewskiego pozwolenia na oddalenie się i porozmawianie na osobności z panem Malone.

— Z panem Malone, na osobności — mruknął dr Harman. — Mój boże. Hm. No cóż. — Odwrócił się i chyba zdziwił, że Malone akurat stoi obok niego. — Tak — powiedział. — Dobrze panie Alone... panie Malone... proszę... kimkolwiek pan jest, proszę do mojego gabinetu.

Malone spojrzał na starszą panią. Jedno z jej oczu przymknęło się i otworzyło. Niewątpliwie było to mrugnięcie.

Malone uśmiechnął się do niej w sposób, który uważał za wesoły.

— W porządku — powiedział do psychiatry — chodźmy.

Odwrócił się, nie okazując nawet śladu żalu, a Boyd podążył za nim.

Pozostawiając za sobą starszą panią i, niestety, zdumiewającą pannę Wilson, pochód wypełnił z powrotem gabinet doktora Harmana.

Lekarz zamknął drzwi i oparł się o nie na chwilę. Wyglądał jakby ktoś mu właśnie wyjawił, że świat jest kwadratowy. Ale gdy zaczął mówić, głos miał prawie normalny.

— Siądźcie panowie — powiedział, wskazując krzesła. — Ja naprawdę... No cóż, nie wiem, co mam powiedzieć. Cały czas, przez te wszystkie lata ona czytała w moim umyśle! W mojej głowie. Czytała... zaglądała wprost do mojego umysłu, czymkolwiek by on nie był.

— Czymkolwiek co by nie było? — zapytał Malone, szczerze zainteresowany. Z wdzięcznością rzucił się na krzesło obok Boyda, naprzeciw biurka doktora Harmana.

— Czymkolwiek nie byłby mój umysł — odparł dr Harman. — ...czytała w nim. O boże.

— Doktorze Harman... — zaczął Malone, ale psychiatra spojrzał na niego, jakby nie słysząc.

— Nie rozumie pan? — powiedział. — Ona jest telepatką.

— A my...

Telefon na biurku doktora Harmana cicho zabuczał. Harman spojrzał na niego.

— Przepraszam, telefon — powiedział i podniósł słuchawkę. — Halo!

Ekran pozostał pusty. Ale głos był wystarczająco znajomy.

— Mówi Andrew J. Burris — rozległo się. — Czy jest tam Kenneth J. Malone?

— Panie Malone? — odpowiedział psychiatra. — To znaczy, panie Burris? Tak, pan Malone jest tutaj. Tak. O boże, chce pan z nim rozmawiać?

— Nie idioto — odparł głos. — Chcę tylko wiedzieć, czy ciepło się trzyma?.

— Ciepło się trzyma? — Dr Harman uśmiechnął się nagle do telefonu. — Ach, to żart — powiedział. — To ma być żart, prawda? Przy tym, co tu się teraz dzieje, nigdy nie wiadomo czy...

— Tak, żart — rozległ się głos Burrisa. — Ma pan rację. Tak. Czy ja rozmawiam z pacjentem?

Dr Harman przełknął, rozzłościł się i pomyślał chwilę.

— Nie jestem wcale tego pewny — powiedział w końcu łagodnym tonem i podał słuchawkę Malone'owi.

— Halo, szefie — odezwał się agent FBI. — To wszystko jest nieco pokręcone.

Na ekranie pojawiła się twarz Burrisa.

— Pokręcone? Jasne, mnie też już się wszystko miesza — westchnął Burris. — Dzwoniłem do San Francisco, do biura, a tam mi powiedzieli, że ciebie i Boyda nie ma. Co się dzieje?

— Znaleźliśmy telepatę — oznajmił ostrożnie Malone.

— Jeszcze jednego? — Oczy Burrisa rozszerzyły się nieznacznie.

— Co pan ma na myśli, mówiąc: jeszcze jednego? — zapytał Malone. — Mamy jednego. Czy ktoś jeszcze znalazł innego?

— No cóż — powiedział Burris — właśnie nadszedł raport o innym... chyba. To znaczy innym niż twój.

— Mam nadzieję, że ten pański jest w lepszym stanie niż mój — powiedział Malone. Wziął głęboki oddech, a potem wyrzucił z siebie wszystko na raz: — Ten, którego my znaleźliśmy, to staruszka. Uważa się za królową Elżbietę I. Jest na pewno telepatą, tyle że czubkiem.

— Królową Elżbietą? — zapytał Burris. — Angielską?

— Dokładnie — powiedział Malone i wstrzymał oddech.

— Niech to szlag — wybuchnął Burris. — Oni już mają jedną.

Malone westchnął.

— Ale inną — powiedział. — To znaczy, prawdziwą. A ta twierdzi, poza tym, że jest nieśmiertelna.

— Żyje wiecznie? — zapytał Burris. — To masz na myśli?

— Tak. Jest nieśmiertelna. Dokładnie.

Burris pokiwał głową. A potem spojrzał zmartwiony.

— Powiedz mi Malone — poprosił. — Nie jest, co?

— Czy nie jest nieśmiertelna? To ma pan na myśli?

Burris skinął głową.

— Oczywiście, że nie jest — odpowiedział Malone z przekonaniem.

Przez chwilę trwała cisza. Malone zastanawiał się. Do diabła, a może ona jest nieśmiertelna. Dziwne rzeczy się tutaj dzieją.

Spojrzał na doktora Harmana.

— Co pan sądzi? — zapytał. — Może być nieśmiertelna?

Psychiatra potrząsnął głową zdecydowanie.

— Jest tutaj od ponad czterdziestu lat, panie Malone, od czasu, gdy była starszą nastolatką. To jest w jej karcie. A jej metryka jest w doskonałym porządku. Nie ma takiej możliwości.

Malone westchnął i odwrócił się do telefonu.

— Oczywiście, szefie, że nie jest nieśmiertelna. Nie może być. Nikt nie jest. Po prostu wariatka.

— Tego się obawiałem — powiedział Burris.

— Obawiał się pan? — zapytał Malone.

Burris skinął głową.

— Znaleźliśmy kogoś innego, a właściwie tak nam się wydaje — powiedział. — Trzeba go sprawdzić. Tu, w Waszyngtonie.

— Ale nie w... „Rice Pavilion”?

— Nie — odpowiedział Burris z roztargnieniem. — U Św. Elżbiety.

— Kolejny czubek? — westchnął Malone.

— W kaftanie bezpieczeństwa — potwierdził Burris. — Urojenia, mania prześladowcza... tak mi powiedzieli. I paranoja. Oraz cała kupa innych rzeczy brzmiących piekielnie paskudnie. Nie potrafię wymówić żadnego z nich, a to zawsze zły znak.

— Da się z nim rozmawiać? — zapytał Malone.

— Nie wiadomo — odpowiedział Burris i wzruszył ramionami. — Posyłam go, w każdym razie, do Yucca Flats pod strażą. Może się do czegoś przyda.

— Jasne — powiedział Malone — możemy go użyć jako odstraszający przykład. A co jeśli on nie może mówić, albo robić cokolwiek. A co jeśli wpada w szał? A co...

— Nie wolno nam niczego przeoczyć — powiedział Burris, spoglądając twardo.

Malone znów westchnął głęboko.

— Wiem — powiedział. — Ale to wciąż...

— O nic się nie martw, Malone — powiedział Burris z wyraźnym powątpiewaniem w głosie. — Wszystko powinno być w absolutnym porządku. — Sprawiał wrażenie człowieka próbującego z dużym zaangażowaniem sprzedać most brookliński rodowitemu Nowojorczykowi. — Ty również zabierz stamtąd tę swoją królową Elżbietę i zawieź ją do Yucca Flats — dodał.

Malone zastanowił się nad możliwościami, jakie się przed nim otwierały. Być może, ostatecznie, znajdą więcej telepatów. I być może wszyscy telepaci będą wariatami. Kiedy o tym pomyślał, nie wydało mu się to wcale nieprawdopodobne. Wyobraził sobie siebie ze zdolnością, w którą nikt nie chce uwierzyć. Coś takiego, powiedział sobie ponuro, szybko może doprowadzić człowieka do obłędu... A wtedy, gdzie się znajdzie?

W wariatkowie – tam się znajdzie.

Albo – co też jest możliwe – w Yucca Flats.

Malone wyobraził sobie, że tworzą w Yucca Flats jedną wielką szczęśliwą rodzinę. Kenneth J. Malone i zgromadzenie świrów z najważniejszych krajowych szpitali dla wariatów.

Klawo!

Zaczął się zastanawiać, po co on w ogóle poszedł do pracy w FBI.

— Słuchaj, szefie — powiedział. — Ja...

— Jasne, rozumiem — powiedział szybko Burris. — Ona jest czubkiem. Ten nowy też jest czubkiem. I co my mamy z tym począć? Malone, nie rób niczego, czego mógłbyś potem żałować.

— Żałować? — zapytał Malone. — Na przykład, czego?

— Nie rezygnuj.

— A skąd pan wie, szefie? Chyba nie jest pan telepatą, co?

— Oczywiście, że nie — odpowiedział Burris. — Po prostu wiem, co bym zrobił na twoim miejscu.

— No cóż...

— Zapamiętaj to sobie, Malone — powiedział Burris, spojrzawszy poważnie i surowo. — Nie pytaj, co twój kraj może zrobić dla ciebie — zacytował najmłodszego żyjącego eks-prezydenta[1] — zapytaj raczej, co ty możesz zrobić dla niego.

— Jasne — powiedział ze smutkiem Malone.

— No cóż, tak to wygląda, nie uważasz?

— No to co? Wciąż niedobrze. Jeden wielki koszmar. Widzi pan wszystko.

— Widzę. Jeszcze jedna „nowa granica”. Jak wtedy, gdy prezydent Kennedy po raz pierwszy wyrzekł te słowa.

— Nowa granica zasiedlona w całości przez maniaków — powiedział Malone. — Absolutnie cudowne. A jakie możliwości rozwoju cywilizacji.

— W ten sposób — powiedział Burris — odbija się piłka. Czy jak tam byś to wolał określić. Malone, nie myśl, że cię nie lubię. Lubię. Wiem jak trudne jest to, co robisz.

— Wątpię — odparł z goryczą Malone.

— No cóż... — kontynuował Burris. — Tak czy owak, nie składaj wymówienia. Zostań w tej pracy. Nie rezygnuj, Malone. Nie porzucaj okrętu. Obiecaj mi, że tego nie zrobisz.

— Niech pan posłucha, szefie — powiedział Malone — te czubki...

— Malone, jak na razie, to była wspaniała robota. Jak to wszystko się skończy, dostaniesz awans i lepsze zajęcie. Kto jeszcze by pomyślał o szukaniu telepaty w wariatkowie? A ty, Malone, pomyślałeś. I dlatego jestem z ciebie dumny. Rób więc, co masz robić. Musimy ich wykorzystać. Musimy znaleźć tego szpiega! — Burris nabrał powietrza. — Do Yucca Flats! — zakończył.

Malone odpuścił.

— Tak jest, sir — powiedział. — Coś jeszcze?

— Nie teraz — odparł Burris. — Jakby co, dam ci znać.

Malone, przybity, wyłączył telefon i obraz rozpłynął się. Spojrzał na doktora Harmana.

— No dobrze — powiedział — to by było na tyle. Co powinienem zrobić, żeby wypuszczono stąd pannę Thomson?

Harman zagapił się na niego.

— Co takiego, panie Malone? — zapytał. — To akurat nie jest możliwe. Panna Thompson pozostaje w rzeczywistości pod opieką państwa i nie mamy możliwości zwolnienia jej bez nakazu sądu.

Malone zastanawiał się chwilę.

— Okej — powiedział w końcu. — Rozumiem. — Odwrócił się do Boyda. — To robota dla ciebie, Tom — powiedział. — Znajdź jakiegoś sędziego przez telefon. Pewnie wiesz, który zrobi to dla nas najlepiej i najszybciej.

— Hm — powiedział Boyd. — Chyba sędzia Dunning. Fajny facet. Szybko działa.

— Mnie wszystko jedno — powiedział Malone. — Zajmij się tym i załatw zwolnienie dla panny Thompson. — Odwrócił się do doktora. — Przy okazji — powiedział. — Czy ona ma jeszcze jakieś inne imię? Oprócz Elżbieta Tudor, oczywiście — dodał pospiesznie.

— Jej pełne imię i nazwisko brzmi Rose Walker Thompson — powiedział dr Harman. — Nie jest Królową Elżbietą I ani II, ani XXVIII i nie jest nieśmiertelna.

— Ale jest telepatką — podkreślił Malone. — I dlatego jest mi potrzebna.

— Może i jest telepatką — powiedział dr Harman. Było jasne, że zdołał częściowo zapomnieć o kłopotliwych wydarzeniach sprzed kilku minut. — Nie chcę nawet dyskutować na ten temat.

— Okey, nic nie szkodzi — powiedział pojednawczo Malone. — Tom załatw nam nakaz sądowy dla Rose Walker Thompson. Ważny na wczoraj... na dzień wcześniej, jeśli to możliwe.

Boyd skinął głową, ale zanim podszedł do telefonu, znów odezwał się dr Harman.

— Zaraz, panowie, zaczekajcie — powiedział. — Nakaz, nakazem, ale panna Thompson definitywnie nie czuje się całkowicie dobrze i nie wyobrażam sobie...

— Ja też nie czuję się całkowicie dobrze — powiedział Malone. — Potrzebuję snu i chyba się przeziębiłem. Ale muszę pracować dla bezpieczeństwa kraju i...

— To ważna sprawa — wtrącił Boyd.

— Ja z tym nie dyskutuję — odparł dr Harman. — Niemniej...

Drzwi do drugiego pokoju gwałtownie stanęły otworem. Trzej mężczyźni odwrócili się i wlepili wzrok w pannę Wilson, która stała w progu przez dłuższą chwilę, a następnie weszła do gabinetu i zamknęła drzwi za sobą.

— Przepraszam, że przeszkadzam — powiedziała.

— Wcale nie — odpowiedział Malone. — Miło panią widzieć. Proszę wpadać częściej.

Uśmiechnął się do niej. Nie odpowiedziała uśmiechem.

— Panie doktorze — powiedziała — powinien pan naprawdę porozmawiać z panną Thompson. Zupełnie nie wiem, co mam zrobić. To coś zupełnie nowego.

— Nowego? — zapytał dr Harman. Wyraz zmartwienia na jego twarzy pogłębił się, ale głos pozostał łagodny.

— Biedaczka myśli, że ma wyjść ze szpitala — powiedziała panna Wilson. — Z jakiegoś powodu, nabrała przekonania, że FBI ma zamiar ją uwolnić i... — urwała, widząc wyraz twarzy całej trójki.

— Powiedziałam coś złego? — zapytała.

— Panno Wilson... — zaczął Malone. — Czy ja mogę się zwracać do pani po imieniu?

— Oczywiście, panie Malone — odparła.

Nastąpiła chwila milczenia.

— Panno Wilson — powiedział Malone — jak pani ma na imię?

Uśmiechnęła się tym razem, bardzo łagodnie. Malone poczuł, że może zdobywać góry, czy też skakać przez ogień. Czuł się oszołomiony, ale wspaniale.

— Barbara — odpowiedziała panna Wilson.

— Cudownie — powiedział. — Dobrze, Barbaro... więc mów mi Ken. To zdrobnienie od Kenneth.

Uśmiech na jej twarzy poszerzył się.

— Tak właśnie myślałam — odparła.

— No dobrze — miękko powiedział Malone. — Więc... Kenneth. Tak mam na imię. A ty jesteś Barbara.

Boyd odchrząknął.

— Tak, tak — powiedział Malone — oczywiście. No dobrze, Barbaro... no dobrze. Właśnie to chcieliśmy zrobić. Zabrać stąd pannę Thompson. Jest na potrzebna... bardzo...

Dr Harman w ogóle się nie odezwał i nawet się nie poruszył. Wpatrywał się w jakiś punkt na swoim biurku.

— Nie mogła nas stąd usłyszeć — mruknął. — Pokój jest dźwiękoszczelny. Nie mogła nic słyszeć.

— Nie możecie zabrać panny Thompson — powiedziała panna Wilson.

— Musimy, Barbaro — powiedział miękko Malone. — Spróbuj zrozumieć. To dla bezpieczeństwa narodowego.

— Słyszała nasze myśli — mruknął dr Harman. — O właśnie. Słyszała nasze myśli. Przez dźwiękoszczelne drzwi. Ona zagląda do ich umysłów. Zagląda nawet do mojego.

— To chora kobieta — powiedział Barbara. — Musicie to zrozumieć...

— To żywotna potrzeba — wtrącił Boyd. — Absolutnie żywotna.

— Niemniej... — zaczęła Barbara.

— Ona potrafi czytać w umysłach — szeptał dr Harman głosem pełnym respektu. — Ona wie. Wszystko. Ona wie.

— To jest poza dyskusją — powiedział Barbara. — Chcecie czy nie, panna Thompson nie opuści tego szpitala. Dlaczego? A co ona zrobi za tymi murami? Ona się stąd nie ruszała od czterdziestu lat! A poza tym, panie Malone...

— Kenneth — wtrącił Malone w chwili, gdy drzwi znów się otworzyły. — To znaczy Ken.

Starsza pani wsunęła do pokoju głowę w koronie z siwych włosów.

— Zaraz, zaraz, Barbaro — powiedziała. — Nie zepsuj wszystkiego. Pozwól tym sympatycznym panom z FBI zabrać mnie stąd i uwierz, że wszystko będzie w porządku. Poza tym bywałam na zewnątrz częściej niż ci się wydaje.

— Na zewnątrz? — zdziwiła się Barbara.

— Oczywiście — odparła starsza pani. — W umysłach innych ludzi. Nawet twoim. Pamiętam tego miłego młodzieńca... jak on miał na imię?

— Wszystko jedno — powiedziała Barbara, czerwieniejąc wściekle.

Malone poczuł zazdrość o wszystkich miłych młodzieńców, o których kiedykolwiek słyszał. On sam nie był miłym młodzieńcem; on był agentem FBI i lubił się upić, palić cygara i zabawiać z samotnymi kobietami. W każdym razie rozsądnymi samotnymi kobietami.

Wszyscy mili młodzieńcy, zdecydował, powinni się stać brzydkimi staruchami, najszybciej jak możliwe. To załatwi z nimi sprawę!

Zauważył, że starsza pani uśmiecha się do niego i spróbował szybko zmienić swoje myśli. Staruszka nic jednak nie powiedziała.

— W każdym razie — mówiła Barbara — obawiam się, że nie możemy...

Dr Harman odchrząknął władczo. Ten dźwięk był tak wyrazisty, że wszyscy spojrzeli na niego. Twarz miał szarą, ale wyglądał poza tym jak dość pulchny, jasnowłosy, krótko ostrzyżony rzymski cesarz.

— Chwileczkę — powiedział z powagą. — Moim zdaniem, panno Wilson, robi pani ze Stanów Zjednoczonych Ameryki państwo bezprawia... jak również jest pani niesprawiedliwa wobec panny Thompson.

— Co pan ma na myśli? — zapytała panna Wilson.

— To, że będzie dla niej lepiej, gdy mnie opuści... to znaczy opuści to miejsce — powiedział psychiatra. — Gdzie, pan powiedział, że chcecie ją zabrać? — zapytał Malone'a.

— Do Yucca Flats.

— Aha. — Ta wiadomość wydawała się zadowalać psychiatrę. — To daleko stąd, prawda? Kilkaset mil, a może nawet kilka tysięcy. Nabieram przekonania, że to mi odpowiada... to znaczy, że to odpowiada pannie Thompson. Zarekomenduję, żeby sąd to nakazał.

— Panie doktorze... — zaczęła Barbara, ale nawet ona zrozumiała, jak zauważył Malone, że nic nie przekona doktora Harmana. Mimo to jeszcze próbowała: — Panie doktorze, a kto się będzie nią opiekował?

Błysk rozmiaru i kształtu Ameryki Północnej pojawił się w głowie Malone'a. Niemal się roześmiał. Zdołał jednak utrzymać swój głos pod kontrolą.

— To czego ona potrzebuje — powiedział — to pielęgniarka przeszkolona w opiece psychiatrycznej.

Barbara Wilson spojrzała na niego wzrokiem ciężkim, jak ciężarówka z ładunkiem uranu 235, ale Malone zupełnie się tym nie przejął. Przejdzie jej, powiedział sobie.

— No, czyż to nie było miłe z pana strony, tak pomyśleć — powiedziała starsza pani.

Malone spojrzał na nią i został nagrodzony kolejnym mrugnięciem. Dobry boże, pomyślał, ona czyta w umysłach!

— Jestem bardzo zadowolona, że pomyślał pan o Barbarze — mówiła dalej starsza pani. — Pojedziesz ze mną, moja droga, prawda? Zrobię cię księżną. Nie chciałabyś być księżną?

Barbara odwróciła wzrok od Malone'a i spojrzała na starszą panią, a potem na doktora Harmana. Było oczywiste, że to, co zobaczyła, nie uszczęśliwiło jej.

— Barbaro, będziemy się nią dobrze opiekować — powiedział Malone.

Nie raczyła mu nawet odpowiedzieć.

— No cóż — powiedział Boyd po chwili — to chyba załatwia sprawę. Jeśli pozwoli mi pan skorzystać ze swojego telefonu, doktorze Harman, zadzwonię do sędziego Dunninga.

— Proszę bardzo — powiedział dr Harman. — Niech pan robi swoje.

Starsza pani uśmiechnęła się łagodnie, nie patrząc na nikogo.

— Czy to nie będzie cudownie — szepnęła. — W końcu mnie uznali. Mój kraj będzie mi płacił za moje usługi. Moi lojalni poddani... — urwała i obtarła coś, co Malone uznał za łzę w jednym z chabrowych oczu.

— Och, nie, panno Thompson — powiedziała Barbara.

— Nie jestem smutna — powiedziała starsza pani uśmiechając się do niej. — Jestem bardzo szczęśliwa. Czeka mnie w końcu nagroda, dobrze zasłużona nagroda od wszystkich moich lojalnych poddanych. Zobaczysz. — Zamilkła i Malone poczuł ledwo wyczuwalny, ale wyraźny dreszcz strachu.

— Czyż to nie będzie cudowne? — zapytała starsza pani.

Przypisy tłumacza.

1. ↑Gdy ta książka była pisana, prezydent Kennedy jeszcze żył.

IV

— Gdzie jesteś? — zapytał Andrew J. Burris.

Malone spojrzał na ekran, na zdziwioną twarz szefa i pożałował, że zadzwonił. Oczywiście musiał się meldować... ale gdyby miał trochę rozumu, to kazałby to robić Boydowi.

Ale cóż, teraz było już za późno.

— Jestem w Las Vegas — powiedział. — Próbowałem wieczorem dodzwonić się do pana, ale nie mogłem, więc...

— W Las Vegas? — zdziwił się Burris. — Popatrz, popatrz. W Las Vegas. — Twarz mu pociemniała, a głos się podniósł. — A dlaczego cię nie ma w Yucca Flats? — krzyknął.

— Ona nalegała — powiedział Malone. — Ta staruszka. Panna Thompson. Twierdzi, że tutaj jest jeszcze jeden telepata.

Burris przymknął oczy.

— No cóż, ulżyło mi — powiedział w końcu. — Pewnie to ktoś z jakiegoś kasyna. No dobrze, Malone, chłopcy odkryli jeszcze dwóch w różnych częściach kraju — kontynuował bez żadnej przerwy. — Żaden nie jest nawet w przybliżeniu normalny. A ten wasz gdzie jest? — zapytał, otwierając oczy.

Malone westchnął.

— W wariatkowie — powiedział.

Burris ponownie zamknął oczy. Malone czekał w milczeniu.

— Dobrze — powiedział w końcu Burris — zabierzcie go stamtąd.

— Tak jest — odpowiedział Malone.

— A powiedz mi — zapytał Burris — dlaczego panna Thompson nalegała, żebyś to ty pojechał do Las Vegas? Mógł tam jechać ktoś inny. Nie mogłeś posłać Boyda?

— Szefie — zaczął powoli Malone — w jakim stanie umysłu są ci inni telepaci?

— Raczej w złym — odpowiedział Burris. — Tak naprawdę, to w bardzo złym. Panna Thompson może i wypadła ze swoich kolein, ale ci inni to nawet żadnych kolein nie mają. — Milczał przez chwilę. — A co to ma do rzeczy? — zapytał.

— No cóż — powiedział Malone — pomyślałem, że lepiej będzie, jak podejdziemy do panny Thompson w białych rękawiczkach... Przynajmniej dopóki nie znajdziemy lepszego telepaty. — Przemilczał sprawę Barbary Wilson. Po co zawracać szefowi głowę szczegółami, pomyślał.

— Gówno tam znajdziesz lepszego — powiedział Burris. — Traktuj tę starszą panią, jak gdyby rzeczywiście była królową. Rozumiesz?

— Niech się pan nie martwi — powiedział Malone z niechęcią. — Tak ją traktujemy. — Zawahał się. — Ona mówi, że zgoda, pomoże nam złapać tego naszego szpiega, ale musimy to zrobić jej sposobem... inaczej nie będzie współpracować.

— Więc zróbcie to jej sposobem — powiedział Burris. — Ten szpieg...

— Szefie, jest pan pewny?

Burris zamrugał oczami.

— No cóż — powiedział. — A jak to jest jej sposobem?

Malone wciągnął głęboko powietrze.

— Po pierwsze — zaczął — musieliśmy przyjechać tutaj, by zabrać tego faceta. Nazywa się William Logan i przebywa w prywatnym zakładzie na przedmieściu Las Vegas. To jest numer jeden. Panna Thompson chce zebrać wszystkich telepatów razem, żeby mogli prowadzić mentalną konwersację czy coś takiego.

— I wszyscy są szurnięci — powiedział Burris.

— Jasne — potwierdził Malone. — Zlot świrów... a ja w samym środku. Niech pan posłucha, szefie...

— Później, Malone — powiedział Burris. — Kiedy to się skończy, możemy wszyscy zrezygnować, pójść na ryby, albo po prostu strzelić sobie w łeb. Ale teraz sprawa bezpieczeństwa narodowego jest na pierwszym miejscu. Pamiętaj o tym.

— Okej — westchnął Malone. — Okej. Tylko że ona chce mieć wszystkich świrów tutaj.

— Zrób, co chce — warknął Burris. — Staraj się, żeby była zadowolona. Jak na razie, Malone, ona jest jedynym tropem, jaki prowadzi nas do faceta wyciągającego informacje z Yucca Flats. Gdy czegoś zachce, Malone, to jej daj.

— Ale, szefie...

— Nie przerywaj mi — powiedział Burris. — Jeśli chce być traktowana jak królowa, traktuj ją jak królową. Malone, to rozkaz.

— Tak jest, sir — powiedział bez entuzjazmu Malone. — Tylko że, szefie, ona chce, żeby jej kupić jakieś nowe stroje.

— Boże — wybuchnął Burris — i to wszystko? Nowe ciuchy? Kup jej. Wlicz to w koszty. Nowe ubrania, to kropla w morzu.

— No tak... ale ona uważa, że my wszyscy też potrzebujemy nowych strojów.

— Być może — zgodził się Burris. — Wlicz wszystko w koszty. Nie myślisz chyba, że będę skąpił kilku dolarów?

— No cóż...

— Kup te ubrania. Nie zawracaj sobie głowy takimi drobiazgami. Zajmij się tym, Malone... jesteś tam szefem. I jedź jak najszybciej do Yucca Flats.

— Tak jest, sir — powiedział Malone, poddając się.

— No to w porządku — powiedział Burris. — Zadzwoń jutro. Nawiasem mówiąc... Malone, powodzenia. I głowa do góry.

— Tak jest, sir — powiedział Malone i chciał się rozłączyć, ale głos Burrisa go powstrzymał.

— Jeszcze jedno — usłyszał.

— Tak, szefie?

Burris zmarszczył brwi.

— Nie wydaj na te ciuchy więcej, niż musisz — powiedział.

Malone skinął głową i rozłączył się.

Gdy obraz dyrektora znikł z ekranu, wstał i podszedł do hotelowego okna. Wielki neon na zewnątrz oznajmiał światu, i Malone'owi, że jest to hotel Thunderbird-Hilton-Zeckendorf, ale Malone zignorował go. Nie potrzebował neonu; wiedział gdzie jest.

We wrzącej wodzie, pomyślał, tam jestem.

Drzwi za nim otworzyły się. Malone odwrócił się. Wszedł Boyd.

— Znalazłem sklep z kostiumami, Ken — powiedział.

— Fajnie. Szef to zatwierdził.

— Zatwierdził? — na tę wiadomość Boydowi opadła szczęka.

— Powiedział, żeby jej kupić, co tylko zechce. Mówi, żeby traktować ją jak królową.

— Przecież to robimy.

— Wiem — powiedział Malone. — Wszystko to wiem doskonale.

— W każdym razie — powiedział Boyd, pogodniejąc — sklep z kostiumami do niczego nam się nie przyda. Mają jedynie kowbojskie ciuchy, kostiumy torreadorów i jakieś meksykańskie łachy... wiesz, na to ich „Helldorado[1]“.

— Ale chyba nie odpuściłeś, co?

— Jasne, że nie — potrząsnął głową Boyd. — Ken, czy to będzie wliczone w koszty?

— Wszystko w koszty — potwierdził Malone. — To pewne.

Boyd wyglądał, jakby mu ulżyło.

— To dobrze — powiedział. — Bo właściciel miał przez telefon podać jej rozmiary, do Nowego Jorku.

— Zamów lepiej dwie sztuki — powiedział Malone. — Szef powiedział, że ma dostać wszystko, co tylko zachce.

— Zaraz tam idę z powrotem. Powiedziałem mu, że chcemy to dostać popołudniowym samolotem, więc...

— I daj też rozmiar Bar... panny Wilson, oraz twoje i moje. Każ mu znaleźć coś odpowiedniego.

— Dla nas? — Boyd wyraźnie pobladł.

— Dla nas — potwierdził ponuro Malone.

— Nie — powiedział Boyd, wysuwając szczękę.

— Posłuchaj Tom — powiedział Malone — Mnie też się to wcale nie podoba. Ale jeśli ja nie mogę odejść, to ty też nie możesz. Kostiumy dla wszystkich.

— Ale... — zaczął Boyd i urwał. — Malone... — powiedział po chwili — Ken... Agenci FBI mają przecież nie rzucać się w oczy.

— Jasne — pokiwał głową Malone.

— To jak my się mamy nie rzucać w oczy tak ubrani?

— Dobrze myślisz — powiedział Malone. — Tyle że nie najlepiej. Nasze główne zadanie, to pilnować, żeby panna Thompson była zadowolona. A to oznacza kostiumy.

— Boże! — powiedział Boyd.

— A co więcej — dodał Malone. — Od teraz to jest Jej Wysokość. Rozumiesz?

— Ken — powiedział Boyd — ześwirowałeś.

Malone potrząsnął głową.

— Nie, wcale nie — powiedział. — Choć wolałbym. Byłoby mi lżej.

— Mnie też — powiedział Boyd, ruszając do drzwi, po czym odwrócił się. — Wolałbym zostać w San Francisco — powiedział. — Czemu ona nalegała, żeby mnie zabrać?

— Z powodu brody — odpowiedział Malone.

— Mojej brody? — Boyd wzdrygnął się.

— Właśnie. Powiedziała, że przypomina jej kogoś znajomego. Szczerze mówiąc, mnie również kogoś przypomina. Nie wiem tylko kogo.

Boyd przełknął ślinę.

— Zgolę ją — powiedział tonem człowieka, który nie może już nic więcej zrobić, by uzyskać łaskę bożą.

— Nie zrobisz tego — rzekł twardo Malone. — Dotknij choć jeden włos z tej czarnej brody, a obedrę cię całkiem ze skóry.

Boyd skrzywił się.

— No dobrze — powiedział Malone. — Idź teraz do tego sklepu z kostiumami i załatw wszystko. Tu masz — sięgnął do kieszeni i wyciągnął pomięty kawałek papieru — listę moich rozmiarów. Weź też listę od Bar... panny Wilson. — Podał mu świstek, a gdy Boyd pokiwał głową, wydało mu się, że dostrzega w oczach mężczyzny jakiś dziwny błysk. — Ale nie bierz z niej miary — dodał — tylko poproś.

Boyd podrapał się po brodzie i pokiwał powoli głową.

— Dobrze, Ken — powiedział — ale jeśli do niczego nie dojdziemy, nie zwalaj na mnie.

— Jeśli do czegoś dojdziesz — powiedział Malone — wyrwę ci wszystkie włosy z głowy, a brodę zostawię.

— Nie miałem na myśli panny Wilson — odrzekł Boyd.

Wyszedł w nastroju człowieka zdradzonego przez jego świat. Jego plecy dla Malone'a były jak plecy człowieka idącego na szafot, na gilotynę.

Drzwi zamknęły się.

Ta jego broda, pomyślał Malone, kogo mi może przypominać? Czy ja znam kogoś, kto jest znajomym panny Thompson?

A co to za różnica?

Niemniej, powiedział sobie, ta broda Boyda jest godnym podziwu cudem natury. Kiedyś, w latach sześćdziesiątych, gdy brody stały się modne i agentom FBI pozwolono je nosić, Malone również zastanawiał się nad zapuszczeniem zarostu. Ale jakoś nie wydało mu się to odpowiednie.

Teraz, widząc Boyda, zaczął znów się nad tym zastanawiać.

Wzruszył ramionami. Miał coś do zrobienia.

Podniósł słuchawkę i wywołał informację.

— Czy mógłbym dostać numer do „Desert Edge Sanatorium”? — poprosił.

*

Zanim niewielka karawana dotarła do „Desert Edge Sanatorium”, kwadratowego białego budynku znajdującego się kilka mil od Las Vegas, karmazynowy kleks zachodzącego słońca zdążył już pomalować pustynne niebo swoimi typowymi kolorami w odcieniach czerwieni i pomarańczy. Malone, w pierwszym samochodzie, zastanawiał się przez chwilę, jakich pacjentów tu się umieszcza. Ludzi, którzy zwariowali podczas gry w oczko? ...w pokerowe kości? ...na wyścigach neurotycznych kucyków? ...carów hazardu ze złudzeniem nietykalności?

Siedząc obok Boyda na przednim siedzeniu, obserwował zmartwionego agenta z San Francisco prowadzącego samochód. Na tylnym siedzeniu ulokowane były Królowa Elżbieta Thompson i Lady Barbara, jej pielęgniarka, a Jej Wysokość paplała jak sroka.

Malone zerknął w lusterko wsteczne na jadący za nimi samochód z dwoma miejscowymi agentami FBI. Faceci mają niebywałe szczęście, pomyślał, ja muszę siedzieć tutaj i słuchać tej Królewskiej Persony na tylnym siedzeniu.

— Oczywiście, jak tylko parlament się zbierze i mnie uzna — mówiła — nadam wam wszystkim godności. Na razie, w najlepszym wypadku, mogłabym pasować was na rycerzy, chociaż to oczywiście też nie jest proste. Myślę, że mogłabym nadać Sir Kennethowi tytuł Księcia Columbii.

Sir Kenneth to ja, zorientował się Malone. Zaczął się zastanawiać czy będzie mu się podobało bycie Księciem Columbii... i czy prezydent się zdziwi!

— A Sir Thomasa — kontynuowała Królowa — Księciem... tylko jakim? Sir Thomas?

— Tak Wasza Wysokość? — powiedział Boyd, starając się, żeby zabrzmiało to skwapliwie i z odpowiednim szacunkiem.

— Jakim księciem chciałbyś zostać?

— Och — odpowiedział Boyd po zastanowieniu — jakimkolwiek, według uznania Waszej Wysokości.

Oczywiście zdradziły go myśli.

— Pochodzisz z północy stanu Nowy Jork? — zapytała Królowa. — Och, jak miło. Musisz więc zostać Księciem Poughkeepsie.

— Dziękuję, Wasza Wysokość — powiedział Boyd.

Malone'owi wydało się, że słyszy ton dumy w głosie mężczyzny. Spojrzał na Boyda, ale agent prowadził samochód oszczędnymi ruchami i ze spokojem na twarzy.

Książę Poughkeepsie, pomyślał Malone, ha! Odchylił się do tyłu i poprawił swój obszyty futrem płaszcz. Pióropusz, który zwisał z jego kapelusza wciąż łaskotał go w szyję, więc odgarnął go. Bezskutecznie.

Cała czwórka pasażerów samochodu była ubrana w bogato zdobione koronkami szesnastowieczne stroje, włącznie z kryzami i aksamitami. Jej Wysokość i Lady Barbara ubrane były w długie marszczone spódnice i małe peruki w stylu epoki (a głęboko wydekoltowana suknia na Barbarze, jak uważał skrycie Malone, nie rozczarowywała), a sir Thomas i on (sir Kenneth, pomyślał kwaśno) ubrani byli w dublety, pończochy i obszywane futrem długie płaszcze z rozciętymi rękawami. I wszyscy byli obłędnie obładowani, obciążeni klejnotami.

Klejnoty były oczywiście fałszywe. Bo przecież, pomyślał Malone, Królowa była obłąkana. Co się w końcu równoważyło.

Kiedy dotarli już do sanatorium, Malone odetchnął z ulgą, dziękując bogu, że zadzwonił wcześniej i powiedział ordynatorowi jak będą ubrani. Inaczej...

Nie chciał o tym myśleć.

Nie chciał nawet pomyśleć, że mógłby przeoczyć to wczoraj w pośpiechu.

Ordynator, dr Frederic Dowson, czekał na nich na stopniach budynku. Był to wysoki, chudy mężczyzna o trupim wyglądzie, niemal pozbawionej włosów czaszce i głęboko zapadniętych oczach. Jego twarz egzaltowana kobieta mogłaby określić jako „wyrzeźbioną”, ale dla Malone'a nie było w niej nic atrakcyjnego. Sprawiała za to wrażenie twardej, zakazanej fizjonomii.

Nawet nie drgnął, gdy przepysznie wystrojony Boyd wysiadł z przedniego siedzenia, otworzył tylne drzwi, zdjął swój ozdobiony pióropuszem kapelusz i powolnym ruchem zamiótł nim, kłaniając się nisko.

— Jesteśmy na miejscu, Wasza Wysokość — powiedział.

Jej Wysokość wysiadła, zbierając swoją obszerną spódnicę tak, jakby się obawiała, że zostanie ona przytrzaśnięta drzwiami.

— Wie pan, Sir Thomasie — powiedziała, gdy znalazła się już z dala od samochodu — my chyba musimy być spokrewnieni.

— Och — powiedział Boyd zmartwionym tonem.

— W istocie, jestem tego pewna — kontynuowała Jej Wysokość. — Wygląda pan dokładnie, jak mój biedny ojciec. Dokładnie. Powiedziałabym, że pochodzi pan z grzesznej gałęzi naszej rodziny. Być może jest pan moim przyrodnim bratem... nieuznanym, oczywiście.

Malone uśmiechnął się, próbując to ukryć. Boyd wyglądał na zaintrygowanego, a potem powściągliwie niezadowolonego. Nikt nigdy nie nazywał go nieprawym w tym właśnie sensie.

Jej Wysokość ma absolutną rację, pomyślał Malone. Agent zawsze mu kogoś przypominał, a teraz, w końcu, wie dokładnie kogo. Tylko włosy nie były czarne, a rude.

Boyd, w stroju elżbietańskim, był najwierniejszą z wiernych kopią Henryka VIII.

Malone wszedł na schody, gdzie stał dr Dowson.

— Moje nazwisko Malone — przedstawił się, powstrzymując chęć wykonania ukłonu. — Dzwoniłem dzisiaj. Czy ten wasz William Logan jest gotowy? Możemy go od razu zabrać w drugim samochodzie.

Dr Dowson zacisnął wargi, robiąc wrażenie zmartwionego.

— Proszę wejść, panie Malone — powiedział. Odwrócił się w chwili, gdy agenci FBI z drugiego samochodu zaczęli wysypywać się na szpitalny teren.

Cała grupa, zamykana przez dwóch miejscowych agentów, wypełniła szpitalne biuro. Dwaj miejscowi, ponieważ nie byli członkami orszaku Jej Wysokości, nie musieli nosić dworskich strojów. Malone'owi było w pewien sposób ich żal. Sam robił w tym ekwipunku niezłe wrażenie... coś jak Errol Flynn w starym czarno-białym filmie „Królewicz i żebrak”.

Nie można było jednak zaprzeczyć, że ten pochód wygląda dziwnie. Grupa urzędników i recepcjonistek przerwała pracę, gapiąc się na czworo przebierańców i ich normalnie ubraną asystę. Malone nie potrzebował telepatycznych talentów, by wiedzieć, co sobie myślą.

Zbieranina wariatów, myśleli, a tych dwóch z tyłu to eskorta... i doktor Dowson.

Malone wyprostował plecy. Naprawdę nie widział powodu, dla którego stroje elżbietańskie wyszły z mody. Jest przecież Elżbieta... na tronie Elżbieta II, a tutaj Elżbieta I. Jak by na to nie patrzeć...

— No więc, panie Malone — powiedział dr Dowson, gdy już wszyscy znaleźli się w poczekalni — o co w tym wszystkim chodzi? Nie widzę w tym nic śmiesznego — dodał, zacierając swoje długie ręce.

— Śmiesznego? — zdziwił się Malone.

— Panie doktorze — zaczęła Barbara Wilson — może ja wytłumaczę. — Widzi pan...

— Te śmieszne kostiumy — dr Dowson przerwał jej, machając ręką. — Może wam, panie Malone, wydaje się, że wyśmiewanie się z choroby umysłowej jest zabawne, ale pozwoli pan, że powiem...

— To wcale nie tak — wtrącił Boyd.

---...i — dr Dowson mówił dalej, podnosząc nieco głos — żądanie oddania wam pana Logana. Pan Logan to bardzo chory człowiek, panie Malone. Musi mieć odpowiednią opiekę.

— Obiecuję, że będziemy się nim dobrze opiekować — zapewnił z zapałem Malone.

Elżbietańskie stroje były dobre na zewnątrz, ale w ogrzewanym pomieszczeniu wywoływały wzmożone pocenie.

— Pozwolę sobie w to wątpić — powiedział dr Dowson, ostentacyjnie przyglądając się ich strojom.

— Panna Wilson — oznajmił Malone — jest pielęgniarką wyspecjalizowaną w psychiatrii.

Barbara w swojej sukni wystąpiła do przodu.

— Doktorze Dowson — powiedziała — zapewniam pana, że te kostiumy mają swoje uzasadnienie. My...

— To nie wszystko — powiedział Malone. — Jest jeszcze grupa wyspecjalizowanych ludzi ze szpitala Św. Elżbiety w Waszyngtonie, którzy zapewnią mu najlepszą opiekę.

Nie wspomniał o Yucca Flats ani o telepatii. Nie było potrzeby, by rozpowszechniać te informacje.

— Nie rozumiem — powiedział dr Dowson — co może interesować FBI u umysłowo chorych?

— To już nie pańska sprawa — powiedział Malone. Sięgnął w głąb obszytego futrem płaszcza i, znów powstrzymując chęć wykonania głębokiego ukłonu, wyciągnął robiący wrażenie urzędowy dokument. — To jest nakaz sądowy — powiedział. — Nakazujący panu przekazanie nam osoby rzeczonego Williama Logana, niniejszym zidentyfikowanego i opisanego. — Pomachał lekarzowi dokumentem. — Pański William Logan — oznajmił — należy teraz do nas.

Dr Dowson wziął dokument i przez chwilę marszczył nad nim brwi. A potem spojrzał znów na Malone'a.

— Mam nadzieję, że ta sprawa jest objęta dyskrecją — powiedział. — I zastanawiam się, czy zdajecie sobie sprawę, jak bardzo chory jest pan Logan? Mamy jego historię choroby i pracujemy nad nim już od jakiegoś czasu.

— Ale... — zaczęła Barbara Wilson.

— Mogę powiedzieć, że zaczynamy rozumieć jego chorobę — mówił dalej dr Dowson. — I powiem szczerze, że nie uważam, by przeniesienie tej pracy do innej grupy terapeutów było właściwe. To może spowodować pogorszenie stanu... przyczynić się, jak już raz było, do nawrotu choroby. Cała nasza praca może być łatwo zaprzepaszczona.

— Panie doktorze, proszę... — ponownie zaczęła Barbara Wilson.

— Obawiam się, że nakaz sądowy musi panu wystarczyć — powiedział Malone. Osobiście żal mu było doktora Dowsona, w oczywisty sposób, sumiennego człowieka próbującego działać jak najlepiej na rzecz pacjenta, ale... — Przykro mi, panie doktorze, ale oczekujemy, że prześle pan wszystkie dane rządowym psychiatrom... i oczywiście, troska o dobro pacjenta będzie też dla nas bardzo ważna. FBI nie boi się o reputację swoich pracowników. — Zamilkł, zastanawiając się, jaką kość może jeszcze rzucić facetowi. — Nie wątpię, że ludzie ze Św. Elżbiety będą szczęśliwi, mogąc liczyć na pańską współpracę — powiedział w końcu. — A nasz obowiązek, jak się obawiam, jest jasny. William Logan jedzie z nami.

Dr Dowson spojrzał kwaśno.

— Czy on również ma być ubrany w ten maskaradowy strój? — zapytał i zanim Malone zdążył odpowiedzieć, psychiatra dodał: — A tak nawiasem mówiąc, to ja nawet nie wiem, czy wy naprawdę jesteście z FBI. W końcu z jakiej racji mam wypełniać rozkazy grupy ludzi ubranych jak wariaci, ludzi, których nawet nie znam?

Malone nic na to nie odpowiedział. Wstał i podszedł do telefonu umieszczonego na małym stoliku pod ścianą. Obok były drzwi i przemknęło mu przez głowę nieprzyjemne pytanie, co też może mieć za nimi dr Dowson? Na przykład niewielki arsenał dla ochrony swoich pacjentów i zapobiegania porwaniom. Spojrzał na aparat i wprowadził numer osobistego telefonu Burrisa w Waszyngtonie.

— Panie Burris — powiedział, gdy twarz dyrektora pojawiła się na ekranie — czy mógłby pan mnie zidentyfikować dla doktora Dowsona? Przypuszczam, że rozpoznaje pan pana Andrew J. Burrisa? — powiedział, zwracając się do lekarza.

Dowson skinął głową. Na jego ponurej twarzy pojawił się lekki szok. Podszedł do telefonu, a Malone odstąpił na bok, by pozwolić mu porozmawiać z Burrisem.

— Nazywam się Dowson, jestem ordynatorem oddziału psychiatrii w „Desert Edge Sanatorium”. Wasi ludzie...

— Moi ludzi mają rozkaz zabrać Williama Logana z pańskiego zakładu — powiedział Burris.

— W porządku, ale...

Podczas ich rozmowy Królowa Elżbieta I przysunęła się po cichu do Malone'a i klepnęła go w ramię.

— Sir Kenneth — szepnęła najciszej, jak mogła — wiem już, gdzie jest twój telepatyczny szpieg. I wiem, kto to jest.

— Kto? —

Malone zamrugał i błyskawicznie się odwrócił. To nie mogła być prawda. To byłoby za łatwe.

— Kto? Gdzie? Jak? — zawołał.

Ale twarz królowej była pełna majestatycznej pewności.

— Jest tam — powiedziała, wskazując palcem.

Malone spojrzał w tamtym kierunku.

Palec był wycelowany w jasny obraz Andrew J. Burrisa, dyrektora FBI.

Przypisy tłumacza.

1. ↑„Helldorado Days” – obchodzony od 1934 roku coroczny festiwal karnawałowy w Las Vegas (rodeo, parady i bale).

V

Malone otworzył usta, ale nic się z nich nie wydostało. Nawet powietrze.

Nie oddychał.

Gapił się przez dłuższą chwilę na Burrisa, a potem wziął wdech i spojrzał ponownie na Jej Wysokość.

— Szpieg? — wyszeptał.

— Tak właśnie — odpowiedziała.

— Ale to... — Malone starał się zachować spokój. — To jest szef FBI — zdołał wykrztusić. — Chce pani powiedzieć, że jest szpiegiem?

— ...obawiam się, że to jest sprawa najwyższej wagi, panie Dowson — mówił Burris. — Nie możemy tolerować opóźnień. Mamy nakaz sądowy. Proszę go wykonać.

— W porządku panie Burris — powiedział Dowson z oczywistym brakiem życzliwego nastawienia. — Skoro pan nalega, przekażę go natychmiast panu Malone.

Malone gapił się, zafascynowany. Wtem odwrócił się do starszej pani.

— Chce pani powiedzieć mi, że Andrew J. Burris jest telepatycznym szpiegiem?

— Och, boże mój! — Jej Wysokość była w oczywisty sposób przerażona. — Boże jedyny! To na ekranie jest pan Burris?

— To on — zapewnił ją Malone. Rzut kątem oka powiedział mu, że ani Burris w Waszyngtonie, ani Dowson, czy ktokolwiek inny w pomieszczeniu, nie słyszał tej wymiany zdań. — To jest szef FBI — powiedział jeszcze ciszej na wszelki wypadek.

— No cóż — powiedziała Jej Wysokość — w takim razie to chyba niemożliwe, żeby pan Burris był szpiegiem? Nie, bo przecież jest szefem FBI. Oczywiście, że nie. Pan Burris po prostu nie jest szpiegiem. To nie taki człowiek. Zapomnij to wszystko o panu Burrisie.

— Nie mogę — odpowiedział Malone bez zastanowienia — pracuję dla niego. — Zamknął oczy. Poczuł, jak pokój lekko wiruje wokół niego. — No dobrze, jest pani pewna, że on nie jest szpiegiem? — zapytał.

— Oczywiście, że jestem pewna — odpowiedziała starsza pani swoim najbardziej królewskim tonem. — Wątpisz w słowo swojej władczyni?

— Nie jestem pewien — powiedział Malone. W rzeczywistości wcale nie był pewien. Wcale. Ale po co miał to mówić Królowej.

— Wstyd. Nie powinieneś nawet myśleć w ten sposób. W końcu jestem Królową, nie? — powiedziała, ale gdy to mówiła, na jej twarzy zagościł słodki, łagodny uśmiech. Wcale nie była zirytowana.

— To oczywiste — odpowiedział Malone — ale...

— Malone — rozległ się głos Burrisa z telefonu. Malone odwrócił się — zabierz pana Logana i jedź. Już mamy zbyt duże opóźnienie.

— Tak jest, sir — odpowiedział Malone. — Natychmiast, sir. Coś jeszcze?

— To wszystko — odpowiedział Burris. — Dobranoc.

Ekran zgasł. Nastąpiła chwilowa cisza.

— No dobrze, panie doktorze — powiedział Boyd, który w każdym calu wyglądał jak król, a Malone wiedział dokładnie, o jakiego króla chodzi. — Proszę go przyprowadzić.

Dr Dowson westchnął głęboko.

— Dobrze — powiedział zmęczonym głosem — ale chciałbym, żeby było jasne, iż czuję się urażony tym despotycznym traktowaniem i napiszę skargę. — Nacisnął przycisk na panelu swojego biurka. — Przyprowadźcie pana Logana — powiedział.

Malone bynajmniej nie przejął się tą skargą. Wiedział, że to sprawa Burrisa. Miał inne zmartwienia.

Drzwi pokoju obok otworzyły się prawie natychmiast i dwaj napakowani, ubrani na biało mężczyźni wprowadzili postać w kaftanie bezpieczeństwa z rękawami owiniętymi wokół tułowia i zawiązanymi z tyłu przedłużonymi końcami. Logan szedł tam, gdzie go prowadzili pielęgniarze, ale jakby nie widząc nic w pomieszczeniu, zapatrzony w coś odległego i niewidzialnego, w niewyczuwalną nicość przesuwającą się gdzieś poza światem, w nieskończonej dali.

Malone po raz pierwszy poczuł dreszcz paniki. To była choroba umysłowa bardzo realnego i przerażającego rodzaju. Królowa Elżbieta Thompson to było jedno – prawie zabawna i w końcu dająca się lubić osoba – natomiast William Logan to coś innego, coś, co posłało falę zimnych dreszczy przez pokój.

Co więcej, sprawę pogarszało to, że Logan nie był mężczyzną, ale chłopcem, ledwo dziewiętnastoletnim. Malone oczywiście o tym wiedział... ale zobaczyć to co innego. Chuda, niezgrabna postać zawinięta w kaftan bezpieczeństwa robiła okropne wrażenie, a gładka, pozbawiona wyrazu twarz była w jakiś sposób jeszcze gorsza. Nie było widać groźby ani przerażenia, złości ani strachu. Ta twarz była całkowicie... pusta.

To nie była ludzka twarz. Zupełnie pozbawiona emocji czy wyrazu, mogła należeć do śpiącego dziesięcioletniego dziecka... albo do osobnika jakiejś innej rasy. Malone spojrzał na chłopca i odwrócił wzrok.

Czy było możliwe, że Logan znał jego myśli?

Odpowiedz mi, pomyślał wprost do nieruchomego chłopaka.

Nie było odpowiedzi, żadnej. Malone zmusił się do odwrócenia wzroku. Atmosfera w pomieszczeniu wydawała się znacznie ochładzać.

Pielęgniarze, czekając, stali po obu stronach pacjenta. Przez długą chwilę nikt się nie poruszał, po czym dr Dowson sięgnął do szuflady biurka i wyjął plik papierów.

— Może pan dostać pana Logana — powiedział — po podpisaniu tych dokumentów urzędowych. Wydaje mi się, panie Malone, że nic więcej nie mogę dla pana zrobić... mimo moich gorących próśb...

— Przykro mi — powiedział Malone. Właściwie to czy ten Logan był mu do czegoś potrzebny? Spojrzawszy na chłopca, nie był już wcale pewny... jednak Królowa powiedziała, że go chce, a słowo Królowej było prawem. A w każdym razie tym, co służyło za prawo – przynajmniej w tej chwili.

Malone wziął dokumenty i przejrzał je. Nie było w nich nic specjalnego – standardowe dokumenty wypisania ze szpitala zwalniające personel i zarząd „Desert Edge Sanatorium” od wszelkiej możliwej do wyobrażenia odpowiedzialności we wszystkich możliwych do wyobrażenia okolicznościach w jakiś sposób powiązanych z Williamem Loganem.

Dr Dowson spojrzał przeciągle na Malone'a.

— W porządku, panie Malone — powiedział — odegram rolę Piłata i umywam ręce od tej sprawy... ale niech pan nie myśli, że mi się to podoba.

Wystarczyłoby jedno wymowne spojrzenie, niemniej gniewne oczy doktora Dowsona wyrażały to bardziej dosadnie. W rzeczywistości wydawały się emanować czymś więcej... w roziskrzonych, posępnych, gniewnych oczach wyraźnie była zawarta jakaś dużo mniej czytelna wiadomość.

Malone odwrócił nerwowo wzrok i zaczął przeglądać dokumenty. Na koniec podpisał je i oddał z powrotem.

— Dziękuję za współpracę doktorze Dowson — powiedział dziarsko, czując się po dziesięciokroć zdrajcą.

— Nie ma za co — oparł gorzko Dowson. — Pan Logan jest teraz pod pańską pieczą. Muszę wierzyć, że zapewni mu pan dobrą opiekę.

— Najlepszą, jaką będziemy mogli — powiedział Malone, a ponieważ nie wydało mu się to wystarczające, dodał: — Najlepszą, jaka będzie możliwa, panie doktorze.

Starał się wyglądać przy tym odpowiedzialnie i godny zaufania niczym harcerz. Miał jednak świadomość, że wyszło mu to mizernie.

Na jego znak funkcjonariusze FBI przejęli Logana od pielęgniarzy i poprowadzili do samochodu, a Malone powiódł swoją gromadkę do auta Boyda. Procesja składała się – kolejno – z Sir Kennetha Malone, przyszłego księcia Kolumbii, Królowej Elżbiety I, Lady Barbary, przyszłej księżnej nie sprecyzowanego hrabstwa i Sir Thomasa Boyda, przyszłego księcia Poughkeepsie. Idąc, Malone pomrukiwał sobie kawałki marsza „Pomp and Circumstances”, co jakoś wydało mu się niezbędne.

Wcisnęli się do samochodu, Boyd za kierownicę, Malone obok niego, a obie panie z tyłu, Królowa Elżbieta wprost za Sir Thomasem. Boyd zapalił silnik, zawrócili i odjechali.

— No dobrze — powiedziała Jej Wysokość w nastroju wielkiego samozadowolenia — o to chodziło. W ten sposób jest nas sześcioro.

Malone rozejrzał się po samochodzie. Policzył ludzi. Było ich czworo.

— Sześcioro? — zapytał zaintrygowany.

— Właśnie, Sir Kennecie — odpowiedziała Jej Wysokość. — Dokładnie tylu. Sześcioro.

— Masz pani na myśli sześcioro telepatów? — zapytał Sir Thomas głosem pełnym szacunku.

— Oczywiście — odpowiedziała Jej Wysokość. — My, telepaci, musimy trzymać się razem. To właśnie dlatego wydostałam biednego małego Willy'ego z tego sanatorium... a pozostali, oczywiście, do nas dołączą.

— Nie sądzisz moja droga, że już czas na twoją drzemkę? — wtrąciła nagle Lady Barbara.

— Moje co?

Było widać, że Królowa Elżbieta nie jest zadowolona.

— Twoja drzemka, moja droga — powiedziała Lady Barbara.

— Nie mów do mnie „moja droga” — warknęła Królowa.

— Przepraszam, Wasza Wysokość — mruknęła Barbara. — Ale naprawdę...

— Drogie dziewczę — powiedziała Jej Wysokość — nie jestem dzieckiem. Jestem twoją władczynią. Staraj się zachować nieco szacunku. Pamiętam, że Szekspir tak do mnie mówił... ale to nie ma nic do rzeczy, przynajmniej teraz.

— A co do tych telepatów... — zaczął Boyd.

— Telepatów? — zapytała Jej Wysokość. — Ach tak. Musimy trzymać się razem. W szpitalu, wiecie, mieliśmy taki żart... Pacjenci leczeni wstrząsami insulinowymi mawiali: „Jeśli nie będziemy trzymali się razem, przytrzymają nas osobno”. Rozumiesz Sir Thomasie?

— Ale sześciu? — Sir Kenneth Malone próbował desperacko powrócić do tematu. Policzył ich w pamięci. Burris wspominał o jednym u Św. Elżbiety i dwóch znalezionych później. Z Królową Elżbietą, a teraz również z Williamem Loganem, było pięcioro.

Chyba że Królowa policzyła również jego. Nie widział dobrego powodu, by tego nie robić.

— Och nie — powiedziała Jej Wysokość z lekkim rozbawieniem. — To nie ty, Sir Kennecie. Miałam na myśli pana Milesa.

— Pana Milesa? — zapytał Sir Thomas Boyd.

— Właśnie. Nazywa się Barry Miles i wasi ludzie z FBI znaleźli go godzinę temu w Nowym Orleanie. Wiozą go do Yucca Flats na spotkanie z nami. Czy to nie wspaniałe?

Lady Barbara odchrząknęła.

— Naprawdę nie ma potrzeby, żebyś zwracała moją uwagę, moja droga — powiedziała Królowa. — W końcu wiem, o czym myślisz.

Lady Barbara zamrugała.

— Z całym szacunkiem, ale wciąż chciałabym zasugerować drzemkę... — zaczęła.

— Drogie dziewczę — powiedziała Królowa z lekkim śladem zniecierpliwienia — w najmniejszym stopniu nie czuję się zmęczona, a to jest taki ekscytujący dzień, że nie chciałabym ani chwili stracić. Poza tym już ci mówiłam, że nie chcę spać. To nie jest grzeczne nalegać na swoją Królową... bez względu na to, jak mocno ci na tym zależy. Jestem pewna, moja droga, że jeszcze nauczysz się to rozumieć.

Lady Barbara otworzyła usta, zamknęła je i otworzyła ponownie.

— Boże mój — powiedziała.

— Dobry pomysł — powiedziała z aprobatą Jej Wysokość. — Pomyśl, zanim powiesz... i wtedy nie mów. Bo to jest zupełnie niepotrzebne. Ja wiem, co ty myślisz.

— A ten telepata — rzekł ponuro Malone — ten Barry Miles. Znaleźli go...

— W domu wariatów — powiedziała słodko Jej Wysokość. — Dlaczego oczywiście, Sir Kennecie. Miałeś całkowitą rację, uważając, że telepaci wariują, gdyż mają zmysł, którego nie mogą efektywnie używać i w co nikt im nie wierzy. Jak byś się czuł, gdyby nikt nie chciał uwierzyć w to, że widzisz?

— Dziwnie — przyznał Malone.

— Widzisz — powiedziała Jej Wysokość. — Telepaci wariują... to coś w rodzaju choroby zawodowej. Oczywiście nie wszyscy tracą zmysły.

— Nie wszyscy? — Malone poczuł lekki wir nadziei. Gdyby mogli znaleźć telepatę całkowicie normalnego i racjonalnego.

— Mam na myśli siebie, oczywiście — powiedziała Jej Wysokość.

Lady Barbara głośno przełknęła ślinę. Boyd się nie odezwał, ale mocniej się chwycił kierownicy.

No właśnie, pomyślał sobie Malone, jest oczywiście Królowa Elżbieta... która mówi, że nie jest wariatką. A potem pomyślał o jeszcze jednym normalnym telepacie. Ale wiedza o nim nie sprawiała, że czuł się lepiej. Miał na myśli szpiega.

Ilu ich jeszcze się pojawi? Zastanawiał się.

— Och to już prawie wszyscy — powiedziała Królowa. — Jest jeszcze jedna, ale ona jest w szpitalu w Honolulu i wasi nie znajdą jej do jutra.

Boyd odwrócił się.

— Chcesz pani powiedzieć, że potrafisz również przewidywać przyszłość? — zapytał z napięciem w głosie.

— Trzymaj oczy na kierownicy, a ręce na drodze! — wrzasnęła Lady Barbara.

— Co? — zapytał Boyd.

Rozległ się okropny hałas i w przeciwnym kierunku przemknęła ciężarówka. Kierowca, wielki brzydki mężczyzna, bez jednego włosa na głowie, wychylił się, by obrzucić wszystkich czworo przekleństwami i zamilkł z otwartymi ustami. Zagapił się na czwórkę w elżbietańskich strojach i nic nie powiedział, oszołomiony.

— Co to było — zapytał słabym głosem Boyd.

— To była ciężarówka — warknął Malone. I jedynie dzięki miłosierdziu boga nie zderzyliśmy się z nią. Barbara ma rację. Trzymaj oczy na kierownicy, a ręce na drodze. — Zamilkł, zastanawiając się, po czym powiedział: — Czy to w ogóle ma jakiś sens?

— Lady Barbara poplątała w podnieceniu — powiedziała uspokajająco Jej Wysokość. — Już wszystko w porządku, moja droga.

Lady Barbara wcisnęła się w tylne siedzenie.

— Wystraszyłam się — powiedziała.

— Już w porządku — powiedziała Królowa. — Zaopiekuję się tobą.

— Bardzo zabawne — stwierdził Malone, nie odnosząc się do nikogo w szczególności.

Boyd minął zakręt i skoncentrował się posępnie na drodze.

— Skoro wciąż się nad tym zastanawiasz, odpowiem ci — odezwała się po chwili Królowa.

— Nad czym? — zapytał Malone, mocno zdumiony.

— Sir Thomas pytał, czy potrafię przewidywać przyszłość — powiedziała Królowa spokojnym głosem. — Oczywiście, że nie potrafię. To głupi pomysł. Nie popadaj w obłęd tylko dlatego, że jestem nieśmiertelna i telepatka.

— To skąd pani wiesz, że agenci FBI znajdą tę dziewczynę jutro w Honolulu? — zapytał Boyd.

— Bo myślą o tym, żeby zajrzeć jutro do szpitala, a kiedy już tam będą, to z pewnością ją znajdą.

— Och — powiedział Boyd i już więcej się nie odzywał.

Malone natomiast miał niewesołe pytanie.

— Dlaczego nie powiedziałaś mi, pani, wcześniej o tych innych telepatach? — zapytał surowo. — Mogłaś nam zaoszczędzić mnóstwa pracy.

— Dobre nieba, Sir Kenneth — wykrzyknęła Jej Wysokość. — Jak mogłam? W końcu najpierw trzeba było powziąć odpowiednie środki ostrożności, nie? Mówiłam ci, że wszyscy inni są nienormalni... naprawdę nienormalni. I byliby niebezpieczni bez odpowiednich zabezpieczeń.

— Być może ty też powinnaś wrócić do szpitala — powiedziała Barbara. — Wasza Wysokość — dodała w ostatniej chwili.

— Gdybym to zrobiła, moja droga — powiedziała Jej Wysokość — straciłabyś szansę zostania księżną, co wcale nie byłoby miłe. Poza tym mam z tym mnóstwo zabawy! — Roześmiała się radośnie. — Wspaniale jest tak sobie wszędzie jeździć!

I jesteś ważna dla bezpieczeństwa narodowego, stwierdził w myśli Malone.

— Masz rację, Sir Kennecie — powiedziała Królowa. — Kraj mnie potrzebuje, a ja z ochotą służę. Taka jest praca suwerena.

— Pięknie — powiedział Malone, mając nadzieję, że tak jest.

— Dobrze więc — powiedziała Jej Wysokość — to załatwia sprawę. Przed nami cała noc. Nie sądzisz, Sir Kennecie, że to może nam pasować?

— Pasować? — spytał Malone. — Na rycerza? Kogo?

Znów się czuł lekko rozkojarzony. Wyglądało na to, że ostatnio ciągle czuje się rozkojarzony.

— Nie wygłupiaj się Sir Kennecie — powiedziała Jej Wysokość — Jest czas na to i czas na tamto.

— Jasne — przytaknął Malone bez zastanowienia. Jest czas i międzyczas, pomyślał, a może czas wolny. — Co Wasza Wysokość ma na myśli? — zapytał z niepokojem.

— Mam ochotę na wycieczkę po Las Vegas — odpowiedziała skromnie Jej Wysokość.

Lady Barbara potrząsnęła głową.

— Obawiam się, że to niemożliwe, Wasza Wysokość — powiedziała.

— A czemuż to nie, proszę ja was? — powiedziała Jej Wysokość. — Dlaczego nie. Widzę, co myślisz. Że to dla mnie niebezpieczne, pójście nocą do miasta, zwłaszcza jeśli to miasto, to Las Vegas. No cóż, moja droga, zapewniam cię, że to jest całkowicie bezpieczne.

— Mamy pracę do wykonania — włączył się Boyd.

Malone milczał. Wpatrywał się tępo w ornament na masce samochodu.

— Wyraziłam swoje życzenie — oznajmiła Królowa.

— Ale... — zaczęła Lady Barbara.

— Tak jest, Wasza Wysokość — powiedział Boyd, który wiedział, kiedy należy się poddać.

Królowa podziękowała mu uśmiechem, a Lady Barbarze odpowiedziała jedynie lekkim uniesieniem swej królewskiej brwi.

Malone zastanawiał się nad czymś zupełnie innym. Będąc już pewnym, że mocno trzyma się w garści, odwrócił się.

— Czy Wasza Wysokość mogłaby zdradzić jedną rzecz? — zapytał. — Może pani czytać w moim umyśle, zgadza się?

— No cóż, oczywiście, Sir Kennecie — odpowiedziała Jej Wysokość. — Myślałam, że już to panu udowodniłam. I to, o co pan ma zamiar zapytać...

— Nie, nie — przerwał jej Malone. — Proszę mi pozwolić zapytać, zanim pani odpowie. W ten sposób jest to mniej dezorientujące. Z radością przyznałbym, że nie powinno być... ale jest. Proszę?

— Oczywiście, Sir Kennecie, jeśli sobie życzysz — powiedziała Królowa. Złożyła ręce na podołku i czekała.

— Dobrze — powiedział Malone. — W takim razie, jeśli pani czyta w moim umyśle, musi pani wiedzieć, że w rzeczywistości nie uważam pani za Elżbietę, Królową Anglii. To znaczy: Elżbietę Pierwszą.

— Panie Malone — wtrąciła nagle Barbara Wilson. — Ja...

— W porządku, moje dziecko — powiedziała Królowa. — On mnie nie wzburza. I życzę sobie, żebyś nazywała go Sir Kenneth. To jest jego tytuł, jak wiesz.

— No dobrze — powiedział Malone. — O co mi chodzi: Dlaczego pani chce, żebyśmy zachowywali się tak, jakbyśmy w to wierzyli, skoro pani wie, że nie wierzymy?

— Ponieważ tak się zachowują ludzie — odpowiedziała spokojnie Królowa. — Bardzo niewielu ludzi naprawdę wierzy w to, że tak zwani „lepsi” od nich nie są wcale lepsi. W rzeczywistości, prawie nikt.

— Zaraz, zaraz, czekajcie — zaczął Boyd.

— Nie, nie, tak jest naprawdę — powiedziała Królowa — i bez względu na to, jak może być to nieprzyjemne, musimy spojrzeć prawdzie w oczy. To jest sposób na zachowanie zdrowia psychicznego. — Lady Barbara wydała zduszony pisk, ale Jej Wysokość kontynuowała niewzruszenie. — Niemal każdy odczuwa głupie złudzenie, że jest potencjalnie równy, a nawet najprawdopodobniej lepszy od wszystkich innych... Boże mój, gdzież my byśmy byli, gdyby to była prawda?

Malone poczuł, że to wymaga komentarza.

— Któż to wie? — odezwał się.

— Wszystkie te rzeczy, które ludzie robią dla swoich „lepszych” — powiedziała Królowa — są robione z powodów społecznych. Na przykład, Sir Kenneth: nie zdaje pan sobie całkowicie sprawy z tego, jaki ma pan stosunek do pana Burrisa.

— On jest diabelnie przyzwoity facet — powiedział Malone. — Pracuję dla niego. Jest dobrym dyrektorem FBI.

— Oczywiście — powiedziała Królowa. — Ale wierzysz, że mógłbyś wykonywać tę pracę równie dobrze, a może nawet trochę lepiej.

— Nie — powiedział Malone ze złością.

Jej Wysokość zachowała dostojne milczenie.

— A co, gdybym w to wierzył? — zapytał Malone po chwili.

— No cóż, nic — powiedziała Jej Wysokość. — Nie uważasz, żeby pan Burris był zdolniejszy czy lepszy od ciebie... ale traktujesz go, jakbyś tak uważał. Wszystko, czego ja się domagam, to takie same traktowanie.

— Ale jeśli nie wierzymy... — zaczął Boyd.

— I na zdrowie — powiedziała Jej Wysokość. — Nie mogę nic poradzić na to, co myślicie, ale jako Królowa mam pewną kontrolę nad tym, jak działacie.

Malone zastanowił się.

— Punkt dla pani — powiedział w końcu.

— Ale... — zaczęła Barbara.

— Tak, Sir Kennecie — weszła jej w słowo Królowa — punkt dla mnie.

Wydawała się ignorować Lady Barbarę. Być może, pomyślał Malone, wciąż była zła o awanturę z drzemką.

— Wcale nie — powiedziała Królowa.

— Co nie? — zapytał Boyd całkiem zdezorientowany.

— Nie o drzemkę — powiedziała Królowa.

— Jaką drzemkę? — zapytał Boyd.

— Tylko się zastanawiałem... — powiedział Malone.

— Dobra, rób tak dalej — powiedział Boyd. — Wszystko szlag trafia, a ja sobie prowadzę samochód.

Przed nimi pojawiło się czerwone światło. Boyd wdepnął na hamulec dużo mocniej niż było potrzeba i Malone poleciał do przodu, protestując. Za nim rozległy się dwa kobiece piski.

Malone z trudem się wyprostował.

— Barbara — zawołał — nic ci się nie stało?

Po czym przypomniał sobie Królową.

— Wszystko w porządku — powiedziała Jej Wysokość. — Mogę to zrozumieć, że troszczysz się o Lady Barbarę. — Uśmiechnęła się do Malone'a, gdy się odwrócił.

Malone zagapił się na nią. Oczywiście wiedziała, co myśli o Barbarze; czytała w jego umyśle. I była wyraźnie po jego stronie. Tak było dobrze, nawet jeśli go denerwowało nieco, gdy o tym myślał.

— No dobrze — powiedziała nagle Królowa — to co z tą nocą?

— Z nocą?

— No tak — powiedziała Królowa. Uśmiechnęła się, podniosła rękę i przygładziła swoje siwe włosy pod elżbietańską peruką. — Myślę, że chciałabym odwiedzić „Pałac” — powiedziała. — W końcu to tam jest miejsce królowej.

— W Londynie? W Anglii? — wybuchnął Boyd.

— Och, boże mój... — zaczęła Królowa.

— Obawiam się, że ja po prostu nie mogę pozwolić na coś takiego. Za granicą... — zawołała Barbara.

— Nie mówiłam o zagranicy, moja droga — przerwała jej Królowa. — Sir Kennecie, wyjaśnij, proszę, tym ludziom.

Malone wiedział, że pełna nazwa „Pałacu” brzmi „Złoty Pałac” i że znajduje się on w Las Vegas... i że akceptuje pieniądze ze wszystkich źródeł.

W rzeczywistości było to jedno z największych kasyn gry w dzielnicy rozrywkowej Las Vegas, prawdziwy chaos ruletek, kart, kości do gry, żetonów i innych tego typu rzeczy. Malone wytłumaczył to pozostałym, zastanawiając się w międzyczasie, po co panna Thompson chce tam iść.

— Sir Kennecie, proszę, nie panna Thompson — powiedziała Jej Wysokość.

— Nie panna Thompson? — zapytał Boyd. — Co tu się w ogóle dzieje?

— Ona czyta w moim umyśle — wyjaśnił Malone.

— I dobrze — warknął Boyd — ale powiedz jej, by trzymała to dla siebie.

Samochód ruszył ponownie z rykiem, a Malone'a i pozostałych znów rzuciło, tym razem do tyłu. Rozległ się chór jęków i pisków. Znów jechali dalej.

— Odpowiadając na twoje pytanie, Sir Kennecie... — powiedziała Królowa.

— Jakie pytanie, Wasza Wysokość? — zapytała Lady Barbara z jakim takim opanowaniem.

Królowa skinęła jej po królewsku głową.

— Sir Kenneth zastanawiał się, po co ja chcę iść do „Złotego Pałacu” — powiedziała — i moja odpowiedź jest taka: To nie twój interes, Sir Kennecie, po co ja chcę tam iść. Czyż moje słowo nie jest w końcu prawem?

Nie wydaje się istnieć na to dobra odpowiedź, pomyślał smutno Malone. Milczał, odnotowując z ulgą, że pozostali zachowują się tak samo. Ale po jakiejś chwili przyszło mu do głowy coś innego.

— Wasza Wysokość — zaczął ostrożnie — jutro musimy być w Yucca Flats. Pamiętasz pani?

— Oczywiście — odpowiedziała Królowa. — Moja pamięć jest w całkiem dobrym stanie, dziękuję. Ale to jutro rano. Zostaje nam cała noc. I dopiero minęła dziewiąta.

— O boże! — zawołała Barbara. — Już tak późno?

— Nawet później — powiedział kwaśno Boyd. — Jest później niż pani myśli.

— I cały czas robi się coraz później — dodał Malone. — Zaraz zniknie słońce i całe życie na Ziemi się skończy. Czy nie będzie wtedy miło i spokojnie?

— Nie mogę się doczekać — powiedział Boyd.

— A ja nie — powiedziała Barbara. — Ale muszę się przespać trochę tej nocy, jeśli mam być w dobrym stanie jutro przez cały dzień.

Teraz też jesteś w całkiem dobrym stanie, pomyślał Malone, ale nic nie powiedział. Czuł, że Królowa zerka na niego, ale nie odwrócił się. Czyż nie była w końcu po jego stronie?

W każdym razie nic nie powiedziała.

— Może najlepiej by było — zaproponowała Barbara — gdybyśmy, Wasza Wysokość i ja, poszły do domu i odpoczęły. A innym razem, jak nie będzie nic żywotnego do zrobienia, mogłybyśmy...

— Nie — powiedziała Królowa. — Nie mogłybyśmy. Ile razy w końcu, Lady Barbaro, muszę ci przypominać, jakie masz obowiązki wobec swojej władczyni... posłuszeństwo wcale nie jest najmniej ważnym, jak mawiał czcigodny Ben.

— Ben? — zapytał Malone i zaraz tego pożałował.

— Johnson, drogi chłopcze — powiedziała Królowa. — Naprawdę nadzwyczajny człowiek... i taki dobry przyjaciel biednego Willa. Słyszałeś o tej historii, jak to kiedyś zapłacił czynsz Willa w Londynie? To było oczywiście wtedy, gdy Will i ta jego Anna akurat się pokłócili. Nie opowiadałam wam tej historii?

— Nie — powiedział Malone z przekonaniem, ale jego głos był pełen złych przeczuć. — Niemniej, jeśli mógłbym przypomnieć Waszej Wysokości o poddanej pod rozwagę propozycji — dodał pojednawczo — powinienem powiedzieć...

— Przypomnij mi, o poddanej — powiedziała Królowa wyraźnie zadowolona. — Jaka urocza gra słów. Zwłaszcza że całkowicie mimowolna! Tak, tak, Sir Kennecie, nigdy nie posądzałam cię o takie poczucie humoru... zastanawiam się, czy nie jesteś przypadkiem potomkiem Sir Richarda Greene'a?

— Wątpię — odpowiedział Malone. — Moi przodkowie to biedni Irlandczycy. — Zamilkł na chwilę. — Albo, jeśli wolisz pani, Irlandczycy, ale biedni. — Znów milczał jakiś czas, po czym dodał: — O ile to ma jakieś znaczenie. W co wątpię.

— W każdym razie — powiedziała Królowa, a oczy jej błyszczały — chciałeś przecież zgłosić nową przeszkodę dla naszej małej wizyty w „Pałacu”, nieprawdaż?

— Naprawdę myślę, że... — Na tyle to Malone mógł się przyznać.

Nagle spojrzała na niego zimno.

— Sir Kennecie, jeśli usłyszę jeszcze jakieś obiekcje, to nie tylko anuluję twoje szlachectwo i, gdy już odzyskam moje królestwo, odmówię ci księstwa, ale również odmówię dalszej współpracy w tym interesie „Projekt wyspa”.

Malone'a zmroziło. Bez przeglądania się w lustrze wiedział, że twarz mu blednie. Wyobraził sobie, co zrobi mu Burris, jeśli nie wykona przydzielonego zadania. Nawet jeśli nie był taki dobry, za jakiego miał go Burris, to jednak naprawdę lubił być agentem FBI. Nie chciał być zwolniony.

A Burris przecież powiedział: „Daj jej wszystko, czego będzie chciała”.

Przełknął ślinę i spróbował zrobić normalną minę.

— W porządku — powiedział. — Świetnie. Jedziemy do „Pałacu”.

Starał się zignorować aurę złych przeczuć, która ogarnęła samochód.

VI

Zarząd „Złotego Pałacu” był w tym biznesie od wielu długich, ponurych zyskownych lat i każdy członek personelu uważał, że on czy ona widzieli już wszystko, co można było zobaczyć. A ci nowi czuli się w obowiązku robić wrażenie, jakby oni też widzieli wszystko.

Kiedy więc świta Królowej Elżbiety I wkroczyła do głównego salonu, nikt nawet nie mrugnął okiem. Nie usłyszano nawet pojedynczego westchnienia.

Niemniej personel dyskretnie obserwował grupę. Pijani, bogaci mężczyźni czy arabscy milionerzy byli czymś zwykłym. Ale grupa z szesnastego wieku to zupełnie coś innego.

Malone kroczył wyniośle świadomy spojrzeń, które przyciągała grupa. Było jednak jasne, że główną atrakcją jest Sir Thomas. Nawet jeśli zaakceptować ideę ludzi w dziwnych kostiumach, to widok żywego, oddychającego absolutnego duplikatu króla Henryka VIII stanowił nieco za wiele. Odnotowano, że dwie damy o imieniu Jane i jedna imieniem Kate poczuły nagły ból głowy i opuściły salon w ciągu pięciu minut od przybycia grupy.

Niemniej Malone czuł, że wie, dlaczego nie przyciąga w pełni należnej mu uwagi. Czuł się trochę nie na miejscu.

Kostium był w porządku i prawdę mówiąc, zaczynało go to bawić. Nawet, uwzględniając ciężar tych ciuchów, z żalem rozstawałby się z nimi, by powrócić do jednorzędówki i prostej białej koszuli. Ale czuł, że powinien jeszcze nosić miecz.

Zamiast niego miał colta magnum .44 wtulonego pod lewą pachę.

Jednak colt magnum .44 nie wydawał się tak romantyczny jak miecz. Malone wyobraził sobie, jak mówi: „Weź to, pachołku”. Pachołek – tak chyba na nich wołano. A może lokaj, zastanawiał się.

— Weź to, lokaju — mruknął. Nie, to brzmiało nawet gorzej. No dobra, zostawmy to na później.

Prawda leżała w tym, że urodził się w złym stuleciu. Mógł sobie wyobrazić siebie w „Tawernie pod Syreną” popijającego z Szekspirem i całą resztą. Ciekawe, czy byłby tam też Richard Greene. Kim on w ogóle był ten Richard Greene, pomyślał.

Za Sir Kennethem kroczył Sir Thomas, rozglądając się majestatycznie, jakby miał zamiar rozrzucać wśród obywateli sakiewki ze złotem. Pewnie naprawdę miał na to ochotę, pomyślał Malone. Wszyscy mieli.

Sakiewki ze starym dobrym złotem Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Za Sir Thomasem szła Królowa Elżbieta i jej dama dworu, Lady Barbara Wilson. Stanowili piękną czwórkę.

— Do ruletki — powiedziała z powagą Jej Wysokość — Prowadźcie mnie.

Rozepchnęli tłum, torując drogę. Większość gości była albo wystarczająco podniecona, albo wystarczająco pijana, lub to i to, by nie widzieć nic osobliwego w Królewskiej Rodzinie Tudorów najeżdżającej „Złoty Pałac”. W rzeczywistości tylko niektórzy wydawali się zauważać grupę.

Ci ludzie grali w ruletkę. Nie widzieli niczego poza stołem i obracającym się kołem. Malone zastanawiał się, o czym oni wszyscy mogą myśleć i postanowił zapytać Królową Elżbietę, ale potem zdecydował, że nie. Poczuł, że ta wiedza może go zdenerwować.

Jej Wysokość wzięła „garść” żetonów.

„Garść”, jak Malone wiedział, oznaczała dokładnie pięć tysięcy dolarów. Powinno to starczyć im na wieczór, nawet w „Złotym Pałacu”. W centrum dzielnicy rozrywkowej, w granicach tego samego Las Vegas, pięć tysięcy starczyłoby nawet na dłużej, ale Jej Wysokość chciała „Pałacu”, no więc był „Pałac”.

Malone uśmiechnął się. Skoro nie mógł się wykręcić od tego wieczoru, to postanowił się dobrze bawić. W pewien sposób to pobłażanie miłej i nieszkodliwej staruszce było zabawne. W każdym razie do rana i tak nie mieli nic do roboty.

Jego pobłażliwy uśmiech zgasł nagle.

Jej Wysokość rzuciła całą „garść” na stół. Pięć tysięcy dolarów! pomyślał w oszołomieniu Malone.

— Pięć tysięcy na numer „jeden” — powiedziała czystym, opanowanym głosem.

Krupier tylko lekko mrugnął.

— Tak jest, Wasza Wysokość — powiedział, kłaniając się.

W trakcie tego rozgrywającego się czarnego horroru Malone poczuł się przez chwilę szczęśliwy, że zadzwonił wcześniej do zarządu i uprzedził, że gra Królowej jest gwarantowana przez rząd Stanów Zjednoczonych. Jej Wysokość miała mieć nieograniczony kredyt... i zapewnioną sporą porcję nieco intrygującego respektu.

Malone obserwował start koła z mieszanymi uczuciami. Pięć tysięcy dolarów kręciło się na małej kulce. Ale Jej Wysokość była, w końcu, telepatką. Czy to miało jakieś znaczenie?

Wciąż nie był pewien, dopóki koło się nie zatrzymało, a potem już nie musiał się zastanawiać.

— Trzydzieści cztery — oznajmił krupier bezdźwięcznie. — Czerwone, parzyste, wysokie. — I zgarnął żetony w atmosferze nonszalancji.

Malone poczuł się, jakby połknął swój żołądek. Twarze stojących w pobliżu Boyda i Lady Barbary nie wyrażały absolutnie niczego. Malone nie potrzebował telepatii, by wiedzieć o czym myślą.

Dokładnie to samo, co on. Byli niezdolni do myślenia.

Natomiast Jej Wysokość nawet nie mrugnęła okiem.

— Chodźmy Sir Kennecie — powiedziała. — Poszukajmy stołów pokerowych.

I odeszła. Dwór podążył za nią, powłócząc lekko nogami i z pustką w oczach. Malone wciąż myślał o tych pięciu tysiącach. No dobrze, Burris powiedział, żeby dać jej wszystko, co zechce. Lecz mój boże, pomyślał Malone, czy ona musi grać o królewskie stawki?

— Jestem w końcu Królową — szepnęła, odwracając się do niego.

Malone pomyślał o Długu Krajowym. Zastanawiał się, czy milion w te czy we wte robi prawdziwą różnicę. Komisje będą się o to dopytywać. Spróbował sobie wyobrazić siebie wyjaśniającego wydarzenia tego wieczoru grupie kongresmenów. „No cóż, widzicie panowie, tam była ta ruletka...”.

Dał sobie spokój.

Jak bardzo gorąca może stać się woda, pomyślał i przestał myśleć w ogóle, by nie zwariować.

W następnym pomieszczeniu rozstawione były stoły. Przy jednym szła w pełni gra w pokera. Grało jedynie pięć osób; w jednym z nich ubranym we frak łatwo można było rozpoznać rozdającego krupiera. Pozostałą czwórkę stanowili sami mężczyźni, jeden z nich w pełnym stroju kowbojskim. Tudorzy opadli ich całkiem nagle, tak że gdy krupier podniósł wzrok, papieros niemal wypadł mu z ust.

— Nie mamy pieniędzy Wasza Wysokość — szepnął Malone.

Królowa uśmiechnęła się do niego słodko i odciągnęła na bok.

— Gdybyś był telepatą — powiedziała — to jak grałbyś w pokera?

Malone zastanawiał się nad tym przez minutę, po czym odwrócił się i spojrzał na Boyda. Sir Thomasowi nie trzeba było nawet nic mówić.

— Jeszcze pięćset? — zapytał.

Jej Wysokość głośno pociągnęła nosem.

— Jeszcze pięć tysięcy — rozkazała królewskim tonem.

Boyd spojrzał na Malone'a. Ten wyglądał na pokonanego. Odwrócił się więc z cichym westchnieniem i skierował do kantoru. Trzy minuty później powrócił z naręczem żetonów.

— Pięć patyków? — zapytał szeptem Malone.

— Dziesięć — odpowiedział Boyd. — Wiem kiedy trzeba wesprzeć zwycięzcę.

Jej Wysokość zbliżyła się do stołu. Krupier odzyskał już samokontrolę, ale patrzył na nich z dużą ciekawością.

— Wie pan — powiedziała Królowa z oczywistym zamiarem zrelaksowania mężczyzny — zawsze chciałam odwiedzić kasyno.

— Jasne, proszę pani — odpowiedział krupier. — Naturalnie.

— Mogę usiąść?

Krupier spojrzał na resztę grupy.

— A pani przyjaciele? — zapytał ostrożnie.

Królowa potrząsnęła głową.

— Jestem pewna, że wystarczy, jak popatrzą.

Po raz pierwszy Malone błogosławił zmysł telepatyczny kobiety. Z Boydem i Barbarą Wilson utworzyli coś w rodzaju gwardii honorowej wokół krzesła zajętego przez Jej Wysokość. Boyd podał jej nowy stos żetonów i został nagrodzony królewskim uśmiechem.

— Ta gra, to poker, ma'am — poinformował ją spokojnie krupier.

— Wiem, wiem — powiedziała Jej Wysokość lekko dotknięta. — Tasuj.

Krupier spojrzał na nią robiąc wielkie oczy. Siedzący obok niej dżentelmen w kowbojskim stroju odwrócił się.

— Jest pani, ma'am z tej okolicy? — zapytał.

— Och, nie — zaprzeczyła Królowa. — Jestem z Anglii.

— Z Anglii? — kowboj wydawał się być zaintrygowany. — Nie wydaje się, żeby miała pani angielski akcent, ma'am — powiedział w końcu.

— Oczywiście, że nie — odpowiedziała Królowa. — Straciłam go. Przebywam tu już wiele lat.

Malone gorąco zapragnął, żeby Jej Wysokość nie wspominała jak wiele lat. Nie sądził, żeby mógł to wytrzymać i był prawie wdzięczny kowbojowi za jego pytanie zadane przez nos.

— Ropa?

— Och nie — zaprzeczyła Jej Wysokość. — Rząd zaopatruje mnie w pieniądze.

— Rząd?

— Oczywiście — powiedziała Jej Wysokość. — FBI, wie pan.

Nastąpiła długa cisza.

— Pięć kart dla pani, ma'am? — zapytał w końcu krupier.

— Bardzo proszę — odpowiedziała Jej Wysokość.

Krupier wzruszył ramionami i wyraźnie polecił swą duszę bogu hazardzistów. Rozrzucił kartoniki dookoła stołu robiąc wrażenie kogoś, kto nie ma na świecie nic innego do roboty.

Jej Wysokość wzięła karty.

— Otwarcie za dziesięć — powiedział cicho krupier.

Jej Wysokość, nie patrząc, zdjęła dziesięciodolarowy żeton ze stosu przed nią i posłała wirujący na środek stołu.

Krupier otworzył usta, ale nic nie rzekł. Malone, tymczasem, zerknął Królowej przez ramię.

Miała parę dziewiątek, czwórkę, trójkę i waleta.

— Nie mam otwarcia — oznajmił posępnie mężczyzna siedzący po lewej stronie krupiera.

— Otwieram za dwadzieścia — powiedział następny gracz, uśmiechając się.

Malone zamknął oczy. Usłyszał kowboja mówiącego: „wchodzę” i otworzył je z powrotem. Królowa popchnęła dwa dziesięciodolarowe żetony na środek stołu.

Następny gracz rzucił karty. Krupier rozejrzał się wokół stołu.

— Ile? — zapytał.

Mężczyzna, który nie miał otwarcia wziął trzy karty. Ten, który otworzył za dwadzieścia został przy swoich. Malone wzruszył w myśli ramionami. To oznacza, pomyślał, strit lub coś lepszego. Królowa Elżbieta Thompson grała przeciw co najmniej stritowi z parą dziewiątek i waletem jako najstarszym.

Po raz pierwszy Malone'owi nasunęła się myśl, że bycie telepatą niekoniecznie oznacza, że się jest dobrym graczem w pokera. Nawet wiedząc, co każdy gracz ma na ręku, można wciąż zrobić całe mnóstwo głupich błędów.

Spojrzał nerwowo na Królową Elżbietę, ale jej twarz była spokojna. Wyraźnie śledziła myśli graczy i nie koncentrowała się na nim. Ulżyło mu. Po raz pierwszy od kilku dni poczuł, że może myśleć swobodnie.

— Dwie — powiedział kowboj i wziął karty.

Teraz była kolej Jej Wysokości.

— Wezmę dwie — powiedziała i wyrzuciła trójkę i czwórkę. Została jej dziewiątka pik i dziewiątka kier, oraz walet karo.

Po kilku sekundach dołączyły do nich dwie nowe jasne karty: szóstka trefl i trójka kier.

Malone zamknął oczy. No dobra, pomyślał, to jedynie trzydzieści dolców straty. Praktycznie nic.

Jej Wysokość oczywiście natychmiast rzuciła karty. Wiedząc, jakie karty mają przeciwnicy, stwierdziła, że nie może ich pokonać z tym dobraniem. Ona chce wykorzystać dalszą szansę, pomyślał smętnie Malone. Wyobraził sobie, jak próbuje dobrać pokera do jednej pary!

Powoli, w miarę jak mijały minuty, stos żetonów przed Jej Wysokością malał. Raz Malone zobaczył, jak wygrywa z dwoma parami przeciw ryzykanckiemu graczowi próbującemu dobrać strita po drugiej stronie stołu. Cokolwiek jednak by się nie działo, twarz Jej Wysokości była tak spokojna, jak gdyby Królowa zasnęła.

Dla Malone'a była to praca w nadgodzinach. Gdyby Królowa nie przegrywała tak wyraźnie, krupier mógłby wziąć grę widocznych u niego czystych emocji za serię wyjątkowo oczywistych sygnałów.

Minęła godzina. Barbara wyszła w poszukiwaniu sali wypoczynkowej dla pań, żeby tam usiąść i spróbować odpocząć. Malone i Boyd, w okropny sposób zafascynowani, stali obaj jak wrośnięci, podczas gdy mijało rozdanie za rozdaniem, dziesięć tysięcy dolarów stopniało do połowy, potem do jednej czwartej i nawet bardziej...

Jej Wysokość wydawała się cholernie kiepskim graczem w pokera.

Do tego czasu podniesiono stawkę.

Jej Wysokość traciła sto dolarów w każdym rozdaniu, nawet zanim jeszcze zaczęto licytować. Nie wykazywała jednak najmniejszej chęci by przerwać.

— Musimy wstać wcześnie rano — oznajmił Malone nikomu w szczególności, gdy stwierdził, że prawdopodobnie nie da rady stać jeszcze przez pół godziny gry.

— No to wstaniemy — odpowiedziała Jej Wysokość, wzdychając z niewielkim żalem. — Dobrze. W takim razie jeszcze tylko jedno rozdanie.

— Wstyd byłoby panią stracić — powiedział kowboj całkiem szczerze. Wygrywał systematycznie od chwili, gdy Jej Wysokość usiadła i Malone pomyślał, że jegomość powinien do tej pory być strasznie wdzięczny Rządowi Stanów Zjednoczonych. Ale jakoś nie mógł uwierzyć, że taka wdzięczność istnieje.

Malone zastanawiał się, czy powinno się jej pozwolić na jeszcze jedno rozdanie. Pozostało jej, jak oceniał, około dwóch tysięcy dolarów. A potem spróbował wyobrazić sobie, w jaki sposób może ją powstrzymać.

Karty zostały rozdane.

— Otwieram za dwieście — powiedział spokojnie pierwszy gracz.

Malone spojrzał na rękę Królowej. Był tam as, król, królowa i dziesiątka trefl... i siódemka pik.

O nie, pomyślał, będzie teraz chciała dobrać kolor.

Wiedział, z całą pewnością, że tak będzie.

— I podnoszę dwieście — powiedział drugi gracz.

Królowa spokojnym ruchem (liczy stawkę, pomyślał Malone) rozgarnęła pulę złożoną z pięciu setek.

Kowboj mruczał coś do siebie przez chwilę, po czym popchnął swoje pieniądze.

— Myślę, że podniosę o drugie pięćset — powiedziała spokojnie Królowa.

Malone zapragnął umrzeć na serce.

Nieszczęściem wciąż żył i to widział. Zobaczył, jak ostatni gracz, po wewnętrznej debacie, popycha całe tysiąc dolarów do puli.

— Karty? — zapytał krupier.

— Jedną — powiedział pierwszy gracz.

Nie ma szans, pomyślał Malone. Jeśli ten pierwszy próbuje dobrać do strita lub koloru, to może mu się nie uda. I gdyby coś ostatecznego przydarzyło się wszystkim pozostałym... Jedynie wtedy wyobrażał sobie wygraną Jej Wysokości.

Rozdawano karty. Drugi gracz nie dobierał i zielony odcień Malone'a stał się oczywisty nawet dla największego durnia. Kowboj, po prawej stronie Jej Wysokości, poprosił o kartę, wziął ją i odchylił się na oparcie bez jakiejkolwiek zmiany na twarzy.

— Spróbuję jedną — powiedziała Królowa. Odzywki i podstawowe zasady gry, jak stwierdził Malone, przechwyciła od innych graczy lub może dawniej od kogoś w szpitalu.

Wolałby, żeby to było coś mniej niebezpiecznego – polowanie na grubego zwierza, wyczyny kaskaderskie w powietrzu... Ale nie, to musiał być poker.

Królowa wyrzuciła swoją siódemkę pik, wykazując więcej rozsądku, niż Malone od początku gry oczekiwał. Pozwoliła upaść nowej karcie, ale jej nie oglądała.

— Żyj niebezpiecznie — powiedziała wesoło, uśmiechając się do Malone'a i Boyda.

Malone odpowiedział jej pustym śmiechem.

Ostatni gracz wymienił również jedną kartę i rozpoczęła się licytacja.

Tysiąc, który pozostał Królowej, zniknął, zanim mrugnięto okiem. Jej Wysokość odwróciła się do Boyda.

— Sir Thomas — powiedziała — jeszcze pięć tysięcy poproszę. Natychmiast.

Boyd bez słowa odwrócił się i pomaszerował. Malone spostrzegł jednak, że jego krok nie był już ani tak sprężysty, ani pewny jak przedtem. Co do siebie, Malone był przekonany, że w ogóle nie dałby rady się ruszyć.

Niechby ta podłoga, pomyślał z nadzieją, rozpękła się teraz i wszystkich pochłonęła. Spróbował wyobrazić sobie, jak wyjaśnia stratę dwudziestu tysięcy dolarów Burrisowi i jakimś kongresmenom, a potem już tylko gapił się w podłogę, wypatrując najdrobniejszych oznak pękania pałacowego marmuru.

— Mogę podnieść o całe pięć tysięcy? — zapytała Królowa.

— Dla mnie okej — odpowiedział krupier. — A reszta panów?

Cztery chrząknięcia wyrażały powściągliwą aprobatę. Królowa wzięła przyniesione przez Boyda żetony i popchnęła je na środek stołu drobnym beztroskim gestem. Uśmiechnęła się wesoło do wszystkich.

— Ktoś sprawdza? — zapytała.

Wszyscy sprawdzali.

— No cóż, to było tak — mruczał do siebie Malone, na próbę.

Oczekiwał, że może któryś podniesie, ale żaden tego nie zrobił. Bo chociaż każdy z nich musiał być przekonany, że ma mocną rękę, na której oparte byłoby to podniesienie, to istniała obawa, że jeśli posunie się odrobinę za daleko, to może wystraszyć pozostałych.

— Panie kongresmenie — mruczał do siebie Malone — to jest taka gra. Nazywa się poker. Gra się kartami i pieniędzmi. Głównie pieniędzmi.

To na nic.

— Pan otwierał — krupier zwrócił się do gracza, który otwierał tę grę, chyba już lata temu.

— Ja... no tak — odpowiedział mężczyzna i wyłożył na stół parę asów, parę trójek i... czwórkę. Jedna z trójek i czwórka, to były trefle. Zmniejszało to i tak niewielkie szanse Królowej na kolor.

— Przykro mi — powiedział drugi gracz i jednym ruchem wyłożył strita.

Strit był od dziewiątki w dół i nie było tam trefli. Malone podziękował za to bogu.

Mężczyzna już sięgał po pieniądze, gdy na oczach zdumionego krupiera, piąty gracz wyłożył drugiego strita z najwyższą dziesiątką. Dziewiątka była treflowa i Malone poczuł, na własnym żołądku, jak szansa się kurczy.

W tym momencie kowboj również wyłożył karty. Króla karo. Króla kier. Waleta karo. Waleta pik. I... waleta kier.

Ful.

— No cóż — powiedział kowboj — przypuszczam, że to wystarczy.

— Chwileczkę — powiedziała Królowa.

Kowboj zatrzymał się w pół ruchu zgarniającego ogromną stertę żetonów, a Królowa wyłożyła swoje cztery trefle: asa, króla, królową i dziesiątkę... i po raz pierwszy odwróciła piątą kartę.

To był walet treflowy.

— Boże — powiedział kowboj i zabrzmiało to jak modlitwa. — Poker.

— Oczywiście — odpowiedziała Królowa. — A cóż by innego?

Jej Wysokość spokojnie zgarnęła olbrzymi stos żetonów. Kowbojowi opadły ręce. Pięć ust pozostało otwarte wokół stołu.

Jej Wysokość wstała. Uśmiechnęła się słodko do mężczyzn przy stole.

— Bardzo dziękuję panowie — powiedziała. Podała żetony Malone'owi, który wziął je roztrzęsionymi dłońmi. — Sir Kenneth — zwróciła się do niego — niniejszym mianuję pana tymczasowym Ministrem Skarbu... przynajmniej, dopóki nie zbierze się parlament.

Było tam, jak sądził Malone, przynajmniej trzydzieści pięć tysięcy dolarów. Nie wiedział, co powiedzieć.

Zamiast więc coś mówić, poszedł i wymienił żetony. Raz chociaż Rząd zarobił pieniądze na inwestycji, skonstatował. Prawdopodobnie po raz pierwszy od 1775 roku.

Przemknęła mu po głowie niewyraźna myśl, że Rząd mógłby częściej robić takie inwestycje jak ta. Spłacono by wtedy Dług Narodowy w ciągu kilku dni.

Wrócił z pieniędzmi. Boyd i Królowa czekali, ale Barbara wciąż była w sali wypoczynkowej dla pań.

— Już idzie — poinformowała go Królowa i rzeczywiście chwilę później Malone zobaczył jej postać zdążającą w ich kierunku. Uśmiechnął się do niej, a ona nieśmiało odpowiedziała uśmiechem. Ruszyli w długi marsz do wyjścia, powoli, po królewsku, chociaż bez premedytacji.

Wydawało się, że tłum ich nie przepuści. Malone nigdy się nie dowiedział, ani wtedy, ani później, jak wieść o wygranej Jej Wysokości rozeszła się tak szybko, niemniej wydawało się, że wszyscy już o tym wiedzą. Do Królowej skierowano kilka niskich ukłonów i kilka wzmocnionych alkoholem dygnięć, a kiedy dotarli do drzwi wejściowych, odźwierny pożegnał ją z największym szacunkiem: — Dobranoc, Wasza Wysokość.

Królowa obdarzyła go łaskawym uśmiechem. To samo zrobił ku swemu wielkiemu zdumieniu Sir Kenneth Malone.

Na zewnątrz było około czwartej rano. Wpakowali się do samochodu i skierowali do hotelu.

Malone pierwszy odzyskał głos.

— Skąd pani wiedziała, że to będzie walet trefl? — zapytał jakimś zduszonym głosem.

— On oszukiwał — odpowiedziała spokojnie starsza pani.

— Krupier? — zapytał Malone.

Starsza pani pokiwała głową.

— Na pani korzyść?

— Z jakiej racji? — zapytał Boyd w tej samej chwili. — Dlaczego miałby chcieć dać te wszystkie pieniądze właśnie pani?

Starsza pani potrząsnęła głową.

— Wcale nie chciał tego dać mnie — powiedziała. — On chciał to dać temu mężczyźnie w kowbojskim stroju. Nawiasem mówiąc, tamten facet nazywa się Elliott, Bernard L. Elliott. Pochodzi z Weehawken. Ale pretenduje do bycia mieszkańcem zachodu, więc nikt nie będzie go podejrzewał. On i krupier są w zmowie... Tak to się określa?

— Tak, Wasza Wysokość — powiedział Boyd. — To odpowiednie słowo.

Jego ton wyrażał podziw i szacunek, więc starsza pani skinęła mu głową i ponownie stała się Królową Elżbietą I.

— No cóż — powiedziała — krupier i pan Elliott byli w zmowie i krupier chciał dać tę rękę panu Elliottowi. Ale się pomylił i dał tego waleta trefl mnie. Oczywiście ja go obserwowałam i wiedziałam, o czym myśli. Reszta to łatwizna.

— Mój boże — powiedział Malone. — Łatwizna.

— Czy ona wygrała? — wtrąciła Barbara

— Wygrała — odparł Malone, czując coś w rodzaju pozytywnie wspaniałego niedopowiedzenia.

— To dobrze — powiedziała Barbara i natychmiast straciła zainteresowanie.

Kilka minut wcześniej Malone zobaczył w lusterku wstecznym światła samochodu. Gdy spojrzał teraz, światła wciąż tam były, niemniej fakt ten nie zaalarmował go, dopóki kilka kwartałów później tamten samochód nie zaczął ich wyprzedzać z lewej strony. To był buick, podczas gdy samochód Boyda był nowym lincolnem, niemniej problem nie był jeszcze oczywisty.

Dopiero dostrzegłszy wystającą z buicka lufę, Malone krzyknął; tuż zanim padł pierwszy strzał.

Boyd przy kierownicy nawet nie potrudził się, by spojrzeć. Zadziałały odruchy; wcisnął hamulec do deski. Specjalnie dla FBI wyprodukowany lincoln zwolnił błyskawicznie. Strzał ze śrutówki pokrył rysami całe szkło obłej przedniej szyby, nic jednak nie trafiło do środka.

Malone miał już w dłoni kolbę swojego magnum .44 spod lewej pachy i zdążył nawet podziękować bogu, że to nie jest sztylet. Kobiety na tylnym siedzeniu zamarły.

— Schylcie się, cholera, schylcie się — zawył Malone i raczej poczuł, niż zobaczył, że obie opadły na podłogę samochodu.

Buick zwolnił również, a lufa obróciła się do tyłu, ponownie celując. Malone poczuł się nagi i niechroniony. Buick i lincoln jechały teraz obok siebie.

Malone wystawił swój rewolwer. Strzelił po raz pierwszy, nawet niezbyt zdając sobie z tego sprawę i usłyszał przeraźliwy wrzask Barbary na tylnym siedzeniu. Nie miał czasu się oglądać.

Magnum .44 to nie jest w żadnej mierze mały rewolwer. Jak na broń krótką – rewolwery i pistolety – jest mniej więcej tak duży, jak tylko może być broń tego typu. Zwykły samochód nie ma w starciu z nim najmniejszych szans.

Tym bardziej szyba zwykłego samochodu.

Pierwszy pocisk przeszedł przez szybę, jakby jej tam nie było i trafił w jeszcze mniej chronioną przeszkodę – kość z przodu czaszki strzelającego. Drugi pocisk z rewolweru Malone'a poszedł za pierwszym i minął dziurę zrobioną przez pierwszy o niecały cal.

Wielki, podobny do małpoluda bandyta trzymający śrutówkę miał szansę jeszcze raz nacisnąć spust, ale nie wycelował zbyt dobrze. Strzał głównie porysował dach lincolna.

Tylne okno buicka było otwarte i Malone zarejestrował kątem oka jeszcze jeden niebieskawy połysk stali. Nie było czasu na celowanie – nie z pociskami śmigającymi jak jaskółki na drodze do Capistrano. Malone – myśląc szybciej niż sobie wyobrażał, że potrafi – zdecydował się wycelować w kierowcę.

Człowiek siedzący na tylnym siedzeniu wyraźnie postanowił to samo. Malone wystrzelił dwa szybkie ołowiane pociski w kierowcę wielkiego buicka, a w tej samej chwili ten z tylnego siedzenia buicka wypalił do Boyda.

Tyle, że Boyd zmienił taktykę. Do tej pory hamował. A teraz, zamiast tego, wdepnął na pedał gazu.

Chór pisków z tylnego siedzenia lincolna nasilił się nieco. Barbara, jak z tego wywnioskował Malone, nie była ciężko ranna; od chwili pierwszego strzału nie przestawała piszczeć nawet po to, by złapać oddech. Ktoś, kto może piszczeć w ten sposób, stwierdził Malone, musi być w pełnym zdrowiu.

Gdy lincoln skoczył do przodu, Malone jeszcze dwukrotnie nacisnął spust swojej czterdziestki czwórki. Ciężkie, szybkie i opływowe kawałki pokrytego miedzią ołowiu wypadły z lufy rewolweru i nie tracąc czasu, trafiły kierowcę buicka. Buick obrócił się w poprzek szosy.

Dwa strzały człowieka z tylnego siedzenia ze świstem minęły głowę Malone'a, chybiając o włos jego i Boyda. To były już ostatnie strzały. Jedyną różnicą między agentami i ich przeciwnikiem wydawała się być determinacja i doświadczenie.

Buick obrócił się w płaskim poślizgu, zawirował na kołach, po czym koziołkując z okropnym hałasem, wpadł do rowu na poboczu szosy, .

Gdy nagle buchnął ogień, Boyd zaczął hamować. Buick palił się płomieniem, wydzielając ciepło i dym, plując płomieniami we wszystkich kierunkach. W ferworze walki Malone posłał jeszcze jeden pocisk, ostatni oszczędzając na wszelki wypadek.

Boyd wcisnął mocno hamulec i lincoln zatrzymał się z piskiem. W milczeniu patrzyli obaj, jak otoczony płomieniami buick koziołkuje coraz dalej na pustynię za poboczem.

— O boże — jęknął Boyd — moje uszy.

Malone od razu zrozumiał. Podczas wymiany strzałów huk jego wciąż dymiącej czterdziestki czwórki rozlegał się tuż przy głowie Boyda. Nic dziwnego, że rozbolały go uszy. Cudem było, że nie ogłuchł całkiem.

Boyd otrząsnął się z bólu, wyciągnął swą własną czterdziestkę czwórkę i wysiadł z samochodu. Malone zrobił to samo, trzymając broń w pogotowiu.

— Można już się podnieść bezpiecznie? — zapytała z tyłu Jej Wysokość.

— To pani powinna wiedzieć — powiedział Malone. — Może pani nam powiedzieć, czy oni wciąż żyją?

Przez chwilę trwała cisza, podczas gdy Królowa Elżbieta marszczyła brwi, koncentrując się. Wyraz bólu przeleciał jej po twarzy, po czym wypogodziła się.

— Zdrajcy są martwi. Z wyjątkiem jednego, a ten... — zamilkła na moment — umiera — dokończyła. — Nic już nie może wam zrobić.

Dalsza walka była niepotrzebna. Malone schował do kabury swoje magnum i odwrócił się do Boyda.

— Tom, zadzwoń po policję stanową — powiedział. — Niech tu szybko przyjadą.

Boyd usiadł z powrotem za kierownicą i zaczął wciskać przyciski na tablicy rozdzielczej. Malone zaczekał chwilę, a potem ruszył w kierunku palącego się Buicka.

Chciał wyciągnąć mężczyzn z samochodu, ale okazało się to niemożliwe. Dwaj z przedniego siedzenia mieli dziury, o których ludzie mówią, że da się przez nie przerzucić słonia. Trafieni w głowę i klatkę piersiową.

Malone nie mógł nawet podejść do buchającego ogniem samochodu, by spróbować wyciągnąć ludzi z tylnego siedzenia.

*

Gdy nadjechały samochody „Nevada Highway Patrol”, Malone siedział spokojnie na skraju tylnego siedzenia. Barbara Wilson przestała piszczeć, ale wciąż pochlipywała na jego ramieniu.

— Już dobrze — powtarzał jej wciąż, czując się nieefektywny.

— Nigdy wcześniej nie widziałam, jak ktoś zostaje zabity — mówiła.

— Już dobrze — mówił Malone. — Nic już ci nie grozi. Obronię cię.

Przeleciała mu przez głowę myśl, czy rzeczywiście to właśnie chce jej powiedzieć i ku własnemu zdziwieniu stwierdził, że tak.

Barbara Wilson pociągnęła nosem i spojrzała na niego.

— Panie Malone... Ken — powiedziała. — Przepraszam. Ken... Tak się boję. Widziałam dziurę w głowie jednego z tych ludzi. Gdy strzeliłeś... to było...

— Nie myśl o tym — powiedział. Dla niego było to nieprzyjemne wydarzenie, niemniej to była jego praca i nic więcej. Ale wiedział, jakie to może zrobić wrażenie na ludziach nieprzywykłych.

— Jesteś taki odważny — powiedziała Barbara.

Malone objął ją ramieniem.

— Zaufaj mi — powiedział. — Nic ci się już nie stanie, jeśli...

Podszedł policjant stanowy i spojrzał na nich.

— Pan Malone? — zapytał. Wydawał się nieco zszokowany ich strojami.

— To ja — powiedział Malone. Wyciągnął legitymację i małą złotą odznakę.

Policjant spojrzał, a potem podniósł wzrok z powrotem na Malone'a.

— Co to za mundur? — zapytał.

— FBI — odpowiedział Malone, mając nadzieję, że zabrzmiało to przekonująco. — Oficjalne zadanie.

— W kostiumach?

— Mniejsza o szczegóły — warknął Malone.

— On jest agentem FBI — powiedziała Barbara.

— A pani to kto? — zapytał policjant. — Lady Jane Grey[1]?

— Jestem pielęgniarką — odpowiedziała — psychiatryczną.

— Dla wariatów?

— Dla pacjentów z zaburzeniami.

Policjant zastanawiał się przez chwilę.

— A szlag by to, skoro macie legitymacje i całą resztę — powiedział w końcu — to może i macie powód, by się tak ubierać. Skąd ja mam wiedzieć? Jestem tylko policjantem z drogówki.

— Starczy tego gadania — powiedział nerwowo Malone. — Zajmijmy się robotą.

Policjant popatrzył na niego.

— W porządku, sir. Tak jest — powiedział. — Jestem porucznik Adams, panie Malone. Przypuszczam, że powie mi pan, co się stało?

Ostrożnie i zwięźle Malone opowiedział historię z doganiającym ich buickiem i co się zdarzyło później.

W międzyczasie inni policjanci obejrzeli wrak. Gdy Malone skończył opowiadać, porucznik Adams zamknął swój notes i przyglądał się im przez chwilę.

— Chyba to wszystko, sir — powiedział. — W mojej ocenie było to usprawiedliwione zabójstwo. W samoobronie. Jest jakiś powód, dla którego chcieli was zabić?

Malone pomyślał o „Złotym Pałacu”. To mógł być powód... albo i nie. Po co miałby obciążać niewinnego policjanta stanowego faktami z życia FBI?

— Panie poruczniku — powiedział — pański szef dostanie raport.

Policjant pokiwał głową.

— Będę musiał was jutro przesłuchać, ale...

— Wiem — powiedział Malone. — Dzięki. Możemy teraz już jechać do hotelu?

— Chyba tak — powiedział policjant. — Jedźcie. Zajmiemy się resztą tego bałaganu. Dostaniecie potem wezwania.

— Dobrze. Sprawdźcie tych bandytów i wszelkie powiązania, jakie mogli mieć. I niech pan prześle mi wszelkie informacje najszybciej, jak będzie to możliwe.

Porucznik Adams skinął głową.

— Nie macie zamiaru opuszczać stanu, co? — zapytał. — To znaczy nie to, że nie możecie... cholera, przecież jesteście z FBI... Ale byłoby łatwiej...

— Proszę zadzwonić do Burrisa w Waszyngtonie — powiedział Malone. — Będzie ze mną w kontakcie... I jeśli Gubernator będzie chciał wiedzieć, gdzie jesteśmy, albo Prokurator Stanowy, to również odeślijcie ich do Burrisa. Okej?

— Okej, jasne — powiedział porucznik Adams i mrugnął do Malone'a. — Niech pan posłucha — rzekł. — Te kostiumy...

— Próbujemy przyskrzynić Henryka VIII za morderstwo Anny Boleyn, okej — odpowiedział Malone, uśmiechając się grzecznie.

— Tylko pytałem — powiedział porucznik Adams. — Nie może pan przecież winić człowieka, że zapytał?

Malone wsiadł na przednie siedzenie.

— Niech pan zadzwoni za jakiś czas — powiedział. Samochód ruszył. — Do hotelu, sir Thomas — polecił Malone i pojechali.

Przypisy tłumacza.

1. ↑Lady Jane Grey (1537-1554) – królowa Anglii. Siostra cioteczna Elżbiety I. Panowała 9 dni w 1553r. Skazana na śmierć przez Marię I Tudor (Krwawą Mary).

VII

Yucca Flats z pewnością zasługuje na swoją nazwę, pomyślał Malone. Było tu tak płasko, jak tylko może być na lądzie i były miliony milionów bezużytecznych jukk. Może zresztą do czegoś się nadawały, tyle że nie dla niego.

Miejsce można było, oczywiście, nazwać Cactus Flats, ale kaktusy ani nie były tak duże, ani nie robiły takiego wrażenia, jak jukki.

Czy może juki?

A może, zadumał się Malone, po prostu jukka?

W każdym razie, było tych jukk miliony. Malone poczuł, że nie zniesie widoku jakiejś innej jukki. Dziękował bogu, że jest tylko jedna.

To nie było lato. Gdyby Elżbietanie musieli latem podróżować przez pustynię w Nevadzie w zamkniętych samochodach, pomyślał Malone, mogliby zacząć kultywować nudyzm. Już teraz było okropnie, chociaż to miała być zima.

Po pierwsze słońce było na pewno wystarczająco jaskrawe. Świeciło z bezchmurnego nieba i odbijało się z oślepiającą siłą od drogi. Sir Thomas Boyd mrużył oczy za raczej nieodpowiednimi okularami słonecznymi na nosie, podczas gdy Malone zastanawiał się bezproduktywnie czy to te okulary słoneczne, czy może reszta świata jest anachronizmem. Sir Thomas, wpatrując się ponuro w drogę, prowadził potężnego lincolna z prędkością osiemdziesiąt mil na godzinę ku Yucca Flats.

Malone obrócił się na siedzeniu i spojrzał na siedzące z tyłu kobiety. Za nimi, w tylnym oknie lincolna, widać było drugi samochód. Jechał raźno za nimi, wioząc nowy nabytek do Kolekcji Świrów Sir Kennetha Malone'a.

— Świrów? — odezwała się nagle, choć spokojnie, Jej Wysokość. — Wstydź się, Sir Kennecie. To są biedni, chorzy ludzie. Musimy zrobić wszystko, by im pomóc... a nie wymyślać dla nich głupie określenia. Wstyd!

— Też tak uważam — przyznał ze znużeniem Malone. Westchnął i po raz piąty tego dnia zapytał: — Czy Wasza Wysokość ma jakieś pojęcie, gdzie ten nasz szpieg może teraz być?

— No cóż, Sir Kennecie — zaczęła Królowa, lekko się zawahawszy — to nie jest takie proste. Telepatia podlega pewnym zasadom, jak zresztą wszystko inne. Ostatecznie nawet gry mają zasady. Bycie telepatą nie pomaga mi grać w pokera... Musiałam jeszcze nauczyć się tych zasad. A telepatia też ma zasady. Stosując te zasady, telepata może łatwo zmylić innego telepatę.

— Tak, rozumiem — powiedział Malone. — Ale czy udało się już pani nawiązać kontakt z jego umysłem.

— O tak — odpowiedziała z zadowoleniem Jej Wysokość. — I na boga, on rzeczywiście ściąga mnóstwo informacji.

Malone jęknął cicho.

— Ale kim on jest? — zapytał po chwili.

Królowa skierowała wzrok na podsufitkę, co robiło wrażenie koncentracji.

— Nie wymienił jeszcze swojego imienia — powiedziała. — To znaczy, przynajmniej nie wspominał go mnie. Naprawdę Sir Kennecie, nie masz pojęcia, jakie to wszystko jest trudne.

Malone z trudem przełknął ślinę.

— W takim razie, gdzie on jest? — zapytał. — Przynajmniej to możesz mi, pani, powiedzieć? Jego położenie?

Jej Wysokość wyglądała na rzeczywiście zmartwioną.

— Nie mam pewności — powiedziała. — Naprawdę nie mam żadnej pewności, gdzie on może być. Wiem, że on ciągle się porusza. Ale musisz pamiętać, że on nie chce, żebym go znalazła. I na pewno nie chce, żeby znalazło go FBI, rozumiesz?

— Wasza Wysokość — powiedział Malone — to ja jestem FBI.

— Tak — powiedział Królowa — ale przypuśćmy, że nie jesteś. On stara się, jak może, ukryć nawet przede mną. Dla niego to taka gra.

— Gra?

Jej Wysokość spojrzała ze skruchą.

— Wierz mi, Sir Kennecie, w tej samej chwili, w której się dowiem dokładnie, gdzie on jest, natychmiast ci to przekażę. Obiecuję. O żebym tak padła trupem na miejscu... co oczywiście jest niemożliwe, bo jestem nieśmiertelna — dodała, ale i tak zrobiła znak krzyża na lewej piersi. — W porządku?

— W porządku — zgodził się Malone z czystej konieczności. — Okej. Ale proszę to zrobić nie tracąc czasu. Od razu. Musimy znaleźć tego szpiega i jakoś go odizolować.

— Proszę cię, nie martw się Sir Kennecie — powiedziała Jej Wysokość. — Twoja Królowa zrobi wszystko, co tylko będzie mogła.

— Wiem Wasza Wysokość — odpowiedział Malone. — Jestem tego pewien.

W duszy zastanawiał się, jak dużo w ogóle ona może zrobić. I wtedy uświadomił sobie – chyba po raz tysięczny – że nie ma już czegoś takiego, jak zastanawianie się w duszy.

— Masz całkowitą rację, Sir Kennecie — rzekła słodkim głosem Królowa. — Chyba już nadszedł czas, abyś do tego przywykł.

— Co się dzieje? — zapytał Boyd. — Wciąż czytanie umysłów?

— Nie mylisz się, Sir Thomasie — odpowiedziała Królowa.

— Ja chyba już przywykłem — oznajmił Boyd niemal radośnie. — Wkrótce przyjdą i mnie zabiorą, ale nie mam nic przeciwko temu. — Wprowadził samochód w ostry zakręt. — Wsadzą mnie wraz z innymi zdrowymi, a świry odziedziczą świat. Ale nie mam nic przeciwko temu.

— Sir Thomasie! — krzyknęła zszokowana Królowa.

— Panie Boyd — odparł Boyd ze zwodniczym spokojem. — Tylko panie Boyd. Nawet nie poruczniku Boyd ani sierżancie Boyd. Tylko panie Boyd. Albo, jeśli pani woli, Tom.

— Sir Thomasie — powiedziała Jej Wysokość — naprawdę nie rozumiem tego nagłego...

— To niech pani nie rozumie — powiedział Boyd. — Ja wiem tylko, że wszyscy są wariatami i że ja jestem już od tego chory i zmęczony.

Całun ciszy ogarnął towarzystwo.

— Słuchaj Tom — odezwał się w końcu Malone.

— Nie staraj się mnie ułagadzać — warknął Boyd.

Malone uniósł brwi.

— Okej — powiedział — Nie będę cię ułagadzał. Powiem po prostu, żebyś się zamknął i zajął prowadzeniem samochodu. I masz okazywać szacunek Jej Wysokości.

— I... — Boyd urwał. Znów zapanowała cisza.

— Tak lepiej — powiedziała Jej Wysokość z satysfakcją.

Lady Barbara, siedząca z tyłu obok Jej Wysokości, przeciągnęła się.

— Strasznie długa ta podróż — powiedziała — Daleko jeszcze?

— Niezbyt — odpowiedział Malone. — Powinniśmy wkrótce tam być.

— Przepraszam... przepraszam, że tak się zachowałam — powiedziała Barbara.

— Co masz na myśli, mówiąc, że tak się zachowałaś?

— Że płakałam i wrzeszczałam — powiedziała z wahaniem Barbara. — Zrobiłam z siebie straszną idiotkę... kiedy tamten samochód próbował nas...

— Nie martw się tym — powiedział Malone. — To nic takiego.

— Sprawiłam ci kłopot.

Jej Wysokość położyła dziewczynie rękę na ramieniu.

— On nie myśli wcale, że sprawiłaś mu kłopot — powiedziała łagodnie.

— Jasne, że nie myślę — powiedział Malone. — Ja tylko...

— Drogie dziewczę — powiedziała Jej Wysokość — wydaje mi się, że Sir Kenneth jest w tobie przynajmniej trochę zakochany.

Malone zamrugał. To była całkowita prawda – nawet jeśli nie całkiem do tej pory zdawał sobie z tego sprawę. Telepaci, odkrył, czasami przydawali się do czegoś.

— Za... kochany — powiedziała Barbara.

— A ty, moja droga... — zaczęła Jej Wysokość.

— Proszę, Wasza Wysokość — przerwała jej Barbara. — Już dosyć. Nie teraz.

Królowa uśmiechnęła się prawie do siebie.

— Z pewnością, moja droga — powiedziała.

Samochód przyspieszył. Daleko przed nimi widać było na pustyni plamę wskazującą na istnienie rozległych zabudowań laboratoriów Yucca Flats. Malone wiedział, że sam fakt ich zobaczenia nic nie znaczy. Zdołał je wypatrzeć już piętnaście minut temu i w tym czasie nie powiększyły się nawet na cal. Odległości na pustyni są złudne.

Wreszcie jednak główna brama laboratoriów wyrosła przed nimi. Boyd zjechał z autostrady w lewo i drogą o ograniczonym dostępie pojechał całe siedem mil wprost pod wielką bramę oznaczoną jako wjazd do samych laboratoriów. Ponownie stanęli twarzą przed podejrzliwymi wojskowymi wartownikami i funkcjonariuszami służby bezpieczeństwa.

Tym razem podejrzenia jeszcze jakoś wzrosły z uwagi na stroje gości. Malone musiał sześć razy wyjaśniać, że te kostiumy to element misji FBI i że nie ukradł nikomu swojej legitymacji, że legitymacja Boyda również należy do Boyda, i że generalnie cała czwórka nie jest psychicznie chora, że nie są szpiegami ani żartownisiami wygłupiającymi się w pełnym słońcu.

Malone się tego wszystkiego spodziewał. Przebrnął znużony przez te wszystkie nonsensy bez żadnego zdziwienia. Jednej rzeczy się tylko nie spodziewał, mężczyzny, który czekał na nich po drugiej stronie bramy. Kiedy skończyło się sprawdzanie tożsamości każdego po raz piąty czy szósty, zaczął wsiadać do samochodu. Zmroził go znajomy głos.

— Nie tak szybko, Malone — powiedział Andrew J. Burris. Wyszedł z wartowni jak anioł zemsty, a zaraz za nim chudy mężczyzna, wysoki pięć stóp i dziesięć cali, z brązową fryzurą obciętą na jeża, w okrągłych rogowych okularach, z wielkimi dłońmi i z małą bródką Sir Francisa Drake'a. Malone spojrzał na obu pustym wzrokiem.

— Coś nie tak, szefie? — zapytał.

Burris podszedł do samochodu. Chudzielec za nim, idąc dziwnym podskakującym krokiem, który, pomyślał Malone, musiał być wynikiem chodzenia całymi latami po kauczukowych jajach.

— Sam nie wiem — powiedział Burris, podchodząc do samochodu. — W Waszyngtonie wydawało mi się, że wiem... ale tu, na tej pustyni, wszystko zaczyna się chrzanić. — Potarł sobie czoło.

Zajrzał do samochodu.

— Cześć, Boyd — powiedział uprzejmie.

— Cześć szefie — odpowiedział Boyd.

Burris zamrugał.

— Boyd, ty wyglądasz jak Henryk VIII — powiedział z drobnym jedynie śladem zdziwienia w głosie.

— Prawda? — powiedziała Jej Wysokość z tylnego siedzenia. — Też zauważyłam to podobieństwo.

Burris uśmiechnął się do niej leciutko.

— Och — powiedział. — Witaj, Wasza Wysokość. Jestem...

— Andrew J. Burris, dyrektor FBI — dokończyła za niego Królowa. — Tak, wiem. Miło pana w końcu spotkać. Widziałam pana w telewizji i przez wideofon. Nie jest pan fotogeniczny, wie pan?

— Wiem — odpowiedział Burris uprzejmym tonem. Widać było, że kontroluje się bardzo dokładnie.

Malone współczuł mu odlegle – ale jedynie odlegle. Burris powinien zdawać sobie sprawę, przez co wszyscy przeszli podczas ostatnich kilku dni.

Jej Wysokość mówiła coś o szlachetnym stanie rycerskim i o liście Królowej. Malone zaczął zwracać na to uwagę, gdy doszła do: — ...i niniejszym mianuję ciebie... — urwała nagle, odwróciła się i powiedziała: — Sir Kennecie, daj mi swoją broń.

Malone wahał się przez całą długą sekundę. Wzrok Burrisa skierował się na niego i bez większej trudności mógł zinterpretować to spojrzenie. Wyciągnął swoją czterdziestkę czwórkę, wysypał naboje na dłoń (napominając się, by załadować zaraz, jak tylko dostanie ją z powrotem) i kolbą do przodu podał rewolwer Królowej.

Jej Wysokość chwyciła rewolwer prawą ręką za kolbę, wychyliła się z okna samochodu i powiedziała podniosłym, wyraźnym głosem: — Uklęknij, Andrew.

Malone obserwował z szeroko otwartymi oczami, jak Andrew J. Burris, dyrektor FBI, klęka na jedno kolano w uległym, uroczystym hołdzie. Królowa Elżbieta Thompson skinęła głową usatysfakcjonowana.

Klepnęła Burrisa lekko w każde ramię lufą rewolweru.

— Pasuję cię na rycerza, Sir Andrew — powiedziała. Po czym odchrząknęła i dodała: — Boże, powietrze na tej pustyni jest takie suche... Wstań, Sir Andrew, i wiedz, że odtąd jesteś Rycerzem Komendantem Królewskiego FBI.

Dziękuję, Wasza Wysokość — oparł skromnie Burris i wstał bez słowa.

Królowa cofnęła się w głąb samochodu i podała broń z powrotem Malone'owi. Ten załadował naboje do bębenka, słuchając w oszołomieniu.

— Wasza Wysokość — powiedział Burris — to jest doktor Harry Gamble, kierownik „Projektu wyspa”. Doktorze Gamble, to jest Jej Wysokość Królowa; Lady Barbara Wilson, jej... hm... jej dama dworu; Sir Kenneth Malone; król... to znaczy Sir Thomas Boyd. — Uśmiechnął się półgębkiem do całej czwórki. Następnie oderwał od nich wzrok i skierował go ku Sir Kennethowi Malone. — Mogę cię prosić na chwilę, Malone — powiedział, trącając go kciukiem w ramię. — Musimy porozmawiać.

Malone wysiadł z samochodu i obszedł go, by spotkać się z Burrisem. Czuł się nieco nieswojo, idąc za Burrisem na stronę. To prawda, że posłał wczoraj Burrisowi długi zaszyfrowany telegram. Ale nie spodziewał się, że ten pojawi się w Yucca Flats. Wydawało się, że nie ma po temu żadnego powodu.

A jak nie ma żadnego powodu, pomyślał nerwowo Malone, to jest niedobry powód.

— W czym problem, szefie — zapytał.

Burris westchnął.

— Jak dotąd w niczym — odpowiedział spokojnie. — Dostałem raport z policji stanowej Newady i przepuściłem go przez R&I. Zidentyfikowano tych ludzi, których zabiłeś, to fakt... ale to nam nic nie daje. To najemne zbiry.

— Kto ich wynajął — zapytał Malone.

Burris wzruszył ramionami.

— Ktoś, kto ma pieniądze — powiedział. — Cholera, sam wiesz, że tacy dranie, jak oni, zabiliby własną babcię, gdyby im odpowiednio zapłacić. Niczego więcej nie możemy wyśledzić.

Malone pokiwał głową. Musiał przyznać, że to nie są dobre wieści. Ale kiedy ostatnio miał dobre wieści?

— Do niczego nie doszliśmy z tym naszym telepatycznym szpiegiem — powiedział Burris. — Nie jesteśmy nic bliżej, niż byliśmy na początku. A ty masz coś? Cokolwiek, bez względu na to jak małe?

— Nie, żebym wiedział, sir — powiedział Malone.

— A co z tą starszą panią... jak ona się nazywa? Thompson? Coś od niej?

Malone zawahał się.

— Ma bliski namiar na szpiega, sir — rzekł powoli — ale nie wydaje się, żeby mogła go szybko zidentyfikować.

— Czego ona jeszcze chce? Zrobiliśmy z niej królową i daliśmy pełny orszak w strojach z epoki; pozwoliliśmy grać w ruletkę i pokera za rządowe pieniądze. Chciałaby przeprowadzić masową egzekucję? Dlaczego nie? Mógłbym jej dostarczyć paru kongresmenów. Jestem pewien, Malone, że to by się dało załatwić. Mógłbym nawet przeznaczyć do tego celu jednego czy dwóch agentów FBI. — Spojrzał ostro na Malone'a.

Malone przełknął z wysiłkiem ślinę.

— Robię, co mogę, sir — powiedział. — A co z tymi innymi?

Burris spojrzał nawet bardziej niewesoło niż wcześniej.

— Chodźmy — rzekł — pokażę ci.

Gdy wrócili do samochodu, dr Gamble dyskutował żywo z Jej Wysokością o Rogerze Baconie.

— ...przede mną, oczywiście — mówiła Królowa — ale jestem pewna, że był bardzo interesującym człowiekiem. No, a gdy nasz przesławny Marlow napisał swojego Fausta, odbyliśmy kilka długich dyskusji o tych rzeczach. Alchemia, panie doktorze...

Burris im przerwał.

— Proszę mi wybaczyć, Wasza Wysokość, ale musimy jechać. Będziesz pani mogła kontynuować tę... hm... audiencję później. — Odwrócił się do Boyda. — Sir Thomasie — powiedział z wysiłkiem — jedź wprost do budynków Westinghouse'a. Tą drogą — wskazał ręką. — Dr Gamble pojedzie z wami, a reszta za wami w drugim samochodzie. Ruszajmy.

Cofnął się, żeby kierownik projektu mógł wsiąść do samochodu i patrzył jak odjeżdżają. Potem wraz z Malonem poszli do drugiego samochodu, drugiego lincolna FBI. Z tyłu siedzieli dwaj agenci z nieruchomą postacią między nimi.

Z pewnym zaskoczeniem Malone rozpoznał Williama Logana i agentów wyznaczonych do pilnowania telepaty. Twarz Logana nie zmieniła się od chwili, gdy Malone widział go ostatni raz i błysnęła mu myśl, że raz w tygodniu należałoby go odkurzać.

Usiadł za kierownicą, a Burris wślizgnął się obok niego.

— Do Westinghouse'a — powiedział Burris. — I pospiesz się.

— Tak jest — odrzekł Malone i zapalił samochód.

— Nie mamy nawet pojedynczego śladu — powiedział Burris. — Miałem nadzieję, że ty coś przywieziesz. Twój telegram opisywał walkę, oczywiście... i pozostałe wydarzenia... ale miałem nadzieję, że będzie coś jeszcze.

— Nie ma nic — musiał przyznać Malone. — Jedyne, co możemy zrobić, to próbować przekonać Jej Wysokość, żeby powiedziała nam...

— Wiem, wiem, to nie jest łatwe — przyznał Burris. — Ale wydaje mi się...

Zanim dotarli do pomieszczeń administracyjnych laboratorium Westinghouse'a do badań nad psioniką, Malone uświadomił sobie, że pragnie, by się coś wydarzyło. Najlepiej, pomyślał sobie, jakby rąbnął piorun... albo żeby trzęsienie ziemi pochłonęło wszystko. Poczuł się nagle głęboko zmęczony całą tą sprawą.

VIII

Cztery dni później, był bardziej niż zmęczony. Był wyczerpany. Szóstka psychopatów – włączając Jej Wysokość Królową Elżbietę I – była zakwaterowana w zaadaptowanych na sypialnie pomieszczeniach Westinghouse'a razem z czterema mocno nerwowymi i nawet bardziej niż mocno wykwalifikowanymi i sprawdzonymi psychiatrami ze szpitala Św. Elżbiety w Waszyngtonie. Kongres świrów, jak to prywatnie nazywał Malone, był w pełni rozkwitu.

I było to w każdym punkcie tak okropne, jak przewidywał, że będzie. Na nieszczęście, pięcioro z sześciorga (jedynym wyjątkiem była Jej Wysokość) było całkowicie pozbawione kontaktu ze światem. Psychiatrzy określali ich zmartwionym tonem jako „nieosiągalnych dla terapii” i poświęcali mnóstwo czasu na zastanawianie się, w jaki sposób przywrócić ich do realnego świata przynajmniej na czas wystarczający, by z nimi porozmawiać.

Malone trzymał się z dala od pięciorga całkowitych psychotyków. Niesamowite gaworzenie pięćdziesięcioletniego Barry'ego Milesa rozpraszało go. Było trochę podobne do dziwnych zbitek słownych w paplaninie Charlie'ego O'Neilla, ale dr O'Connor powiedział, że wydaje się to reprezentować całkowicie inne zjawisko. Blada twarz Williama Logana przypominała horror, a nieustanny piskliwy chichot Ardith Parker, wystudiowany i skoncentrowany sposób w jaki Gordon Macklin, wymachując w powietrzu palcami, kreślił bezsensowne wzory oraz pozbawione rytmu i melodii mruczanki wydające się definiować pełnię osobowości Roberta Cassiday stanowiły po prostu zbyt wiele dla Malone'a. Biorąc pojedynczo, każde z nich było przerażające i dalekie, wszyscy razem tworzyli obraz szaleństwa osłabiający go bardziej, niż był gotowy przyznać.

Kiedy siódma telepatka przyleciała z Honolulu, Malone nawet się nie trudził, by ją zobaczyć. Kazał psychiatrom od razu ją zabrać i po prostu unikał ich sesji.

Królową Elżbietę I, natomiast, naprawdę polubił.

Według psychiatrów Królowa była (jak oboje, Malone i Jej Wysokość teoretyzowali) bardzo sfrustrowana tym, że nikt nie chciał uznać jej talentu. Do tego występował dokuczliwy wpływ innych umysłów powodujący w pewnym stopniu utratę tożsamości, co wydawało się być głównym czynnikiem u każdego przypadku obłędu powiązanego z telepatią. Królowa kompensowała swoją frustrację w najłatwiejszy możliwy sposób. Zamieniła po prostu swoją tożsamość na inną i zracjonalizowała pojedyncze, dominujące urojenie, że jest Królową Anglii Elżbietą I, wciąż żywą i niesprawiedliwie pozbawioną tronu.

— Piękna racjonalizacja — orzekł jeden z psychiatrów z odcieniem czegoś więcej niż tylko podziw w głosie. — Kompletna i całkowicie spójna. Ona po prostu zamieniła tożsamości... i wszystko, co zamieniła... wszystko... wywodzi logicznie z swoich urojonych założeń. Cudownie.

Być może ona jest psychicznie chora, stwierdził Malone, ale daleko jej do tego, by być głupią.

Projekt rozwijał się bardzo dobrze. Jedynym problemem było to, że sprawa znalezienia telepaty nie posunęła się dalej, niż była trzy tygodnie temu. Pracując z taką ekipą – pięcioro całkowicie niekontaktowych istot ludzkich i szósta, Królowa Elżbieta (prywatnie Malone dowiedział się, że ostatnia telepatka, ta z Honolulu, nie okazała się być w lepszym stanie niż pierwsza piątka; dziewczyna wyraźnie pogrążyła się psychicznie w stanie, który jeden z psychiatrów określił jako „dziecięcy syndrom braku tożsamości”, co dla Malone'a nic nie znaczyło, ale brzmiało okropnie) – Malone rozumiał, dlaczego postęp był dla nich najtrudniejszą rzeczą.

Dr Harry Gamble, kierownik „Projektu Wyspa” chudł ze zmartwienia z godziny na godzinę. I, co Malone sobie uświadamiał, źle sobie z tym radził.

Burris, Malone i Boyd znaleźli sobie w budynkach Westinghouse'a tymczasowe biuro. Dyrektor pozostawił swoją sekretarkę w Waszyngtonie. Nic, powtarzał ciągle, nie jest ważniejsze od szpiega w „Projekcie wyspa”.

Boyd najwyraźniej też tak zaczął uważać. W każdym razie, mimo że wciąż był nerwowy, nie okazywał już więcej chęci buntu.

Ale czwartego dnia:

— I co robimy dalej? — zapytał Burris.

— Zastrzelmy się — odparł natychmiast Boyd.

— No dobrze, zastanówmy się... — zaczął Malone, ale Burris wszedł mu w słowo.

— Boyd — powiedział zrównoważonym tonem — jeśli jeszcze raz usłyszę tego rodzaju defetystyczną odzywkę, zostaniesz wyjątkiem w zasadach noszenia brody. Jeszcze jedno załamanie i idziesz kupić sobie brzytwę.

Boyd zasłonił swoją brodę ręką, ale nic nie odpowiedział.

— Czekajcie — powiedział Malone — naprawdę nie ma normalnych telepatów na świecie?

— Nam się nie udało znaleźć — powiedział Burris. — My...

Rozległo się pukanie do drzwi.

— Kto tam? — zawołał Burris.

— Gamble — rozległ się w odpowiedzi zdumiewający baryton.

— Proszę wejść, panie doktorze — powiedział Burris.

Drzwi otworzyły się. Chuda twarz doktora Gamble'a robiła wrażenie wymizerowanej.

— I co panie Burris — zapytał dr Gamble, rozkładając ręce — nic się nie da zrobić? — Malone już widział, jak Gamble mówi i zastanawiał się wtedy, czy byłoby dla niego możliwe mówienie z rękami związanymi z tyłu. Wyglądało na to, że nie. — Czujemy, że właśnie osiągnęliśmy krytyczny etap „Projektu wyspa” — powiedział naukowiec, obejmując pięść drugą dłonią. — Jeśli to wszystko przecieknie do Ruskich, to równie dobrze możemy nasze wyniki opublikować... — zrobił szeroki, szyderczy gest obiema rękami — ... w gazetach.

Burris cofnął się.

— Robimy, co możemy, panie doktorze. — powiedział. Jego oczywiste, pod każdym względem, próby wzbudzenia zaufania były niemal udane. — W końcu — mówił — wiemy teraz znacznie więcej niż cztery dni temu. Panna Thompson zapewniła nas, że szpieg jest tutaj, na terenie kompleksu laboratoriów Yucca Flats. Zabutelkowaliśmy wszystko w tym kompleksie i wierzę, że żadna informacja obecnie nie przedostanie się do Rządu Radzieckiego. Panna Thompson zgadza się ze mną.

— Panna Thompson? — zapytał Gamble, pocierając swą zarośniętą brodę.

— Królowa — odpowiedział Burris.

Gamble pokiwał głową i dwoma palcami dotknął czoła.

— Aha — powiedział. — Jasne. — Potarł szyję na karku. — Ale nie możemy trzymać wszystkich tutaj zamkniętych na zawsze. Wcześniej czy później będziemy musieli pozwolić im... — Jego lewa ręka wykonała gest człowieka wyrzucającego zmięty papier — ...wyjść. Jeśli nie znajdziemy tego szpiega, to przegraliśmy — dodał, opuszczając ręce.

— Znajdziemy go — powiedział Burris z wielką pewnością siebie.

— Ale...

— Dajmy jej czas. Dajmy jej więcej czasu. Proszę pamiętać o stanie jej umysłu.

Boyd spojrzał do góry.

— Rzymu nie zbudowano w pijanym widzie — powiedział nieobecnym tonem.

Burris spojrzał na niego, ale nic nie rzekł. Malone wypełnił konwersacyjną dziurę tym, co wydawało mu się miłe, pełne nadziei i kompletnie nieprawdziwe.

— Wiemy, że jest to ktoś na zastrzeżonym terenie, więc w końcu go złapiemy — powiedział. — A tak długo, jak informacja nie dociera do Ruskich, jesteśmy bezpieczni. — Spojrzał na zegarek.

— Ale... — zaczął dr Gamble.

— O rany — powiedział Malone — Zaraz lancz. Muszę iść i zjeść lancz z Jej Wysokością. Może coś jeszcze wygrzebała.

— Mam nadzieję — powiedział dr Gamble, najwyraźniej pomyślnie skołowany. — Mam taką nadzieję.

— No cóż, panowie — powiedział Malone — wybaczcie mi.

Zrzucił marynarkę i spodnie. Po czym ubrał się w dublet i pończochy wiszące w niewielkiej biurowej łazience. Wdział obszyty futrem płaszcz z rozciętymi rękawami, przez chwilę dopasowywał kapelusz z piórami, po czym złożył Burrisowi i pozostałym płytki ukłon.

— Idę na audiencję u Jej Wysokości, panowie — oznajmił poważnym, starannie modulowanym tonem. — Wrócę niebawem.

Wyszedł, ostrożnie zamykając drzwi. Po kilku krokach pozwolił sobie na luksus głębokiego westchnienia.

Wyszedł na zewnątrz i przeszedł przez ulicę do koszar, w których zakwaterowano Jej Wysokość i pozostałych telepatów. Nikt nie zwrócił na niego uwagi i trochę zatęsknił za spojrzeniami, do przyciągania których już przywykł. Wszyscy jednak do tej pory też już się przyzwyczaili do widoku strojów elżbietańskich. Jej Wysokość osiągnęła nowy poziom.

Obecnie nie udzielała już audiencji nikomu, kto nie był odpowiednio ubrany. Nawet psychiatrzy – których miała, w pełnym sensie niedomówień, jako lekarzy akredytowanych w Pałacu Królewskim – musieli nosić te ciuchy,

Malone zaczął sobie przerabiać całą tę sytuację w pamięci – po raz chyba tysięczny, pomyślał gorzko.

Kim może być ten telepatyczny szpieg? To było jak szukanie igły w kupie kamieni. Czy w czymś tam, pomyślał. „Skok na czas ocali nas”, przypomniało mu się. Skok, ale dokąd? Tego nie wiedział i podejrzewał, że nigdzie go to nie zaprowadzi.

No, a doktor Harry Gamble, pomyślał. Wydawało się trochę nieprawdopodobne, żeby kierownik „Projektu wyspa” szpiegował swoich własnych ludzi, zwłaszcza że posiadał już wszystkie informacje. Z drugiej strony był równie dobrym kandydatem na szpiega, co każdy inny.

Idźmy dalej, zastanawiał się Malone, następny kandydat to doktor Thomas O'Connor, specjalista od psioniki u Westinghouse'a. Zanim Malone'owi udało się znaleźć Jej Wysokość, podejrzewał, że O'Connor mógł wysmażyć całą tę sprawę, żeby skierować uwagę FBI w inną stronę i zmyliwszy wszystkich, nakłonić FBI do polowania na duchy, podczas gdy prawdziwy szpieg będzie działał niewykryty.

A co, jeśli to sam O'Connor jest szpiegiem telepatą? Co, jeśli jest tak pewny tego, że potrafi zmylić Królową, że pozwolił FBI znaleźć wszystkich innych telepatów? Był za tym jeszcze jeden argument: musiał zgłosić wynalezienie tej maszyny bez względu na to, ile go będzie to kosztowało; zbyt wiele osób z jego personelu wiedziało o niej.

O'Connor był również kandydatem całkiem możliwym do przyjęcia. Tyle że nie wydawał się prawdopodobny. Kierownik projektu rządowego jest najprawdopodobniej najbardziej sprawdzanym pracownikiem. Czy ktoś powiązany z Rosją – nawet ze zdolnościami psionicznymi – mógłby sprostać takim sprawdzianom? To było możliwe. Wszystko było, w końcu, możliwe. Wyeliminuj niemożliwe, a to, co zostanie, chociaż nieprawdopodobne...

Malone ponuro nakazał sobie zamknąć się i pomyśleć.

O'Connor, powiedział do siebie, mógłby być szpiegiem. To by była czysta przyjemność, zdał sobie sprawę, pójść do biura tego wyniosłego naukowca i aresztować go: „Znam pańskie prawdziwe nazwisko”, mruknął. „Nie nazywa się pan O'Connor, ale Moriarty.” Ciekawe, czy ludzie Westinghouse'a kiedykolwiek zajmowali się dynamiką asteroid. Co to takiego ta dynamika asteroid, zastanawiał się Malone.

Ale jeśli O'Connor jest szpiegiem, to wszystko jest bez sensu. Po pierwsze, po co miałby wyjawiać, że umysły pracowników są odczytywane?

Malone z żalem porzucił ten pomysł. No, ale są jeszcze inni. Na przykład pozostali psychiatrzy...

Kłopot z nimi taki, stwierdził Malone, że nie wydawało się, aby istniał jakiś motyw czy cokolwiek łączącego ich z tą sprawą. Nie było żadnego dowodu, w żadną stronę.

No bo jest tyle samo dowodów na to, że szpiegiem jest w rzeczywistości Kenneth J. Malone, powiedział sobie.

I nagle zatrzymał się.

Być może Tom Boyd w ten sposób myśli o nim. Być może Boyd podejrzewa jego, Malone'a, że jest szpiegiem.

Oczywiście to działa w obie strony. Boyd...

Nie, powiedział sobie stanowczo Malone. To głupota.

Jeśli ma wziąć pod uwagę Boyda, stwierdził, to równie dobrze może pójść na całego i pomyśleć o Andrew J. Burrisie.

A to przecież jest śmieszne. Całkiem śmiesz...

Zaraz, Królowa Elżbieta wydawała się być prawie pewna, wskazując na niego palcem w biurze doktora Dowsona. I fakt, że wyraźnie zmieniła zdanie, nie musiał mieć większego znaczenia. W końcu jak bardzo można ufać Jej Wysokości, przy najlepszych chęciach? Jeśli raz mogła się pomylić w przypadku Burrisa, to równie dobrze mogła się pomylić i drugi raz. Albo twierdząc, że szpieg przebywa w Yucca Flats.

A w tej sytuacji, pomyślał z przygnębieniem Malone, jesteśmy w tym samym miejscu, co na początku.

Za własną metą.

Tak czy owak, Jej Wysokość pomyliła się. Wskazała Burrisa jako szpiega, a potem powiedziała, że to pomyłka. Więc Burris jest szpiegiem albo nie jest. Co się wzajemnie wyklucza.

A jeśli Burris jest szpiegiem, zastanawiał się Malone, to dlaczego w ogóle rozpoczął to śledztwo? W przypadku Burrisa powraca to samo pytanie, stwierdził, co w przypadku doktora O'Connora. Jaki sens może mieć dla kogoś rozgrywanie jednej ręki przeciw drugiej. Chyba że nie wie prawica, co robi lewica, a to byłoby śmieszne.

Burris nie jest więc szpiegiem. A Jej Wysokość pomyliła się, mówiąc...

Zaraz, powiedział sobie nagle Malone.

Pomyliła się?

Może to jednak się nie wykluczało. Ta myśl przyszła mu do głowy z taką zaskakującą nagłością, że osłupiał i zamyślony, stanął na środku ulicy w Yucca Flats. Czas płynął.

I nagle przypomniał sobie coś, co powiedział do niego Burris, coś o...

— Niech mnie szlag — mruknął.

Wszystko stało się jasne na środku ulicy. W jednym nagłym przebłysku wszystkie kawałki tej sprawy, których tak długo poszukiwał, połączyły się razem w jeden spójny obraz. Obraz był kompletny.

Malone zamrugał.

Wiedział już dokładnie, kto jest szpiegiem.

Gwałtownie go wyminął trąbiący ochryple jeep. Kierowca wychylił się, przeklinając, a Malone pomachał mu, mętnie rozpoznając poznanego kiedyś detektywa w średnim wieku nazwiskiem Archer. Zastanawiając się mgliście, co tamten może robić tak daleko na wschód, i to w jeepie, Malone spoglądał za nim, dopóki pojazd nie zniknął w oddali. Nadjeżdżało więcej samochodów. No i co z tego? Malone nie dbał o samochody. W końcu miał odpowiedź, pełną odpowiedź...

— Niech mnie szlag — powtórzył gwałtownie i zawrócił, kierując się z powrotem do biura.

Po drodze wstąpił do innego małego biura, zajętego przez dwóch agentów FBI z Las Vegas. Wydał im serię szybkich poleceń i zadowolony wyszedł, widząc, jak jeden z nich chwyta w pośpiechu za słuchawkę telefonu.

Dobrze było znowu coś robić, coś ważnego.

Gdy wszedł, Burris, Boyd i dr Gamble wciąż rozmawiali.

— Diabelnie szybki lancz — powiedział Burris. — Czym się zajmuje teraz Jej Wysokość... obiadem?

Malone zignorował docinek i wyprężył się na całą wysokość.

— Panowie — zaczął uroczyście — Jej Wysokość zaprasza wszystkich na audiencję. Ma do przekazania wiadomość najwyższej wagi i życzy sobie tej audiencji natychmiast.

Dr Gamble wykonał zaskakujący, kolisty ruch jedną ręką.

— O co chodzi? — zapytał. — Coś... — ręka mu opadła — ...złego?

Burris spojrzał na niego kątem oka. Na jego twarzy pojawiło się zaskoczenie.

— Czy ona... — zaczął i urwał z otwartymi ustami, pozostawiając zdanie niedokończone.

Malone pokiwał ciężko głową i nabrał powietrza. Zaczął sobie uświadamiać, że elżbietańska retoryka źle wpływa na płuca. Do wygłoszenia wypowiedzi, potrzeba było mnóstwo powietrza.

— Wierzę panowie — powiedział — że Jej Wysokość wyjawi tożsamość szpiega, który tuczył się na „Projekcie wyspa”.

Cisza trwała nie dłużej niż trzy sekundy. Dr Gamble nawet nie gestykulował w tym czasie.

— No to chodźmy — rzucił Burris. Obrócił się i ruszył do drzwi. Inni ruszyli za nim.

— Panowie — powstrzymał ich Malone głośno, jak tylko mógł, zszokowanym i obrażonym tonem. — Wasze stroje!

— Co? — zdziwił się dr Gamble, wyrzucając w górę obie ręce.

— Och, nie — zaprotestował Boyd. — Nie teraz.

— Malone ma rację — stwierdził po prostu Burris. — Ubierz się, Boyd... to znaczy, oczywiście, Sir Thomasie.

Podczas gdy tamci się przebierali, Malone zadzwonił do doktora O'Connora. Naukowiec był oschły jak zawsze.

— Tak, panie Malone? — Brzmienie tego głosu, stwierdził Malone, wystarczało by wywołać u każdego dwukrotnie nawracające zapalenie płuc z powikłaniami.

— Panie doktorze — powiedział — Jej Wysokość wzywa pana na swój dwór za dziesięć minut... w pełnym stroju dworskim.

O'Connor tylko westchnął jak Boreasz.

— O co chodzi? — zapytał. — Więcej błazeństw?

— Naprawdę nie mogę nic powiedzieć — odparł skromnie Malone. — Ale radziłbym panu przyjść. To może pana zainteresować.

— Mnie, zainteresować? — wzburzył się O'Connor. — Mam dużo pracy... ważnej pracy. Pan po prostu nie zdaje sobie sprawy, panie Malone...

— Z czegokolwiek bym sobie nie zdawał sprawy — przerwał mu Malone z poczuciem odwagi — to przekazuję rozkazy Jej Wysokości.

— Ta obłąkana kobieta — podkreślił dobitnie O'Connor — nie będzie mi wydawać rozkazów. Dobry boże, czy pan zdaje sobie sprawę z tego, co pan mówi?

— Oczywiście, że tak — potwierdził radośnie Malone. — Jeśli pan woli, to mogę mieć rozkazy wsparte przez Rząd Stanów Zjednoczonych. Ale to chyba nie będzie konieczne, co?

— Rząd Stanów Zjednoczonych — powiedział O'Connor, tając wyczuwalnie na brzegach — powinien pozwolić człowiekowi wykonywać porządnie swoją pracę i nie zmuszać go do spełniania kaprysów obłąkanej staruszki.

— To będzie pan tam, czy nie? — zapytał Malone. Własny głos z czymś mu się kojarzył, a chwilę później sobie przypomniał gruchającą, łagodną perswazję doktora Andrew Blake'a w zakładzie „Rice Pavilion”, gdy został zamknięty w wyściełanej celi. To był głos kogoś, kto mówi do osoby psychicznie chorej.

Brzmiało to znacząco adekwatnie. Dr O'Connor poczerwieniał lekko, ale kontrolował się doskonale.

— Będę — odpowiedział.

— Dobrze — powiedział Malone i rozłączył się.

Następny telefon był do psychiatrów od Św. Elżbiety, którym powiedział to samo. Bardziej przyzwyczajeni do dziwnych żądań neurotycznych i psychotycznych pacjentów, chętniej zgodzili zastosować się.

Wszyscy przyjdą, stwierdził z satysfakcją Malone. Burris i reszta byli już gotowi, jaskrawo ubrani i spoglądający z niecierpliwością. Malone odłożył słuchawkę i odetchnął z ulgą.

Potem, promieniejąc, wyprowadził ich na zewnątrz.

*

Dziesięć minut później dziewięciu mężczyzn w elżbietańskich kostiumach stało w przedsionku pomieszczenia przeznaczonego na dwór królowej. Strój doktora Gamble'a nie całkiem pasował na niego; mankiety były w okolicy łokci, a dublet miał niefortunną tendencję do marszczenia się. Ludzie od Św. Elżbiety, cała czwórka, wyglądali jak z nadgryzionej przez mole starej wersji niemego filmu. Malone obejrzał ich, uśmiechając się nieco sardonicznie. Nie tylko miał rozwiązanie problemu, który im zatruwał życie, ale jego kostium był w dodatku zdumiewająco doskonale dopasowany.

— No dobrze, chciałbym, żebyście panowie pozwoli mi to poprowadzić — powiedział. — Wiem już, co chcę powiedzieć i myślę, że uda mi się uzyskać tę informację bez zbytniego kłopotu.

— Ufam, panie Malone, że nie wzburzy pan pacjenta — odezwał się jeden z psychiatrów.

— Sir Kenneth — rzucił Malone.

Psychiatra spojrzał speszony, ale i zatroskany.

— Przepraszam — powiedział z powątpiewaniem.

Malone skinął głową.

— Tak jest dobrze — powiedział. — Postaram się nie wzburzać Jej Wysokości nadmiernie.

Wśród psychiatrów wywiązała się dyskusja. Kiedy już się rozdzielili, jeden z nich – Malone nigdy nie był w stanie ich rozróżnić – powiedział:

— W porządku, pozwolimy panu to poprowadzić. Ale będziemy musieli interweniować, jeśli poczujemy... hm... że idzie to za daleko.

— Uczciwe postawienie sprawy, panowie — powiedział Malone. — Chodźmy.

Otworzył drzwi.

Pokój był wspaniały. Cały wystrój wykonano z plastyku i sztucznych włókien imitujących materiały z szesnastego wieku. Było to tak jaskrawe i doskonałe, jak tylko mogą być dekoracje hollywoodzkie – co nie było niczym dziwnym, gdyż dwaj scenografowie, specjaliści od kolorowych widowisk, zostali wynajęci z telewizji do ich wykonania. W odległym końcu pomieszczenia, za bogatymi zasłonami i palącymi się lichtarzami stał wielki tron, na którym siedziała Jej Wysokość. Lady Barbara spoczywała na schodkach u jej stóp.

Malone zobaczył wyraz twarzy Jej Wysokości. Miał ochotę porozmawiać z Barbarą, ale nie było na to czasu. Może później. Teraz zebrał myśli i posłał jedną Królowej – jedną potężną myśl.

Czytaj mnie! Wiesz już, że znalazłem prawdę... ale czytaj głębiej.

Wyraz twarzy Królowej zmienił się raptownie. Lekko się uśmiechnęła, smutno i łagodnie. Lady Barbara, która spojrzała na wchodzącego Sir Kennetha i jego świtę, znów się zrelaksowała, ale jej wzrok pozostał skierowany na Malone'a.

— Podejdźcie, mości panowie — powiedziała Królowa.

Sir Kenneth poprowadził pochód z Sir Thomasem i Sir Andrew zaraz za nim. O'Connor i Gamble szli następni, a koniec stanowili czterej psychiatrzy. Kroczyli wolno po czerwonym dywanie rozciągniętym na podłodze od drzwi do podnóża tronu. Zatrzymali się kilka stóp od stopni prowadzących na tron i ukłonili jednocześnie.

— Możesz wyjaśnić, Sir Kennecie — powiedziała Jej Wysokość

— Czy Wasza Wysokość rozumie warunki? — zapytał Malone.

— Doskonale — odpowiedziała Królowa. — Kontynuuj.

— Wyraz twarzy Barbary zmienił się teraz, pojawiło się na niej zdziwienie i jakaś obawa. Malone nie patrzył na nią. Zamiast tego zwrócił się do doktora O'Connora.

— Doktorze O'Connor, jakie ma pan plany w stosunku do telepatów, którzy zostali tutaj sprowadzeni? — zadał pytanie szybko, zaskakując O'Connora.

— No cóż... hm... chcielibyśmy, żeby z nami współpracowali w dalszych badaniach, które... hm... planujemy, w celu poznania mechanizmu telepatii. Pod warunkiem, oczywiście... — odkaszlnął cicho — Pod warunkiem, że będą oni... hm... dostępni. Panna... To znaczy, oczywiście, Jej Wysokość była już bardzo pomocna.

Spojrzał dziwnie na Malone'a. Wydawał się pytać: co dalej? Malone po prostu skinął mu głową.

— Dziękuję, panie doktorze — powiedział i zwrócił się do Burrisa. Poczuł spojrzenie Barbary na sobie, ale kontynuował z przygotowanymi pytaniami.

— Szefie — powiedział — a pan? Jak już złapiemy tego szpiega, to co dalej? Myślę o Jej Wysokości. Nie ma pan zamiaru przestać udzielać należnej jej gościny, co?

Burris spojrzał z otwartymi ustami. Dopiero po chwili odzyskał głos.

— No, oczywiście, że nie, Sir Kennecie. To znaczy... — spojrzał na psychiatrów — jeśli lekarze tak uważają...

Nastąpiła kolejna pospieszna konsultacja. Czterej psychiatrzy skończyli z nieco niepewnym w efekcie oświadczeniem, że terapia, która została udowodniona jako dość skuteczna, nie powinna być przerywana, chociaż oczywiście zawsze jest szansa, że...

— Dziękuję, panowie — powiedział gładko Malone. Widział, że są zdenerwowani i nie dziwił się. Wyobrażał sobie, jak trudno jest psychiatrom mówić o pacjencie w jego obecności. Oni się jednak już zorientowali, że to nie robi żadnej różnicy, ich myśli były jak otwarta księga.

— Sir... To znaczy Ken... masz zamiar... — zaczęła Lady Barbara.

— O co tu chodzi? — warknął Burris.

— Jedną chwilę, Sir Andrew — powiedział Malone. — Chciałbym zadać obecnym tu lekarzom... albo, zresztą, wszystkim... jeszcze jedno pytanie. — Obrócił się i stanął twarzą do nich. — Zakładam, że żadna z tych osób nie jest prawnie odpowiedzialna za swoje działania. Czy to się zgadza?

Znów pospieszna dyskusja. Psychiatrzy zaczęli przypominać Malone'owi półprofesjonalną drużynę futbolową w dość niezwykłych strojach.

— Zgadza się — odpowiedział w końcu jeden z nich. — Według najnowszych przepisów, wszyscy ci ludzie są według prawa psychicznie chorzy... włącznie z Jej Wysokością. — Przerwał na chwilę i przełknął. — Nie mówię tu, oczywiście, o FBI... czy o nas. — Znów milczał przez chwilę. — Ani o doktorze O'Connor czy doktorze Gamble.

— I o mnie — wtrąciła Lady Barbara. Uśmiechnęła się słodko do wszystkich.

— Ach, oczywiście — powiedział psychiatra. — Jasne. — Powrócił do swojej grupy nieco zmieszany.

Malone spojrzał prosto w kierunku tronu. Oblicze Jej Wysokości było spokojne i niewzruszone.

— Nie myślisz... — powiedziała nagle Barbara. — Ona... — zamilkła. Malone rzucił jej szybkie spojrzenie, po czym zwrócił się do Królowej.

— I cóż, Wasza Wysokość? — zapytał. — Widzisz, pani, myśli wszystkich obecnych. Co o nich sądzisz?

— Wszyscy są, w zasadzie, dobrymi ludźmi — powiedziała Królowa. Jej głos wyrażał zarówno napięcie jak i ulgę. — I uprzejmymi. I wierzą nam. Wiesz, że to jest ważne. To, że nam wierzą... Tak jak powiedziałeś, gdy po raz pierwszy się spotkaliśmy. Tak długo potrzebowaliśmy, by nam uwierzono... tak długo... — Jej głos zamarł; wydawało się, że zatracił się w natłoku myśli.

Barbara odwróciła się, by spojrzeć na Jej Wysokość. Malone zrobił krok do przodu.

— A co z tym szpiegiem? — wtrącił Burris. Po czym jego oczy rozszerzyły się.

Boyd stojący obok niego, pochylił się gwałtownie do przodu.

— To po to całe to gadanie o zwolnieniu z odpowiedzialności prawnej w przypadku choroby psychicznej — powiedział szeptem. — Ponieważ...

— Nie — powiedziała Barbara. — Nie. Ona nie może być... Nie ona...

Teraz wszyscy patrzyli na Jej Wysokość. A ona odpowiedziała im spojrzeniem, wyprostowała się, a jej białe włosy w świetle lamp rozbłysły jak aureola.

— Sir Kennecie — powiedziała, a głos jej tylko nieznacznie zadrżał — oni wszyscy myślą, że to ja jestem szpiegiem.

Barbara wstała.

— Słuchajcie — powiedziała. — Ja w pierwszej chwili nie polubiłam Jej Wysokości... No cóż, ona była pacjentką i tyle, a kiedy okazało się, że jest dużo lepsza, niż się spodziewałam... i od kiedy ją poznałam, lubię ją. Lubię ją, bo jest dobra i miła z natury, i ponieważ... ponieważ nie mogłaby być szpiegiem. Nie mogłaby być. Bez względu na to, co każdy z was sobie myśli... nawet ty... Sir Kennecie!

Nastąpiła chwila ciszy.

— Jasne, że to nie ona — powiedział spokojnie Malone. — To nie ona jest szpiegiem.

— Czyż mogłabym szpiegować własnych poddanych? — powiedziała Królowa. — Zastanówcie się!

— To znaczy... zaczął Burris.

— ...że ona nie jest szpiegiem? — dokończył za niego Boyd.

— Nie — warknął Malone. — Nie jest. Pamięta pan, jak pan mówił, że do schwytania telepaty potrzebny jest telepata?

— No cóż... — zaczął Burris.

— No cóż, Jej Wysokość zapamiętała to — powiedział Malone — i działała zgodnie z tym.

Barbara wciąż stała. Podeszła teraz do Królowej i objęła jej drobne ciało za ramiona. Jej Wysokość nie protestowała.

— Wiedziałam — powiedziała Barbara. — Przecież nie mogłabyś być szpiegiem .

— Posłuchaj moja droga — powiedział Królowa. — Twój Kenneth odkrył całą prawdę. Posłuchaj jego.

— Jej Wysokość nie tylko wykryła szpiega — powiedział Malone — ale i oddała go w nasze ręce.

Odwrócił się i podszedł po długim czerwonym dywanie do drzwi. Naprawdę powinienem nosić miecz, pomyślał, a Jej Wysokość nie uśmiechnęła się. Ceremonialnie otworzył drzwi.

— Wprowadźcie go chłopaki — polecił spokojnie.

Agenci FBI z Las Vegas weszli do środka. Prowadzili między sobą więźnia, chłopca o bezmyślnej twarzy ubranego w kaftan bezpieczeństwa, który wydawał się nie zwracać na nic uwagi. Jego umysł był... był gdzieś indziej. Ciało natomiast tkwiło między agentami FBI, ciało Williama Logana.

— To niemożliwe — powiedział jeden z psychiatrów.

Malone okręcił się na pięcie i poprowadził ich w kierunku tronu. Logan i jego strażnicy poszli za nim.

— Wasza Wysokość — powiedział Malone — czy mogę zaprezentować więźnia?

— Masz absolutną rację, Sir Kennecie — powiedziała Królowa. — To biedny Willy jest waszym szpiegiem. Nie będziecie dla niego zbyt surowi, co?

— Myślę, że nie, Wasza Wysokość — powiedział Malone. — W końcu...

— Zaraz, zaraz — wybuchnął Burris — Skąd ty, do cholery, to wszystko wiesz?

Malone ukłonił się Jej Wysokości i mrugnął do Barbary. A potem odwrócił się do Burrisa.

— No cóż — powiedział — wiedziałem o czymś, czego wszyscy pozostali nie wiedzieli. Pamięta pan, jak dr Dowson zadzwonił do pana, gdy byliśmy w „Desert Edge Sanatorium”?

— Oczywiście, że pamiętam — powiedział Burris. — No to co?

— Otóż Jej Wysokość powiedziała wówczas, że wie kto jest szpiegiem. Zapytałem ją wtedy, gdzie jest...?

— Dlaczego mi o tym nie powiedziałeś? — krzyknął Burris. — Cały czas wiedziałeś i nie powiedziałeś mi?

— Chwila — powiedział Malone. — Zapytałem gdzie jest... a ona odpowiedziała: Tam! I pokazała wprost na pana widniejącego na ekranie.

Burris otworzył usta, ale nic nie powiedział. Zamknął je i spróbował jeszcze raz. W końcu wykrztusił jedynie:

— Na mnie?

— Tak, na pana — potwierdził Malone. — Dopiero później zdałem sobie z tego sprawę, że ona nie pokazywała na pana. Pokazywała na Logana, który był w sąsiednim pokoju.

— Czy to prawda, Wasza Wysokość — zapytała szeptem Barbara.

— Oczywiście, moja droga — odparła łagodnie Królowa. — Czy mogłabym skłamać Sir Kennethowi?

Malone mówił dalej.

— To, co mnie rano tknęło, Sir Andrew, to to, co pan powiedział, że nie udało się znaleźć ani jednego normalnego telepaty, pamięta pan?

Burris niezdolny nic powiedzieć, jedynie skinął głową.

— Ale według Jej Wysokości — kontynuował Malone — mieliśmy tutaj wszystkich telepatów w Stanach Zjednoczonych. Powiedziała mi to... a ja nawet nie zwróciłem na to uwagi!

— Nie oskarżaj się, Sir Kennecie — wtrąciła Królowa. — Jak wiesz, starałam się bardzo, żeby cię zmylić.

— I zmyliłaś, pani — powiedział Malone. — A później, gdy jechaliśmy tutaj, powiedziała, że szpieg „kręci się w pobliżu”. Racja, był w samochodzie z tyłu za nami, jadąc osiemdziesiąt mil na godzinę.

Barbara patrzyła na niego. To spojrzenie sprawiało mu mnóstwo satysfakcji. Ale było jeszcze wiele rzeczy do wyjaśnienia.

— A potem powiedziała nam, że on jest tutaj, w Yucca Flats... Gdy już go tu przywieźliśmy! To musiał być jeden z pozostałych sześciu telepatów.

Psychiatra, który mówił, że to niemożliwe, znów coś mruczał. Malone zignorował go.

— A kiedy przypomniałem sobie, jak pokazywała na pana — Malone zwrócił się do Burrisa — i przypomniałem sobie, że powiedziała: „On jest tam”, wiedziałem już, że to Logan. Pana tam nie było. Pan był jedynie obrazem na ekranie. A Logan tam był, w pomieszczeniu za ekranem.

Burris w końcu odzyskał zdolność mowy.

— No dobrze — powiedział. — W porządku. Ale co z tym myleniem nas... czemu nam od razu nie powiedziała?

Malone odwrócił się do Jej Wysokości na tronie.

— Myślę, że Królowa lepiej to wyjaśni... o ile zechce.

Królowa Elżbieta Thompson skinęła powoli głową.

— Ja... ja chciałam jedynie, żebyście mnie szanowali — powiedziała. — Żebyście traktowali mnie przyzwoicie. — Głos jej się załamał, a w oczach ukazały się łzy. Lady Barbara objęła ją ponownie.

— Wszystko jest w porządku — powiedziała — szanujemy cię.

Królowa uśmiechnęła się do niej.

Malone czekał. Chwilę potem Jej Wysokość mówiła dalej.

— Bałam się, że jak znajdziecie biednego Willi'ego, odstawicie mnie z powrotem do szpitala. A Willie, od chwili, gdy został stamtąd zabrany, nie mógł już nic powiedzieć Rosjanom. Pomyślałam więc, że po prostu... po prostu zostawię wszystko tak jak jest, jak długo będę mogła. I to wszystko.

Malone pokiwał głową.

— Rozumie pani, że nie jest już możliwe odesłanie pani teraz z powrotem — powiedział po chwili. — Prawda? Zna pani wszystkie państwowe sekrety. Wolelibyśmy, żeby dr Harman z San Francisco nie próbował ich wyciągać od pani. Albo ktoś inny.

Królowa uśmiechnęła się z obawą.

— Czy ja naprawdę wiem za wiele? — zapytała. Jej uśmiech sczezł. — Biedny doktor Harman — powiedziała.

— Biedny dr Harman?

— Za kilka dni o nim usłyszycie. Zajrzałam do jego umysłu. Jest bardzo chory.

— Chory? — zapytała Lady Barbara.

— O tak — powiedziała Królowa. Na jej twarzy pojawił się cień uśmiechu. — On uważa, że wszyscy pacjenci w szpitalu mogą zajrzeć do jego umysłu.

— Boże! — zawołała Barbara i zaczęła się śmiać. To był najmilszy dźwięk, jaki Malone kiedykolwiek słyszał.

— Zapomnijmy o Harmanie — warknął Burris. — Co z tą szajką szpiegowską? Jak ten Logan przekazywał im swoje informacje?

— Już się tym zająłem — powiedział Malone. — Kazałem otoczyć „Desert Edge Sanatorium“ natychmiast, jak tylko zorientowałem się, co jest grane.

Spojrzał na jednego z agentów trzymających Logana.

— Za pół godziny powinni być w areszcie w Las Vegas — potwierdził agent.

— Dr Wilson brał w tym udział, Wasza Wysokość? — Malone zapytał Królową.

— Z pewnością — powiedziała Królowa. Jej oczy nagle zrobiły się zimne. — Niech spróbuje uciekać. Niech spróbuje.

Malone dobrze wiedział, jak ona się czuje.

— Nic z tego nie rozumiem — powiedział nagle jeden z psychiatrów. — Logan jest w stanie całkowitej katatonii. Nawet jeśli potrafi czytać w cudzych umysłach, to jak te informacje mógł przekazywać Dowsonowi? To nie trzyma się kupy.

— Przede wszystkim — powiedziała z cierpliwością Królowa — Willie nie jest katatonikiem. On jest po prostu bardzo zajęty i tyle. To tylko chłopiec i... no cóż, on bardzo nie lubi być tym, kim jest. Więc przenosi się do umysłów innych ludzi i w ten sposób na chwilę staje się nimi. Rozumiecie?

— Niezupełnie — powiedział Malone. — Bo jak Dowson wydostawał od niego te informacje? Rozpracowałem wszystko oprócz tego.

— Wiem — powiedziała Królowa — i jestem z ciebie dumna. Za to, co zrobiłeś dzisiaj, mam zamiar nagrodzić cię Orderem Łaźni.

W niewytłumaczalny sposób pierś Malone'a wypięła się z dumy.

— A co do doktora Dowsona — powiedziała Królowa — ten zdrajca... znęcał się nad Williem. Jeśli Williemu zadawać ból, on wraca. — Oczy jej złagodniały. — On naprawdę nie chciał być szpiegiem, ale to tylko chłopiec, a to musiało wyglądać dość ekscytująco. Willie wiedział, że jeśli powie Dowsonowi wszystko, czego się dowiedział, to go puszczą... pozwolą mu znów odpłynąć.

Nastąpiła długa cisza.

— No cóż — powiedział Malone — to dopina sprawę. Jakieś pytania?

Rozejrzał się po zgromadzonych, ale zanim ktoś zdążył się odezwać, Jej Wysokość wstała.

— Jestem pewna, że są pytania — powiedziała — ale ja naprawdę jestem już bardzo zmęczona. Moi panowie wybaczcie. — Wyciągnęła rękę. — Chodźmy, Lady Barbaro — powiedziała. — Myślę, że naprawdę potrzebuję teraz tej drzemki.

*

Malone bardzo starannie wpiął spinki w mankiety koszuli. Spinki były ozdobione wielkimi kamieniami i uważał, że dodają jego strojowi elżbietańskiego poloru. Ale nie dlatego, że był ubrany w dworski kostium, gdyż teraz miał na sobie doskonale uszyty granatowy garnitur, śnieżnobiałą koszulę i nie miał krawata.

Wybrał z szafy jeden ze wspaniałym pawim wzorem.

Boyd, gapiący się na niego z łóżka w ich wspólnym pokoju, ziewnął ostentacyjnie.

— Wychodzisz? — zapytał.

— Wychodzę — potwierdził powściągliwie Malone. Owinął krawat wokół szyi i wsunął go pod kołnierzyk.

— To ktoś, kogo znam?

— Jak już chcesz wiedzieć, to umówiłem się z Lady Barbarą.

— Boże — jęknął Boyd. — Daj spokój. Wyluzuj trochę. W każdym razie mam do ciebie pytanie. Jest jedna mała rzecz, której Nasza Najmiłościwsza Pani nie wyjaśniła.

— Tak?

— Kim były te typy próbujące nas zastrzelić? — zapytał Boyd. — Kto ich wynajął? I dlaczego?

— Dowson — powiedział Malone. — Dowson chciał nas zabić, a potem porwać z hotelu Logana. Ale zepsuliśmy mu plan, zabijając drani. Zanim zdołał wymyślić coś innego, byliśmy już w drodze do Yucca Flats.

— Wspaniale — powiedział Boyd. — A jak żeś odkrył ten zaskakujący fragment wiedzy? Z Las Vegas nie było żadnego raportu. A może był?

— Nie było — odparł Malone.

— No dobra, Sherlocku — powiedział Boyd. — Poddaję się.

Malone wolałby, żeby Boyd tak go nie nazywał. W rzeczywistości nie uważał się za żadnego superagenta, chociaż inni wyraźnie myśleli inaczej. Nawet Barbara uważała go za kogoś nadzwyczajnego.

On jednak wiedział, że nikim takim nie jest. Po prostu miał szczęście.

— Jej Wysokość mi powiedziała — oznajmił.

— Jej... — Boyd zamarł z ustami otwartymi jak u ryby czekającej na przynętę. — Chcesz powiedzieć, że ona wiedziała?

— No cóż — powiedział Malone — wiedziała, że faceci w buicku nie są najlepsi w tym interesie... i wiedziała, że nasz lincoln jest samochodem specjalnie wykonanym dla FBI. Dowiedziała się tego z naszych umysłów. — Z poczuciem wielkiego opanowania zawiązał krawat i poszedł powoli w kierunku drzwi. — Wiedziała, że jesteśmy dobrzy. To też wyczytała w naszych umysłach.

— Ale... — zaczął Boyd i umilkł na chwilę. — Ale... — powtórzył, a po chwili dokończył: — Ale dlaczego nam nic nie powiedziała?

Malone otworzył drzwi.

— Jej Wysokość życzyła sobie zobaczyć swoje Królewskie FBI w akcji — odpowiedział Sir Kenneth Malone.